نامه رفیق عاصمی به رفیق خاوری: طرح تنها مسئله ”آزادى ها“ کافی نیست!

سخن روز شماره ۴
۴ آبان ۱۴۰۰، ۲۶ اکتبر ۲۰۲۱

مقدمه “توده ای ها”

هیئت تحریریه “توده ای ها” تصمیم گرفته است که بعضی از نامه ها، دست نوشته ها و مصاحبه های منتشر نشده از رفیق شادروان عاصمی را به خاطر اهمیت تاریخی آنها به انتشار برساند. به جز تصحیح غلط های املایی هیچ تغییری دیگری در متن اصلی داده نشده است.
“توده ای ها”

*****

9 مه 2009

رفيق عزيز خاورى

بدنبال صحبت تلفنى ٧ ماه مه، تصميم گرفتم از انتشار نوشتار آماده شده در شرايط كنونى صرفنظر كنم.

شايد در اين بين، نوشتار درباره ”راه توده“ را در ”توده‏اى ها“ مطالعه كرده باشيد. بى تفاوت از آنچه ميان ما موضوع گفتگو است، مبارزه عليه برنامه ارتجاع براى سازمان سازى و رهبرتراشى براى حزب، برنامه گذشته و حال من هست و به آن عمل خواهم كرد. در تائيد برداشت شما، اخيراً هم شواهدى پديد آمده ‏اند كه ناگفته نخواهم گذاشت. ازجمله درباره تارنگاشت‏ هاى ديگر. طرح مسائل از ديدگاه و از جايگاه حزب مى توانست نقشى بسيار پراهميت‏ تر بيابد.

متاسفانه امكان توضيح نكته دومى كه به نظر من در ميان گذاشتن آن از اهميت برجسته‏ اى برخوردار است، در صحبت تلفنى پديد نيامد. لذا نكاتى در مورد آن برايتان مى نويسم.

در شرايط كنونى بايد مضمون و درونمايه ”جبهه ضدديكتاتورى“ را توسعه داد. هنگامى كه ميرحسين موسوى نيز مجبور است درباره اصل‏هاى ٤٣ و ٤٤ قانون اساسى صحبت كرده و آن را به موضوع تبليغات انتخاباتى خود تبديل نمايد، اعترافى است به ژرفش تضاد اصلى در جامعه. تضادى كه حاكميت سرمايه ‏دارى باوجود يكدست شدنش بعد از انتخاب احمدى نژاد در چهار سال پيش، قادر به حل آن نشده است.

پاسخ حزب به اين وضع، مى تواند و به نظر من بايد موضعگيرى صريح و روشن درباره وضع اقتصادى كشور باشد. اين تنها به معناى برشمردن گرانى، كمبودها، تخريب‏ توليد داخلى، واردات بى رويه و … نيست. نكته اساسى موضع‏گيرى براى دورنماى رشد اقتصادى كشور، راه رشد اقتصادى است. راه رشدى كه مسلما بند نخست آن، بايد نفى قاطع و صريح و روشن اجراى برنامه امپرياليستى ”خصوصى و آزادسازى اقتصادى“ باشد.

مبارزه خلق ونزوئلا و شخص چاوز در ده سال اخير، در تائيد بى چون و چراى درستى موضع‏ گيرى عليه نسخه نوليبرال سرمايه‏ دارى است، كه اكنون و با پيروزى اخير او در همه ‏پرسى ماه فوريه، سيماى روشن‏تر و دقيق‏تر مى يابد و جهت‏ گيرى سوسياليستى را با صراحت بيش‏تر با مردم در ميان مى گذارد.

طرح تنها مسئله ”آزادى ها“ در چارچوب ”جبهه ضدديكتاتورى“، بازگشت و عقب‏ نشينى از اهداف انقلاب بهمن است، كه با اصل‏هاى زيربنايى و اقتصادى خود، راه رشد غيرسرمايه‏ دارى را براى آينده گشوده بود. در ميان گذاشتن تنها آماج آزادى به مثابه هدف مبارزات كنونى، بازگرداندن انقلاب به سطح انقلاب بورژوازى است.

فروپاشى كشورهاى سوسياليستى سابق، از راه طرح همين يك شعار ”ژورناليستى“ ممكن شد. دستاوردهاى اجتماعى- سوسياليستى، سطح فرهنگ پيش‏رفته، آموزش، برخوردارى از درمان رايگان، تامين شغل و تامين خدمات در دوران پيرى با همين شعار ”آزادى“ در اين كشورها پايمال شد. بازسازى سرمايه ‏دارى در اين كشورها، بازگشتى ضدانقلابى بود.

طرح روشن و صريح نكته بالا، نكته پراهميتى در بروز سرشت انقلابى حزب است. مرز ضرورى را بين حزب و جريان‏هاى بورژوازيى، صرف نظر از فراكسيون‏هاى آن در حاكميت كنونى و يا در اپوزيسيون راست خارج از كشور، پديد مى آورد. به اتحادهاى اجتماعى، درونمايه مردمى و انقلابى مى دهد. نقش راهبردى حزب را در مبارزه براى آزادى و ترقى اجتماعى برجسته مى سازد. خواست زحمتكشان، خواست طبقه كارگر كه از منافع كل اجتماع دفاع مى كند را جايگزين خواست لايه‏ هاى خرده‏ بورژوازى و نيروهاى واپسگرا و همچنين نيروهاى راست در درون و بيرون از كشور مى سازد. اين به معناى برافراشتن پرچم حزب توده ايران، حزب طبقه كارگر ايران بر فراز نبردهاى اجتماعى- طبقاتى خواهد بود.

به نظر نگارنده، يكى از نكته ‏هاى پراهميتى كه مى تواند و بايد به موضوع گفتگوى صميمانه درون حزب تبديل گردد، اين نكته پراهميت پيش گفته است. آماجى كه با ژرفش تضاد اصلى در جامعه، از مبرميت خاص برخوردار شده است.

رفيق عزيز، شرايط حاكم بر رابطه ميان ما، بيست سال است كه به پايمال شدن حق نگارنده براى انجام وظايف حزبىش انجاميده. بدون ترديد، اين نامهربانى و سهل ‏انگارى در برابر حق يك رفيق توده ‏اى، يكى از علل عمده نادرستىها و اشتباه ‏هاى در گذشته بوده است، كه مى توانسته پيش نيايد. مى توان گذشته را گذاشت و از آن گذشت، اگر بتوان آينده را در خدمت حفظ منافع و مصالح حزب و حق مسلم هر توده‏اى صادق و دلسوزى سازمان داد، كه شركت در سرنوشت حزب را به‏ مثابه نياز درونى و انسانى خود حس مى كند و آماده دفاع از آن و مبارزه براى دسترسى به آن مى باشد.