“برجام” و يا نبرد ضد امپرياليستي؟

image_pdfimage_print

امروز ترامپ با تكرار سخنان نتانياهو خروج از “برجام” را اعلام نمود. سياست دولت ايران تاكنون در جهت حفظ تفاوت موضع كشورهاي اروپايي و اتحاديه اروپايي در برابر آمريكا است. كشورهاي اروپايي خواستار حفظ قرارداد هستند، اما در عين حال مي خواهند حفظ قرارداد را به ابزار براي تحميل خواست هاي ديگري ازجمله قطع تسليحات موشكي ايران تبديل سازند.

نكته پراهميت براي ميهن دوستان و در مركز آن حزب توده ايران، دفع خطر تجاوز پوشيده و علني امپرياليسم و به راه انداختن جنگي فرسايشي و تحميل آن به ايران است. در اين باره اعلاميه اخير حزب توده ايران صراحت دارد. فظ “برجام” به مثابه ي اهرمي براي تعميق تضادهاي ميان امپرياليست ها ضروري و هوشمندانه است. از اين رو مبارزه براي حفظ صلح و دفع خطر تجاوز نظامي وظيفه ي عاجل همه ي نيروهاي ميهن دوست و آزادي خواه است. مبارزه ي ضد امپرياليستي در ايران و جهان، مبارزه اي بهم پيوسته و يك پارچه است. مبارزه براي صلخ، مبارزه همزمان براي دفااع از حق خلق هاي در تعيين سرنوشت خود و مبارزه با دخالت امپرياليسم در امور داخلي كشورها است.

فعاليت مشترك ضروري است و با دعوت حزب توده ايران و حزب چپ ايران (فداييان خلق) براي سازماندهي اين مبارزه صلح دوستانه كه پيش تر با بيانيه ي جمعي از مبارزان ميهن دوست در ايران نيز مطرح و مورد تاييد قرار گرفته است، گام نخست برداشته شده است. ايجاد ارتباط در اين زمينه و تصميمات مشترك بر اين پايه نقشي سازنده ايفا مي سازد.

در اين نبرد طولاني بايد در عين حال با اين توهم برخورد شود كه گويا با حفظ “برجام” راه مبارزه با بحران تعميق يابنده ي اقتصادي- اجتماعي گشوده خواهد شد. كشورهاي امپرياليستي اروپايي با خواست خود براي توسعه توافق در جهت خواست هاي جديد آن ها باري ديگر به ثبوت رسانده اند كه امپرياليست ها به تعهدات خود گردن نمي گذارند و در طول زمان به نقض آن مي پردازند. توسعه سازمان نظامي تجاوزگر ناتو تا مرزهاي روسيه، نمونه ي ديگري براي غيرقابل اعتماد نبودن قراردادها با امپرياليسم است.

مبارزه با بحران تعميق يابنده ي اقتصادي- اجتماعي در ايران را نبايد به مبارزه براي حفظ تعهدات امپرياليست ها در قرارداد “برجام” محدود ساخت. براي برطرف ساختن بحران حاكم بر ايران، گذار از ديكتاتوري و برپايي جايگزيني ملي- دمكراتيك براي اقتصاد سياسي خصوصي سازي و آزاد سازي اقتصادي كه توسط امپرياليسم ديكته شده است و رژيم ديكتاتوري آن را اقتصاد سياسي “اسلامي” مي نامد، ضروري است. نبايد وحدت منافع سرمايه داري را در جهان و متحدان داخلي آن در ايران از مد نظر دور گردد. نبايد بار ديگر در دامن شعار “بد و بدتر” افتاد. بايد با مبارزه ي مشترك شرايط تغييرات بنيادين را در ايران ايجاد نمود.

توده ای ها

١٨ ارديبهشت ١٣٩٧ – ٨ ماه مه ٢٠١٨

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *