گربه شد عابد و مسلمانا! موضع تجدیدنظر و تسلیم‏طلبانه ”راه‏توده“- پیک‏نت! ”انقلاب در انقلاب“ موضعى‏‏‏‏‏‏ سوسیال دموکرات!

مقاله شماره ١٣٨٩  /  ٩ (٢۴ اردیبهشت)  بخش دوم

واژه راهنما: تجدیدنظرطلبى‏‏‏، تسلیم‏طلبى‏‏‏، رفرمیسم. شیوه نظاره‏گر ظاهربین در خدمت منافع سرمایه‏دارى‏‏‏. مارکسیسم، نفى‏‏‏درنفى‏‏‏ هگل و فویرباخ. منافع طبقاتى‏‏‏- اقتصادى‏‏‏ طبقه کارگر قطب‏نماى‏‏‏ مبارزه. موضع انقلابى‏‏‏‏‏‏ حزب توده ایران. فلسفه‏بافى‏‏‏ ژورنالیستى‏‏‏. “راه‏توده”-پیک‏نت در خدمت سرمایه‏داران. محک تمایز سره از ناسره، دفاع از راه رشد با جهت‏گیرى‏‏‏ سوسیالیستى‏‏ است‏.

نوشتار “انقلاب در انقلاب” در موضع سوسیال دموکرات!

سطر اول نوشتار “راه توده”- پیک نت، مرز جدایى‏‏‏‏‏‏ اندیشه نظریه‏پرداز را نه با مارکس و انگلس که حتى‏‏‏‏‏‏ با هگل نیز نشان مى‏‏‏‏‏دهد و افشا مى‏‏‏‏‏‏کند: «مرز عبورناپذیرى‏‏‏‏‏‏ جنبش‏هاى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏ و تحولات رفرمیستى‏‏‏‏‏‏ را از هم جدا نمى‏‏‏‏‏‏کند.»

هگل، ایده (خدا) را عامل (سوبیکت) عمل‏کننده مى‏‏‏‏‏داند که گام به گام و در روندى‏‏‏‏‏ رشد یابنده از ساده به بغرنج و از بسیط به مرکب، نهایتاً برجسته‏ترین دستاورد خود، انسان و شناحت دیالکتیکى‏‏ او را بوجود مى‏‏‏‏‏آورد. فویرباخ این برداشت را به عکس خود تبدیل نمود. “انسان” را به سوبیک و ایده (خدا) را مخلوق او اعلام داشت. به نظر مارکس- انگلس این گام بزرگ فویرباخ، تنها نفى‏‏‏‏‏ مکانیکى‏‏‏‏‏ِ “انتزاع آسمانى‏‏‏‏‏” از “انسان” بود. زیرا فویرباخ تنها “انتزاع زمینى‏‏‏‏‏” از انسان را جایگزین “انتزاع آسمانى‏‏‏‏‏” هگل نمود. برداشت ماتریالیستى‏‏ فویرباخ تنها نفى‏‏‏‏‏ مکانیکى‏‏‏‏‏ برداشت ایده‏آلیستى‏‏ هگل، نفى‏‏‏‏‏ مکانیکى‏‏‏‏‏ ایده‏آلیسم و جایگزینى‏‏‏‏‏ آن توسط ماتریالیسم بود. فویرباخ بچه (دیالکتیک هگل) را هم با آب کثیف حمام بدور ریخت.

گام انقلابى‏‏‏‏‏ اندیشه دورانساز مارکس و انگلس، نفى‏‏‏‏ در‏ نفى‏‏‏‏ (و نه نفى‏‏ سادهِ مکانیکى‏‏) موضع‏ ایده‏آلیستى‏‏ هگل و ماتریالیسم فویرباخ است که در آن، دیالکتیک هگل و ماتریالیسم فویرباخ در جمع دیالکتیکى‏‏‏‏‏ خود به اوج کیفیت نوین ماتریالیسم دیالکتیکى‏‏ ارتقا داده (aufgehoben) مى‏‏‏‏‏شوند. (لغت آلمانى‏‏‏‏‏ aufgehoben به معناى‏‏‏‏‏ برداشتن چیز بر زمین افتاده و بر روى‏‏‏‏‏ پا قرار دادن آن، در جاى‏‏‏‏‏ خود قرار دادن آن است). دیالکتیک هگل و ماتریالیسم فویرباخ با کیفیت نوین مارکسیستى‏‏ تبدیل به آن اسلوب دیالکتیکى شناخت «جریان واقعى‏‏ زندگى‏‏» شدند که مارکس- انگلس را توانا ساخت بتوانند موضع انقلابى‏‏خود را مستدل سازند.

با بکار گرفتن دقیق و سخت‏گیرانه این اسلوب است که ساختار «جریان واقعى‏‏ زندگى‏‏»، به عنوان یک جریان دیالکتیکى‏‏، قابل شناخت مى‏‏گردد. اسلوب شناخت، شیوه حرکت اندیشه براى‏ درک واقعیت- حقیقت مى‏گردد. پایبندى‏ به اسلوب شناخت دیالکتیکى‏، به اندیشه امکان درک واقعیت را ارزانى‏ مى‏دارد، واقعیت را از “انتزاعى‏” توخالى‏، به واقعیتى‏ درک شده تبدیل مى‏سازد. انطباق اسلوب شناخت بر واقعیت- حقیقت مستدل مى‏‏گردد.

مرز میان اندیشه مارکسیستى‏‏‏‏‏ و گذشته تاریخى‏‏‏‏‏ آن در گام دورانساز بانیان سوسیالیسم علمى‏‏‏‏‏ قرار دارد که با نفى‏‏‏‏‏ در نفى‏‏‏‏‏ دیالکتیکى‏‏، به “انتزاع زمینى‏‏”  بى‏‏‏‏محتوا و درک نشدهِ ماتریالیسم قدیمى‏‏ از “انسان مجرد”‏‏، محتوایى‏‏‏‏ مشخص مى‏‏‏‏دهد، به آن درونمایه‏اى‏‏‏‏‏ شناخته و درک شده ارزانى‏‏‏‏ مى‏‏‏‏دارد. “انسان مجرد زمینى‏‏‏‏‏” فویرباخ در اندیشه بانیان سوسیالیسم به درک از انسان “مشخص”، به درک از عامل و سوبیکت واقعى‏‏‏‏‏، از کارگر و “طبقه پرولتاریا” و عملکرد روزانه او براى‏‏‏‏ “بازتولید” هستى‏‏‏‏ اجتماعى‏‏، از طریق استثمار نیروى‏‏ کار‏‏‏ در نظام سرمایه‏دارى‏‏،‏‏ ارتقا یافت (aufgehoben شد).

از این لحظه تاریخى‏‏‏‏، انسان “مشخص” و منافع او و نه انسان “مجرد” با محتواى‏‏‏‏ مبهم و درک نشده، موضوع اندیشه فلسفى‏‏‏‏‏ است. طبقه کارگر و سرشت انقلابى‏‏‏‏‏ او براى‏‏‏‏‏ تغییر جهان به موضوع اندیشه فلسفى‏‏‏‏‏- تئوریک- سیاسى‏‏‏‏‏ تبدیل شد. منافع طبقاتى‏‏‏‏‏- اقتصادى‏‏‏‏‏ او به عنوان منافعى‏‏‏‏‏ شناخته و درک شدند که به خاطر سرشت انقلابى‏‏‏‏‏ و ترقى‏‏‏‏‏خواهانه این منافع، منافع کل جامعه را نیز تشکیل مى‏‏‏‏‏دهند و در مانیفست کمونیستى‏‏‏‏‏ چنین بیان شده‏اند: «طبقه کارگر از منافع کل جامعه دفاع مى‏‏‏‏کند!»

اندیشه تحلیل‏گر‏ تنها زمانى‏‏‏‏‏ پایبند به اندیشه مارکسیستى‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏ است که در روند جارى‏‏‏‏‏ بازتولید هستى‏‏‏‏‏ اجتماعى‏‏‏‏‏، نقش تاریخى‏‏‏‏ طبقه کارگر را شناخته و درک کند و آن را به عنوان “وظیفه سوسیالیستى‏‏‏‏” حزب طبقه کارگر در سرآغاز تحلیل و بررسى‏‏‏‏‏ خود قرار داده و از درون آن راه حل انقلابى‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏ دگرگونى‏‏‏‏ شرایط حاکم بر جامعه را بیابد. منافع طبقه کارگر در مبارزه اجتماعى‏‏‏ براى‏‏‏ چپ انقلابى‏‏‏ نقش قطب‏نما دارد!

حضور و پایبندى‏‏‏‏ به “وظیفه سوسیالیستى‏‏‏‏‏” نزد اندیشه تحلیل‏گر مارکسیستى‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏ به او این امکان و اجازه را مى‏‏‏‏‏دهد تا با موضعى‏‏‏‏‏ ترقى‏‏‏‏‏خواهانه و انقلابى‏‏‏‏‏ در مبارزه “دموکراتیک”- رفرمیستى‏‏‏‏ تمامى‏‏ لایه‏هاى‏‏‏‏‏ اجتماعى‏‏‏‏‏ شرکت کند، بدون آنکه به دنبال‏رو آن‏ها تبدیل گردد و در عین حال نیروى‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏ نشان دهنده راه و آینده جنبش باقى‏‏‏‏ بماند. عنصر “پیشقراولى‏‏‏‏‏” اندیشه مارکسیستى‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏ در این امر نهفته است.

درغیراین‏صورت، موضع تجدیدنظر طلبانه در سطح فلسفى‏‏‏‏‏- تئوریک، به طور اجبارى‏‏‏، به موضع طبقاتى‏‏‏‏‏- اقتصادى‏‏‏‏‏ دفاع از منافع سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏انجامد و پایان سقوط سیاسى‏‏‏‏‏ ‏‏قانونمند آن، تسلیم رفرمیسم و به عامل پوزیتویستى‏‏‏‏‏ در جنبش کارگرى‏‏‏‏‏ تبدیل شدن است.

سوسیال دموکراسى‏‏‏‏‏ و “مکتب فرانکفورت” و اندیشه “پسامدرن” و … همگى‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏کوشند زمینه عینى‏‏‏‏‏ تحلیل مارکسیستى‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏ از شرایط طبقاتى‏‏‏‏‏- اقتصادى‏‏‏‏‏ حاکم در جامعه سرمایه‏دارى را‏‏ به سطح بررسى‏‏‏‏‏ پسیکولوژیک- سوسیولوژیک (روحى‏‏‏‏‏- جامعه شناختى‏‏‏‏) بورژوایى‏‏‏‏ تنزل دهند. این تنزل، پایان خط نزولى‏‏‏‏‏ و عدول کیفى‏‏‏‏‏ از اندیشه انقلابى‏‏‏‏‏ مارکسیستى‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏ است. نمونه‏هایى‏‏‏‏ براى‏‏‏‏ چنین امرى‏‏‏‏، گفتگوهاى‏‏‏‏‏ انجام شده با “هاتف رحمانى‏‏‏‏‏” است که «سیاست را عرصه مقدورات» مى‏‏‏‏‏داند (نگاه شود به http://www.tudeh-iha.com/?p=1138&lang=fa ) و در نامه اخیرش پاى‏‏‏‏‏ پایبندى‏‏‏‏ به «بستر تاریخى‏‏‏‏‏» را هم به میان مى‏‏‏‏‏کشد. موضعى‏‏‏‏‏ که موضع رفیق محمد امیدوار نیز مى‏‏باشد که در صحبت تلفنى‏‏‏‏‏ با او خود را نشان داد. (در زمان خود به این موضع‏ها برخورد انتقادى‏‏‏‏‏ لازم انجام خواهد شد.)

عدول کیفى‏‏‏‏‏ از موضع مارکسیستى‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏ در جمله «مرز عبورناپذیرى‏‏‏‏‏‏ جنبش‏هاى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏ و تحولات رفرمیستى‏‏‏‏‏‏ را از هم جدا نمى‏‏‏‏‏‏کند»، در نکات برشمرده شده فوق نهفته است. آن را در سطور بعدى‏‏ بشکافیم و با نشان دادن تضادهاى‏‏‏‏‏ آن، موضع تجدیدنظر و تسلیم‏طلبانه آن و درونمایه رفرمیستى‏‏‏‏‏- پوزیتویستى‏‏‏‏‏ و سوسیال دمکرات آن را بشناسیم.

«مرز عبورناپذیر» بیانى‏‏‏‏‏‏ بى‏‏‏‏‏‏معنا و من درآوردى‏‏‏‏‏‏ است. در توضیحات‏‏‏‏ بعدى‏‏‏‏‏‏ در نوشتار قابل شناخت است که از نظر نظریه‏پرداز، منظور از «مرز عبورناپذیر» آنست که گویا مرز میان «تحولات انقلابى‏‏‏‏‏‏ و رفرمیستى‏‏‏‏‏‏»، مرزى‏‏‏‏‏‏ گویا “باز” است، زیرا «رفرم و انقلاب اشکال مختلف تحول اجتماعى‏‏‏‏‏‏ هستند که در شرایط معین مى‏‏‏‏‏‏توانند به دیگرى‏‏ [یکدیگر]‏‏‏‏ تبدیل شوند. … بنابراین، بحث انقلاب یا رفرم، بحث بر سر جنبه عمده در تحولات است.»

اندیشه تحلیل‏گر که با پرسش «اصلاح‏طلب بودید و حالا انقلابى‏‏‏‏‏‏ شده‏اید؟» روبرو شده است و مى‏‏‏‏‏خواهد با تز بى‏‏معنا و من‏درآوردى‏‏، نوسان خود را توجیه کند، “ظاهرامرى‏‏‏‏‏‏” را که مى‏‏‏‏‏‏بیند (که دیگران نزد او دیده‏اند)، تئوریزه مى‏‏‏‏‏‏کند و گذار پاندولى‏‏‏‏‏‏ از یکى‏‏‏‏‏‏ به دیگرى‏‏‏‏‏‏ و برعکس را ممکن و “طبیعى‏‏‏‏‏” مى‏‏‏‏‏‏شمارد. بیان طبرى‏،‏‏‏‏‏ «تماشاگرى‏‏‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏‏‏»، دقیقاً همین شیوه رفرمیستى‏‏‏‏‏‏- سوسیال دمکرات را مد نظر دارد!

هسته‏اى‏‏‏‏‏‏ درست، ولى‏‏‏‏ درک نشده، در سخنان نظریه‏پرداز نیز وجود دارد که آموزنده است.

میان مبارزه براى‏‏‏‏‏‏ دگرگونى‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏ اصلاحى‏‏‏‏‏‏ و تدریجى‏‏‏‏‏‏ و مبارزه براى‏‏‏‏‏‏ تحول انقلابى‏‏‏‏‏‏، نه تنها دیوار چینى‏‏‏‏‏‏ وجود ندارد، بلکه، همانطور که پیش‏تر نشان داده شد، باید نیروى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏ به طور مستمر حتى‏‏‏‏‏‏ میان آن دو پیوند نیز ایجاد کند! تمام استدلال زنده‏یاد جوانشیر در “سیماى‏‏‏‏‏‏ مردمى‏‏‏‏‏‏ حزب توده ایران” در توضیح موضع لنین، بیان همین ضرورت تلفیق و پیوند میان مبارزه دموکراتیک- اصلاحى‏‏ و انقلابى‏‏- سوسیالیستى‏‏ است که در کانون اندیشه تحلیلى‏‏‏ او قرار‏‏‏ دارد و آن را مى‏‏‏‏‏‏شکافد و توضیح مى‏‏‏‏‏‏دهد. نقش “پیشقراولى‏‏‏‏‏” اندیشه انقلابى‏‏‏‏‏ از برقرارى‏‏‏‏‏ این پیوند نتیجه و مستدل مى‏‏‏‏‏گردد. نظریه‏پرداز در “انقلاب در انقلاب” تفاوت میان ضرورت تلفیق مبارزه براى‏‏ دگرگونى‏‏هاى‏‏ اصلاحى‏‏ و مبارزه براى‏‏ تحول انقلابى‏‏ را از مساله دیالکتیک گذار از مرحله دگرگونى‏‏هاى‏‏ تدریجى‏‏ به انقلابى‏ در رشد اجتماعى‏ را‏ درک نکرده  و آن‏ها را یکى‏‏ مى‏‏پندارد!  (دیرتر به دیالکتیک گذار دو مرحله رشد اجتماعى‏‏ بازمى‏گردیم)

مبارزه براى‏‏‏‏‏‏ هدف دموکراتیک (آنطور که براى‏‏ نمونه در اسناد “کنگره چهارم حزب توده ایران در سال ١٣٧۶ نیز ذکر شده، بدون آنکه مبارزه حزب طبق آن سازمان داده شده باشد … نگاه شود به “کارپایه تئوریک مناسب براى‏‏‏‏‏‏ شرایط کنونى‏‏‏‏‏‏‏ خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏‏ مردم” … http://www.tudeh-iha.com/?p=1148&lang=faهمان مبارزه براى‏‏‏‏‏‏ تغییرات تدریجى‏‏‏‏‏‏ در چهارچوب نظام است. مبارزه براى‏‏‏‏‏‏ تشکیل سازمان‏هاى‏‏‏‏‏‏ صنفى‏‏‏‏‏‏ طبقه کارگر، و مبارزه با دیکتاتورى‏‏‏‏‏‏ حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ و شکل خدا‏شاهى‏‏‏‏ “ولایت فقیه”، همگى‏‏ مبارزه براى‏‏‏‏‏‏ دستیابى‏‏‏‏‏‏ به هدف‏هاى‏‏‏‏‏‏ دموکراتیک در چهارچوب نظام حاکم هستند  – یعنى‏‏‏‏‏‏ مبارزه‏اى‏‏‏‏‏‏ رفرمیستى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏باشند –  که باید همزمان با مبارزه براى‏‏‏‏‏‏ هدف آتى‏‏‏‏‏‏ و سوسیالیستى‏‏‏‏‏‏ برنامه حزب طبقه کارگر تحقق یابند  – یعنى‏‏‏‏‏‏ با مبارزه‏اى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏، براى‏‏‏‏‏‏ دگرگونى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏ نظام سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏! -.

تلفیق مبارزه روزمره براى‏‏‏‏‏‏ ارتقاى‏‏‏‏‏‏ سطح آگاهى‏‏‏‏‏‏ طبقاتى‏‏‏‏‏‏ کارگران با هدف پدید آمدن آگاهى‏‏‏‏‏‏ طبقاتى‏‏‏‏‏‏، مبارزه براى‏‏‏‏‏‏ تبدیل شدن کارگران به «طبقه پرولتاریا» و …، مبارزه براى‏‏‏‏‏‏ تدارک انقلاب سوسیالیستى‏‏‏‏‏‏ است که باید در بهم‏تنیدگى‏‏‏‏‏‏ مداوم با مبارزه روزمره صنفى‏‏‏‏‏- دموکراتیک- رفرمیستى‏‏‏‏‏‏ تحقق یابد. پیوندى‏‏‏‏‏‏ که نه تنها در نوشتارهاى‏‏‏‏‏‏ “راه توده”- پیک نت جایى‏‏‏‏‏‏ ندارد، که براى‏‏‏‏‏‏ نمونه در نوشتار “در حاشیه رویدادهاى‏‏‏‏‏‏ هفته‏اى‏‏‏‏‏‏ که گذشت” (٢٧ آوریل ٢٠١٠) در “نامه مردم” نیز راهى‏‏‏‏‏‏ نیافته است (در نوشتارى‏‏‏‏‏‏ دیگر به این موضوع پرداخته خواهد شد).

امکان تکنیکى‏‏‏‏‏ برخورد انتقادى‏‏‏‏‏‏ به همه اندیشه‏هاى‏‏‏‏‏‏ مطرح شده در نوشتار پیش گفته “انقلاب در انقلاب” وجود ندارد، اما یک نمونه دیگر براى‏‏‏‏‏‏ نشان دادن شیوه «تماشاگرى‏‏‏‏‏‏ نظرى‏‏‏‏‏‏» یا “فلسفه‏بافى‏‏‏‏‏‏ ژورنالیستى‏‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏‏ عوام‏الناس” در آن، این نظر مطرح شده مى‏‏باشد: «وقتى‏‏‏‏‏‏ جنبشى‏‏‏‏‏‏ عمدتا از پائین شکل مى‏‏‏‏‏‏گیرد … غالبا نام انقلاب به خود مى‏‏‏‏‏‏گیرد.» !؟ بحث درباره درونمایه اشکال دو گانه تحول اجتماعى‏‏‏‏‏‏ که  در دو سطر پیش‏تر در نوشتار مدنظر نظریه‏پرداز بود و به درستى‏‏‏‏‏ «رفرم و انقلاب [را] اشکال مختلف تحول اجتماعى‏‏‏‏‏‏» اعلام کرده بود، به سطح عام‏الفهم «غالبا نام انقلاب به خود مى‏‏‏‏‏‏گیرد» نزول مى‏‏‏‏‏‏کند! “کیهان لندن” و آقاى‏‏‏‏‏‏ “دکتر نورى‏‏‏‏‏‏زاده” سلام دارند!

على‏‏‏‏‏‏ خدایى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏خواست که راه توده دوره دوم نشریه‏اى‏‏‏‏‏‏ باشد «همانند “کیهان لندن”، اما از چپ». نگارنده که تدارک انتشار راه توده را بدون حضور او دیده بود، اقدام به انتشار آن نمود. خدایى‏‏‏‏‏‏ پس از چاپ شماره اول بر روى‏‏‏‏‏‏ رکاب پرید و به موضع توده‏اى‏‏‏‏‏‏ نگارنده تمکین کرد. از این روى‏‏‏‏‏‏ دو نسخه متفاوت از شماره اول دوره دوم راه توده وجود دارد. اکنون باید گفت که او قادر شده است به هدف خود دست یابد و “راه توده”- پیک نت و نظریه‏پردازى‏‏‏‏‏‏ در آن را به سطح “کیهان لندن” و “دوستش” آقاى‏‏‏‏‏‏ “نورى‏‏‏‏‏‏زاده” هم‏پاله کند. (“هم‏پاله” در کتاب لغت در دسترس پیدا نشد. اما همپیالگى‏‏‏‏‏، چرا!)

همانطور که در پاراگراف پیش اشاره شد، هسته درست، اما درک نشده دیگرى‏‏‏‏‏‏ نیز در این نظر “ژونالیستى‏‏‏‏‏‏” ابراز شده وجود دارد. این هسته همان دیالکتیک گذار کمیت به کیفیت است که هگل براى‏‏‏‏‏‏ اولین بار کشف و مطرح مى‏‏‏‏‏‏کند و در نوشتار “زنده‏باد انقلاب” http://www.tudeh-iha.com/?p=1053&lang=fa با بیان نظر طبرى‏‏‏‏‏‏ به تفصیل در مورد آن توضیح داده شده است. در آنجا ازجمله چنین آمده است: اندیشه ضدعلمى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏اى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ که در دهه‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ اخیر هم توسط جریان‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ “چپ” و چپ‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ گذشته و هم توسط مداحال سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در ایران و خارج از آن وقت و بى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏وقت مطرح مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏شود، همانطور که بیان شد، مدعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ است که گویا دوران انقلاب‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ سپرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ شده و رشد اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ تنها در روندى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ تدریجى‏‏‏‏‏‏‏‏‏- اصلاحى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در نظام حاکم عملى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏گردد. مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏خواهند با این ادعا نظام سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ را ابدى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ سازند و آن را “پایان تاریخ” مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏نامند.

تجربه اخیر خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در جریان در ایران، به قول طبرى‏‏ «شهرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ انباشته از خروش» (ا. طبرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏، “آتشگون مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏تپد ستاره‏اى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در سینه” (ص ۵۵)، در مجموعه “از میان ریگ‏ها و الماس‏ها”)، یک بار دیگر به اثبات مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏رساند که رشد به طور کلى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و رشد اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ به طور اخص، بى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏تفاوت از اشکال بروز آن، داراى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ دو مرحله تغییر تدریجى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏- اصلاحى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏- کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و تغییر جهشى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏- انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏- کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ است. (نقل ادامه نوشتار پیش گفته در اینجا براى‏‏‏‏‏‏ بحث کنونى‏‏‏‏‏‏ ضرورى‏‏‏‏‏‏ نیست. علاقمندان مى‏‏‏‏‏‏توانند به نوشتار مراجعه کنند)

این هسته درست در نظر ابراز شده در نوشتار که در جمله «رفرم و انقلاب اشکال مختلف تحول اجتماعى‏‏‏‏‏‏ هستند» نهفته است، به معناى‏‏‏‏‏‏ درک مارکسیستى‏‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏‏ از قانون دیالکتیکى‏‏‏‏‏‏ گذار از تغییرات کمّى‏‏‏‏‏‏ به کیفى‏‏‏‏‏‏ در اندیشه نظریه‏پرداز نمى‏‏‏‏‏‏باشد. رابطه میان تغییرات تدریجى‏‏‏‏‏‏ و انقلابى‏ از یک سو و‏‏‏ شرایط گذار از اولى‏ به دومى‏ از سوى‏ دیگر در این نوشتار درک نشده باقى‏‏‏‏‏‏ مانده‏اند.

علت این وضع، همانطور که پیش‏تر ذکر شد، ترک زمینه شرایط عینى‏‏‏‏‏‏ در جامعه، ترک اندیشه ماتریالیسم تاریخى‏‏‏‏‏‏ در بررسى‏‏‏‏‏‏ ارایه شده از جامعه مى‏‏‏‏‏‏باشد. تحلیل از موضع روحى‏‏‏‏- جامعه‏شناختى‏‏‏‏‏‏ عامل ذهنى‏‏‏‏‏‏، لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ فعال در جامعه، آغاز مى‏‏‏‏‏‏شود (*)

در نوشتار “دوران تحولات تدریجى‏‏‏‏‏‏- اصلاحى‏‏‏‏‏‏ در ایران پایان یافته است! …” (http://www.tudeh-iha.com/?p=1046&lang=fa) نشان داده شد که نتیجه‏گیرى‏‏‏‏‏‏ درباره پایان دوران تغییرات تدریجى‏‏‏‏‏‏ در ایران، ریشه در شرایط عینى‏‏‏‏‏‏ حاکم بر جامعه دارد. نشان داده شد که حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏ قادر به عقب‏نشینى‏‏‏‏‏‏ در برابر خواست لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ وسیع مردم نیست، زیرا با کوچک‏ترین عقب‏نشینى‏‏‏‏ شرایط مناسب براى‏‏‏‏‏‏ دستیابى‏‏‏‏‏‏ به سود حداکثر و انباشت سرمایه را به خطر مى‏اندازد. سرمایه‏دار، به گفته مارکس، نقش «نقاب عملکرد سرمایه» را به عهده دارد. سرمایه بدون دستیابى‏‏‏‏‏‏ به سود و بازتولید و انباشت خود از بین مى‏‏‏‏‏‏رود. نخواستن سرمایه‏دار، تن ندادن او به عقب‏نشینى‏‏‏‏‏‏ به معناى‏‏ مقاومت در برابر نابودى‏‏ سود و بقاى‏‏ سرمایه است. پابرجایى‏‏ سرمایه‏دار بر سر موضع خود، شیوه‏هاى‏‏ فاشیست‏مآبانه، جنایت‏کارانه و … اعمال شده توسط حاکمیت سرمایه‏دارى‏، از این روى‏‏‏‏‏ داراى‏‏ ریشه عینى‏‏‏ مى‏‏باشند. سرمایه‏دار باید راه دیکته شده توسط قانون هستى‏‏‏‏‏‏ سرمایه‏ را طى‏‏‏‏‏‏ کند، باید آزادى‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏ قانونى‏‏‏‏‏‏ را پایمال کند، تا سود سرمایه را تضمین کند. امرى‏‏‏‏‏‏ که به تعمیق تضاد اصلى‏‏‏‏‏‏ در جامعه مى‏‏‏‏‏‏انجامد. براین‏پایه است که با تعمیق تضاد اصلى‏‏‏‏‏‏ در جامعه، مرحله تغییرات تدریجى‏‏‏‏‏‏- رفرمیستى‏‏‏‏‏‏ به طور عینى‏‏‏‏‏‏ پایان مى‏‏‏‏‏‏یابد.

البته امکان عقب نشینى‏‏‏‏‏‏ طبقه حاکم نفى‏‏‏‏‏‏ نمى‏‏‏‏‏‏شود. آن‏ها مى‏‏‏‏‏‏توانند زیر فشار مبارزه انقلابى‏‏‏‏‏‏ مردم به عقب نشینى‏‏‏‏‏‏ تن بدهند. اما هدف آ‏ن‏ها، شکاندن شرایط انقلابى‏‏ است‏‏. این یکى‏‏‏‏‏‏ از ترفندها ارتجاع مى‏‏‏‏‏‏باشد. در چنین شرایطى‏‏‏‏‏‏ اما “توافق‏” اغلب با لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ دیگرى‏‏‏‏‏‏ از سرمایه‏داران انجام مى‏‏‏‏‏‏شود. سیاست رفرمیستى‏‏‏‏‏‏- سوسیال دمکرات در خدمت چنین توافق‏هایى‏‏ میان لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ سرمایه‏داران قرار دارد. تعیین بختیار “سوسیال دمکرات” به نخست وزیرى‏‏‏‏‏‏ توسط شاه در روزهاى‏‏‏‏‏‏ آخر انقلاب بزرگ بهمن ۵٧ با چنین هدفى‏‏‏‏‏‏ عملى‏‏‏‏‏‏ شد. این پدیده را اما نباید به عنوان گذار “پاندولى‏‏‏‏‏‏” رفرم و انقلاب به یکدیگر ارزیابى‏‏‏‏‏‏ کرد و از آن تز «مرز عبورناپذیرى‏‏‏‏‏‏» میان «جنبش‏هاى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏ و تحولات رفرمیستى‏‏‏‏‏‏» را سرهم‏بندى‏‏‏‏‏‏ نمود.

اینکه نظریه‏پرداز تصور مارکسیستى‏‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏‏ از مقوله رفرم و انقلاب ندارد را مى‏‏‏‏‏‏توان در نمونه زیر نیز مستدل ساخت. پس از انقلاب‏هاى‏‏‏‏‏‏ شکست خورده، ارتجاع به برخى‏‏‏‏‏‏ از خواست‏هاى‏‏‏‏‏‏ انقلاب تن مى‏‏‏‏‏‏دهد، آنطور که نظریه‏پرداز براى‏‏‏‏‏‏ نمونه درباره «انقلاب ١٩٠۵ روسیه» نیز برمى‏‏‏‏‏‏شمرد. مى‏‏توان نمونه‏هاى‏‏ دیگرى‏‏ مانند اصلاحات ارضى‏‏‏‏‏‏ در ایران را نیز برشمرد. از چنین وضعى‏‏‏‏‏‏ نمى‏‏‏‏‏‏توان درباره سرشت “انقلابى‏‏‏‏‏‏” یا “رفرمیستى‏‏‏‏‏‏” بودن یا نبودن جنبش مردمى‏‏‏‏‏‏ نتیجه‏گیرى‏‏‏‏‏‏ کرد، آنطور که نظریه‏پرداز مى‏‏‏‏‏‏پندارد.

نظریه‏پرداز با صغرا و کبراهاى‏‏‏‏‏‏ مطرح کرده خود، هدفى‏‏‏‏‏‏ دیگر را دنبال مى‏‏‏‏‏‏کند. دم خروس آنجا دیده مى‏‏‏‏‏‏شود که مى‏‏‏‏‏‏خواهد با به خدمت گرفتن انحرافى‏‏‏ ولى‏‏ هدفمند‏‏‏ نوشتار زنده‏یاد نورالدین کیانورى‏‏‏‏‏‏ تحت عنوان “سخنى‏‏‏‏‏‏ با همه توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” و تز “نبرد که بر که” میان لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ حاکمیت پس از انقلاب بهمن ۵٧، دفاع خود از بخشى‏‏‏‏‏‏ از لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ در ایران را توجیه و گویا مستدل سازد. سیاست “راه توده”- پیک نت از این روى‏‏‏‏ در خدمت دفاع از منافع لایه‏هایى‏‏‏‏ از سرمایه‏داران قرار دارد، زیرا از راه رشد آتى‏‏‏‏‏ جامعه برپایه اصل‏هاى‏‏‏‏‏ ۴٣ و ۴۴ قانون اساسى‏‏‏، که به نظر حزب توده ایران آماج اصلى‏، دموکراتیک، ملى‏ و ترقى‏خواهانه انقلاب بزرگ بهمن ۵٧ مردم میهن ما و راهگشاى‏ جهت‏گیرى‏ سوسیالیستى‏ آن بود،‏ دفاع‏ نمى‏‏‏‏کند، یعنى‏‏‏‏ به وظیفه “سوسیالیستى‏‏‏‏” توده‏اى‏‏‏‏ها حتى‏‏ اشاره‏اى‏‏‏‏ هم ندارد.

واقعیت آنست که “نبرد که بر که” آن دوران، اکنون دیگر در جامعه ایران برقرار نیست. (نگاه شود به “شعار طرد ولایت فقیه، دایره‏اى‏‏‏‏‏‏ چهارگوش”http://www.tudeh-iha.com/?p=1152&lang=fa ) به نظر حزب توده ایران در سال‏هاى‏‏‏‏‏‏ پس از پیروزى‏‏‏‏‏‏ انقلاب بهمن ۵٧، نبرد “که بر که” میان نیروهاى‏‏‏‏‏‏ “راستگرا” و “مسلمانان مبارز” و “اسلام انقلابى‏‏‏‏‏‏” و “دموکراسى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏” و … جریان داشت و با پیروزى‏‏‏‏ نیروهاى‏‏‏‏‏‏ “راستگرا” نهایتاً در سال ١٣٨۴ پایان یافت.  با یک‏دست شدن حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏ پس از انتخابات دوره نهم ریاست جمهورى‏‏‏‏‏‏ در سال ١٣٨۴، روند کوشش نیروهاى‏‏‏‏‏‏ “راستگرا” براى‏‏‏‏‏‏ قبضه کردن حاکمیت توسط خود و طرد و سرکوب “مسلمانان مبارز” و “اسلام انقلابى‏‏‏‏‏‏” و “دموکراسى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏” و …، با پیروزى‏‏‏‏‏ آن‏ها‏ پایان یافته است. دستبرد بلافاصله به قانون اساسى‏‏‏‏‏ پس از یک دست شدن حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏ در سال ١٣٨۵‏ و نقض غیرقانونى‏‏‏‏‏‏ اصل‏هاى‏‏‏‏‏‏ دموکراتیک اقتصادى‏‏‏‏‏‏ نشان واقعى‏‏‏‏‏‏ و عینى‏‏‏‏‏‏ بودن این پیروزى‏‏‏‏‏‏ “راستگرایان” است که حزب توده ایران در مورد آن در اطلاعیه اردیبهشت سال برگزارى‏‏‏‏‏‏ پلنوم وسیع هفدهم حزب در تهران (١٣۶٠) هشدار داده بود. پایمال ساختن اصل‏هاى‏‏‏‏‏‏ دموکراتیک اقتصادى‏‏‏‏‏‏ از این روى‏‏‏‏‏‏ نقطه عطفى‏‏‏‏‏‏ را در سرنوشت انقلاب بهمن ایفا مى‏‏‏‏‏‏سازد، زیرا اصل‏هاى‏‏‏‏‏‏ ۴٣ و ۴۴ قانون اساسى‏‏‏‏‏‏ زمینه راه رشد ترقى‏‏‏‏‏‏خواهانه ایران با سمت‏گیرى‏‏‏‏‏‏ سوسیالیستى‏‏‏‏‏‏ را تشکیل مى‏‏‏‏‏‏دهند و عمده‏ترین آماج و دستاورد انقلاب بزرگ بهمن ۵٧ هستند. آماج‏هایى‏‏‏‏‏‏ که براى‏‏‏‏‏‏ تحقق آن در کنار حزب توده ایران و دیگر نیروهاى‏‏‏‏‏‏ مدافع سوسیالیسم علمى‏‏‏‏‏‏، “دموکراسى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏”- “مسلمانان مبارزه” و … نیز در دستیابى‏ به آن نقشى‏ برجسته و در صحنه‏هایى‏ حتى‏ تعیین کننده داشته و در صحنه نبرد جانفشانى‏‏‏‏‏‏ها کرده‏اند.

نبرد طبقاتى‏‏‏‏‏‏ در ایران امروز در صحنه “طبیعى‏‏‏‏‏‏” خود در جریان است. حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏ خواستار حفظ منافع رآنت‏خوارانه و استثنایى‏‏‏‏‏‏ خود است. لگدمال ساختن قانون و آزادى‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏ دموکراتیک قانونى‏‏‏‏‏‏، کشتار و ارعاب، ابزار دسترسى‏‏‏‏‏‏ به این هدف هستند.

مقاومت و نبرد طبقه و لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ متفاوت مردم به مرحله نبردى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏ وارد شده است. تناسب قوا هنوز به سود نیروى‏‏‏‏‏‏ ارتجاعى‏‏‏‏‏‏ است. مى‏‏‏‏‏‏توان با تکیه به تقسیم‏بندى‏‏‏‏ “نبرد میان نو و کهن” توسط طبرى‏‏‏‏‏‏ به چهار مرحله، مرحله رشد نبرد اجتماعى‏‏‏‏‏‏ کنونى‏‏‏‏‏‏ را در ایران در مرز مرحله دوم به سوم، مرحله ایجاد توازن تناسب قوا میان نیروى‏‏‏‏‏‏ نو و کهن، ارزیابى‏‏‏‏‏‏ کرد. براى‏‏‏‏‏‏ گذار قطعى‏‏‏‏‏‏ از مرحله دوم به سوم، باید خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏ مردم در مورد راه رشد آتى‏‏‏‏‏‏ کشور موضعى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏ و ترقى‏‏‏‏‏‏خواهانه اتخاذ کند، تا بتواند از این طریق پایگاه اجتماعى‏‏‏‏‏‏ خود را توسعه دهد و به‏ویژه طبقه کارگر را به خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏ جلب کند.

محک شناسایى‏‏‏‏‏‏ نیروى‏‏‏‏‏‏ سره انقلابى‏‏‏‏‏‏ از ناسره و عنصر مدافع منافع لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏، موضع‏گیرى‏‏‏‏‏‏ درباره راه رشد آینده کشور است. این موضع‏گیرى‏‏‏‏ باید با صراحت درباره احیاى‏‏‏‏‏‏ دستاوردهاى‏‏‏‏‏‏ ترقى‏‏‏‏‏‏خواهانه انقلاب بهمن و در مرکز آن اصل‏هاى‏‏‏‏‏‏ ۴٣ و ۴۴ و اصل‏هاى‏‏‏‏‏‏ بخش حقوق ملت همانطور عملى‏‏‏‏‏‏ گردد، که باید خواستار نفى‏‏‏‏ اصل‏هاى‏‏‏‏‏‏ واپسنگر مانند اصل عتیقه‏اى‏‏‏‏‏‏ خداشاهى‏‏‏‏‏‏ “ولایت فقیه” و دیگر مصوبه‏هاى‏‏‏‏‏‏ ارتجاعى‏‏‏‏‏‏ باشد.

باید به داستان‏سرایى‏‏‏‏‏‏ فیلسوف‏مآبانه درباره «انقلاب در انقلاب همیشه شکل رفرم به خود مى‏‏‏‏‏‏گیرد»، «در این نوع جنبش‏ها  – انقلاب در انقلاب -، رهبران از درون خود حکومت‏ها بیرون مى‏‏‏‏‏‏آیند، نه از خارج از آن»، «بحث بر سر فراز و فرودها در حاکمیت است، والا ما در بدنه حاکمیت و در خارج از حاکمیت نیز شاهد همین فراز و فرود هستیم.» و … پایان داد. باید این “تز”ها را به تلویزیون صداى‏‏‏‏‏‏ آمریکا و بى‏‏‏‏‏‏بى‏‏‏‏‏‏سى‏‏‏‏‏‏ و سخنگویان رنگارنگ آن از جنس “نورى‏‏‏‏‏‏زاده‏ها” واگذارد.

آنجا که نوشتار “راه توده”- پیک نتِ‏ على‏‏‏‏‏‏ خدایى‏‏‏‏‏‏ کلمه‏اى‏‏‏‏‏‏ از حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏ در ایران و سیاست اقتصادى‏‏‏‏‏‏ ضدمردمى‏‏‏‏‏‏ و ضدملى‏‏‏‏‏‏ آن مطرح نمى‏‏‏‏‏‏سازد و در مورد آن ابراز نظر نمى‏‏‏‏‏‏کند، اما هم‏صدا با رسانه‏هاى‏‏‏‏‏‏ امپریالیستى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏خواهد القا کند که گویا خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏ مردم «سرنگونى‏‏‏‏ حاکمیت‏‏ جمهورى‏‏‏‏‏‏ اسلامى‏‏‏‏‏‏» را همانقدر هدف قرار نداده است، که «احیاى‏‏‏‏‏‏ دستاوردهاى‏‏‏‏‏‏ ترقى‏‏‏‏‏‏خواهانه و دموکراتیک انقلاب بهمن ۵٧» را نیز دنبال نمى‏کند، گرفتار انواع تضادها و اگر و مگر ها مى‏‏‏‏‏‏شود.

طبقه کارگر ایران انقلابى‏‏‏‏‏‏ترین طبقه فعال و ذینفع در خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏ کنونى‏‏‏‏‏‏ است و از منافع کل جامعه دفاع مى‏‏‏‏‏‏کند، از منافع همه لایه‏ها و گروه‏هاى‏‏‏‏‏‏ اجتماعى‏‏‏‏‏‏ دمکرات و میهن‏دوست، دهقانان، پیش‏وران، سرمایه‏داران خرد و ملى‏‏‏‏‏‏ ، زنان، جوانان و دانشجویان و همچنین خلق‏هاى‏‏‏‏‏‏ ساکن سرزمین ایران.

آماج مباره طبقه کارگر و همه نیروهاى‏‏‏‏‏‏ برشمرده شده مردمى‏‏‏‏‏‏- آزادیخواه و ملى‏‏‏‏‏‏- ضدامپریالیست احیاى‏‏‏‏‏‏ اهداف دموکراتیک- آزادى‏‏‏‏‏‏خواهانه و عدالت‏جویانه انقلاب بزرگ بهمن ۵٧ مردم میهن ماست که تنها با حذف انقلابى‏‏‏‏‏‏ حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏ که به “متحد طبیعى‏‏‏‏‏‏” براى‏‏‏‏‏‏ تحمیل برنامه نولیبرال امپریالیستى‏‏‏‏‏‏ به مردم میهن تبدیل شده است، ممکن مى‏‏‏‏‏‏گردد.

هر موضع رفرمیستى‏‏‏‏‏‏- پوزیتویستى‏‏‏‏‏‏ در خدمت حفظ حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏ از طریق توجیه و گویا مستدل نشان دادن منافع لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ دیگرى‏‏‏‏ از سرمایه‏داران مافیایى‏‏‏‏‏‏، کمک به نابودى‏‏‏‏‏‏ کامل دستاوردهاى‏‏‏‏‏‏ تاریخى‏‏‏‏‏‏ انقلاب بهمن مى‏‏‏‏‏‏باشد. نیروهاى‏‏‏‏‏‏ صادق در حاکمیت و پیرامون آن مى‏‏‏‏‏‏توانند به تحقق یافتن آماج‏هاى‏‏‏‏‏‏ مردمى‏‏‏‏‏‏ و ملى‏‏‏‏‏‏ فوق کمک رسانند و به خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏ مردم بپیوندند و نه برعکس!

چنین است موضع انقلابى‏‏‏‏‏‏ حزب توده ایران، جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏ و تک تک توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها در خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏ مردم میهن ما.

موضع فلسفى‏‏‏‏‏‏- تئوریک تجدیدنظرطلبانه (رویرزیونیستى‏‏‏‏‏)‏ “راه توده”- پیک نت که اندیشه فلسفى‏‏‏‏‏‏ و تئوریک حزب توده ایران را مورد یورش قرار مى‏‏‏‏‏‏دهد، زمینه ذهنى‏‏‏‏‏‏ را براى‏‏‏‏‏‏ موضع تسلیم‏طلبانه (اپورتونیستى‏‏‏‏‏) طبقاتى‏‏‏‏- اقتصادى‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏ دامن مى‏‏‏‏زند و سیاست رفرمیستى‏‏‏‏‏‏- سوسیال دمکرات در جنبش توده‏اى‏‏‏‏ را علیه راه رشد دموکراتیک و ملى‏‏‏‏‏‏ با جهت‏گیرى‏‏‏‏‏‏ سوسیالیستى‏‏‏‏‏‏ توجیه مى‏‏‏‏کند. از این روى‏‏‏‏‏‏ در نوشتار “انقلاب در انقلاب” نه کلمه‏اى‏‏‏‏‏‏ علیه نظام سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏ مطرح شده است و نه دفاعى‏‏‏‏‏‏ از اهداف مردمى‏‏‏‏‏‏ و ملى‏‏‏‏‏‏ انقلاب بزرگ بهمن ۵٧ بعمل آمده است. سرشت پوزیتویستى‏‏‏‏‏ نوشتار در این واقعیت ریشه دارد.

*- شناخت بر پایه احساس Sensualismus موضع Locke  و دیگران، جریان ایده‏آلیستى‏‏‏‏‏ ماقبل هگل است که یکى‏‏‏‏‏ از ریشه‏هاى‏‏‏‏‏ اندیشه سوسیالیسم تخیلى‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏باشد. براى‏‏‏‏‏ این مکتب، شناخت تنها در مرحله شناخت احساسى‏‏‏‏‏ محدود است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *