به مناسبت بازانتشار دو مقاله ی قدیمی در نویدنو

سخن روز شماره ۱۴
۲۶ خرداد ۱۳۹۹، ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰

رفیق عزیز عضو فعال کمیته ی داخلی، و رفیق عزیز هاتف رحمانی!

بازانتشار مقاله ی شش سال پیش شما در نویدنو نشان می‌دهد که شما سخن جدیدی برای طرح ندارید.

همین ارزیابی را باید از نامه ی ده سال پیش رفیق هاتف رحمانی ارایه داد که در نویدنو بازانتشار یافته است. به ویژه رفیق هاتف که سالیان دراز ده سال گذشته با من در ارتباط قرار داشت و من را رفیق گرامی نیز نامید، نخواست مساله ای را حل کند که در نامه ی کذایی اش نیز مطرح نموده است.

خواست من این بود و است که از حق شرکت در زندگی حزبی برخوردار شوم، زیرا یک توده‌ای هستم. گرچه رفقایی هستند که بر ضرورت این امر اشاره داشتند و در نامه به رفیق هاتف آن را خاطرنشان نمودند و نوشتن «فعالیت او از دیگران [منظور در نامه ی مردم] کمتر نیست»، ولی این رفیق در این زمینه هیچ گام جدی برنداشت!

حق و امکان مبارزه ی درون حزبی که البته همراه است با دیسیپلین سازمانی، رعایت نشد. آگاهانه رعایت نشد، زیرا آن را ورود اندیشه انقلابی به درون بحث‌های درون حزبی می‌دانند و با آن مخالفند! به قول زنده یاد احسان طبری در از دیدار خویشتن، «در واقع جناح راست در حزب ما همیشه جناح راست بود .. پارسِ غضبناک» بود!

مبارزه ی شما و دیگر رفقای فعال در ایران که در شرایط سخت و پیچیده و درعین حال کشنده ای باید به مبارزه ادامه دهید، نه تنها مورد احترام است و به آن ارج نهاده می شود، بلکه همچنین به عنوان زنده بودن حزب توده ایران، حزب طبقه ی کارگر ایران به عنوان سویه ای از بافت و عنصر انقلابی در هستی جامعه ی ایرانی ارزیابی می‌شود و با سربلندی به آن نگریسته می شود. این ارزیابی تنها از سوی رفقای موافق با کارکرد شما ارایه نمی شود، حتی از سوی رفقایی مانند نگارنده که نسبت به کارکرد و مبارزه ی شما و در کل کارکرد حزب توده ایران دارای مواضع انتقادی هستند نیز ارج داده می شود!

سیاستی که رفقایی مانند شما در سال‌های گذشته ادامه دادید، قادر به حل هیچ یک از مساله های مطرح در جنبش توده‌ای و نبرد طبقاتی در ایران نشد. نخواهد شد. زیرا علت علّـیژنتیکی مساله ها شناخته نشده است و بر طرف نشده است.

شما نتوانسته اید سرشت مستقل سیاست طبقاتی حزب توده ایران را که هویت تاریخی آن را برای توده های زحمت قابل شناخت می سازد، احیا کنید.

شما نتوانسته اید، مصوبه ی ششمین کنگره ی حزب توده ایران را درباره ی «پیوند» میان مبارزه دمکراتیک و سوسیالیستی حزب توده ایران به مثابه حربه ی اساسی برای تجهیز و سازماندهی طبقه ی کارگر ایران احیا کنید.

شما نتوانستید پاسخی علمی و دیالکتیکی به تفاوت نبرد مبارزان توده‌ای در داخل و خارج از کشور بدهید.

شما که خود دچار سردرگمی نظری و سیاسی هستید، قادر نشده‌اید علت سردرگمی طیف چپ ایران را دریابید و علیه آن گامی بردارید که وظیفه ی حزب توده ایران است.

شما با تبدیل نمودن مبارزه ی اتحادی و دمکراتیک حزب توده ایران به تنها وظیفه ی حزب طبقه ی کارگر ایران، و پذیرش «برنامه حداقل مشترک» به امید برپایی جبهه گسترده ی ضد دیکتاتوری، زمینه ی واقعی تقویت و برپایی این جبهه را بر باد داده اید. زیرا نتوانستید با این پیشنهاد، آن را به اهرم تجهیز و سازماندهی زحمتکشان بدل سازید که جان مایه یک جبهه واقعی و توانمند ضد دیکتاتوری با سرشتی ضد امپریالیستی است، آنطور که در دوران انقلاب بهمن ۵۷ تجربه شد.

شما با حذف سرشت ضد امپریالیستی از جبهه ضد دیکتاتوری به امید پذیرش حزب توده ایران به کلوب «جمهوری سکولار دمکراتیک»، حربه ی کوشش برای تغییر انقلابی شرایط را در نبرد طبقاتی جاری از کف داده اید. این فهرست را می‌توان ادامه داد.

در برابر چشمان شما ارتجاع قادر شده است برنامه «سوسیالیسم ارتجاعی» را تدارک ببیند و حتی نویدنو را با سهمی به این برنامه بکشاند، ولی شما پاسخی در برابر آن ندارید.

مواضع انتقادی نسبت به سردرگمی سیاست تحمیل شده به حزب توده ایران که در توده‌ای ها طرح می شوند، مواضع روشنگرانه ای هستد. روشنگری درباره ی ضرورت تصحیح سیاست کنونی حزب توده ایران در سویه های پیش گفته. آیا شما در این باره سخنی برای گفتن دارید؟

مبارزه ادامه دارد. تداوم مبارزه ی انقلابی وظیفه ی عمده ای است که در برابر توده‌ای ها قرار دارد. این دستاورد را کسی نمی‌تواند به آسانی و با «پارس غضبناک» نفی و نابود کند! هر لحظه که بخواهید و تصمیم بگیرید به وضع زشت و غیراسته تیک کنونی پایان دهید، توده‌ای ها دست تان را خواهند فشرد.

دو مقاله نویدنو:

پیرامون کج اندیشی آقای فرهاد عاصمی

جدال با مدعی – نامه ای به آقای فرهاد عاصمی گرداننده تارنگاشت “توده ایها “                     

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *