چرا روسیه از جمهوری اسلامی دفاع نکرد؟ غروب آرمان‌ها؛ چرخش روسیه به سمت منافع ملی

چاپ

📝رسانه دولتی روسیه Правда.Ру

منافع ملی
روسیه به این نتیجه رسیده که دفاع ایدئولوژیک از دولت‌های دوست، بدون دریافت منافع ملموس، یک اشتباه استراتژیک است. تجربه شوروی در افغانستان و آنگولا نشان داد که «وظیفه بین‌المللی» بدون بازگشت سرمایه، به فروپاشی می‌انجامد. امروز کرملین اولویت را به روابط باثبات تجاری داده است، نه حمایت بی‌قیدوشرط از افرادی که حتی نمی‌توانند از خود محافظت کنند.

🎭 خائنان در داخل متحدان هستند، نه در مسکو
بهانه‌جویی از روسیه بیهوده است. حلقه بشار اسد ایده پان عربیسم را قربانی منافع شخصی کرد و اطرافیان مادورو حتی جرات تحقیق در مورد ربایش رئیس‌جمهور خود را ندارند. اگر نخبگان یک کشور برای حفظ قدرت، حساب‌های بانکی در فلوریدا و پاسپورت بریتانیایی را ترجیح می‌دهند، چرا مسکو باید هزینه بقای آن‌ها را بپردازد؟ در تهران نیز اگرچه توانستید با کمک سامانه‌های روسی تا حدی بایستید، اما نفوذ گسترده موساد و ناتوانی در تأمین امنیت داخلی، پرسش‌های جدی ایجاد کرده است.

🎯 دکترین جدید: منافع پایدار، نه بقای افراد
مسکو از استراتژی «پیروزی به هر قیمت» فاصله گرفته است. امروز روسیه نمی‌تواند سه جنگ همزمان را مدیریت کند. هدف، حفظ نفوذ و پایگاه‌های راهبردی از طریق مذاکره با هر قدرت حاکمی است، نه دفاع کورکورانه از یک شخص خاص.

🤝 پیروزی دیپلماسی بر شعار
آرژانتین نمونه‌ای از این رویکرد جدید است. علیرغم مواضع ضدروسی رئیس‌جمهور لیبرال‌اش، همکاری اقتصادی به‌دلیل منافع متقابل (صادرات گوشت و میوه در برابر کود و سوخت) حفظ شده است. اگر کریدور شمال-جنوب در ایران پایدار بماند، حتی بازگشت یک حکومت سلطنتی هم مانع همکاری نخواهد بود. کمک روسیه (مانند جنگنده‌های سو-۳۵) به کسانی تعلق می‌گیرد که بتوانند از خود دفاع کنند، نه به دولت‌های درمانده‌ای که از دشمن داخلی بیش از دشمن خارجی می‌ترسند. اگر از خود دفاع نکنید، نه روسیه و نه خدا کمکی نخواهند کرد.