🌍
🔥 در جنگ سردِ جدید، با آمریکایی روبهرو هستیم که همچنان با رویکردی تهاجمی، از بلندپروازیهای خود برای حفظ برتری و هژمونی جهانی عقبنشینی نکرده است. با این حال، کانون توجه اکنون بهطور فزایندهای به سوی چین و حوزه پیرامونی آن چرخیده است؛ حوزهای که از منظر واشنگتن، گسترهای وسیع ـ حتی شامل گرینلند ـ را در بر میگیرد. چین بهعنوان یک «رقیب نظاممند» تعریف میشود که میتواند موقعیت برتر آمریکا را به چالش بکشد. از دوران اوباما تا بایدن، جهتگیری سیاست خارجی ایالات متحده بیش از پیش به شرق آسیا متمرکز شده است.
🧊 گرینلند در مرکز بازی قدرتها
دبیرکل ناتو، مارک روته، وارد گفتوگوهای محرمانه شده و دانمارک نیز برای کاستن از تنشها و جلب رضایت ترامپ به تکاپو افتاده است. اما هزینه این رویکرد، پذیرش گسترش چشمگیر نظامیسازی در قطب شمال بوده است؛ اقدامی که با این روایت توجیه میشود که روسیه و چین تهدیدی فزاینده برای گرینلند به شمار میروند.
🛰 ناتو، تسلیح اروپا و تمرکز بر چین
در حالی که مخالفت لفظی با طرحهای ترامپ مطرح میشود، روند تقویت نظامی ادامه دارد. مارک روته نیز صراحتاً تأکید کرد که افزایش توان نظامی اروپا این امکان را برای آمریکا فراهم میکند تا تمرکز و منابع خود را بیش از پیش بر منطقه هند-پاسیفیک و رقابت با چین معطوف کند. همزمان، فشار برای اختصاص ۵ درصد از تولید ناخالص داخلی کشورهای عضو ناتو به بودجه نظامی، موج تازهای از افزایش هزینههای دفاعی و شتابگیری خریدهای تسلیحاتی در اروپا را رقم زده است.
🐉 رقابت با چین و پرسش از حاکمیت واقعی
رهبران اروپایی از «استقلال راهبردی» سخن میگویند، اما در عرصه عمل، همچنان این آمریکا است که جهتگیری کلی را تعیین میکند. گرینلند به مهرهای در شطرنج رقابت قدرتهای بزرگ تبدیل شده و صدای مخالفت با این موج گسترده نظامیسازی هنوز ضعیف و پراکنده است.
دیدگاهتان را بنویسید