وحدت دیالکتیکى‏‏‏‏‏‏‏ مبارزه ملى‏‏‏‏‏‏‏ و دموکراتیک پیگیرانه براى‏‏‏‏‏‏‏ پایان یافتن تشتت نظرى‏‏‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏ بکوشیم مضمون «تضاد خلق با امپریالیسم»!

مقاله شماره ٨٩ / ٢٧ ( ١۵ شهریور) بخش دوم

واژه راهنما: ارزیابى‏‏‏‏‏‏‏ «جنبش مردمى‏‏‏‏‏‏‏، واقعیت‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ عینى‏‏‏‏‏‏‏ و نقش زحمتکشان»، مرحله‏اى‏‏‏‏‏‏‏ جدید در تحکیم جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏. موضع التقاطى‏‏‏‏‏‏‏ تارنگاشت “عدالت”. انتشار “راه توده” پایان خواهد یافت؟ مبارزه انقلابى‏‏‏‏‏‏ علیه شرایط حاکم بر ایران. مضمون «تضاد خلق با امپریالیسم».

همین نگارنده بارها و بارها و در آخرین بار به طور مفصل در مقاله ٨٩/٢۴، “آموزشى‏‏‏‏‏‏‏ از تجارب خلق‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ دیگر براى‏‏‏‏‏‏‏ مبارزه امروز طبقه کارگر”http://www.tudeh-iha.com/?p=1279&lang=fa از ارزیابى‏‏‏‏‏‏‏ فوق به نتیجه‏گیرى‏‏‏‏‏‏‏ پرداخته و نشان داده است که بدون پرچم افراشته و خط‏مشى‏‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏‏ حزب طبقه کارگر، راهنمایى‏‏‏‏‏‏‏، جلب و سازماندهى‏‏‏‏‏‏‏ قشرهاى‏‏‏‏‏‏‏ بینابینى‏‏‏‏‏‏‏ در جامعه ممکن نیست. در مقاله پیش گفته، نظریات و موضع لنین همچنین درباره وظیفه حفظ استقلال و خط‏مشى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏- کارگرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ توسط حزب طبقه کارگر به عنوان پیش‏شرط براى‏‏‏‏‏‏‏ برپایى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ اتحادهاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏ برشمرده شده است. چرا نظریه‏پرداز “عدالت” این مواضع «مارکسیستى‏‏‏‏‏‏‏- لنینیستى‏‏‏‏‏‏‏» لنین را مورد تائید قرار نمى‏‏‏‏‏‏‏دهد؟

به نظر لنین، سیاست مستقل از یک سو مانع «حل شدن» حزب طبقه کارگر در بورژوازى‏‏‏‏‏‏‏ و به طریق اولى‏‏‏‏‏‏‏ در خرده‏بورژوازى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ بوده و شرایط ایجاد شدن «اتحادهاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏» اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ را با «بورژوازى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و جمهورى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏خواه [ایجاد مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏کند] … بدون آنکه با آن درآمیزیم و … [با این شیوه ما امکان خواهیم یافت] خرده‏بورژوازى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ را که قادر است با ما همدوش گام بردارد، رهبرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ نمایم».

پرچم افراشته اندیشه انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ طبقه کارگر، آنطور که لنین در “دو تاکتیک …” نشان مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏دهد، نوک نیزه اندیشهِ تعمیق انقلاب «دموکراتیک» و به طریق اولى‏‏‏‏‏‏‏ انقلاب ملى‏‏‏‏‏‏‏- دموکراتیک را تشکیل مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏دهد و «گم شدن» آن، سلب امکان تعمیق انقلاب است.

لنین دو وظیفه براى‏‏‏‏‏‏‏ پرچم افراشته استقلال اندیشه و خط‏مشى‏‏‏‏‏‏‏ کارگرى‏‏‏‏‏‏‏ قایل است: ممانعت کردن از «حل شدن» حزب طبقه کارگر «در بورژوازى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏» و به طریق اولى‏‏‏‏‏‏‏ در خرده‏بورژوازى‏‏‏‏‏‏‏ و برپایى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ اتحادهاى‏‏‏‏‏‏‏ پیگیر و دورنمادار اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ با نیروهایى‏‏‏‏‏‏‏ که بنا به سرشت طبقاتى‏‏‏‏‏‏‏ دوگانه‏‏‏ خود، آنطور که در نقل قول مورد تائید نظریه‏پرداز از «فرهاد» برجسته شده و لذا مورد تائید او نیز است، قادر هستند «همدوش» طبقه کارگر گام بردارند. لنین مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏گوید «پرچم افراشته خط‏مشى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ مستقل کارگرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ حزب طبقه کارگر این امکان را براى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ ما بوجود مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏آورد» تا بتوانیم با روشنگرى‏‏‏‏‏‏‏ و ارتقاى‏‏‏‏‏‏‏ سطح آگاهى‏‏‏‏‏‏‏ طبقاتى‏،‏‏‏‏‏‏ «خرده‏بورژوازى‏‏‏ را که [بنا به موضع طبقاتى‏‏‏‏‏‏‏ دوگانه خود] قادر است با ما همدوش گام بردارد،  رهبرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ نمایم». به این منظور باید “زبان” آن‏ها را بیاموزیم، سطح آگاهى‏‏‏‏‏‏‏ آن‏ها را بشناسیم و بیان خود را با آن انطباق دهیم. چنین سیاستى‏‏‏‏‏‏‏ به معناى‏‏‏‏‏‏‏ حفظ موضع راهبردى‏‏‏‏‏‏‏ اندیشه علمى‏‏‏‏‏‏‏ و طبقاتى‏‏‏‏‏‏‏ طبقه کارگر مى‏‏‏‏‏‏‏باشد که باید به زبان قابل درک براى‏ سطح آگاهى‏ اجتماعى‏ آن‏ها ارایه شود، یعنى‏‏‏‏‏‏‏ با «اشکالى‏‏‏‏‏‏‏ از مبارزه» که براى‏‏‏‏‏‏‏ این نیروها قابل درک است، ارایه شود. ضرورت شرکت در “سندیکاهاى‏ زرد”، “شوراهاى‏ اسلامى‏”، سازمان‏هاى‏ دموکراتیک- مدنى‏ و … بر پایه این اندیشه مارکسیستى‏- توده‏اى‏ مستدل مى‏گردد. چنین عملکردى‏‏‏‏‏‏‏ اما به معناى‏‏‏‏‏‏‏ پذیرش سطح آگاهى‏ حاکم بر این سازمان‏ها و به طریق اولى‏ به معناى‏ دنباله‏روى‏‏‏‏‏‏‏ کردن از اندیشه‏اى‏‏‏‏‏‏‏ که مى‏‏‏‏‏‏‏خواهد به کمک نیروهاى‏‏‏‏‏‏‏ ماوراى‏‏‏‏‏‏‏ طبیعى‏ مساله‏ها و مشکلات زحمتکشان را گویا حل کند، نیست! به معناى‏‏‏‏‏‏‏ تبدیل شدن به بلندگوى‏‏‏‏‏‏‏ سیاست اعمال شده دولت کودتایى‏‏‏‏‏‏‏ احمدى‏‏‏‏‏‏‏نژاد نیست! تفاوت سیاست طبقاتى‏‏‏‏‏ کارگرى‏‏‏‏‏ و پوزیتویستى‏‏‏‏‏- تسلیم‏طلبانه در این ظرافت اندیشه و عمل انقلابى‏‏‏‏‏ نهفته است!

توجه به سطح آگاهى‏‏‏‏‏‏‏ طبقاتى‏‏‏‏‏‏‏ لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ بینایبنى‏‏‏‏‏‏‏ در سطور نقل شده توسط نظریه‏پردازِ “عدالت”، در مقاله ارزیابى‏‏‏‏‏‏‏ «جنبش مردمى‏‏‏‏‏‏‏، واقعیت‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ عینى‏‏‏‏‏‏‏ و نقش زحمتکشان» با جملات زیر توضیح داده شده است: «… آنچه براى‏‏‏‏‏‏‏ برخى‏‏‏‏‏‏‏ از قشرهاى‏‏‏‏‏‏‏ زحمتکشان و فرودستان در پرده مى‏‏‏‏‏‏‏ماند، جنبه گسترده و سازمان یافته دموکراسى‏‏‏‏‏‏‏ و آزادى‏‏‏‏‏‏‏ در سطح اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏ و رابطه آن با چالش‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ عینى‏‏‏‏‏‏‏ و مادى‏‏‏‏‏‏‏ آنان در زندگى‏‏‏‏‏‏‏ است. در کشور ما، براى‏‏‏‏‏‏‏ برخى‏‏‏‏‏‏‏ از قشرهاى‏‏‏‏‏‏‏ جامعه تبیین ذهنى‏‏‏‏‏‏‏ این اصول از طریق مجراها و ارزش‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ مذهبى‏‏‏‏‏‏‏ امکان‏پذیر بوده است، و ارتجاع به همراه رواج عمدى‏‏‏‏‏‏‏ خرافه، شدیدا این مجراها را مورد سوءاستفاده قرار مى‏‏‏‏‏‏‏دهد. در این چارچوب، تبلیغات دولت کودتا و حامیان ریز و درشت آن، بدور از واقعیت‏ها، و بر پایه نمادهاى‏‏‏‏‏‏‏ خیریه و صدقه، ترقى‏‏‏‏‏‏‏ زندگى‏‏‏‏‏‏‏ مادى‏‏‏‏‏‏‏ زحمتکشان و فرودستان را به آینده و ظهور پدیده‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ ماوراى‏‏‏‏‏‏‏ طبیعى‏‏‏‏‏‏‏ موکول مى‏‏‏‏‏‏‏کنند. در اینجا است که به اهمیت فعالیت‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ روشن‏گرانه، همه‏جانبه و سازمان یافته بر پایه برنامه‏یى‏‏‏‏‏‏‏ اقتصادى‏‏‏‏‏‏‏- اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏ که جوابگوى‏‏‏‏‏‏‏ خواسته‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ مبرم توده زحمتکشان است، مى‏‏‏‏‏‏‏توان پى‏‏‏‏‏‏‏برد. به عبارت دیگر، باید براى‏‏‏‏‏‏‏ برخى‏‏‏‏‏‏‏ از قشرهاى‏‏‏‏‏‏‏ زحمتکش و فرودستان این آزادى‏‏‏‏‏‏‏ها و دموکراسى‏‏‏‏‏‏‏ را از پرده بیرون آورد و در باره آن‏ها روشنگرى‏‏‏‏‏‏‏ کرد. …».

آیا حتى‏‏‏‏‏‏ یک بار در‏ “عدالت” مقاله‏اى‏‏‏‏‏‏ در این چهارچوب و با این مضمون انتشار یافته است؟ خیر!! و باز هم خیر! برعکس، “عدالت” به طور مداوم به باز انتشار نظریات و مواضع دولت کودتا پرداخته است. جنبش میلیونى‏ مردم را در هماهنگى‏ با توهین «ارازل و اوباش» نامیدن آن توسط ارتجاع، «گوچى‏پوشان» نامیده است! براى‏‏‏‏‏ نمونه، نه تنها مضمون واقعى‏‏‏‏‏‏‏ “سهام عدالت” افشا نگشته و نشان داده نشده است که این اقدام، به معناى‏‏‏‏‏‏‏ عملى‏‏‏‏‏‏‏ ساختن بخش اول برنامه “خصوصى‏‏‏‏‏‏‏ سازى‏‏‏‏‏‏‏ و آزادسازى‏‏‏‏‏‏‏ اقتصادى‏‏‏‏‏‏”‏، یعنى‏‏‏‏‏‏‏ ایجاد شرایط “حقوقى‏‏‏‏‏‏‏” اجراى‏‏‏‏‏‏‏ این برنامه است؛ نه تنها نشان داده نشده است که این اقدام نسخه بردارى‏‏‏‏‏‏‏ از سیاست رژیم شاهنشاهى‏‏‏‏‏‏‏- ساواکى‏‏‏‏‏‏‏ در پیش از انقلاب بهمن مى‏‏‏‏‏‏باشد و گام نخست براى‏‏‏‏‏‏‏ برنامه “کارخانه سرمایه‏دار سازى‏‏‏‏‏‏‏” است که زنده‏یاد جوانشیر در کتاب “اقتصاد ملى‏‏‏‏‏‏‏” برمى‏‏‏‏‏شمرد؛ بلکه کوشش شده است این اقدام را به عنوان مقاومت در برابر اجراى‏‏‏‏‏ برنامه امپریالیستى‏‏‏‏‏ توسط دولت احمدى‏‏‏‏‏‏‏نژاد بنمایاند. این در حالى‏‏‏‏‏ است که هر خواننده‏اى‏‏‏‏‏‏‏ که نوشتارهاى‏‏‏‏‏‏‏ تارنگاشت “عدالت” را چند روزى‏‏‏‏‏‏‏ دنبال کند، به این نتیجه‏گیرى‏‏‏‏‏‏‏ قطعى‏‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏‏رسد که تارنگاشتى‏‏‏‏‏‏‏ در خدمت تائید دولت احمدى‏‏‏‏‏‏‏نژاد و ترکیب حاکمیت کنونى‏‏‏‏‏‏‏ سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏‏ در ایران مى‏‏‏‏‏‏‏باشد و نه تارنگاشتى‏‏‏‏‏‏‏ که هدفش حتى‏‏‏‏‏‏‏ راهنمایى‏‏‏‏‏‏‏ این حاکمیت با «شیوه‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ … دیگر» با هدف تعمیق انقلاب بهمن ۵٧ است. از کوشش براى‏‏‏‏‏‏‏ ارتقاى‏‏‏‏‏‏‏ سطح آگاهى‏‏‏‏‏‏‏ زحمتکشان در آن، نمى‏‏‏‏‏‏‏تواند حتى‏‏‏‏‏‏‏ سخنى‏‏‏‏‏‏‏ هم مطرح باشد. مواضع درست توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ صادق در این تارنگاشت، در پشت ابر سیاه سیاست برخى‏‏‏‏‏‏‏ها در این تارنگاشت، محو گشته و به قول لنین آن‏ها در بورژوازى‏‏‏‏‏‏‏ «حل» مى‏‏‏‏‏‏‏شوند. باید به وضع حاکم بر تارنگاشت “عدالت” پایان داده شود که همانند خبرگذارى‏‏‏، آن‏هم خبرگذارى‏‏‏ دولتى‏‏‏ تظاهر مى‏‏‏کند. باید نیروى‏‏‏ خود را به عنوان “مدافعان سوسیالیسم علمى‏‏‏” در عرصه مبارزه علیه نفوذ امپریالیسم و نولیبرالیسم در ایران متمرکز کرد. تنها با موضع افشاگرى‏‏‏ براى‏‏‏ گذار از شرایط حاکم بر ایران، مى‏‏‏توان زمینه ارتقاى‏‏‏ آگاهى‏‏‏ زحمتکشان را بوجود آورد. این وظیفه، وظیفه مرکزى‏‏‏ چپ انقلابى‏‏‏ در شرایط کنونى‏‏‏ در ایران است.

ادامه یک سیاست التقاطى‏‏‏‏‏‏‏ با نتایج دلخواه همراه نخواهد شد. زمان آن فرارسیده است که توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ صادق، ازجمله در این تارنگاشت، سیاست و خط‏مشى‏‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏‏ مارکسیستى‏‏‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏ را براى‏‏‏‏‏‏‏ شرایط کنونى‏‏‏‏‏‏‏ در ایران مورد تائید قرار دهند  که در ارزیابى‏‏‏‏‏‏‏ همه‏جانبه در مقاله «جنبش مردى‏‏‏‏‏‏‏، واقعیت‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ عینى‏‏‏‏‏‏‏ و نقش طبقه کارگر» توضیح داده شده است، و با پشتیبانى‏‏‏‏‏‏‏ از مضمون آن و تبلیغ براى‏‏‏‏‏‏‏ آن، سیاست انقلابى‏‏‏‏‏‏‏ را در تارنگاشت “عدالت” حاکم سازند. باید بحث مشخص در باره مضمون این ارزیابى‏‏‏‏‏‏‏ به مساله روز اندیشه و تبلیغ توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏ تبدیل گردد.

مبارزه طبقه کارگر با سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏‏ حاکم در ایران، باید مبارزه‏اى‏‏‏‏‏‏‏ رو در رو و با هدف تغییر انقلابى‏‏‏‏‏‏‏ شرایط به سود طبقه کارگر باشد. تنها از این طریق مى‏‏‏‏‏‏‏توان مبارزه توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏ را به اوج و جایگاه شایسته آن ارتقا داد و شرایط اتحادهاى‏‏‏‏‏‏‏ واقعى‏‏‏‏‏‏‏، دموکراتیک و ترقى‏‏‏‏‏‏‏خواهانه را در ایران ایجاد نمود. اتحادهایى‏‏‏‏‏‏‏ که شرط پشت سر گذاشتن شرایط کنونى‏‏‏‏‏‏‏ و احیاى‏‏‏‏‏‏‏ دستاوردهاى‏‏‏‏‏‏‏ ترقى‏‏‏‏‏‏‏خواهانه و ملى‏‏‏‏‏‏‏ انقلاب بهمن مى‏‏‏‏‏‏‏باشد.

این تصور که گویا شرایط پس از پیروزى‏‏‏‏‏‏‏ انقلاب بهمن در ایران حاکم است، پندارى‏‏‏‏‏‏‏ نادرست و مبارزه «زیر پرچمى‏‏‏‏‏‏‏ دروغین» است. حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏‏ با نقض دستاوردهاى‏‏‏‏‏‏‏ ترقى‏‏‏‏‏‏‏خواهانه انقلاب بهمن، اصل‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ “حقوق ملت” و اصل‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ عمده اقتصادى‏‏‏‏‏‏‏ (۴٣ و ۴۴)، به طور عینى‏‏‏‏‏‏‏ به رژیمى‏‏‏‏‏‏‏ ضدانقلابى‏‏‏‏‏‏ و ضدمردمى‏‏‏‏‏‏‏ تبدیل شده است و از سیاستى‏‏‏‏‏‏‏ ضدملى‏‏‏‏‏‏‏ و در خدمت منافع سرمایه‏ مالى‏‏‏‏‏‏‏ امپریالیستى‏‏‏‏‏‏‏ دنباله‏روى‏‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏‏کند. امید واهى‏‏‏‏‏‏‏ این رژیم استبدادى‏‏‏‏‏ و قرون وسطى‏‏‏‏‏اى‏‏‏‏‏ ولایى‏‏‏‏‏، دریافت “تضمین” از امپریالیسم براى‏‏‏‏‏‏‏ بقاى‏‏‏‏‏‏‏ خود است.

«تضاد» میان امپریالیسم با حاکمیت کنونى‏‏‏‏‏‏‏ سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏ مافیایى‏‏‏‏‏‏‏ِ پنهان در پشت رژیم قرون وسطایى‏‏‏‏‏‏‏ ولایت فقیه را نباید «تضاد خلق» با امپریالیسم پنداشت. این تضادى‏‏‏‏‏‏‏ است میان آن دو بر سر سهم از سفره رنگین ثروت‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ مردم میهن ما. مبارزه عیله امپریالیسم، به قول ارزیابى‏‏‏‏‏‏‏ در نامه مردم، یک بار دیگر از راه قطع دست اعمال امپریالیسم در ایران مى‏‏‏‏‏‏‏گذرد که مى‏‏‏‏‏‏‏خواهند با «تطمیع امپریالیسم» بقاى‏‏‏‏‏‏‏ خود را تضمین کنند: «در این راستا، نیروهاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ سیاسى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ چپ با سازمان‏دهى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ سیاسى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ طبقه کارگر، به منظور دفاع از حقوق تمام زحمتکشان و مبارزه بر ضد امپریالیسم، ارتقاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ جنبش و ایجاد جبهه وسیع تلاش خواهند کرد. … تنها اتحاد عمل هوشیارانه نیروهاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ سیاسى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در یک جبهه وسیع بر ضد استبداد مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏تواند کشور ما را به مرحله‏یى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ مترقى‏‏‏‏‏‏‏‏‏تر و آینده‏یى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ بهتر رهبرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ کند … بارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ دیگر در کشورمان تاریخ در حال تکرار شدن است، و تضاد اصلى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در ابتدا در درون کشور است که این همانا مبارزه ترقى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ با ارتجاع، یا به عبارتى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ دیگر، مبارزه نو با کهنه است، که در حال حاضر عامل اصلى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و تعیین کننده است. بار دیگر عملکرد نیروهاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ سیاسى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏، جسارت و درک آن‏ها در مورد لزوم مرحله گذار به دموکراسى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و مخصوصا رابطه تنگاتنگ آن با تغییرات بنیادى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ اقتصادى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏- اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ نقطه عطف تعیین کننده در جهش آینده کشورمان است.»

بزرگ‏ترین خدمت به امیال امپریالیسم براى‏‏‏‏‏‏‏ تحقق بخشیدن به برنامه استراتژیک- سیاسى‏‏‏‏‏‏‏ خود، اظهارات مسئولان دولتى‏‏‏‏‏‏‏ و به‏ویژه شخص آیت‏الله خامنه‏اى‏‏‏‏‏‏‏ نسبت به تهدید‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ امپریالیستى‏‏‏‏‏‏‏ است. تهدید به کشاندن رو در رویى‏‏‏‏‏ احتمالى‏‏‏‏‏‏‏ نظامى‏‏‏‏‏‏‏ به «خارج از مرزهاى‏‏‏‏‏‏‏ ایران»، که وظیفه آن گویا تهدید امپریالیسم براى‏‏‏‏‏‏‏ صرفنظر کردن از تجاوز نظامى‏‏‏‏‏‏‏ به ایران است، در واقع بهترین اهرم تبلیغاتى‏‏‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏‏‏ امپریالیسم را تشکیل مى‏‏‏‏‏‏‏دهد، ایران را نزد افکار عمومى‏‏‏‏‏‏‏ مردم جهان مرکز تروریسم القا کرده و تجاوز نظامى‏‏‏‏‏‏‏ به آن و پیشگیرى‏‏‏‏‏‏‏ از خطر «اتمى‏‏‏‏‏‏‏ شدن» آن را براى‏‏‏‏‏‏‏ افکار عمومى‏‏‏‏‏‏‏ توجیه کند. این شیوه را باید مصداق کامل شیوه “طالبانى‏‏‏‏‏‏‏” نامید، که دست‏پرورده امپریالیسم جهانى‏‏‏‏‏‏‏ است. شیوه‏اى‏‏‏‏‏‏‏ که امپریالیسم براى‏‏‏‏‏‏‏ برقرارى‏‏‏‏‏‏‏ سیطره نظامى‏‏‏‏‏‏‏- سیاسى‏‏‏‏‏‏‏ خود بر کشورهاى‏‏‏‏‏‏‏ پیرامونى‏‏ پس از پایان یافتن نبرد طبقاتى‏‏‏‏‏‏‏ میان دو سیستم در دو دهه پیش، ‏‏‏‏‏ به آن نیاز داشته و دارد. “رجبعلى‏‏‏‏‏ مزروعى‏‏‏‏‏” این خطر را در “نوروز”، «خطر … عملیات دو سویه از سوى‏‏‏‏‏ جنگ‏طلبان اقتدارگرا داخلى‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏» مى‏‏‏‏‏نامد. براین پایه است که مبارزه واقعى‏‏‏‏‏ علیه سیطره امپریالیسم، مبارزه براى‏‏‏‏‏ تغییرات انقلابى‏‏‏‏‏ در ایران و احیاى‏‏‏‏‏ آماج‏هاى‏‏‏‏‏ ملى‏‏‏‏‏ و دموکراتیک انقلاب بهمن ۵٧ مى‏‏‏‏‏باشد.

پیگیرانه براى‏‏‏‏‏‏‏ پایان یافتن تشتت نظرى‏‏‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏ بکوشیم.

با انتشار ارزیابى‏‏‏‏‏‏‏ «جنبش مردى‏‏‏‏‏‏‏، واقعیت‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ عینى‏‏‏‏‏‏‏ و نقش طبقه کارگر» در نامه مردم شماره ٨۴٩، نقطه عطفى‏‏‏‏‏‏‏ در روند مبارزه با تشتت نظرى‏‏‏‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏ ایجاد شده است. هیچ توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏ صادقى‏‏‏‏‏‏‏ نمى‏‏‏‏‏‏‏تواند در این زمینه تماشاگر باقى‏‏‏‏‏‏‏ بماند. باید به بازى‏‏‏‏‏‏‏ با “نیمه حقیقت‏ها” پایان داد! باید با تکیه به امکان ایجاد شده، آنجا که تدقیق و روشنى‏‏‏‏‏‏‏ بیش‏تر نیز ضرورى‏‏‏‏‏‏‏ است، به طور مشخص، سازنده، خلاق و به مثابه یک توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏ نظریات خود را مطرح نمود. باید دست از خرده‏کارى‏‏‏‏‏‏‏ کشید. باید منافع خرد و شخصى‏‏‏‏‏‏‏ را به سود، مصالح عالیه حزب کنار گذاشت.

در شرایط ایجاد شده، قطع دفاع از دولت کودتا در “عدالت” همانقدر ضرورى‏‏‏‏‏‏‏ است که پایان دادن به انتشار “راه توده”. باید همه امکان‏ها را در جهت اجماع نیروها ازجمله با هدف آموزش علم مارکسیسم- لنینیسم سازمان داد. در این زمینه مسئول‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ حزبى‏‏‏‏‏‏‏ نقشى‏‏‏‏‏‏‏ پراهمیت و سنگین به عهده دارند.

One Comment

  1. آشنا

    سلام

    ما خوانندگان در کار شما متحیر مانده ایم!

    از یک طرف می گویید زنده باد بحث توده ای ها و از طرف دیگر بجای طرح خواست انتشار «دنیا» ، فرمان صادر می کنید که «عدالت» و «راه توده» تعطیل شوند!
    «عدالت» ر ا می شود فهمید، چونکه بقول شما مبلغ دولت کودتاست، با «راه توده» چکار دارید؟ آن طفلک که از شما در سبز بودن شورحسینی اش بیشتر است. وبرای عالیجناب سبزپوش با عرضه تر و بیشتر از شما و آقای امیدوار کار و دوندگی می کند؟
    شما که تا دیروز هی می گفتید تلفیق وظائف دموکراتیک و سوسیالیستی، پس چرا از مقاله ای در «نامه مردم» به وجد آمده اید که می گوید وظائف سوسیالیستی بجای خود بجث از اقتصاد و عدالت را بگذاریم تا فرصت مناسب تر که ان شاالله بعد از استقرار دموکراسی لیبرالی به دست خواهد آمد!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *