جان شیفته دیگری از میان ما رفت

از ده مهر

رفیق کاظم (عباس) ندیم هم ما را تنها گذاشت. او مبارز پیگیر راه رهایی زحمت‌کشان، یکی از اعضای دیرسال رهبری حزب توده ایران و یکی از ایرانیان فداکار و میهن‌دوست بود، که پس از سال‌ها پنجه افکندن با بیماری، سرانجام روز ۳ دسامبر ۲۰۲۰ (۱۳ آذر‌ماه ۱۳۹۹) در غربت کوچ روی در نقاب خاک کشید. او بیش از ۶۰ سال فعالیت سیاسی و حزبی در کارنامه خود داشت. رفیق ندیم، در بین رفقای حزبی به‌عنوان انسانی نمونهِ باورمندی و آرمان‌خواهی و فردی دارای صفات والای اخلاقی و انسانی و حزبی شهره بود. فردی دانش‌پژوه، پاکباز و پاکدست و ایران‌دوستی پُرشور بود.

کاظم ندیم در سال ۱۳۰۵ در تهران متولد شد. او بعد از تحصیلات ابتدایی و متوسطه، به‌عنوان دانشجوی رشته برق وارد دانشکده فنی شد. در این دوران به جنبش دانشجویی و حزب توده ایران پیوست.

بعد از پایان تحصیل دانشگاهی به‌عنوان مهندس دانش‌آموخته رشته برق در راه‌آهن و نیز در دبیرستان‌های تهران سرگرم کار شد. در این سال‌ها مدتی به‌عنوان مسئول کمیته راه‌آهن به کار سازماندهی حزبی و فعالیت‌های کارگران پرداخت. ویژگی‌های برجسته  شخصیتی او، راه را برای واگذاری مسئولیت‌های بالاتر حزب برایش فراهم می‌ساخت: از سال ۱۳۲۶ تا ۱۳۳۰ به زمره فعالان کمیته محلی سه تهران پیوست. باز دیری نگذشت که به شاخه اطلاعات حزب منتقل شد. در این زمان است که به یکی از یاوران و دستیاران خسرو روزبه تبدیل می‌شود. بعد از کودتای ۲۸ مرداد و لو رفتن سازمان نظامی حزب توده ایران تحت پیگرد جدی قرار‌ می‌گیرد و ناگزیر به مهاجرت می‌شود. در آذر‌ماه سال ۱۳۴۵ به‌طور غیابی محاکمه و محکوم به اعدام می‌شود.

در دوران اولیه مهاجرت در کنار افراشته، شاعر طنزپرداز نامی ایران، در صوفیه زندگی می‌کرد. در صوفیه همپای تحصیل دوباره در رشته برق فشار قوی، با همه وجود درگیر کار حزبی شد: مدتی مسئول حزب در صوفیه و رابط حزب توده ایران با حزب کمونیست بلغارستان بود. با به راه افتادن کار رادیوی پیک ایران، این «آوای بی‌بند توده‌ها»، در صوفیه به جمع همکاران رادیو پیوست. در سال‌های بعد نیز به عضویت هیأت تحریریه رادیو انتخاب شد.

عباس ندیم از زمره کادر‌های حزبی بود که در سال ۱۳۳۶ در پلنوم چهارم (وسیع) کمیته مرکزی حزب توده ایران شرکت فعال داشت.

در سال ۱۳۵۰ در پی تلاش برای بازسازی کار سازمانی در ایران به کار در رادیو پیک ایران پایان داد و راهی آلمان دمکراتیک شد. تا پیروزی انقلاب بهمن زیر نظر زنده‌یاد نورالدین کیانوری در شعبه تشکیلات (بخش ایران) سرگرم انجام وظیفه بود و مسئولیت هسته‌های مخفی حزبی را به‌عهده داشت.

در پلنوم پانزدهم کمیته مرکزی حزب توده ایران به‌عنوان مشاور کمیته مرکزی و در پلنوم هفدهم (وسیع) به‌طور غیابی به عضویت کمیته مرکزی برگزیده شد.

بعد از یورش رژیم جمهوری اسلامی به حزب توده ایران و از هم پاشیدن تشکیلات حزب، او به سهم خود از هیچ تلاشی برای بازسازی سیاسی و سازمانی حزب دریغ نورزید. او تا آستانه فروریختن دیوار برلین، به‌طور پیگیر با هیأت تحریریه «نامه مردم» همکاری می‌کرد. رفیق ندیم بعد از برپایی «پلنوم فروردین ماه ۱۳۶۹» کمیته مرکزی حزب توده ایران، به‌همراه خانواده به سرزمین مادری همسرش یعنی بلغارستان کوچید. در سال‌های بعد از سقوط اردوگاه سوسیالیسم، رفیق کاظم ندیم محروم از هر گونه امنیت اجتماعی در بلغارستان، شرافتمندانه زیست و با دشواری‌های زندگی و مناسبات ناعادلانه سرمایه‌داری رزمید. دستاورد تلاش فرهنگی او در این سال‌ها، ترجمه واژه‌نامه بلغاری به فارسی و فارسی به بلغاری و چند جستار از‌جمله درباره شعر حافظ بود.

با گرامیداشت یاد این رفیق توده‌ای شریف و مبارز پُرشور و انساندوست، درگذشت وی را به همسر فداکارش، اوچه، و پسرش داریوش تسلیت می‌گوییم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *