«ایدئولوژى‏‏‏‏‏ زدایى‏‏‏‏‏، نامى‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏ مارکسیسم‏زدایى‏‏‏‏‏»! «جوینده راه حق است که بانگ کند» (ا ط)

مقاله شماره ٣٣ (١٨ بهمن ١٣٨٨)

رفیق گرامى‏‏‏‏‏ خاورى‏‏‏‏‏

قطعا شما نیز با تارنگاشت “یاران ما” آشنا هستید که به همت “فراکسیون کمونیستى‏‏‏‏‏ سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)” انتشار مى‏‏‏‏‏یابد. این تارنگاشت چهار سال است که توسط جمعى‏‏‏‏‏ از هواداران سازمان در «داخل کشور» ایجاد شده است.

نگارنده از طریق نوشتار سوم بهمن ١٣٨٨ این تارنگاشت، با آن آشنا شدم. فعالین “یاران ما” در این نوشتار نکته پراهمیتى‏‏‏‏‏ را مطرح ساخته‏اند. نکته پراهمیت برشمرده شده، در ارتباط قرار دارد با مساله ایدئولوژى‏‏‏‏‏زدایى‏‏‏‏‏ از جنبش‏هاى‏‏‏‏‏ مارکسیستى‏‏‏‏‏ که زنده‏یاد جوانشیر آن را در “سیماى‏‏‏‏ مردمى‏‏‏‏ حزب توده ایران”، «اشغال» احزاب کارگرى‏‏‏‏ و کمونیستى‏‏‏‏ از درون مى‏‏‏‏نامد، که برنامه شناخته شده ارتجاع جهانى‏‏‏‏‏ و داخلى‏‏‏‏‏ بوده و شناخت دقیق از آن و همچنین موضع‏گیرى‏‏‏‏‏ در برابر آن، همانطور که این رفقا نیز برجسته مى‏‏‏‏‏سازند، از اهمیت ویژه برخودار است.

فعالین هوشمند “یاران ما” در نوشتار خود درباره «بحران ایدئولوژیک» حاکم بر سازمان فدائیان اکثریت، مى‏‏‏‏‏نویسند: «از روزى‏‏‏‏‏ که رهبرى‏‏‏‏‏ سازمان پروژه ایدئولوژى‏‏‏‏‏زدایى‏‏‏‏‏ را آغاز نمود، در حقیقت با فاصله گیرى‏‏‏‏‏ از ایدئولوژى‏‏‏‏‏ رهایى‏‏‏‏‏ کارگران و زحمتکشان، ایدئولوژى‏‏‏‏‏ بورژوا- لیبرالى‏‏‏‏‏ را بر سازمان حاکم ساخت. البته همچون سوسیال دموکرات‏ها در لفافه‏اى‏‏‏‏‏ از تعاریف بى‏‏‏‏‏محتوا و نقش و نگارهاى‏‏‏‏‏ سوسیالیستى‏‏‏‏‏ …

سازمان ما با کنار گذاشتن سوسیالیسم علمى‏‏‏‏‏ و روى‏‏‏‏‏ برگرداندن از اندیشه‏هاى‏‏‏‏‏ مارکس و لنین و دیگر اندیشمندان جنبش کمونیستى‏‏‏‏‏- کارگرى‏‏‏‏‏ ایران و جهان، تاکنون نتوانسته است جایگزینى‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏ آن اندیشه‏ها معرفى‏‏‏‏‏ نماید. هرچند که لیبرالیسم و حتى‏‏‏‏‏ پاره‏اى‏‏‏‏‏ از اندیشه‏هاى‏‏‏‏‏ نئولیبرالیستى‏‏‏‏‏ بر اندیشه‏ها و تئورى‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏ سازمان حاکم گشته، ولى‏‏‏‏‏ ترس از طغیان بدنه سازمان، آن‏ها را از اعلام علنى‏‏‏‏‏ چنین رویکردى‏‏‏‏‏ بازمى‏‏‏‏‏دارد. رهبران متحول شده ما تنها راه چاره را در حذف صورت مسئله و زدودن ایدئولوژى‏‏‏‏‏ از پیکره سازمان یافته‏اند. ایدئولوژى‏‏‏‏‏زدایى‏‏‏‏‏ در حقیقت نام دیگر مارکسیسم‏زدایى‏‏‏‏‏ است که توسط ایدئولوگ‏هاى‏‏‏‏‏ بورژوازى‏‏‏‏‏ در نیمه قرن بیستم ابداع گردید.»

در ادامه، این رفقا توجه را به ترفندى‏‏‏‏‏ جلب مى‏‏‏‏‏کنند که مدافعان “اقتصاد بازار” و مداحان حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏ امپریالیستى‏‏‏‏‏ در نبرد علیه جنبش کمونیستى‏‏‏‏‏ جهانى‏‏‏‏‏ در قرن پیش، در چارچوب “مکتب فرانکفورت” و تداوم آن در اندیشه “پسامدرن” در خدمت وضع حاکم موجود در کشورهاى‏‏‏‏‏ متروپل و پیرامونى‏‏‏‏‏ ابداع کردند: «رهبران سازمان ما بجاى‏‏‏‏‏ استناد به یافته‏هاى‏‏‏‏‏ علمى‏‏‏‏‏ اندیشمندان کمونیستى‏‏‏‏‏ و کارگرى‏‏‏‏‏، امروز آنچه را که ایدئولوگ‏هاى‏‏‏‏‏ بورژوازى‏‏‏‏‏ مانند هابرماس، گیدنز، شیلز، فریدمن و … در آکادمى‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏ مراکز سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏ انحراف جنبش‏هاى‏‏‏‏‏ سیاسى‏‏‏‏‏- اجتماعى‏‏‏‏‏ تولید مى‏‏‏‏‏کنند را ملکه ذهن خود ساخته‏اند. …»

“یاران ما” سپس «اتکاء به اندیشه‏هاى‏‏‏‏‏ دشمنان طبقاتى‏‏‏‏‏ جنبش کارگرى‏‏‏‏‏ و مخالفین آشتى‏‏‏‏‏ناپذیر کمونیسم و نافیان جامعه سوسیالیستى‏‏‏‏‏» را «با این ادعا که سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) معتقد به سوسیالیسم مى‏‏‏‏‏باشد، در تناقض بنیادین» ارزیابى‏‏‏‏‏ کرده و آن را گوشزد مى‏‏‏‏‏کند.

براى‏‏‏‏‏ این رفقا، «بحران سیاسى‏‏‏‏» حاکم بر سازمان فدائیان اکثریت در سال‏هاى‏‏‏‏‏ گذشته، ریشه در ایدئولوژى‏‏‏‏‏زدایى‏‏‏‏‏ از سازمان دارد. امرى‏‏‏‏‏ که موجب آن شده است که «سازمان ما در این چند سال اخیر نتوانست رویکردهاى‏‏‏‏‏ سیاسى‏‏‏‏‏ منسجمى‏‏‏‏‏ را اتخاذ کند. ما همواره اسیر و دنباله‏روى‏‏‏‏‏ حوادث بودیم. …». پیامد قانونمند سردرگمى‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏،‏ مستولى‏‏‏‏‏ شدن «بحران تشکیلاتى‏‏‏‏‏» بر سازمان مى‏‏‏‏‏باشد.

رفیق خاورى‏‏‏‏‏ گرامى‏‏‏‏‏، باید از جسارت و صراحت بیان این رفقا، از موضع قاطع و شناخت دقیق نظرى‏‏‏‏‏ آن‏ها از شرایط حاکم بر جنبش کمونیستى‏‏‏‏‏ ایران، که جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ ستون فقرات و تاریخ پرافتخار آن است، آرى‏‏‏‏‏ باید از این موضع روشن و صریح بسیار آموخت! این رفقا پاشنه آشیل پراکندگى‏‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏‏ و سیاسى‏‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏‏  را نه تنها در سازمان فدائیان اکثریت، بلکه همچنین در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ با روشن‏بینى‏‏‏‏‏ برجسته و مطرح ساخته‏اند و باید قدردان آن‏ها بود.

آیا این رفقا انگشت بر وضعى‏‏‏ نگذاشته‏اند که به سرنوشت تاسف‏بار جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ و حزب توده ایران در دو دهه اخیر نیز تبدیل شده است؟ متاسفانه باید به این پرسش، پاسخى‏‏‏‏‏ مثبت داد!

رفیق گرامى‏‏‏‏‏، اجازه دهید در سطور زیر، نگارنده نیز به صراحت و روشنى‏‏‏‏‏ بیانِ این رفقا پایبند باشد!

نگارنده به علل مختلفى‏‏‏‏‏ ضرورى‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏داند که شما را در این سطور، چنانکه در موارد دیگرى‏‏‏‏‏ نیز، مورد خطاب قرار دهد. علت نخست آن، شناخت و احترامى‏‏‏‏‏ است که نگارنده درباره زندگى‏‏‏‏‏ مبارزاتى‏‏‏‏‏ شما که عمیقاً مورد احترام اوست، دارد. بیش از آن‏که زندگى‏‏‏‏‏ مبارزاتى‏‏‏‏‏ شما و شخصیت احترام برانگیزى‏‏‏‏‏ که جان‏مایه آن را تشکیل مى‏‏‏‏‏دهد، خصلتى‏‏‏‏‏ فردى‏‏‏‏‏ و شخصى‏‏‏‏‏ باشد، نما و تراشى‏‏‏‏‏ از ساختار پرتراش جنبش عظیم توده‏اى‏‏‏‏‏ را تشکیل میدهد، گوشه‏اى‏‏‏‏‏ از تاریخ پرافتخار حزب توده ایران و جنبش کارگرى‏‏‏‏‏ میهن ما بوده و لذا بزرگداشت به حق از آن، بزرگداشت تاریخ همه مبارزان توده‏اى‏‏‏‏‏ است. طنین پرافتخار “نـه” رساى‏‏‏‏‏ شما به مامور جلاد کشتار افسران توده‏اى‏‏‏‏‏، ازجمله خسروى‏‏‏‏‏ روزبه، درباره خواست او براى‏‏‏‏‏ همکارى‏‏‏‏‏ شما با رژیم واپسگراى‏‏‏‏‏ شاه‏ـ ساواکى‏‏‏‏‏ در دوران اسارتتان در زندان ستم‏شاهى‏‏‏‏‏، براى‏‏‏‏‏ همیشه در مسیر طى‏‏‏‏‏ شده تاریخ حزب پرافتخار توده ایران شنیده خواهد شد.

درست با توجه به این نکته پراهمیت است که نگارنده، سطور کنونى‏‏‏‏ را در خطاب به شما به رشته تحریر درآورده و تا برطرف شدن ابهام و از بین رفتن گمانه زنى‏‏‏‏‏ها، ادامه خواهد داد.

وضع حاکم بر حزب توده ایران را باید با آموزش از رفقاى‏‏‏‏‏ پیش‏گفته، «ایدئولوژى‏‏‏‏‏زدایى‏‏‏‏‏ که نامى‏‏‏‏ براى‏‏‏‏ مارکسیم‏زدایى‏‏‏‏‏» است، نامید. روند فاجعه‏انگیزى‏‏‏‏‏ که در دوران مسئولیت شما راه به زندگى‏‏‏‏ حزبى‏‏‏‏ یافته و در شرف تثبیت شدن است. فاجعه‏اى‏‏‏‏‏ که مى‏‏‏‏‏تواند به برباد رفتن گذشته پرافتخار شما نیز بانجامد.

نکته دوم دومى‏‏‏‏‏ که بر ضرورت مورد خطاب قرار دادن شما در این نوشتار تاکید دارد، امکان یگانه‏اى‏‏‏‏‏ است که شما در اختیار دارید براى‏‏‏‏‏ دفع خطر پیش‏گفته و کوشش براى‏‏‏‏‏ برطرف ساختن پراکندگى‏‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ و حزب توده ایران، حزب طبقه کارگر ایران.

تردیدى‏‏‏‏‏ وجود ندارد که کلید برپا شدن امکان گفتگو و جدل صمیمانه و علمى‏‏‏‏‏- انقلابى‏‏‏‏‏ میان توده‏اى‏‏‏‏‏ها تنها در دست شما قرار دارد. تردیدى‏‏‏‏‏ وجود ندارد که چنانکه شما با فراخوانى‏‏‏‏‏ از همه توده‏اى‏‏‏‏‏ها بخواهید در چنین گفتگویى‏‏‏‏‏ شرکت کنند، آنانى‏‏‏‏‏ که در آن شرکت نکنند و یا مغرورانه خود را مورد خطاب نپندارند، خود را به مثابه عناصر غیرتوده‏اى‏‏‏‏‏ افشا و منفرد خواهند کرد. تردیدى‏‏‏‏‏ وجود ندارد که در چنین صورتى‏‏‏‏ هیچ توده‏اى‏‏‏‏ صادق نمى‏‏‏‏تواند با سکوت خود و شرکت نکردن در بحث و جدل رفیقانه و علمى‏‏‏‏- انقلابى‏‏‏‏، عملاً خواستار تداوم در پراکندگى‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏ باشد. وضعى‏‏‏‏ که خواست و برنامه ارتجاع داخلى‏‏‏‏ و جهانى‏‏‏‏ را تشکیل مى‏‏‏‏دهد.

با انتشار فراخوان شما، شیوه بکارگرفته شده توسط نیروهاى‏‏‏‏‏ واپسگرا و سازمان‏هاى‏‏‏‏‏ امنیتى‏‏‏‏‏ داخلى‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏ تداوم پراکندگى‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏ خنثى‏‏‏‏‏ خواهد شد.

تردیدى‏‏‏‏‏ وجود ندارد که با انتشار فراخوان شما، دیگر کسى‏‏‏‏‏ نمى‏‏‏‏‏تواند خود را به ریا توده‏اى‏‏‏‏‏ بنامد و یا خود را در پشت نظریات گذشته حزب توده ایران و یا در پس نام رهبران سابق آن پنهان سازد. تردیدى‏‏‏‏‏ وجود ندارد که دیگر کسى‏‏‏‏‏ نمى‏‏‏‏‏تواند با طرح نظریات انحرافى‏‏‏‏ و نافى‏‏‏‏ «اندیشه مارکس و لنین و دیگر اندیشمندان کمونیستى‏‏‏‏- کارگرى‏‏‏‏ ایران و جهان» که رفقاى‏‏‏‏ “یاران ما” پیامدهاى‏‏‏‏ تلخ آن را گوشزد مى‏‏‏‏کنند، مدعى‏‏‏‏‏ دفاع از سوسیالیسم علمى‏‏‏‏‏ بوده و یا با تاریخ‏نویسى‏‏‏‏‏ هدفمند براى‏‏‏‏‏ حزب توده ایران، براى‏‏‏‏‏ خود اعتبار دست و پا کند.

ازاین‏روست که باید بارى‏‏‏‏‏ دیگر بر اهمیت کلیدى‏‏‏‏‏ نقش شما براى‏‏‏‏‏ برطرف ساختن پراکندگى‏‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏، انگشت گذاشت و آن را برجسته ساخت.

امید مى‏‏‏‏‏رود با ارزیابى‏‏‏‏‏اى‏‏‏‏‏ که در اینجا مطرح شد که برآیند نظریات مطرح شده بسیارى‏‏‏‏‏ از توده‏اى‏‏‏‏‏ها است و یا مى‏‏‏‏‏تواند باشد (براى‏‏‏ نمونه نگاه شود به آخرین ابرازنظر توسط “حمید” در “توده‏اى‏‏‏ها”)، نتواند کسى‏‏‏‏‏ در آینده مدعى‏‏‏‏‏ گردد که بر اهمیت کلید در اختیار شما براى‏‏‏‏‏ برپایى‏‏‏‏‏ وحدت نظرى‏‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ پى‏‏‏‏‏نبرده بوده است.

نکته سوم پراهمیت دیگرى‏‏‏‏‏ که مورد خطاب قرار دادن شما را اجتناب ناپذیر مى‏‏‏‏‏سازد، از اهمیت عملکردى‏‏‏‏‏ در پراتیک انقلابى‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏ حزب توده ایران برخودار است. مطلب را بشکافیم:

وضع نظرى‏‏‏‏‏ حاکم بر جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ اجازه مى‏‏‏‏‏دهد از دیدگاه تئوریک، ریشه پراکندگى‏‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏‏ حاکم بر جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ را در ناروشن بودن نقطه آغاز بحث ارزیابى‏‏‏‏‏ نمود. بحثى‏‏‏‏‏ که باید آگاهانه و هدفمند براى‏‏‏‏‏ ارزیابى‏‏‏‏‏ وضع طبقاتى‏ حاکم بر جامعه و شناخت منافع طبقه کارگر و دیگر زحمتکشان شهر و روستا و همچنین لایه‏هاى‏ میانى‏ میهن دوست و آزادى‏‏خواه میان توده‏اى‏ها برگزار شود، تا از درون آن،  امکان کشف و استخراج مشترک وظیفه‏هاى‏‏‏‏‏ روز و تعیین اولویت‏ها بوجود آید.

ناروشن بودن نقطه آغاز بحث نزد گردان‏هاى‏‏‏‏ متفاوت در جنبش توده‏اى‏‏‏‏، موجب آن شده است که با تکیه غیرمستدل بر وظیفه‏هاى‏‏‏‏ روز در این جنبش، نتواند پراتیک منسجمى‏‏‏‏ توسط جنبش توده‏اى‏‏‏‏ در خیزش انقلابى‏‏‏‏ مردم در دوران کنونى‏‏‏‏ مطرح گشته و مبتنى‏‏‏‏ بر استدلال دقیق علمى‏‏‏ درستى‏‏‏ آن ‏مستدل شود. وضعى‏‏‏‏ که امکان سواستفاده دشمن طبقاتى‏‏‏‏ را بوجود آورده و تقویت مى‏‏‏‏کند.

براى‏‏‏‏‏ نمونه در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ موضع‏هایى‏‏‏ وجود دارند که مسئله “اتحاد” را در شرایط کنونى‏‏‏‏‏ به درستى‏‏‏‏‏ “تضاد عمده” در جامعه اعلام و آن را برجسته مى‏‏‏‏‏سازند، اما درباره درونمایه و سرشت چنین اتحادى‏‏‏‏‏ موضع روشنى‏‏‏‏‏ اتخاذ نکرده و موضع خود را مستدل نمى‏‏‏سازند. یا گردان‏هاى‏‏‏‏ متفاوت، بر این یا آن مضمون و درونمایه “اتحاد” انگشت مى‏‏‏‏‏گذارند و در نتیجه و به طور عملى‏‏‏‏‏ در کنار این یا آن لایه از طبقات و نیروهاى‏‏‏ اجتماعى‏‏‏‏‏ قرار مى‏‏‏‏‏گیرند و برپایى‏‏‏‏ اتحادهاى‏‏‏‏ متفاوتى‏‏‏‏ را ضرورى‏‏‏‏ مى‏‏‏‏پندارند. در این روند اغلب منافع آنى‏‏‏‏ و آتى‏‏‏‏ طبقه کارگر که از  منافع کل جامعه دفاع مى‏‏‏‏کند (مانیفست کمونیستى‏‏‏‏)، در برخى‏‏‏‏ از نظریات اصلاً مطرح نشده و لذا کلاً مورد بى‏‏‏‏توجهى‏‏‏‏ و بى‏‏‏‏مهرى‏‏‏‏ قرار مى‏‏‏‏گیرد. وضعى‏‏‏‏ که همانطور که بیان شد، زمینه سواستفاده دشمن طبقاتى‏‏‏‏ را بوجود آورده است.

این در حالى‏‏‏‏‏ است که به طور قانونمند و با پایبندى‏‏‏‏‏ بر موازین اندیشه مارکسیستى‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏ توسط همه گردان‏هاى‏‏‏‏‏ توده‏اى‏‏‏‏، امکان اتخاذ نتیجه‏گیرى‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏ِ بکلى‏‏‏‏‏ متضاد در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ از تصور دور مى‏‏‏‏‏باشد. براى‏‏‏‏‏ نمونه نمى‏‏‏‏‏تواند در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ِ پایبند به اندیشه علمى‏‏‏‏‏ و نظریات ارایه شده اندیشمندان‏ بلامنازع توده‏اى‏‏‏‏، به ویژه پایبند به نظریات صریح و موشکافانه زنده‏یاد احسان طبرى‏‏‏‏‏، یک گردان در ارزیابى‏‏‏‏‏ از وضع حاکم بر جامعه به نتایجى‏‏‏‏‏ نایل شود که برپایه آن، جاى‏‏‏‏‏ خود را در کنار لایه‏اى‏‏‏‏‏ از حاکمیت بشدت ضدکمونیست کنونى‏‏‏‏‏ در ج ا ایران، جایگاهى‏‏‏‏‏ درست ارزیابى‏‏‏‏‏ کند و دیگرى‏‏‏‏‏ جاى‏‏‏‏‏ خود را در کنار نیروهاى‏‏‏‏‏ شدیداً ضدکمونیست و سلطنت‏طلب بداند و آن را تجویز کند.

چنین وضعى‏‏‏‏‏ با “اختلاف نظر” میان اندیشه‏هایى‏‏‏‏‏ که پایبند به اسلوب مشترک ارزیابى‏‏‏‏‏ و بررسى‏‏‏‏‏ علمى‏‏‏‏‏ و همچنین پایبند به اصول مبانى‏‏‏‏‏ اندیشه مارکسیستى‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏باشند، هم جنس نیست و رابطه‏اى‏‏‏‏‏ ندارد. نمى‏‏‏‏‏توان این وضع را وضعى‏‏‏‏‏ “طبیعى‏‏‏‏‏” و در چارچوب “تفاوت‏ها و تکثر نظر” ارزیابى‏‏‏‏‏ نمود که اندیشمندان “مکتب فرانکفورت” و مدافعان پسامدرن آن تبلیغ مى‏‏‏‏‏کنند و رفقاى‏‏‏‏‏ “یاران ما” آن‏ها را در نوشتار خود برجسته ساخته‏اند.

ظاهراً در این پراکندگى‏‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏‏، یک “گیر” و ناروشنى‏‏‏‏‏ تئوریک وجود دارد. لذا باید در ابتدا درباره آن به نتیجه مشترک نایل شد.

نگارنده تردیدى‏‏‏‏‏ ندارد که وضع موجود در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ و پراکندگى‏‏‏‏‏ این چنانى‏‏‏‏‏ داراى‏‏‏‏‏ عللى‏‏‏‏‏ نیز مى‏‏‏باشد که باید آن را ناشى‏‏‏‏‏ از اقدامات هدفمند دشمن طبقاتى‏‏‏ و سازمان‏هاى‏‏‏ امنیتى‏‏‏ آن‏‏ در ایران و خارج از ایران ارزیابى‏‏‏‏‏ نمود. درست با توجه به جنبه اخیر از واقعیت مبارزه طبقاتى‏‏‏‏‏ است، رفیق گرامى‏‏‏‏‏ خاورى‏‏‏‏‏ که باید بر نقش پراهمیت شما انگشت گذاشت. نمى‏‏‏‏‏توان تنها با بیان اینکه «توطئه است!» مطلب را تمام شده دانست و به کنج خانه خزید و یا با بستن در بر روى‏‏‏‏ دیگران گویا خطر را برطرف ساخت. در این زمینه نباید به شیوه شناخته شده دشمن در ارتباط با “نرم” کردن رهبران احزاب کارگرى‏‏‏‏‏ و کمونیستى‏‏‏‏‏ بى‏‏‏‏‏توجه بود که زنده‏یاد جوانشیر آن را در “سیماى‏‏‏‏‏ مردمى‏‏‏‏‏ حزب توده ایران” «اشغال حزب از درون» مى‏‏‏‏‏نامد و گرباچف‏ و دیگران نمونه‏هاى‏‏‏‏‏ تلخى‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏ آن هستند. مخالفت بجاى‏‏‏ شما براى‏‏‏ «انتقال مرکز حزب به غرب» که بابک امیرخسروى‏‏‏ در دیدار با شما و رفیق ندیم و نگارنده در پیش از برگزارى‏‏‏ پلنوم هیجدهم در جلسه “کمیته برون مرزى‏‏‏” مطرح ساخت، ریشه در شناخت شخص شما از خطر اشغال حزب از درون» داشت.

مخالفت با شرکت همه توده‏اى‏‏‏‏ها در چنین گفتگو و جدل رفیقانه و علمى‏‏‏‏- انقلابى‏‏‏‏ حتى‏‏‏‏ با برداشت غیردیالکتیکى‏‏‏‏ “هاتف رحمانى‏‏‏‏” (“نوید نو”، اول فروردین ١٣٨٧، نگاه شود به http://www.tudeh-iha.com/?p=1040&lang=fa) که مایل است بحث را در کلوبى‏‏‏‏ در بسته انجام دهد که کلید آن را در جیب جلیقه خود مى‏‏‏‏پندارد، نه تنها از نظر تقسیم توده‏اى‏‏‏‏ها به “خودى‏‏‏‏” و “غیرخودى‏‏‏‏” قابل تائید نیست و موضعى‏‏‏‏ درغلطیده در سطح است؛ نه تنها این نظر عملاً بیان ناتوانى‏‏‏‏ در شرکت در بحث است، بلکه درست اقدامى‏‏‏‏ است در خدمت برنامه ایجاد پراکندگى‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏. این برداشت امکان افشاى‏‏‏‏ عناصر ناخلف و نفوذى‏‏‏‏ را در جنبش توده‏اى‏‏‏‏ از این طریق مسدود مى‏‏‏‏سازد که آن‏ها را از پیروى‏‏‏‏ کردن از فراخوان شما براى‏‏‏‏ شرکت در بحث، مبرا اعلام مى‏‏‏‏کند.

همانطور که در نوشتار “گفتگویى‏‏‏‏ با مدعیان” (که آدرس آن در سطور پیش ارایه شد) نشان داده شده است، نمى‏‏‏‏توان ناتوانى‏‏‏‏ در شرکت در بحثى‏‏‏‏ صمیمانه، علمى‏‏‏‏- انقلابى‏‏‏‏ را از این طریق نفى‏‏‏‏ و گویا جبرانم کرد که با تکیه یک سویه به «موازین اساسنامه»، اندیشه توده‏اى‏‏‏‏ را در مالکیت خود پنداشت. هاتف رحمانى‏‏‏‏ باید مستدل سازد که برپایه کدام ضرورت مبارزاتى‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏- کمونیستى‏‏‏‏ ایران، درونمایه و مضمون نظریات توده‏اى‏‏‏‏ها در شناسایى‏‏‏‏ حق آن‏ها در توده‏اى‏‏‏‏بودن، فاقد ارزش معنوى‏‏‏‏- اخلاقى‏‏‏‏ و همچنین تئوریک و سیاسى‏‏‏‏ است. با کدام استدلال هاتف رحمانى‏‏‏‏ دیالکتیک وحدت نظرى‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏ را براى‏‏‏‏ شناسایى‏‏‏‏ و تعریف توده‏اى‏‏‏‏ بودن این یا آن رفیق، نفى‏‏‏‏ مى‏‏‏‏کند و بى‏‏‏‏ارزش مى‏‏‏‏پندارد؟

چنین شیوه غیرعقلایى‏‏‏‏ و متضاد با پراتیک چندین ده ساله تاریخ حزب توده ایران تنها و تنها در خدمت تحقق یافتن برنامه ارتجاع داخلى‏‏‏‏ و جهانى‏‏‏‏ است که خواستار تداوم و تشدید پراکندگى‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏ مى‏‏‏‏باشد، زیرا شانس خود را در سیاست “تقسیم کن و حکومت کن” شناخته و در طول تاریخ آن را در جهان تجربه کرده است.

نقش پراهمیت شما رفیق گرامى‏‏‏‏ خاورى‏‏‏‏ در ایجاد سد براى‏‏‏‏‏ «اشغال حزب از درون»، با استدلال فوق به اثبات مى‏‏‏‏رسد و با اقدام مثبت و فعال و خلاق شما در برپایى‏‏‏‏‏ گفتگو و جدل رفیقانه و علمى‏‏‏- انقلابى‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏ تحقق خواهد یافت. اقدامى‏‏‏‏ با هدف برطرف ساختن پراکندگى‏‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏‏ وسازمانى‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏ که قادر است کوشش‏هاى‏‏‏‏‏ دشمن طبقاتى‏‏‏‏‏ را افشا و برملا ساخته و عناصر نفوذى‏‏‏‏‏ را خنثى‏‏‏‏‏ سازد.

«…

جوینده را حق است که بانگ کند.

بگذار آن را دیوارهاى‏‏ گنگ

و بت‏هاى‏‏ چوبینه

نشنوند.

عصب‏ها و قلب‏ها مى‏‏شنوند.

مدام بر درهاى‏‏ بسته کوفتیم:

– بـگشایـد!

…»

احسان طبرى‏‏، “شعر و رویا”، از میان ریگ‏ها و الماس‏ها

رفیق گرامى‏‏‏‏‏، نگارنده نوشتارهاى‏‏‏‏‏ خود را پیش از انتشار به شماره فاکسى‏‏‏‏‏ که از شما در اختیار دارد، ارسال کرده و تا زمانى‏‏‏‏‏ که این شماره فعال باشد، خواهد کرد. کوشش براى‏‏‏‏‏ صحبت تلفنى‏‏‏‏‏ با شما و مطمئن شدن از آنکه نوشتارها به دست شما مى‏‏‏‏‏رسد، در این اواخر دیگر ممکن نشده است. شما دیگر و برخلاف گذشته که با شنیدن صداى‏‏‏‏‏ نگارنده، گوشى‏‏‏‏‏ را بر مى‏‏‏‏‏داشتید، چنین نمى‏‏‏‏‏کنید. علت آن ناروشن است. روشن نیست که نمى‏‏‏‏‏خواهید و یا نمى‏‏‏‏‏توانید به تلفن پاسخ دهید. در صورت اینکه نمى‏‏‏‏‏توانید به تلفن پاسخ دهید، علت آن در ابهام قرار دارد. معلوم نیست علت، حال مزاجى‏‏‏‏‏ شماست که امید مى‏‏‏‏‏رود کماکان خوب بوده و شما از سلامتى‏‏‏‏‏ کامل برخوردارید و یا علل دیگرى‏‏‏‏‏ را باید دلیل ناتوانى‏‏‏‏‏ شما در پاسخ به تلفن دادن گمان نمود؟

تمنا دارم از حال مزاجى‏‏‏‏ خود نگارنده را مطلع سازید.

خلاصه نوشتار: برخورد به ایدئولوژى‏‏‏‏زدایى‏‏‏‏ در حزب توده ایران و جنبش توده‏اى‏‏‏‏ با توجه به نظریات “یاران ما” و نشان دادن نقش رفیق على‏‏‏‏ خاورى‏‏‏‏ در این مبارزه.

نوشتار پیش از انتشار و تدقیق نهایى‏‏‏‏ در تاریخ ١٧ بهمن ١٣٨٨، ۵ فوریه ٢٠٠٩ در اختیار رفیق خاورى‏‏‏‏ گذاشته شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *