راه پر پیچ و خم کوبای سوسیالیستی!

مقاله ۱۹/۱۴۰۰
۲ مرداد ۱۴۰۰، ۲۴ جولای ۲۰۲۱

پیش گفتار

در روز یازدهم ژوئیه پس از نزدیک به سه دهه در کوبا دوباره راه پیمایی ضد دولتی برگزار شد.

در کوبا، کم بود نیازهای خوراکی و دارویی هست و نمی توان آن را نادیده گرفت. بیشتر کوبایی ها در شهرهای ویران شده زندگی می کنند. دستگاه تولید آنها فرسوده است. شرایط زندگی در کوبا بسیار دشوار است و این درست است که بخشی از مردم کوبا برآشفته و ناامید هستند. با تحریم بیش از نیم سده اقتصادی امپریالیستی، زندگی روزمره کوبایی ها سخت شده است. تهیه خوراکی برای کوبایی ها بسیار دشوار است. افزون بر این، رفتن برق در این گرمای توان فرسای تابستان، سخت کشنده است.

بی تردید جلوگیری امپریالیسم از دادوستد برون مرزی کوبا هزینه های بسیاری داشته است و ریشه بسیاری از دشواری های هم اکنون کوبا را باید در آن جا جست، ولی مانند همیشه نباید نقش سازوکارهای درون مرزی را هم از یاد برد.

راستش این است که پس از شش دهه دولت کوبا هنوز نتوانسته است که دیالکتیک میان برابری اجتماعی و پیش رفت اقتصادی را بیابد. بخش بزرگی از مردم ، پس از سال ها که به کمک های بی دریغ دولت خوی گرفته اند، هنوز انگیزه کاری و تلاش شبانه روزی برای بهبودی شرایط اقتصادی جامعه را در خود نمی بینند.

برای نمونه،جوانان شوری برای کار در بخش کشاورزی از خود نشان نمی دهند. کوبا با داشتن زمین های کشاورزی فراوان، هنوز ۶۰ درصد خوراکی روزانه مردم را از برون از مرزها خریداری می کند. نزدیک به ۵۰ درسد از زمین های کشاورزی کوبا زیر کشت نمی روند. کارشناسان کشاورزی می گویند که کوبا با یک برنامه درست می تواند، برای پنج برابر جمعیت کنونی خود فراورده های خوراکی تولید کند.

نقشه امپریالیسم برای کوبا  

با این همه، کمبودی که اکنون در کوبا است، پیامد آن کاری است که مشاور رئیس جمهور وقت آیزنهاور، لستر دی مالوری (Lester D Mallory )، در آوریل ۱۹۶۰ می خواست. برنامه ی او این بود که با تحریم اقتصادی و بازرگانی علیه کوبا، مردم گرسنه و ناامید را بشوراند تا رژیم را سرنگون کنند. تردیدی نیست که رویدادهای کنونی، یک تلاش کلاسیک آمریکایی برای فراهم کردن زمینه دگرگونی سیستم کوبا است.

با نگهداشت تحریم اقتصادی و کاربرد میلیون ها دلار، امپریالیسم  برای پیاده کردن بزرگترین برنامه خود در آمریکای لاتین، یعنی براندازی کوبا و شکست خواست مردم کوبا برای سوسیالیسم آماده می شود.

این رویداد پیش آمدی و خودجوش نبود. هم آهنگ با این ناآرامی در کوبا، راه پیمایی های ضدانقلاب کوبایی در میامی و حتا در چندین شهر اروپا نیز نشانه روشنی از کارهای از پیش برنامه ریزی شده دارد. ایالات متحده می خواهد با گرسنگی دادن کوبایی ها آن ها را سرسپرده خود کند.

نیروهای سیاسی در درون و برون  کوبا از دشواری های کنونی برای دگرگونی کردن سیستم بهره برداری می کنند. واپس گرایان در همه ی جهان و با جهان بینی بورژوازی به پای کوبی برای “سرنگونی دولت کوبا”  پرداخته اند.

روزنامه شرق و ایسنا از خیزش کوبایی ها علیه “اوضاع وخیم اقتصادی و بهداشتی” نوشتند. گویا نیوز، کیهان لندن و من و تو از خیزش مردم کوبا علیه کمونیسم کاغذ سیاه کردند. رضا پهلوی نوشت که «مردم کوبا برای رهایی از یک دیکتاتوری خشن می‌جنگند». همین آقای پهلوی هیچ سخنی در باره ی دوستان سعودی خود که به دیکتاتوری زبان زد مردمان جهان هستند نمی گوید.

 ایران اینترنشنالِ عربستان از “تشدید سرکوب معترضان در کوبا” نوشت. جو بایدن رئیس جمهوری ایالات متحده آمریکا گفت که “آمریکا در کنار مردم کوبا خواهد ایستاد”.

وزیر امور خارجه آمریکا نه تنها ایالات متحده را بلکه تنها “دولت کمونیست کوبا” را ریشه این ناآرامی ها می داند. بایدن با نمایش ریا و دورویی بزرگی، برنامه ضدکوبایی دولت ترامپ را بازسازی می کند. ما می دانیم که هر ساله دولت ایالات متحده بیش از ۲۰ میلیون دلار به کارهای براندازی سیستم در کوبا به ضدانقلاب می دهد. نوترین نمونه از برنامه دولت آمریکا در پیوند با کوبا، راه اندازی برنامه های نوین “پیشرفت دموکراسی” است که همین چند روز پیش، افزون بر ۲۰ میلیون گذشته، دو میلیون دلار دیگر برای براندازی به ضد انقلاب پیش کش کوبا کرده است .

ولی انگار آن های که این ناآرامی ها را رهبری می کنند چنبر اقتصادی شصت ساله  آمریکا و بیماری همه گیر کرونا را فراموش می کنند. دشواری در تهیه برق به دلیل تحریمی است که خرید پاره خرده های یدکی را دشوار کرده است. به دلیل تحریم، خرید دارو و خرید مواد اولیه برای تولید دارو به دشواری انجام می شود. زیان انباشتهٔ شده کوبا در شش دهه تحریم اقتصادی آمریکا به، ۱۳۰ میلیارد رسیده است(۲۱ ژوئیه https://www.aljazeera.com: ۲۰۲۱) . تنها در سال ۲۰۱۹  پیامد تحریم اقتصادی امریکا بیش از ۵ میلیارد دلار در سال بوده است (۲۲ اکتبر ۲۲۲۰ /https://www.reuters.com) .

دولت کوبا برای جلوگیری از گسترش کرونا بسیاری از کارخانه ها را بست. بخش گردش گری کوبا که درآمد بزرگی برای کوبا فراهم می کند کمابیش بسته است.
شنیدن سخنان سیاست مداران در ایالات متحده مانند سناتور مارکو روبیو (Marco Rubio)، ماریا الویرا سالازار (Maria Elvira Salazar)، نماینده کنگره و جولی چونگ (Julie Chung)، معاون وزیر خارجه در تلاش برای نمایش همدردی با سختی های مردم کوبا چندش آور است. ریای آشکاری که این دست اندرکاران آمریکایی به نمایش می گذارند نمی تواند هیچ انسان درست کار را فریب دهد. میزبان تلویزیون امریکایی هنگامی که پرتاب سنگ به سوی پلیس و دزدی از فروشگاه را نشان می داد، از سیاستمداران آمریکایی خواست که با دست اندازی نظامی کوبایی های را نجات دهند.

این کارها یادآور تلاش های همانند ایالات متحده برای آفریدن ناپایداری و گرسنگی در کشورهایی مانند ونزوئلا، نیکاراگوئه است – امپریالیسم نخست با تحریم های اقتصادی شرایط زندگی مردم را دشوار می کند، و سپس کارزاری را آغاز می کند که به مردم بگوید که ریشه بنیانی دشواری ها را باید در سیستم اجتماعی دولت های ضدامپریالیستی یافت. ما آنچه را که اکنون در کوبا می بینیم پیش تر و یا هم اکنون در بولیوی، ونزوئلا، نیکاراگوئه و هندوراس نیز دیده ایم و یا می بینیم. در تاریخ ۱۲ ژوئن، بانک سوئیس UBS جلوی به دستور آمریکا پرداخت دولت ونزوئلا را، که تلاش کرد واکسن covid-19 را با کمک سازمان بهداشت جهانی (WHO) خریداری کند گرفت. تحریم های ایالات متحده و اتحادیه اروپا علیه ونزوئلا نمی گذارد که این کشور به آزادی به جابجایی پول در جهان بپردازد. بسیاری از بانک های جهان از کمک به دادوستدهای مالی ونزوئلا خودداری می کنند، زیرا از تحریم های واشنگتن یا بروکسل ترس دارند.

کارزار ضدسوسیالیستی امپریالیسم با تحریم اقتصادی پایان نمی یابد بلکه امپریالیسم در با در دست داشتن رسانه های اجتماعی جهانی با پخش دروغ به برانگیختن مردم ناخشنود می پردازد.

جولیان ماکیاس تووار (Julián Macías Tovar)، کارشناس فناوری دیجیتالی اسپانیایی، که کنش های گسترده در شبکه های اجتماعی را دنبال کرده است، به ویژه توییت ها تا زمان برگزاری راه پیمایی ۱۱ ژوئیه را بررسی می کند. بر پایه پژوهش او ، در این کارزار گسترده از روبات ها ، الگوریتم ها و حساب ها ، و  پروفایل های ساختگی، بهره گیری شده است . برخی از این حساب های کاربری صدها هزار دنباله رو داشتند. توییتر همچنین حساب‌های چند وزارت خانه دولت و کمونیست های برجسته کوبا را نیز بست.

به دلیل دروغ پردازی امپریالیستی آمریکا دولت کوبا دسترسی به شبکه‌های اجتماعی را سخت کرد. بیشتر این شبکه های اجتماعی از آن شرکت های بزرگ آمریکا مانند فیس بوک، اینستاگرام، واتس‌اپ و تلگرام می باشند.

برخورد دولت کوبا با ناآرامی ها

کوبا دارای یک فرهنگ پربار گفت و گو است که در آن دولت کوبا از مردم در باره یافتن چاره جویی چالش ها همیشه پرسش کرده است. هنگامی که راه پیمایی ها در شهرها برگزار شد، رئیس جمهور کشور، میگوئل دیاز-کانل، از هاوانا به شهر ایالتی سن آنتونیو دو لوس بائوس رفت تا در آنجا با راه پیمایان ناخشنود گفتگو کند و او پس از این دیدار از ناامیدی مردم و سختی زندگی روزمره آن ها سخن گفت. کوبا می خواهد با راه حل های جمعی و گفت و گوی سیاسی از دستاوردهای انقلابی خود پشتیبانی کند، ولی البته پرخاشگری و ویرانگری در خیابان ها را نمی پذیرد. این حق دولت ملی و مردمی کوباست که از فرمانروایی خود و خواست انقلابی کارگران و توده های رنج پشتیبانی کند. این کار با پیکار همواره با هواداران سرمایه داری و امپریالیسم شدنی است .

گزارش های بی شماری  نشان می دهند که نیروهای مردمی هوادار سوسیالیسم در راه پیمایی های خود، شرایط دشوار زندگی در کوبای امروز را به زبان می آورد، ولی آن ها راه چاره را کنار گذاشتن سوسیالیسم نمی دانند.کم تر کسی از میان آن ها است که پس از این همه بردباری و رنج کشیدن برای پابرجایی سوسیالیسم به ناگهان به دشمن کشور خود بپیوندد. مردم کوبا به خوبی می دانند که در هائیتی – همسایه کوبا – آزادی غربی فرمان روا است. هر کسی می تواند ببیند که در هم سنجی با کوبا این کشور زیر بار گرسنگی، فساد، ستم و کشتار، بی کاری، نبود بهداشت و آموزش رایگان، بی خانمانی، دربدری رنج می برد. مردم کوبا می دانند که ارمغان امپریالیسم به بزرگترین اقتصاد آمریکای لاتین یعنی برزیل چه بوده است؛ شکست سراسری در برابر بیماری همه گیر کرونا و جان سپردن بسیاری از رنج بران و تهی دستان این کشور.

وارونه آن چه امپریالیست ها می اندیشیدند و امیدوار بودند، بیمارستان ها، بازارها، فروش گاه ها و کارهای خصوصی امروز مانند گذشته درهای خود را باز کردند. صلح و آرامش شهروندان دوباره پابرجا شده است، زیرا تلاش ها برای شکست Covid-19 سازمان دهی شده است و کارهای انجام شده برای ایمن سازی مردم چندین برابر شده است.

میگوئل دیاز-کانل، رئیس جمهور کوبا روز چهارشنبه گفت، با این که کارزار بیزاری و دروغ پراکنی همیشگی در باره ی رویدادها در رسانه های امپریالیستی هنوز بالا است، در کوبا صلح و آرامش پایدار است.

در برابر کارزار دروغ که دربرگیرنده ترسانیدن، دروغ پراکنی و برانگیختن به کشتار در شبکه های اجتماعی امپریالیستی است، رهبران کوبا خواستار هماهنگی، یگانگی، پاسخ دهی، همبستگی و عشق شده اند.

رئیس جمهور کوبا گفت، صلح و آرامش شهروندان، ارجمندی و همبستگی میان هم میهنان و نیازمندان در سراسر جهان، کوبا را برای دنبال کردن ساخت، نمو و دستیابی به بیشترین رفاه آماده می کند.

دست آوردهای انقلاب کوبا

در گوشه و کنار جهان، گروه های واپس گرا برای یورش به کوبای انقلابی آماده شده اند.

گرو های ضد سوسیالیستی که امروز از آزادی سخن می گویند، هرگز سخنی در باره ی تحریم اقتصادی امپریالیسم علیه کوبا نمی گویند؛ از دستاوردهای درخشان کوبا در زمینه برابری نژادها و برابری اجتماعی و آموزش، بهداشت، درمان و داروی رایگان چیزی نمی نویسند. کوبا با این که این همه سال زیر تحریم اقتصادی بوده است، ولی توانست از گرسنگی، بی نوایی، بی دوایی و بی سوادی دو نسل جلوگیری کند.  

رسانه های امپریالیستی هم زبان با هم نوشته اند که بخش بزرگی از ناخشنودی راه پیمایان به شکست در نبرد با کرونا بر می گردد. بگذارید نگاهی کوتاه به آمارها داشته باشیم و بررسی کنیم که آیا این سخن درست است.

کوبا در هم سنجی با ایالات متحده آمریکا شمار مرگ و میر کمتری از کرونا داشته است. از هر میلیون کوبایی ۱۵۸ تن به دلیل بیماری کرونا جان سپردند و در ایالات متحده امریکا از هر میلیون آمریکایی ۱۸۴۰  تن  به دلیل بیماری کرونا  درگذشتند ( (۱۶ ژوییه ۲۰۲۱ https://ourworldindata.org ) .  بلژیک در هم سنجی با کوبا که باشندگان ۱۱ میلیونی دارد در برابر کرونا تا کنون  ۲۵,۲۱۳  کشته داده است، ولی کوبا (هنگام نگارش این نوشته) ۲,۰۷۲ کشته داشته است.

به وارون (برخلاف) بیش تر کشورهای جهان، کوبا پیش از آنکه به خرید واکسن از دیگر کشورها بپردازد، خود تولید واکسن covid-19 آبدالا را انجام داده است. کوبا امسال می تواند ۱۰۰ میلیون واکسن تولید کند که ۷۰ میلیون بیشتر از نیاز کشور است. ۶۰٪ از کوبایی ها در ماه اوت ایمن سازی می شوند و ۸۰٪ با بهره گیری از داروهای ملی برنامه واکسن زنی را آغاز می کنند.

واکسن کوبا در میان چهار واکسن خوب کارکن  covid-19 در جهان است. کوبا تنها کشور در آمریکای لاتین و هم کوچک ترین کشور در جهان است که واکسن covid-19 تولید می کند. کوبا با این کار می تواند به ارزش دانش پزشکی و داروسازی خود بیفزاید و هم ارز نیازمند جامعه را با فروش واکسن فراهم کند. کوبا در کنار دیگر تولید کنندگان واکسن غیر غربی همراه با شرکت های فراکشوری داروسازی غربی به فروش واکسن می پردازد که این کار برای این شرکت ها خوش آیند نیست. ونزوئلا ۱۲ میلیون دوز آبدالا خریداری کرده است که به چهار میلیون ونزوئلایی در برابر covid-19 کمک کند.  

وظیفه نیروهای انقلابی

نیروهای انقلابی نمی توانند چشم بر دشواری هایی که مردم کوبا هم اکنون با آن ها درگیرند ببندند، ولی آن ها می گویند که سرنوشت و آینده کوبایی در دست خلق کوبا است و نه در کشوی جنگ خانه امپریالیسم.

آیا راه دیگری برای نیروهای پیش رو جهان، فرای سرپیچی از ایالات متحده و پشتیبانی از دولت کوبا هست؟

همه ی حزب های کمونیست جهان در این روزهای سرنوشت ساز از کوبای انقلابی پشتیبانی کرده اند و خواستار کوتاه شدن دست امپریالیسم از کوبای سوسیالیستی شده اند. 

۱۵۰۰ سازمان در ۱۵۰ کشور خواهان از میان برداشتن تحریم اقتصادی کوبا از سوی آمریکا هستند. نیکول هانا-جونز (Nikole Hannah-Jones) که روزنامه نگار نیویورک تایمز استاد دانشگاه هوارد  و برنده جایزه پولیتزرو است گفت کوبا به دلیل سوسیالیسم در میان “برابرترین” کشورها است. خانم  جونز گفت که “کوبا کمترین نابرابری را بین سیاه و سفید در نیمکره ی ما دارد. ” به باور او کوبا برابرترین کشور در نیمکره غربی است و می توان از کوبا هم چون الگویی برای برنامه های ضدنژادپرستی سود جست. هانا-جونز گفت که کوبا برابرترین و چند نژادی ترین کشور در نیمکره غربی است، که وی آن را پیروزی سوسیالیسم می داند.

نماینده دموکرات آمریکایی خانم الکساندریا اوکاسیو-کورتز (Alexandria Ocasio-Cortez) در توییتر خود نوشت که ایالات متحده با

تحریم سنگ دلانه در رنج مردم کوبا دست دارد.  

نیروهای سوسیالیستی میهن ما، باید مانند دیگر نیروهای پیش رو جهان، به روشن گری در باره ی ریا و دروغ امپریالیسم در باره ی کوبا بپردازند و به مردم بگویند که چگونه امپریالیسم با تحریم خود خلقی را آرام آرام از گرسنگی می کشد.

هم زمان نیروهای سوسیالیستی میهن ما، باید به مردم بگویند که اگر چه مردم کوبا دلیرانه برای سوسیالیسم می جنگند، ولی این راه، راه پر پیچ و خمی است که به اندازه زیادی به آزمایش و لغزش وابسته است و باور ما بر این است که کمونیست های کوبایی راه درست خود را خواهند یافت.   

پایان سخن

در این تردیدی نیست که مردم کوبا برای زنده نگه داشتن سوسیالیسم رنج های فراوانی کشیده اند؛ آن ها برای برپایی کوبایی آزاد از بهره کشی انسان از انسان از آب و آتش گذشته اند و در دل دیگر پیکارگران جهانی دانه امید کاشته اند. ولی بی تردید هستند کوبایی هایی که به گفته رفیق ارجمند و اندیشمند ما طبری می‌گویند: «نه، نه، ابداً، ابداً. ما با این فلسفه که نسلی باید خود را فدا کند تا نسلی دیگر خود را خوشبخت سازد، موافق نیستیم. مگر ما چند بار به این دنیا متولد می‌شویم و به این دنیا می‌‌آییم؟»

نمی توان مردمی را که نمی خواهند در این راه گام بگذارند ضدانقلاب خواند، باید با آن ها گفت و گو کرد و پیامدهای سرسپردگی به امپریالیسم را به آن نشان داد و هم زمان حق آن ها برای نمایش ناخشنودی و راه پیمایی را پذیرفت. 

باید پذیرفت که بار دشواری های ساختمان سوسیالیسم بر دوش کمونیست های کوبایی سنگینی می کند و نباید مردم را برای برآوردن بانگ ناخشنودی سرزنش کرد. در این زمینه نباید از کوبایی های کمونیست و غیرکمونیست چشم داشت یک سانی داشت؛ آن ها یک سان نمی اندیشند و همانند هم کنش نمی کنند. کمونیست ها آموزش دیده اند که رنج ها را بپذیرند و آن ها پذیرفتند که برای رهبری جامعه باید از خودگذشتگی نشان بدهند و برای دشواری های مردم راه چاره های مردمی بیابند.

فیدل کاسترو در یکی از سخنرانی های بی شمار خود چنین می گوید.

انقلابی ها باید دشواری ها را بشناسند و از آن آگاه باشند.

کسانی هستند که هوشیار نیستند، کسانی هستند که دشواری ها را درک نمی کنند و هرگز درک نخواهند کرد. کسانی هستند که نمی دانند میهن  یا استقلال چیست؟ کسانی هستند که در نمی یابند که تاریخ چیست، ریشه های مردم چیست؟ کسانی هستند که معنای جوان مردی و بزرگ واری میهن دوستانه و انقلابی را نمی دانند. کسانی هستند که فرایندهای سیاسی یا سختی های عینی را درک نمی کنند. 

فیدل کاسترو به درستی می داند که در برخورد با دشواری ها حتا در رسته و ستون انقلابی ها هم شکاف می افتد و باید خردمندانه و باریک بینانه کنش کرد.

برای همین هم او می گوید که هنگام دشواری برخی ها نااستوار و لرزان می شوند، کسانی هستند که گیج می شوند، کسانی هستند که دل سرد می شوند، کسانی هستند که هراسان می شوند، کسانی هستند که نرم می شوند، کسانی هستند که پیمان شکنی می کنند، کسانی هستند که می روند. این در همه زمان ها و در همه انقلاب ها روی می دهد- این یک قانون تاریخ است.

او می داند که دوران دشواری، هنگام آزمایش ویژگی هایی چون دلیری و بی باکی، آگاهی، دانش و بینش هر انسان و هر خلق  است و او به آینده امیدوار است و به نیروی مردم کوبا برای استواری سوسیالیسم باور دارد و برای همین هم می گوید.

این مردم هرگز در میهن پرستی و انقلابی بودن کم نیاوردند، و هیچ گاه این ویژگی ها در این مردم کم نخواهد شد. 

3 Comments

  1. aby

    سلام
    سیامک جان پس از خواندن این مقاله شما، درمورد کوبا بد جوری حالم گرفته شد. من دیگر تحمل فروپاشی دیگری را ندارم. تا امپریالیسم وجود دارد کشورهای سوسیالیستی خواب آرام ندارند، باید فکری کرد.
    کوبای سوسیالیستی را نباید تنها گذاشت. انترناسیونالیسم کارگری کمونیستی باید بطور قوی به کمک رفقای خود در کشورهای گرفتار بشتابند. اگرنیروهای جوان کوبایی به دلایل تبلیغات گسترده امپریالیسم ویا درست عمل نکردن مسئولان حزبی، بی انگیزه شده اند، آیا نیروهای داوطلب انترناسیونال از دیگر کشورهابرای کار در مزارع کوبا وجود ندارند.؟ احزاب وسازمانهای کمونیستی کارگری می بایست به این موضوع توجه ویژه نشان دهند وشکل جدیدی از انترناسیونالیسم کارگری کمونیستی را به عرصه ظهور برسانند.

  2. سیامک

    رفیق گرامی ابی جان.

    نوشته شما به روشنی نشان دهنده دیدگاه انترناسیونالیستی کمونیست ها است. یک بار دیگر سوسیال دموکرات های جهان نشان داده اند که برای شکست سوسیالیسم در کوبا، در کنار امپریالیست ها ایستاده اند.

    آری. رفیق جان.

    امپریالیسم همه ی تلاش خود را می کند، تا سوسیالیسم در کوبا را به زانو بکشاند.

    رفیق جان. حتا برخی از شرکت های فراملی چینی اگر به کوبای سوسیالیستی کمک کنند، زیر فشار سخت اقتصادی امپریالیسم کمر خم خواهند کرد.

    اگر امپریالیسم در این کار پیروز شود، بهره کشی آمریکای لاتین با کم ترین دردسر تا نیم سده دیگر دنبال خواهد شد.
    خرمستی کنونی آن ها از آشوب ها در کوبا برای این است که آن ها به پیروزی برنامه ریگان برای فروپاشی اردوگاه سوسیالیسم می اندیشند و چشم انداز آن را می بینند.

    ولی کوبا دوستان فراوانی هم دارد. همه ی رنج بران آمریکای لاتین و همه ی قربانیان نژادپرستی در امریکا در کنار مردم کوبا ایستاده اند. برای این که آن ها می دانند که آزادی که امپریالیسم به شورشیان کوبایی می خواهد پیش کش کند، چیزی فرای بی کاری، بی خانمانی و بی درمانی نیست.

    پیروز باشید

  3. Mohsen

    در‌ود بر رفقاآبی و سیامک پیر‌وزی مردم کوبای در راه ساختمان سوسیالیزم نود در سد است لیکن نابودی آمپریالیسم صد درصد است ک‌وبا باید با هایتی مقایسه کرد نه بلژیک جنایتکار که از کاسه سر مردم کنگ‌‌و انباشت کرده بدرود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *