بحثى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ ميان توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ها (سه): تضاد اصلى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏، تضاد خلق با امپرياليسم!؟ حذف اصل ”ولايت فقيه“ از قانون اساسى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏، چپ‏روى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ سياسى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ است؟ برخورد به مواضع انحرافى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در جنبش و مساله امنيتى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏!

image_pdfimage_print

مقاله شماره ٥/١٣٩٠ (١٨ خرداد) بخش سوم، قسمت دوم

واژه راهنما: از وحدت نظرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ حزب توده ايران در برابر برنامه ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و جهانى‏‏‏‏‏‏‏‏ پاسدارى‏‏‏‏‏‏‏‏ كنيم و پاسخى‏‏‏‏‏‏‏‏ دندان‏شكن به هدف پاره‏پاره‏كردن حزب طبقه كارگر دهيم!

بخش سوم، قسمت دوم

“راه‏توده” مى‏‏‏‏خواهد با يك تير دو نشان را هدف قرار دهد: يكى‏‏‏‏ سياست انقلابى‏‏‏‏ حزب توده ايران را آگاهانه خدشه‏دار سازد و ديگرى‏‏‏‏ مرز ميان سياست‏‏ هاشمى‏‏‏‏‏ها و موسوى‏‏‏‏ها را مبهم و ناروشن سازد!

“آگاهانه” ناميدن اين شيوه توسط او از اين روى‏‏‏‏ مجاز است، زيرا وظيفه او مبهم و مغشوش ساختن مرز ميان سياست انقلابى‏‏ دموكراتيك- ملى‏‏‏‏ حزب توده ايران، حزب طبقه كارگر ايران در مرحله “انقلاب ملى‏‏‏‏- دموكراتيك” بهمن با نيروهاى‏‏‏‏ بورژوا “ليبرال” است، در داخل و هم در خارج از كشور. ارتباطات تلفنى‏‏‏‏ با راديوهاى‏‏‏‏ “لس‏آنجلسى‏‏‏‏” كه او در سال‏هاى‏‏‏‏ گذشته علنى‏‏‏‏ كرد و انتشار هرازگاه‏‏‏ نكاتى‏‏‏‏ از “الهى‏‏‏‏”، استاد دانشگاهى‏‏ سابقش در دوران سلطنت و …، خود افشاگرى‏‏‏‏ در اين زمينه است! دفاع او تنها از خواست “آزادى‏‏‏‏”، هيچ معناى‏‏‏‏ ديگرى‏‏‏‏ ندارد، جز پذيرش “آزادى‏‏‏‏هاى‏‏‏‏” بورژوا ليبرال و در واقع نفى‏‏‏‏ دموكراسى‏‏‏‏ به سود زحمتكشان در چهارچوب مرحله ملى‏‏‏‏- دموكراتيك انقلاب. به قول نامه مردم «”آزادى‏‏” استرليزه شده از “عدالت اجتماعى‏‏”»!

“راه‏توده” قلابى‏‏‏‏‏‏ على‏‏‏‏‏‏ خدايى‏‏‏‏‏‏ كه قادر به برخورد به انتقادهاى‏‏‏‏‏‏ كتبى‏‏‏‏‏‏ به سياست خود ازجمله در “توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” نيست و همه موضع‏گيرى‏‏‏‏‏‏ها را “زير سيبلى‏‏‏‏‏‏” در كرده است، چاره‏اى‏‏‏‏‏‏ هم ندارد، برخورد به مواضع به قول “عدالت” «چندى‏‏‏‏‏‏ پيش نامه مردم» را براى‏‏‏‏‏‏ به مورد اجرا گذاشتن برنامه ارتجاع درباره پاره‏پاره كردن حزب توده ايران به خدمت بگيرد. اين نشريه و انتشار دهند آن على‏‏‏‏‏‏ خدايى‏‏‏‏‏‏، اكنون كه مى‏‏‏‏‏‏بايستى‏‏‏‏‏‏ به توصيه كيانورى‏‏‏‏‏‏ كه در همان رساله سال ١٣٧٣ اعلام كرده است، تن مى‏‏‏‏‏‏داد و به ادامه انتشار “راه‏توده” دزديده شده پايان مى‏‏‏‏‏‏بخشيد، و اگر صداقت داشت، به تقويت خط‏مشى‏‏ انقلابى‏‏ حزب مى‏‏پرداخت، مى‏‏‏‏‏‏خواهد به‏طور غيرتاريخى‏‏‏‏‏‏، بله حتى‏‏‏‏‏‏ با برداشتى‏‏‏‏‏‏ مزورانه و ضدتاريخى‏‏‏‏‏‏، اما پرطمطراق كه با “پـر” بيگانه مزين شده است،  با انتقاد به مواضع گذشته نامه مردم، به هجوگوى‏‏‏‏‏‏ عليه سياست انقلابى‏‏‏‏‏‏ امروز آن بپردازد.

كيانورى‏‏‏‏‏‏ در آن رساله سال ٧٣ براى‏‏‏‏‏‏  راه توده دوره دوم تنها «رسالتى‏‏‏‏‏‏ گذرا» به رسميت مى‏‏‏‏‏‏شناسد. نكته‏اى‏‏‏‏ كه در مورد “توده‏اى‏‏‏‏ها” نيز بايد پذيرفت! رسالت هم آن و هم اين، كمك به ايجاد شدن شرايط برطرف شدن زمينه تشتت نظرى‏‏‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏‏‏ در حزب توده ايران است و بـس! وظيفه كمك همه جانبه به محو كمبودها و مواضع غيرانقلابى‏‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏!

اين، آن پيامى‏‏‏‏‏‏ است كه رساله كيانورى‏‏‏‏‏‏ تحت عنوان “سخنى‏‏‏‏‏‏ با همه توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” به ما مى‏‏‏‏‏‏رساند. هر برداشتى‏‏‏‏‏‏ ديگر، اهداف ضدحزبى‏‏‏‏‏‏ و خائنانه‏اى‏‏‏‏‏‏ را دنبال و در خدمت برنامه ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ وخارجى‏‏‏‏‏‏ است!

اين، معيار و محك توده‏اى‏‏ بودن، موضع توده‏اى‏‏ داشتن و مترصد حفظ و تقويت يك‏پارچگى‏‏ حزب و جنبش توده‏اى‏‏ و حزب توده ايران بودن مى‏‏باشد و نه سواستفاده از نظريات و مواضع گذشته حزب و پنهان شده در پشت نظريات رهبران وقت براى‏‏ نفى‏‏ و برخورد ناجوانمردانه به مواضع انقلابى‏‏ كنونى‏‏ حزب توده ايران!

موضع ژورناليستى‏‏‏‏‏‏ آبرو باخته مقايسه سيب با گلابى‏‏‏‏‏‏، موضعى‏‏‏‏‏‏ كه مى‏‏‏‏‏‏كوشد ناتوانى‏‏‏‏‏‏ خود را در برخورد انتقادى‏‏‏‏‏‏ به مواضع انقلابى‏‏‏‏‏‏ حزب توده ايران، از آن طريق جبران كند كه آن‏ها را به‏طور ضدتاريخى‏‏‏‏‏‏ معيوب نشان دهد، از شيوه شناخته شده مبلغان سرمايه‏دارى‏‏‏‏‏‏ استفاده مى‏‏‏‏‏‏كند كه مى‏‏‏‏‏‏كوشند اشتباه‏ها در جنبش كارگرى‏‏‏‏‏‏ و كمونيستى‏‏‏‏‏‏ را براى‏‏‏‏‏‏ نفى‏‏‏‏‏‏ مواضع انقلابى‏‏‏‏‏‏ و علمى‏‏‏‏‏‏ آن به خدمت گيرند. على‏‏‏‏‏‏ خدايى‏‏‏‏‏‏ و شركاء براى‏‏‏‏‏‏ آموزش اين شيوه، به شاگردان كارل پوپر تبديل شده‏اند!

جريان شناخته شده در “عدالت” نيز جز همين شيوه، شيوه ديگرى‏‏‏‏‏‏ را به كار نمى‏‏‏‏‏‏گيرد. فقط كمى‏‏‏‏‏‏ به اصطلاح “علمى‏‏‏‏‏‏”تر. گردانندگان شناخته شده آن نيز “دانشگاه‏هاى‏‏‏‏‏‏ آمريكايى‏‏‏‏‏‏” را پشت سر گذاشته‏اند! اما شيوه يكى‏‏‏‏‏‏ است. در ٢٥ بهمن ١٣٨٩، اين تارنگاشت مى‏‏‏‏‏‏كوشد با نسبت دادن مواضعى‏‏‏‏‏‏ به نامه مردم، كه مواضع آن نيست و از مقاله «جنبش مردمى‏‏‏‏‏‏، لزوم يك برنامه مترقى‏‏‏‏‏‏ اقتصادى‏‏‏‏‏‏ و گذار به مرحله دموكراتيك ملى‏‏‏‏‏‏» مستفاد نمى‏‏‏‏‏‏شود، اين موضع را به نامه مردم نسبت دهد كه گويا مى‏‏‏‏‏‏خواهد «ضرورت قانع شدن به تغييرات روبنايى‏‏‏‏‏‏ را در “مرحله گذر” [منظور دوران فعلى‏‏‏‏‏‏ در ايران است] توجيه نمايد.» اين در حالى‏‏‏‏‏‏ است كه حتى‏‏‏‏‏‏ در عنوان مقالات نامه مردم نيز بر وحدت تغييرات روبنايى‏‏‏‏‏‏ و زيربنايى‏‏‏‏‏‏ در ايران تكيه و ضرورت اين پايبندى‏‏‏‏‏‏ به‏طور علمى‏‏‏‏‏‏ نشان داده شده است.

ازجمله در مقاله پيش گفته بر ضرورت طرح خواست‏هاى‏‏‏‏‏‏ زحمتكشان و طبقه كارگر در مبارزات “جنبش سبز” از اين طريق تـاكـيد به‏عمل آمده است كه برجسته شده است كه بدون توسعه پايگاه اجتماعى‏‏‏‏‏‏ جنبش، پيروزى‏‏‏‏‏‏ آن ممكن نيست. اين توسعه خود اما بدون طرح خواست‏هاى‏‏‏‏‏‏ صنفى‏- سياسى‏- طبقاتى‏‏‏‏‏‏ طبقه كارگر، از ارتقاى‏‏‏‏‏‏ دستمزد تا حق برخودارى‏‏‏‏‏‏ از سنديكاهاى‏‏‏‏‏‏ آزاد، از حق قرارهاى‏‏‏‏‏‏ دستجمعى‏‏‏‏‏‏ وحافظ منافع كارگران، تا لغو قراردادهاى‏‏‏‏‏‏ موقت، از حفظ قانون كار تا توسعه قانونى‏‏‏‏ حقوق كارگران عليه مفاد برنامه “آزادسازى‏‏‏‏‏‏ اقتصادى‏‏‏‏‏‏” امپرياليستى‏‏‏‏‏ ممكن نيست.

تكيه نامه مردم بر ضرورت دفاع از منافع طبقه كارگر توسط “جنبش سبز”حتى‏‏‏‏‏‏ در عنوان مقالات با چنين استدلالى‏‏‏‏‏‏ به اثبات رسانده مى‏‏‏‏‏‏شود (نگاه شود به “تشديد درگيرى‏‏‏‏‏‏ جناح‏هاى‏‏‏‏‏‏ اصول‏گرا و جنبش مردمى‏‏‏‏‏‏ مبارزه با ديكتاتورى‏‏‏‏‏‏” http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=1362 و يا “به مناسبت روز جهانى‏‏‏‏‏‏ كارگر – وظايف و چالش‏هاى‏‏‏‏‏‏ جنبش كارگرى‏‏‏‏‏‏ در مرحله كنونى‏‏‏‏‏‏ http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=1363 در نامه مردم شماره٨٦٧، ٥ ارديبهشت ١٣٩٠).

مقاله پيش گفته «ريشه‏هاى‏‏ مادى‏‏ شكاف‏هاى‏‏ روبنايى‏‏ …” در نامه مردم شماره ٨٦٨ با جملات زير يك بار ديگر بر اهميت نقش جنبش كارگرى‏‏ در مبارزات امروز، بر ضرورت دفاع از منافع طبقه كارگر كه از منافع كل جامعه دفاع مى‏‏كند و بر اهميت مبارزه عليه برنامه نواستعمارى‏‏ نوليبراليسم امپرياليستى‏‏ تكيه كرده و آن را چنين برجسته مى‏‏سازد: «تجربه نشان مى‏‏دهد كه در مراحل حساس مبارزه، پشتيبانى‏‏ سياسى‏‏ جنبش كارگرى‏‏ نقش كليدى‏‏ خواهد داشت. جنبش كارگرى‏‏ كشورمان دائما از نظر آگاهى‏‏ سياسى‏‏ و سازمان‏يافتگى‏‏ در حال رشد و تكامل است. با گسترش شرايط وخيم اقتصادى‏‏ و اعمال برنامه‏هاى‏‏ نوليبرالى‏‏ خشن، جنبش كارگرى‏‏ يكى‏‏ از گردان‏هاى‏‏ مبارزه با رژيم حاكم خواهد بود. در شرايط كنونى‏‏ كه ريشه‏هاى‏‏ بحران روبناى‏‏ سياسى‏‏ رژيم به منافع مادى‏‏ زيربناى‏‏ اقتصادى‏‏اش متصل كرده است، مبارزه سياسى‏‏ با ديكتاتورى‏‏ حاكم در راستاى‏‏ آزادى‏‏هاى‏‏ دموكراتيك بايد همزمان مبارزه با مبانى‏‏ برنامه‏هاى‏‏ “اقتصاد بى‏‏نظارت” رژيم كه بر محور منافع سرمايه‏هاى‏‏ كلان بنا شده است، را نيز هدف خود قرار دهد. نمى‏‏توان با زحمتكشان و طبقه كارگر كشورمان همدردى‏‏ كرد و به مناسبت روز كارگر، يك روز در سال آنان را مورد تمجيد قرار داد، و در عين حال در مورد برنامه نوليبراليسم اقتصادى‏‏ نظر نداد و يا آن را به صورت ضمنى‏‏ تاييد كرد. زحمتكشان شهر و روستا و طبقه كارگر اكثريت جامعه ما را تشكيل مى‏‏دهند و هر نوع تغييرات بنيادى‏‏ در كشورمان و ازجمله گذر از ديكتاتورى‏‏ ولايى‏‏، فقط مى‏‏تواند به وسيله آنان به سرانجام رسد. اين فرايندى‏‏ است عينى‏‏ و گريزناپذير، حتى‏‏ اگر با مبانى‏‏ تئوريك سياسى‏‏- اجتماعى‏‏ برخى‏‏ نيروهاى‏‏ سياسى‏‏ درون جنبش انطباق نداشته باشد. بايد فعالانه و با اجتناب از بحث‏هاى‏‏ انتزاعى‏‏ و با درس‏گيرى‏‏ از موفقيت‏ها و اشتباه‏هاى‏‏ گذشته، در سازمان‏دهى‏‏ جبهه وسيع بر ضد ديكتاتورى‏‏ مبارزه را به پيش برد.»

زمانى‏‏‏‏‏‏ كه جريان شناخته شده در “عدالت” حتى‏‏‏‏‏‏ چشم بر عنوان مقاله نامه مردم مى‏‏‏‏‏‏بندد، براى‏‏‏‏‏‏ نمونه چشم بر مقاله “استقلال ملى‏‏‏‏‏‏، عدالت اجتماعى‏‏‏‏‏‏ و دموكراسى‏‏‏‏‏‏ در مبارزه با ديكتاتورى‏‏‏‏‏‏، لازم و ملزوم يكديگرند” (شماره ٨٦٥، ٨ فروردين ١٣٩٠ http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=1338)، آنوقت به خود افشاگرى‏‏‏‏‏‏ دست مى‏‏‏‏‏‏زند و نشان مى‏‏‏‏‏‏دهد كه وظيفه آن، نه كمك به تصحيح اين يا آن اشتباه احتمالى‏‏‏‏‏‏، بلكه اجراى‏‏‏‏‏‏ برنامه ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏‏ پاره‏پاره نگه داشتن جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏ است، همان‏طور كه گزارش طولانى‏‏‏‏‏‏ بى‏‏‏‏‏‏بى‏‏‏‏‏‏سى‏‏‏‏‏‏ از تظاهرات اول ماه مه “حزب كمونيست كارگرى‏‏‏‏‏‏ ايران” در برابر در ورودى‏‏‏‏‏‏ اين رسانه امپرياليستى‏‏‏‏‏‏ و مصاحبه طولانى‏‏‏‏‏‏ با سخنگوى‏‏‏‏‏‏ آن، همين برنامه را دنبال مى‏‏‏‏‏‏كند.

درباره نادرستى‏‏‏‏‏‏ ادعاهاى‏‏‏‏‏‏ “عدالت” و نسبت‏هاى‏‏‏‏‏‏ آن به حزب توده ايران، در “توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” مقالات متعددى‏‏‏‏‏‏ ارايه و استدلال شده است. تكرار آن‏ها در اين سطور ضرورى‏‏‏‏‏‏ نيست. در اينجا هدف نشان دادن شيوه و اسلوبى‏‏‏‏‏‏ است كه هم “راه‏توده” على‏‏‏‏‏‏ خدايى‏‏‏‏‏‏ و هم جريان شناخته شده در “عدالت” و همچنين جريان‏هاى‏‏‏‏‏‏ مشابهى‏‏‏‏‏‏ كه هر از چندى‏‏‏‏‏‏ با نامى‏‏‏‏‏‏ ديگر و با برنامه‏هاى‏‏‏‏‏‏ پرطمطراق گويا به دفاع از سوسياليسم علمى‏‏‏‏‏‏ و “جنبش سبز” مى‏‏‏‏‏‏پردازند، دنبال مى‏‏‏‏‏‏كنند.  هدف نشان دادن نادرستى‏‏‏‏‏‏محتوايى‏‏‏‏‏‏ نظريات و شيوه مشكوك به كار گرفته شده است كه توانسته حتى‏‏‏‏‏‏ برخى‏‏‏‏‏‏ از توده‏اى‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏ صادق را نيز تحت تاثير قرار دهد.

براى‏‏‏‏‏‏ نمونه توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قديمى‏‏‏‏‏‏اى‏‏‏‏‏‏ كه با “عدالت” همكارى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏كند و پيش‏تر هم موافقت خود را براى‏‏‏‏ پرداخت «هزينه» بازگشت به ايران مطرح كرده بود، در صحبتى‏‏‏‏‏‏، با لحن و نگاهى‏‏‏‏‏‏ پرسرزنش و با اشاره به اختلاف‏هاى‏‏‏‏‏‏ ميان خامنه‏اى‏‏‏‏‏‏ و احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد، درباره نادرستى‏‏‏‏‏‏ ارزيابى‏‏‏‏‏‏ منفى‏‏‏‏‏‏ از نقش احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد اظهار داشت: «مى‏‏‏‏‏‏بينيد كه جناح اصولگرايان دارند احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد را مى‏‏‏‏زنند و مى‏‏‏‏‏‏خواهند دولت او را ساقط كنند، زيرا او نگذاشته است اين‏ها واحدهاى‏‏‏‏‏‏ دولتى‏‏‏‏‏‏ را ببلعند!»

براى‏‏‏‏‏‏ اين توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قديمى‏‏‏‏‏‏ كه به عللى‏‏‏‏‏‏ كه تنـها او مسئول به‏وجود آمدن آن‏ها نبوده است، از سازمان حزبى‏‏‏‏‏‏ به دور مانده و در طول زمان به جريانى‏‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏‏ بقاى‏‏‏‏‏‏ تشتت نظرى‏‏‏‏‏‏ و پاره‏پاره بودن حزب طبقه كارگر تبديل شده است، نكات بسيارى‏‏‏‏‏‏ مجهول است. سخنان پيش گفته او، در اين عدم آگاهى‏ ريشه دارد. براى‏‏‏‏‏‏ نمونه، او نمى‏‏‏‏‏‏داند كه “خصوصى‏‏‏‏‏‏سازى‏‏‏‏‏‏” از دو بخش تشكيل مى‏‏‏‏‏‏شود (نگاه شود به http://www.tudeh-iha.com/?p=1568&lang=fa). يكى‏‏‏‏‏‏ بخش حقوقى‏‏‏‏‏‏ آن. يعنى‏‏‏‏‏‏ بخش نقض غيرقانونى‏‏‏‏‏‏ اصل ٤٤ قانون اساسى‏‏‏‏‏‏ و بخش ديگر، اجراى‏‏‏‏‏‏ عملى‏‏‏‏‏‏ آن. يعنى‏‏‏‏‏‏ چه كسانى‏‏‏‏‏‏ ثروت‏هاى‏‏‏‏‏‏ ملى‏‏‏‏‏‏ مردم را «مى‏‏‏‏‏‏بلعند»؟!

در همان مقاله پيش گفته “ريشه‏هاى‏‏ مادى‏‏ شكاف‏هاى‏‏ روبنايى‏‏ …” در نامه مردم، نقش ضدملى‏‏ و ضدمردمى‏‏ مرحله “حقوقى‏‏” برنامه “خصوصى‏‏سازى‏‏” چنين توصيف مى‏‏شود: «جنبه اصلى‏‏ “خصوصى‏‏سازى‏‏”، يعنى‏‏ خارج كردن دارايى‏‏ از مالكيت مردم، حذف قوانين نظارت عمومى‏‏ بر اين دارايى‏‏ است»!

احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد لغو غيرقانونى‏‏‏‏‏‏ اصل ٤٤ را به سياست رسمى‏‏‏‏‏‏ دولت خود تبديل ساخته و گام پر اهميت “حقوقى‏‏‏‏‏‏” را در اين زمينه برداشته است. او اضافه بر برداشتن اين گام خائنانه نخستين، از ١٢٠ ميليارد دلار سرمايه‏هاى‏‏‏‏‏‏ ملى‏‏‏‏‏‏ مردم كه يك بار با انقلاب بهمن از حلقوم ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏‏ بيرون آورده شده بودند و «به بهاى‏‏ رياضت‏كشى‏‏ و محروميت قشرهاى‏‏ زحمتكش ميهن انباشته مى‏‏شوند» (نامه مردم، همانجا)، ٦٠ ميليارد دلار، يعنى‏‏‏‏‏‏ نيمى‏‏‏‏‏‏ از آن را در دوره رياست جمهورى‏‏‏‏‏‏ خود به حلقوم غارتگران “شبه دولتى‏‏‏‏‏‏” سرازير نموده است! طبق حكم غيرقانونى‏ خامنه‏اى‏ بايستى‏ ٢٠ درصد ثروت‏هاى‏ ملى‏ در شركت‏هاى‏ دولتى‏، به صورت “سهام عدالت” به فروش برسد. اما در همين دوران رياست جمهورى‏ احمدى‏نژاد، تنها يك پنجم اين سهم به “مردم” واگذار شده است!

اگر اسامى‏‏‏‏‏‏ سران سپاه پاسداران در ليست “تحريم” كشورهاى‏‏‏‏‏‏ امپرياليستى‏‏‏‏‏‏ وارد شده است، نه از اين روى‏‏‏‏‏‏ است كه اين افراد به قول خودشان “باكى‏‏‏‏‏‏شان” از اين اقدام نيست، زيرا گويا «ريالى‏‏‏‏‏‏ در خارج ندارند»، بلكه از اين روى‏‏‏‏‏‏ چنين شده است كه امپرياليست‏ها مترصد فروش اين سهام در خارج از كشور نشسته‏اند كه اين آقايان اميدوارند در زمان مقتضى‏‏‏‏‏‏ آن‏ها را به آنجا منتقل سازند.

اما موضوع اساسى‏‏‏‏‏‏ كه اين توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قديمى‏‏‏‏‏‏ درنيافته است، نكته پيش نيست. بلكه اين نكته است كه اگر بخواهيم به اصطلاح “استدلال” او را براى‏‏‏‏‏‏ لحظه‏اى‏‏‏‏‏‏ بپذيريم، تا نادرستى‏‏‏‏‏‏ سخنانش برملا شود، يعنى‏‏‏‏‏‏ بپذيريم كه احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد گويا طرفدار مستضعفين است و مى‏‏‏‏‏‏خواسته است با دادن اجازه “بلع” به سران سپاه و شركت‏هاى‏‏‏‏‏‏ “شبه‏دولتى‏‏‏‏‏‏” مانند “خاتم‏النبياء” و …، اين ثروت‏ها را از دسترسى‏‏‏‏‏‏ غارتگران “اصلى‏‏‏‏‏‏” و ازجمله خارجى‏‏‏‏‏‏ گويا “نجات” دهد. ادعايى‏‏‏‏‏‏ كه با توسعه “سرمايه‏گذارى‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏” خارجى‏‏‏‏‏‏ (بخوان خريدن ثروت‏هاى‏‏‏‏‏‏ ملى‏‏‏‏‏‏ به ثمن بخس) در سال ١٣٨٩ در بالاترين سطح همه سال‏هاى‏‏‏‏‏‏ گذشته، نادرستى‏‏‏‏‏‏ آن به اثبات رسيده است، آنوقت نادرستى‏‏‏‏‏‏ انديشه توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قديمى‏‏‏‏‏‏ از اين طريق برملا مى‏‏‏‏‏‏شود كه:

اول- او درك نمى‏‏‏‏‏‏كند كه به اصطلاح “مبارزه” معيوب احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد با برنامه نوليبرال امپرياليستى‏‏‏‏‏‏، به‏ويژه در شرايط فقدان  يك جنبش توانمند دموكراتيك در كشور كه ستون فقرات آن را طبقه كارگر و خواست‏هاى‏‏‏‏ آن تشكيل مى‏‏‏‏‏‏دهد، جز سرابى‏‏‏‏‏‏ دون‏كيشوت‏وار از كار در نخواهد آمد؛

در مقاله پيش گفته “ژرفش بحران، تشديد رويارويى‏‏‏‏ در حاكميت، و ضرورت اتحاد عمل نيروهاى‏‏‏‏ مترقى‏‏‏‏ و آزادى‏‏‏‏خواه!”، نامه مردم، بر اصل حياتى‏‏‏ «سازمان‏دهى‏‏‏ و ارتقاى‏‏‏ سطح پيكار‏جويى‏‏‏» جنبش توانمند دموكراتيك مردمى‏‏‏ اشاره مى‏‏‏شود. تفاوت سياست انقلابى‏‏‏ و دون‏كيشوت‏وار از تفاوت مضمون اين دو موضع نشئت مى‏‏‏گيرد. در آنجا نامه مردم به اشاره به «اختلاف‏هاى‏‏‏ اخير و توجه دقيق به ريشه‏هاى‏‏‏ مادى‏‏‏ شكاف ترميم‏ناپذير در ائتلاف كودتاچيان» مى‏‏‏نويسد، اين اختلاف‏ها: «نبايد منجر به اين خطاى‏‏‏ فاحش گردد كه مى‏‏‏توان به “دگرديسى‏‏‏”، “تغيير و تحول” اين يا آن جناح، به‏ويژه جريان‏هاى‏‏‏ واپس‏گرا و قشرى‏‏‏ مدافع احمدى‏‏‏نژاد چشم اميد داشت. هر سه كانون قدرت در رژيم ولايت فقيه، بر سر حذف مردم از صحنه سياسى‏‏‏ توافق و اتفاق نظر دارند. در اين ارزيابى‏‏‏ واقع‏بينانه و صحيح از آرايش سياسى‏‏‏ كشور و كنش و واكنش‏هاى‏‏‏ پرشتاب ميان جناح‏بندى‏‏‏هاى‏‏‏ حكومتى‏‏‏ مى‏‏‏بايد، بدون كم‏ترين ترديد و تزلزل، هم‏زمان بر ضد استبداد ولايى‏‏‏ و كانون‏هاى‏‏‏ انگلى‏‏‏ قدرت و ثروت مبارزه كرد، و از هر فرصت و شكاف، آگاهانه و دقيق به سود سازمان‏دهى‏‏‏ و ارتقاء سطح پيكارجويى‏‏‏ جنبش مردمى‏‏‏ استفاده كرد.

تجربه دوران اصلاحات و جنبش پرشكوه مردم بر ضد كودتاى‏‏‏ انتخاباتى‏‏‏ در برابر ديدگان ما قرار دارند، بنابراين، هنگام در پيش گرفتن سياست و تاكتيك مناسب و هر مانور سياسى‏‏‏ در مقطع حساس كنونى‏،‏‏ مى‏‏‏بايد به نيروى‏‏‏ توده‏ها، حضور آن‏ها در صحنه سياسى‏‏‏ و خواسته‏هاى‏‏‏شان پايبند بود. …».

دوم- او درك نمى‏‏‏‏‏‏كند كه مبارزه با اين برنامه امپرياليستى‏‏‏‏‏‏ در مذاكره و چانه‏زدن با ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏‏ در پشت درهاى‏‏‏‏‏‏ بسته و با بوسه زدن به دست عاملان آن، اجباراً با شكست روبرو خواهد بود و فاجعه‏آميز است. براى‏‏‏‏‏‏ دسترسى‏‏‏‏‏‏ به پيروزى‏‏‏‏‏‏ در نبرد ضدامپرياليستى‏‏‏‏‏‏، بايد امكان فعاليت طبقه كارگر تامين باشد؛ از اين روى‏‏‏‏ مبارزه حزب توده ايران براى‏‏‏‏ سازماندهى‏‏‏‏ طبقه كارگر و مبارزات آن نقش تعيين كننده دارا مى‏‏‏‏باشد؛

سوم- درك نمى‏‏‏‏‏‏كند كه به منظور مبارزه با سلطه اقتصادى‏‏‏‏‏‏- سياسى‏‏‏‏‏‏- فرهنگى‏‏‏‏‏‏ و نظامى‏‏‏‏‏‏ امپرياليسم، تحقق بخشيدن به برنامه اقتصاد ملى‏‏‏‏‏‏ دموكراتيك، يعنى‏‏‏‏‏‏ سياست اقتصادى‏‏ «بديل» و شفاف عليه برنامه نوليبرال امپرياليستى‏‏‏‏‏‏ ضرورى‏‏‏‏‏‏ است.

نامه مردم همانجا بر اهميت برنامه «بديل اقتصادى‏‏» پاى‏‏ مى‏‏فشرد و مى‏‏نويسد: «جنبش مردمى‏‏ بايد با ارايه يك بديل اقتصادى‏‏، با سمت‏گيرى‏‏ بارز به سوى‏‏ منافع ملى‏‏ و زحمتكشان، اين نقطه ضعف و ريشه بحران ديكتاتورى‏‏ حاكم را مستقيماً هدف قرار دهد.»

به عبارت ديگر، توده‏اى‏‏ قديمى‏‏ درك نمى‏‏‏‏‏كند كه مبارزه عليه امپرياليسم، به افراشتن پرچم انديشه علمى‏‏‏‏‏ ماركسيستى‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏ و مبارزه براى‏‏‏‏‏ تجهيز طبقه كارگر و ارتقاى‏‏‏‏‏ سطح آگاهى‏‏‏‏‏ طبقاتى‏‏‏‏‏ آن نياز دارد! چنين سياستى‏‏‏‏ با دنباله‏روى‏‏‏‏ از احمدى‏‏‏‏نژادها ممكن نيست. برعكس، بايد شرايطى‏‏‏‏ را ايجاد نمود كه اگر احمدى‏‏‏‏نژادها صادق هستند، بتوانند چراغ راهنماى‏‏‏‏ ديگرى‏‏‏‏ جز باورهاى‏‏‏‏ غيرعقلايى‏‏‏‏ و غيرعلمى‏‏‏‏ در اختيار داشته باشند!

در دوران انقلاب بهمن ٥٧ نيز انديشه ماركسيستى‏- تود‏اى‏ به چراغ راهنماى‏ مبارزان صادق مذهبى‏ تبديل شده بود!

ازجمله اين نتيجه‏گيرى‏‏‏‏‏‏ها، نتيجه‏گيرى‏‏‏‏‏‏هايى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏بوده‏اند كه توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قديمى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏بايستى‏‏‏‏‏‏ به آن‏ها دست مى‏‏‏‏‏‏يافت، زمانى‏‏‏‏‏‏ كه مى‏‏‏‏‏‏پندارد كه گويا احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد طرفدار “مستضعفين” است! نتيجه‏گيرى‏‏‏‏‏هايى‏‏‏‏‏ كه بايستى‏‏‏‏‏ نه تنها براى‏‏‏‏‏ امثال احمدى‏‏‏‏‏نژادها توضيح داده شود و درستى‏‏‏‏‏ آن با زبان قابل فهم به آنان تفهيم گردد!

افتادن اين نوع توده‏اى‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏ قديمى‏‏‏‏‏‏ به دامن “راه‏توده”، “عدالت” و …، آن‏طور كه در ابرازنظر مورد توجه قرار داده شده است، قوياً ضرورت افشاگرى‏‏‏‏‏‏ شيوه اعمال شده از طرف اين جريان‏ها را مورد تاييد و تاكيد قرار مى‏‏دهد. اين “امنيتى‏‏‏‏‏‏” كردن بحث سياسى‏‏‏‏‏‏ نيست كه در ابرازنظر عنوان شده است. اين افشاگرى‏‏‏‏‏‏ عليه برنامه ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏‏ ايجاد تشتت و گروه‏بندى‏‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏ است. افشاگرى‏‏ وظيفه روز است. وظيفه‏اى‏‏‏‏‏‏ كه “توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” در اولين نوشتار خود (نگاه شود به “چرا انتشار توده‏اى‏‏‏‏‏ها ضرورى‏‏‏‏‏ شد”http://www.tudeh-iha.com/?=178&lang=fa) اعلام داشت و به آن پايبند مانده است.

ضرورت افشاگرى‏‏ از اين منطق ناشى‏‏ مى‏‏شود كه امروز بايد هر توده‏اى‏‏ به اين پرسش پاسخ دهد كه “دفاع از منافع ارتجاع و يا منافع ملى‏- مردمى‏؟”

همين توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قديمى‏‏‏‏‏‏ كه پيش‏تر نيز از او درباره «هزينه» رفت و آمد به ايران نكته‏اى‏‏‏‏‏‏ نقل شد و قصد بازگشت به ايران دارد، مى‏‏‏‏‏‏گويد كه «از هزينه‏اى‏‏‏‏‏‏ كه براى‏‏‏‏‏‏ بازگشت به ايران بايد بپردازد، مطلع و با آن موافق است.» او در موجه بودن مضمون اين «هزينه» و دفاع از برنامه خود براى‏‏ «هزينه» كردن اين سرمايه مى‏‏‏‏‏‏گويد، گام من درست است، زيرا «من از سياست حزب در دوران پس از پيروزى‏‏‏‏‏‏ انقلاب دفاع مى‏‏‏‏‏‏كنم». به نظر او، سياست «اتحاد و انتقاد» حزب توده ايران در آن دوران، كماكان و براى‏‏‏‏ شرايط كنونى‏‏‏‏، سياستى‏‏‏‏‏‏ واقع‏بينانه را تشكيل مى‏‏‏‏‏‏دهد.

دفاع از اين سياست گذشته حزب را او اكنون، يعنى‏‏‏‏ در شرايط تاريخى‏‏‏‏‏‏ به كلى‏‏‏‏ متفاوت از دوران پس از پيروزى‏‏‏‏ انقلاب بهمن، «هزينه»اى‏‏‏‏‏‏ اعلام مى‏‏‏‏‏‏كند كه براى‏‏‏‏‏‏ بازگشت به ايران مى‏‏‏‏‏‏پردازد. بديهى‏‏‏‏‏‏ است كه ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ از چنين «هزينه»اى‏‏‏‏ استقبال مى‏‏‏‏كند، زيرا به انواع اين “توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” و گروه‏هاى‏‏‏‏‏‏ “كمونيست كارگرى‏‏‏‏‏‏” پيش گفته نياز دارد، تا بتواند برنامه پاره پاره كردن حزب طبقه كارگر را به سود خود به مورد اجرا بگذارد!

رفتن و آمدن آزاد آن‏ها به ايران، با پرداخت اين «هزينه» از اعتبار حزب توده ايران، حزب طبقه كارگر ايران عملى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏گردد. افشاى‏‏‏‏‏‏ آن وظيفه هر توده‏اى‏‏‏‏‏‏ در دفاع از مصالح حزب توده ايران مى‏‏‏‏‏‏باشد. همين «هزينه» را “راه‏توه” على‏‏‏‏ خدايى‏‏‏‏ مى‏‏‏‏خواهد به حساب اعتبار حزب توده ايران بپردازد. او نيز مدعى‏‏‏‏ آن است كه گويا در نشريه خود «مشى‏‏‏‏ توده‏اى‏‏‏‏» را مطرح مى‏‏‏‏سازد (شماره ٣١٦، ٢ خرداد ٩٠).

اين نظر صائبى‏‏‏‏ است كه در بحث مطرح شده است و مى‏‏‏‏گويد: جلب «صدها و شايد هزاران توده‏اى‏‏‏‏‏‏ صادق» كه «به دامان اين جريانات» افتاده‏اند، تنـها با چنين افشاگرى‏‏‏‏‏‏ها ممكن نيست. به اين منظور وظيفه اصلى‏‏‏‏‏‏ و عمده به عهده مسئول‏هاى‏‏‏‏‏‏ حزبى‏‏‏‏‏‏ قرار دارد كه با اتخاذ روش‏ها و به كار گيرى‏‏‏‏ راه‏ها و شيوه‏هاى‏‏‏‏‏‏ كاربردى‏‏‏‏‏‏ لازم تشكيلاتى‏‏‏‏، به اين پديده تلخ پايان دهند. اقدامى‏‏‏‏‏‏ كه در واقع تنها از طريق تداوم خط‏مشى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏ حزب توده ايران ممكن خواهد شد. تنها از اين طريق مى‏‏‏‏‏‏توان تاروپود ضدانقلابى‏‏‏‏‏‏ جريان‏هايى‏‏‏‏‏‏ از نوع “راه‏توده”، “عدالت” و ديگران را تا مغز استخوان افشا كرد و نشان داد كه اين شيوه‏ها تنها به سود ارتجاع داخلى‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏ مى‏‏‏‏باشد.

اگر اين مسئوليت سنگين بر عهده مسئول‏هاى‏‏‏‏‏‏ حزب است، به معناى‏‏‏‏‏‏ سلب مسئوليت از هر توده‏اى‏‏‏‏‏‏ صادق نيست كه خود را شاگرد حزب مى‏‏‏‏‏‏داند و انديشه و توان خود را در دفاع از مصالح حزب توده ايران به كار مى‏‏‏‏‏‏گيرد. مسئوليتى‏‏‏‏‏‏ كه از جمله در افشاى‏‏‏‏‏‏ شيوه‏هاى‏‏‏‏‏‏ شناخته شده ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏‏ تبلور مى‏‏‏يابد. اين مسئوليت عبارت است از مبارزه عليه‏ ايجاد و تداوم تشتت نظرى‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏ و همچنين اشغال حزب توده ايران، حزب طبقه كارگر ايران از درون!

شيوه ارتجاع براى‏‏‏‏ پنهان شدن در پشت نام و نشان حزب توده ايران را زنده‏ياد احسان طبرى‏‏‏‏ در يكى‏‏‏‏ از سروده‏هاى‏‏‏‏ زندانش با عنوان “اخگران اسفند” (*) برمى‏‏‏‏شمرد. او براى‏‏‏‏ افشاى‏‏‏‏ اين شيوه، نشان مى‏‏‏‏دهد كه شيوه توده‏اى‏‏‏‏ چگونه است! شيوه زنده و خلاقى‏‏‏‏ كه پويايى‏‏‏‏ و تحرك، خلاقيت و جانفشانى‏‏‏‏ سراپايش را فرا گرفته و جان‏مايه هستى‏‏‏‏اش مى‏‏‏‏باشد: «يادت را در كوله‏بار زندگيم مى‏‏‏‏نهم، چون دورگردى‏‏‏‏ در كوى‏‏‏‏ و برزن خلوت و خاموش روستاهاى‏‏‏‏ غم گرفته. …».

اين «يادت» اما «كوله‏بار»ى‏‏‏‏ نيست كه چون «قاب … خشكيده چون نعش بر ديوار …» آويخته باشد! اين «يادت» “انفجارى‏‏‏‏” است پويا و خلاق و “تاريخى‏‏‏‏”! پنهان شدن در پس لغات و جمله‏ها نيست، به قول طبرى‏‏‏‏ شيوه «اسكولاستيكى‏‏‏‏» و مكتبى‏‏‏‏ نيست، بلكه آموختن از شيوه ماركسيستى‏‏- توده‏اى‏‏ براى‏‏‏‏ بررسى‏‏‏‏ و ارزيابى‏‏‏‏ “اكنون” است. آموزش خلاقيت ديالكتيكى‏‏‏‏ است براى‏‏‏‏ “نفى‏‏‏‏ در نفى‏‏‏‏”، براى‏‏‏‏ يافتن آن «تنه رشديابنده درخت» (طبرى‏‏‏‏).

شركت فعال در بحث و گفتگو ميان توده‏اى‏‏‏‏ها هدف بر طرف ساختن مشكلات و يافتن زبان مشترك را دنبال مى‏‏كند. وظيفه كنونى‏‏‏‏ و روز، محك و معيارى‏‏ جانبدارانه و مصمم، پايدار و صادق براى‏‏‏‏ حفظ وحدت نظرى‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏ حزب است و نه ادامه سياست تجزيه توده‏اى‏‏‏‏ها.

در ابرازنظرى‏‏ كه در اين روزها دريافت شد، مواضع رفيق نماينده حزب در سمينار اخير احزاب كمونيستى‏‏ در بروكسل، مركز بلژيك، مورد انتقاد قرا گرفته است (به موضع در نوشتارى‏‏ مجزا پرداخته خواهد شد). در ابرازنظر اما بر اهميت نكات آموزنده مقالات تحليلى‏‏ در همين شماره نامه مردم اشاره‏اى‏‏ به عمل نيامده است. اين در حالى‏‏ است كه اين مقالات تحليلى‏‏ همه جوانب از مبارزه روز و دورنماى‏‏ استراتژيك مبارزه را ارايه مى‏‏دهد، ريشه‏هاى‏‏ مادى‏‏ اختلاف‏ها در حاكميت و … را برپايه انديشه و شيوه ماركسيستى‏‏- توده‏اى‏‏ مورد بررسى‏‏ قرار داده و به نتيجه‏گيرى‏‏هاى‏‏ ضرورى‏‏ از آن دست يافته است. به نظر نمى‏‏رسد كه چنين شيوه انتقادى‏‏، زمينه جانبدارى‏‏ از روند رشد و تحكيم خط‏مشى‏‏ انقلابى‏‏ را در حزب توده ايران مورد توجه قرار داده و برخورد انتقادى‏‏ را براى‏‏ تكميل پيشرفت نبرد طبقاتى‏‏ در ايران، تقويت مى‏‏كند.

گفتن آنكه من “نظرم را دادم …”، پافشارى‏‏‏‏ بر همان موضعى‏‏‏‏ است كه لنين آن را افشا نموده است و مى‏‏‏‏گويد: آن‏هايى‏‏‏‏ كه هدفى‏‏‏‏ ديگر را دنبال مى‏‏‏‏كنند، بعد از خلع سلاح انديشه‏اى‏‏‏‏، مى‏‏‏‏گويند: «اما گوش از سر بلندتر نمى‏‏‏‏شود»!

*

اخـگـران اسفنـد

اى‏‏‏ برزگر بذرهاى‏‏‏ پاك!

اى‏‏‏ كشتكار بسيط خاك!

اى‏‏‏ زنده جاويد در مغاك!

آن‏زمان كه تو را شناختم،

هيچ‏گاه با تنهايى‏‏‏ خويش نساختم.

تو گنج رمز رنج‏هائى‏‏‏،

تو چراغ روشن كومه ذهن مائى‏‏‏،

خورشيد از فروغ جاودانى‏‏‏ انديشه‏هايت،

به چاه سياه غرب درغلتيد.

آسمان در سنگينى‏‏‏ جاذبه افكارت،

بر خاك تيرة زمين زانو زد،

و زمين در نهفتِ گل آرزويت خوار شد.

اى‏‏‏ پنهان آشكار!

يادت را هرگز در صندوق‏خانه قلبم پنهان نخواهم داشت.

يادت را در قاب نخواهم گرفت،

خشكيده چون نعش بر ديوار،

يا چون يك اتفاق ناگوار،

براى‏‏‏ يك روز مبادا،

در دفتر خاطراتم نخواهم نگاشت.

يادت را مى‏‏‏نهم هر روز،

در كيف مدرسه كودكان،

در لابلاى‏‏‏ اوراق سپيد دفترهايشان،

چون گلبرگ‏هاى‏‏‏ گل سرخ،

مى‏‏‏نهم يادت را

در ترنم عاشقانه باد،

در بلنداى‏‏‏ قامت شمشاد،

در نى‏‏‏نى‏‏‏ هر نگاه،

در انعطاف هر گل و گياه،

در جام خونين شقايق‏ها،

در آزادگى‏‏‏ جنگلان سرو،

در پرش شورانگيز هر تذرو.

زمزمه مى‏‏‏كنم يادت را،

در ذهن مادرى‏‏‏،

كه چگرگوشه‏اش را خون‏آلود به خاك سپرده است،

در خلوت آن دخترى‏‏‏،

كه در فراقت اشك‏هاى‏‏‏ بى‏‏‏حساب ريخت.

يادت را،

در كوله‏بار زندگيم مى‏‏‏نهم،

چون دوره‏گردى‏‏‏ در كوى‏‏‏ و برزن خلوت و خاموش روستاهاى‏‏‏ غم‏گرفته،

آواز مى‏‏‏دهم يادت را،

در تمركز انسانى‏‏‏ شهرها.

منفجر مى‏‏‏كنم در آواز دسته جمعى‏‏‏ دختران شاليكار،

كه تا زانو در گل فرو رفته‏اند،

در معادن سياه ذغال شمال،

در گنبدهاى‏‏‏ نفتى‏‏‏ جنوب،

در كومه سرد و حقير ايلات چادرنشين غرب،

در صحارى‏‏‏ بى‏‏‏برگ و پوشش شرق.

يادت را،

چون پيچكى‏‏‏، مى‏‏‏رويانم بر فراز ديوارهاى‏‏‏ شهر،

بر كابل‏هاى‏‏‏ زنگ خانه‏ها،

در انعكاس بى‏‏‏وقفه آينه‏ها.

يادت را،

هر پگاه بر چهره مى‏‏‏زنم، چون آب،

تا برجهانَدم از خواب.

يادت را چون گرده نان،

بر سفره طعام خويش مى‏‏‏نهم هر روز،

و هر روز در آينه يادت،

گيسوان بلند معشوقم را شانه مى‏‏‏كنم.

من آب مى‏‏‏دهم،

تشنگان دشت را آب مى‏‏‏دهم،

رمز سراب مى‏‏‏دهم.

من عاشق بى‏‏‏خانه را،

من بلبل آواره را،

با تو جواب مى‏‏‏دهم.

من گنبد دوّار را،

من كودك گهوارهِ را هم با تو تاب مى‏‏‏دهم.

***

در من روان شو!

در عروق خون گرفته‏ام،

بر زبان دوخته‏ام،

بر قلب نفروخته‏ام،

اى‏‏‏ ماه،

اى‏‏‏ دليل راه،

در اين شبان سياه،

در اين خزان تباه،

مرا بخواه،

مرا بخواه!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *