سه تهدید بزرگ

خطر نه برای آینده، بل‌که برای همین الان است… نابرابری مخوف اجتماعی نتیجه ضعف سیاسی نسبی سیاسی طبقه کارگر است. همین ضعف است که میلیادرها را قادر می‌سازد سیاست‌هایی را تنظیم کنند که باعث افزایش میزان گرسنگی شود… نابودی هسته ای و انهدام توسط فاجعه آب و هوایی تهدیدهای دوقلوی کره زمین هستند. در همین اثنی، برای قربانیان حملات نئولیبرال که نسل گذشته را بستوه آورده است، مشکلات کوتاه مدت فقط و فقط حفظ وجود خودشان است، اما سئوالات اساسی درباره سرنوشت فرزندان و نوه های ماست که جای خود را عوض می‌کنند… یک انترناسیونالیسم قدرتمند نیازمندست که باندازه کافی و فوری به خطر نابودی (بشریت) توجه کند. نابودی توسط جنگ هسته ای، با فاجعه آب و هوایی، و با سقوط اجتماعی. وظایف پیش رو ترسناک هستند، نمی‌توان تسلیم آن‌ها شد و یا آن‌ها را به تعویق انداخت.

***

نوشته: چامسکی و پراشاد

برگردان: آمادور نویدی

سه تهدید اصلی زندگی بر روی زمین که باید در سال ۲۰۲۱ به آن‌ها بپردازیم

بغیراز چین و چند کشور دیگر- بخش‌های بزرگی از جهان با ویروسی جهنده دست بگریبانند، که به علت بی‌کفایتی جنایت‌کارانه دولت‌ها کنترل نشده است. این دولت‌ها که در کشورهای ثروت‌مند موافقت نامه ها اساسی علمی منتشره شده (۱) توسط سازمان بهداشت جهانی و سازمان‌های علمی را بدبینانه کنار می‌گذارند، عمل‌کرد بدخواهانه خودشان را آشکار می‌سازند.

چیزی کم‌تراز توجه متمزکز جهت کنترل این ویروس باید با آزمایش، ردیابی تماس و انزوا(حفظ فاصله اجتماعی) باشد- و اگر این کافی نیست، سپس تحمیل یک حبس خانگی موقت –  احمقانه است.

به همان اندازه استرس آور است که این کشورهای ثروت‌مندتر با ذخیره کردن داوطلبان واکسن بدنبال ایجاد سیاست « واکسن ناسیونالیستی‌»(۲) هستند تا این‌که بدنبال سیاستی جهت ایجاد «واکسن مردمی»(۳) باشند. بخاطر انسانیت، این معقولانه است که قوانین مالکیت روشن‌فکرانه را تعلیق نمود و روندی را جهت ایجاد واکسن های همگانی برای همه مردم جهان توسعه داد.

اگرچه پاندمی مسئله عمده اذهان همه ما می‌باشد، اما مسائل مهم دیگر طول عمر نسل ما و کره زمین ما را تهدید می‌کند. این‌ها عبارتند از:

نابودی هسته ای

در ژانویه ۲۰۲۱، بولتن دانش‌مندان هسته ای ساعت روز قیامت را ۱۰۰ ثانیه به نیمه شب تنظیم کرد(۴)، که بسیار مایه تسلی است. این ساعت، که دو سال بعد از تولید اولین سلاح‌های اتمی در سال ۱۹۴۵ ساخته شده است، هر سال توسط هیئت علمی و امنیتی بولتن ارزیابی می‌شود، تا تصمیم بگیرد عقربه دقیقه شمار ساعت را حرکت دهد یا در جای خود حفظ کند. ممکن‌ست زمانی‌که  آن‌ها ساعت را مجددا تنظیم کنند، به سوی نابودی هسته ای نزدیک‌تر شده باشیم. در حال حاضر پیمان‌های محدود کنترل تسلیحات پاره می‌شوند، درحالی‌که قدرت‌های بزرگ نزدیک به ۱۳۵۰۰ سلاح هسته دارند(۵)(که بیش از ۹۰ درصد آن‌ها به تنهایی متعلق به روسیه و آمریکاست). عمل‌کرد این سلاح‌ها می‌تواند به آسانی این کره خاکی را حتی بیش‌تر غیرقابل سکونت کند. نیروی دریایی آمریکا قبلا کلاهک‌های هسته ای دبلیو۷۶-۲  تاکتیکی با بازده کم  را مستقر کرده است(۶). اقدامات سریع بسوی خلع سلاح هسته ای باید در دستور کار جهانی قرار گیرد. هر سال، که از ۶ اوت، روز هیروشیما بزرگ‌داشت می‌شود، باید به روز تعمق و اعتراض قوی‌تری تبدیل گردد.

فاجعه آب و هوایی

مقاله ای علمی (۷) در سال ۲۰۱۸ با سرمقاله ای شگفت انگیز منتشر شده:« بدلیل افزایش سطح دریا که باعث تشدید سیل موج محور می‌شود، اغلب صخره های حلقه ای، و جزایر مرجانی تا اواسط قرن ۲۱ غیرقابل سکونت خواهند شد».

نویسندگان متوجه شدند که صخره های حلقه ای، و جزایر مرجانی از جزایر سسیل گرفته تا جزایر مارشال مستعد محو شدن هستند. یک گزارش(۸) سال ۲۰۱۹ سازمان ملل متحد تخمین زده است که ۱ میلیون گونه های حیوانی و گیاهی در معرض خطر انقراض قرار دارند که آتش سوزی و محو شدن (۹) صخره های مرجانی را باید به این مصیبت اضافه نمود.

 و روشن است که دیگر نیازی نیست تا روی کلیشه ها درباره یک‌چیز یا چیز دیگری -بودن قناری در معدن زغال سنگ – فاجعه آب و هوایی مردد بود. خطر نه برای آینده، بل‌که برای همین الان است.

https://peoplesdispatch.org/wp-content/uploads/2021/01/1jancorals.jpg

این برای قدرت‌های بزرگ ضروریست- کسانی‌که  نتوانند کاملا از مصرف سوخت فسیلی منصرف شوند – به « مسئولیت‌های مشترک اما متفاوت»، به روی‌کردی که در کنفرانس سازمان ملل درباره محیط زیست و توسعه(۱۰) در ریودوژانیر برزیل در سال ۱۹۹۲ تأسیس شده است، متعهد شوند. این روی‌کرد می‌گوید کشورهایی مانند  جامائیکا، و مغولستان طرح‌های آب و هوایی خودشان‌ به سازمان ملل را قبل از پایان سال ۲۰۲۰ به روز کرده اند(۱۱)-  همان‌گونه که مطابق با توافق پاریس متعهد شده اند- حتی اگرچه این کشورها بخش کوچکی از انتشار کربن جهانی را تولید می‌کنند.

سرمایه ای که به کمک به کشورهای در حال توسعه برای شرکت آن‌ها در این روند اختصاص داده شده بود، عملا قطع شده است، درحالی‌که بدهی خارجی افزایش یافته است. این نشان‌گر عدم جدیت اساسی از سوی «جامعه بین المللی» است.

تخریب نئولیبرالی قرارداد اجتماعی

کشورهایی در آمریکای شمالی و اروپا کارکردعمومی خود را از دست داده اند، زیرا که دولت به استثمارگران واگذار شده است و جامعه مدنی بوسیله بنیادهای خصوصی کالایی شده است. این بدین معناست که درآمدها برای تحولات اجتماعی در این قسمت‌های جهان بطور عجیب و غریبی با مشکل روبرو شده است. نابرابری مخوف اجتماعی نتیجه ضعف سیاسی نسبی سیاسی طبقه کارگر است. همین ضعف است که میلیادرها را قادر می‌سازد سیاست‌هایی را تنظیم کنند که باعث افزایش میزان گرسنگی شود.

نباید کشورها را برمبنای کلماتی که در قانون اساسی آن‌ها نوشته شده، بل‌که با بودجه های سالانه آن‌ها قضاوت کرد؛ آمریکا برای مثال، تقریبا ۱ تریلیون دلار(اگر بودجه تخمینی اطلاعات را اضافه کنید)(۱۲)، جهت ماشین جنگی خود خرج می‌کند، درحالی‌که بخشی از این را جهت مصالح عمومی هزینه میکند (مانند مراقبت‌های بهداشتی، چیزی‌که در زمان بیماری پاندمی آشکارست).

سیاست خارجی کشورهای غربی بنظر می‌رسد که با فروش اسلحه بخوبی روغن کاری شده است: امارات متحده عربی و مراکش توافق کرده اند(۱۳) که اسرائیل را بشرطی برسمیت بشناسند که آن‌ها بتوانند بترتیب ۲۳ میلیارد و ۱ میلیارد دلار ارزش سلاح‌های ساخت آمریکا خریداری کنند. در این معاملات حقوق فلسطینی‌ها، مردم صحراوی و یمن نقشی نداشت.

کاربرد تحریم‌های غیرقانونی آمریکا علیه ۳۰ کشور از جمله کوبا، ایران و ونزوئلا ، حتی در زمان کووید-۱۹ بحران سلامت عمومی، به بخشی نرمال از زندگی تبدیل شده است.

این شکست یک سیستم سیاسی است وقتی‌که جمعیت‌های بلوک سرمایه داری قادر نیستند دولت‌های خود را مجبور کنند- که در بسیاری جهات تنها در نام دمکراتیک هستند- تا در ارتباط با این شرایط اضطراری یک دیدگاه جهانی داشته باشد.

افزایش نرخ گرسنگی آشکار می‌سازد که مبارزه برای زنده ماندن، افقی برای میلیاردها انسان در کره زمین است(همه این‌ها در حالی‌ست که چین قادر به ریشه کن کردن(۱۴) فقر مطلق و تا اندازه زیادی حذف(۱۵) گرسنگی شده است).

نابودی هسته ای و انهدام توسط فاجعه آب و هوایی تهدیدهای دوقلوی کره زمین هستند. در همین اثنی، برای قربانیان حملات نئولیبرال که نسل گذشته را بستوه آورده است، مشکلات کوتاه مدت فقط و فقط حفظ وجود خودشان است، اما سئوالات اساسی درباره سرنوشت فرزندان و نوه های ماست که جای خود را عوض می‌کنند.

مسائل جهانی تا این اندازه به هم‌کاری جهانی نیاز دارد. تحت فشار کشورهای جهان سومی در سال‌های ۱۹۶۰، قدرت‌های بزرگ با پیمان منع گسترش سلاحهای هسته ای (۱۶) سال ۱۹۶۸ موافقت کردند، اگرچه که آن‌ها بیانیه عمیقا مهم  ایجاد نظم اقتصادی جدید بین المللی  سال ۱۹۷۴ را رد کردند.

تعادل نبروهای موجود جهت هدایت چنین دستور کار طبقاتی دیگر در صحنه بین المللی وجود ندارد؛ دینامیک سیاسی در کشورهای غربی، بویژه، اما هم‌چنین در کشورهای بزرگ‌تر جهان در حال توسعه (مانند برزیل، هند، اندونزی، و آفریقای جنوبی) جهت تغئیر در سرشت دولت‌ها واجب است.

یک انترناسیونالیسم قدرتمند نیازمندست که باندازه کافی و فوری به خطر نابودی (بشریت) توجه کند. نابودی توسط جنگ هسته ای، با فاجعه آب و هوایی، و با سقوط اجتماعی. وظایف پیش رو ترسناک هستند، اما نمی‌توان تسلیم آن‌ها شد و یا آن‌ها را به تعویق انداخت.

این مقاله توسط گلوب تروتر منتشر شده است.

درباره نویسندگان:

نوام چامسکی، یک زبان‌شناس، فیلسوف، و فعال سیاسی افسانه ای‌ست. او فیلسوف برجسته زبان‌شناسی در دانشگاه آریزونا می‌باشد. آخرین کتاب وی بحران آب و هوایی و معامله جدید سبز جهانی: اقتصاد سیاسی نجات کره زمین است.

ویجی پراشاد،  تاریخ‌دان، سردبیر و روزنامه نگار هندی تبار است. وی هم‌کار نویسنده و خبرنگار ارشد در گلوب تروتر می‌باشد. او سردبیر کتاب‌های جهان چپ و مدیر ترای کونتینینتال: انستیتو برای تحقیق اجتماعی است. وی هم‌کار ارشد غیرمستقر در انستیتوی چونگ یانک برای مطالعات مالی دانش‌گاه رنمین چین است. او بیش از ۲۰ کتاب نوشته است، ازجمله ملت‌های تیره تر و ملت‌های فقیرتر. آخرین کتاب وی گلوله های واشنگتن، با مقدمه ای از اوو مورالس آیما است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *