هم اکنون، ”چپ” در یک دوراهی گرفتار ماندهاست؛ از یک سو، دولت مادورو، سیاست فزایندهی دست راستی را پیاده کرد – و از سوی دیگر، ماریا کورینا ماچادو، خواهان واژگونی دولت به رهبری ایالات متحده، خصوصیسازی گسترده، کوچک کردن بخش دولتی و سرکوب بخشهای بزرگی از جنبش چاویستا است.
انتقاد حزب کمونیست ونزوئلا از مادورو، با برنامههای نیروهای راست هوادار امپریالیسم برای سرنگونی همخوانی ندارد. حزب کمونیست پشتیبان انقلاب بولیواری است، زیرا این انقلاب ویژگی «رهایی بخش ملی» دارد. حزب کمونیست در جستجوی رهیافتی انقلابی برای برونرفت از الگوی رانتی سرمایهداری است.
جنبش کارگری و ”چپ” در ونزوئلا باید با استقلال طبقاتی، راهی میان دولت مادورو که به هدفهای انقلاب پشت کردهاست و ماچادو هوادار امپریالیسم بیابد. ”چپ” باید با سازماندهی اتحادیههای کارگری، شوراهای دهقانی و تنگدستان تلاش کند، تا ساختارهای انقلاب بولیواری که در چند سال گذشته کمتوان شده است را دوباره نیرومند کند و رنجبران را با شعارهای درست و برای ژرفش هدفهای انقلاب به میدان بیاورد. ”چپ” باید دَرِ گفتوگو را با نیروهای مردمی حزب سوسیالیست که پایگاه طبقاتی کارگری دارند بگشاید و با همگامی و اتحاد با این نیروها، رهبری این حزب را از دست هواداران بورژوازی به در آورد.
”چپ” جهانی باید استوار در کنار مرم ونزوئلا بایستاد و با برنامههای امپریالیستی برای سرنگونی نیکولاس مادور بجنگد. ولی ”چپ” با حس انترناسیونالیسم پرولتری، پشتیبان طبقهکارگر ونزوئلا و حزب این طبقه نیز هست. برای همین، ”چپ” باید از منافع طبقه کارگر و رنجبران در برابر امپریالیستها و نیروهای راست و هم در برابر سرمایهداری بوروکرات و رانتی که در دولت لانه کرده است پشتیبانی کند.
راه چاره درست برای برونرفت از بحران کنونی، همیاری با امپریالیسم برای سرنگونی مادورو نیست، بلکه بسیج مردم برای ژرفش هدفهای انقلاب و برگشت به سیاستهای نخست انقلاب بولیواری با شیوه انقلابی و در پیشگیری راه روشن غیرسرمایه داری است.
دیدگاهتان را بنویسید