بحثى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ میان توده‏اى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ها (سه): تضاد اصلى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏، تضاد خلق با امپریالیسم!؟ حذف اصل ”ولایت فقیه“ از قانون اساسى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏، چپ‏روى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ سیاسى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ است؟ برخورد به مواضع انحرافى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در جنبش و مساله امنیتى‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏!

مقاله شماره ۵/١٣٩٠ (١٨ خرداد) بخش سوم، قسمت دوم

واژه راهنما: از وحدت نظرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ حزب توده ایران در برابر برنامه ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و جهانى‏‏‏‏‏‏‏‏ پاسدارى‏‏‏‏‏‏‏‏ کنیم و پاسخى‏‏‏‏‏‏‏‏ دندان‏شکن به هدف پاره‏پاره‏کردن حزب طبقه کارگر دهیم!

بخش سوم، قسمت دوم

“راه‏توده” مى‏‏‏‏خواهد با یک تیر دو نشان را هدف قرار دهد: یکى‏‏‏‏ سیاست انقلابى‏‏‏‏ حزب توده ایران را آگاهانه خدشه‏دار سازد و دیگرى‏‏‏‏ مرز میان سیاست‏‏ هاشمى‏‏‏‏‏ها و موسوى‏‏‏‏ها را مبهم و ناروشن سازد!

“آگاهانه” نامیدن این شیوه توسط او از این روى‏‏‏‏ مجاز است، زیرا وظیفه او مبهم و مغشوش ساختن مرز میان سیاست انقلابى‏‏ دموکراتیک- ملى‏‏‏‏ حزب توده ایران، حزب طبقه کارگر ایران در مرحله “انقلاب ملى‏‏‏‏- دموکراتیک” بهمن با نیروهاى‏‏‏‏ بورژوا “لیبرال” است، در داخل و هم در خارج از کشور. ارتباطات تلفنى‏‏‏‏ با رادیوهاى‏‏‏‏ “لس‏آنجلسى‏‏‏‏” که او در سال‏هاى‏‏‏‏ گذشته علنى‏‏‏‏ کرد و انتشار هرازگاه‏‏‏ نکاتى‏‏‏‏ از “الهى‏‏‏‏”، استاد دانشگاهى‏‏ سابقش در دوران سلطنت و …، خود افشاگرى‏‏‏‏ در این زمینه است! دفاع او تنها از خواست “آزادى‏‏‏‏”، هیچ معناى‏‏‏‏ دیگرى‏‏‏‏ ندارد، جز پذیرش “آزادى‏‏‏‏هاى‏‏‏‏” بورژوا لیبرال و در واقع نفى‏‏‏‏ دموکراسى‏‏‏‏ به سود زحمتکشان در چهارچوب مرحله ملى‏‏‏‏- دموکراتیک انقلاب. به قول نامه مردم «”آزادى‏‏” استرلیزه شده از “عدالت اجتماعى‏‏”»!

“راه‏توده” قلابى‏‏‏‏‏‏ على‏‏‏‏‏‏ خدایى‏‏‏‏‏‏ که قادر به برخورد به انتقادهاى‏‏‏‏‏‏ کتبى‏‏‏‏‏‏ به سیاست خود ازجمله در “توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” نیست و همه موضع‏گیرى‏‏‏‏‏‏ها را “زیر سیبلى‏‏‏‏‏‏” در کرده است، چاره‏اى‏‏‏‏‏‏ هم ندارد، برخورد به مواضع به قول “عدالت” «چندى‏‏‏‏‏‏ پیش نامه مردم» را براى‏‏‏‏‏‏ به مورد اجرا گذاشتن برنامه ارتجاع درباره پاره‏پاره کردن حزب توده ایران به خدمت بگیرد. این نشریه و انتشار دهند آن على‏‏‏‏‏‏ خدایى‏‏‏‏‏‏، اکنون که مى‏‏‏‏‏‏بایستى‏‏‏‏‏‏ به توصیه کیانورى‏‏‏‏‏‏ که در همان رساله سال ١٣٧٣ اعلام کرده است، تن مى‏‏‏‏‏‏داد و به ادامه انتشار “راه‏توده” دزدیده شده پایان مى‏‏‏‏‏‏بخشید، و اگر صداقت داشت، به تقویت خط‏مشى‏‏ انقلابى‏‏ حزب مى‏‏پرداخت، مى‏‏‏‏‏‏خواهد به‏طور غیرتاریخى‏‏‏‏‏‏، بله حتى‏‏‏‏‏‏ با برداشتى‏‏‏‏‏‏ مزورانه و ضدتاریخى‏‏‏‏‏‏، اما پرطمطراق که با “پـر” بیگانه مزین شده است،  با انتقاد به مواضع گذشته نامه مردم، به هجوگوى‏‏‏‏‏‏ علیه سیاست انقلابى‏‏‏‏‏‏ امروز آن بپردازد.

کیانورى‏‏‏‏‏‏ در آن رساله سال ٧٣ براى‏‏‏‏‏‏  راه توده دوره دوم تنها «رسالتى‏‏‏‏‏‏ گذرا» به رسمیت مى‏‏‏‏‏‏شناسد. نکته‏اى‏‏‏‏ که در مورد “توده‏اى‏‏‏‏ها” نیز باید پذیرفت! رسالت هم آن و هم این، کمک به ایجاد شدن شرایط برطرف شدن زمینه تشتت نظرى‏‏‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏‏‏ در حزب توده ایران است و بـس! وظیفه کمک همه جانبه به محو کمبودها و مواضع غیرانقلابى‏‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏!

این، آن پیامى‏‏‏‏‏‏ است که رساله کیانورى‏‏‏‏‏‏ تحت عنوان “سخنى‏‏‏‏‏‏ با همه توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” به ما مى‏‏‏‏‏‏رساند. هر برداشتى‏‏‏‏‏‏ دیگر، اهداف ضدحزبى‏‏‏‏‏‏ و خائنانه‏اى‏‏‏‏‏‏ را دنبال و در خدمت برنامه ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ وخارجى‏‏‏‏‏‏ است!

این، معیار و محک توده‏اى‏‏ بودن، موضع توده‏اى‏‏ داشتن و مترصد حفظ و تقویت یک‏پارچگى‏‏ حزب و جنبش توده‏اى‏‏ و حزب توده ایران بودن مى‏‏باشد و نه سواستفاده از نظریات و مواضع گذشته حزب و پنهان شده در پشت نظریات رهبران وقت براى‏‏ نفى‏‏ و برخورد ناجوانمردانه به مواضع انقلابى‏‏ کنونى‏‏ حزب توده ایران!

موضع ژورنالیستى‏‏‏‏‏‏ آبرو باخته مقایسه سیب با گلابى‏‏‏‏‏‏، موضعى‏‏‏‏‏‏ که مى‏‏‏‏‏‏کوشد ناتوانى‏‏‏‏‏‏ خود را در برخورد انتقادى‏‏‏‏‏‏ به مواضع انقلابى‏‏‏‏‏‏ حزب توده ایران، از آن طریق جبران کند که آن‏ها را به‏طور ضدتاریخى‏‏‏‏‏‏ معیوب نشان دهد، از شیوه شناخته شده مبلغان سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ استفاده مى‏‏‏‏‏‏کند که مى‏‏‏‏‏‏کوشند اشتباه‏ها در جنبش کارگرى‏‏‏‏‏‏ و کمونیستى‏‏‏‏‏‏ را براى‏‏‏‏‏‏ نفى‏‏‏‏‏‏ مواضع انقلابى‏‏‏‏‏‏ و علمى‏‏‏‏‏‏ آن به خدمت گیرند. على‏‏‏‏‏‏ خدایى‏‏‏‏‏‏ و شرکاء براى‏‏‏‏‏‏ آموزش این شیوه، به شاگردان کارل پوپر تبدیل شده‏اند!

جریان شناخته شده در “عدالت” نیز جز همین شیوه، شیوه دیگرى‏‏‏‏‏‏ را به کار نمى‏‏‏‏‏‏گیرد. فقط کمى‏‏‏‏‏‏ به اصطلاح “علمى‏‏‏‏‏‏”تر. گردانندگان شناخته شده آن نیز “دانشگاه‏هاى‏‏‏‏‏‏ آمریکایى‏‏‏‏‏‏” را پشت سر گذاشته‏اند! اما شیوه یکى‏‏‏‏‏‏ است. در ٢۵ بهمن ١٣٨٩، این تارنگاشت مى‏‏‏‏‏‏کوشد با نسبت دادن مواضعى‏‏‏‏‏‏ به نامه مردم، که مواضع آن نیست و از مقاله «جنبش مردمى‏‏‏‏‏‏، لزوم یک برنامه مترقى‏‏‏‏‏‏ اقتصادى‏‏‏‏‏‏ و گذار به مرحله دموکراتیک ملى‏‏‏‏‏‏» مستفاد نمى‏‏‏‏‏‏شود، این موضع را به نامه مردم نسبت دهد که گویا مى‏‏‏‏‏‏خواهد «ضرورت قانع شدن به تغییرات روبنایى‏‏‏‏‏‏ را در “مرحله گذر” [منظور دوران فعلى‏‏‏‏‏‏ در ایران است] توجیه نماید.» این در حالى‏‏‏‏‏‏ است که حتى‏‏‏‏‏‏ در عنوان مقالات نامه مردم نیز بر وحدت تغییرات روبنایى‏‏‏‏‏‏ و زیربنایى‏‏‏‏‏‏ در ایران تکیه و ضرورت این پایبندى‏‏‏‏‏‏ به‏طور علمى‏‏‏‏‏‏ نشان داده شده است.

ازجمله در مقاله پیش گفته بر ضرورت طرح خواست‏هاى‏‏‏‏‏‏ زحمتکشان و طبقه کارگر در مبارزات “جنبش سبز” از این طریق تـاکـید به‏عمل آمده است که برجسته شده است که بدون توسعه پایگاه اجتماعى‏‏‏‏‏‏ جنبش، پیروزى‏‏‏‏‏‏ آن ممکن نیست. این توسعه خود اما بدون طرح خواست‏هاى‏‏‏‏‏‏ صنفى‏- سیاسى‏- طبقاتى‏‏‏‏‏‏ طبقه کارگر، از ارتقاى‏‏‏‏‏‏ دستمزد تا حق برخودارى‏‏‏‏‏‏ از سندیکاهاى‏‏‏‏‏‏ آزاد، از حق قرارهاى‏‏‏‏‏‏ دستجمعى‏‏‏‏‏‏ وحافظ منافع کارگران، تا لغو قراردادهاى‏‏‏‏‏‏ موقت، از حفظ قانون کار تا توسعه قانونى‏‏‏‏ حقوق کارگران علیه مفاد برنامه “آزادسازى‏‏‏‏‏‏ اقتصادى‏‏‏‏‏‏” امپریالیستى‏‏‏‏‏ ممکن نیست.

تکیه نامه مردم بر ضرورت دفاع از منافع طبقه کارگر توسط “جنبش سبز”حتى‏‏‏‏‏‏ در عنوان مقالات با چنین استدلالى‏‏‏‏‏‏ به اثبات رسانده مى‏‏‏‏‏‏شود (نگاه شود به “تشدید درگیرى‏‏‏‏‏‏ جناح‏هاى‏‏‏‏‏‏ اصول‏گرا و جنبش مردمى‏‏‏‏‏‏ مبارزه با دیکتاتورى‏‏‏‏‏‏” http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=1362 و یا “به مناسبت روز جهانى‏‏‏‏‏‏ کارگر – وظایف و چالش‏هاى‏‏‏‏‏‏ جنبش کارگرى‏‏‏‏‏‏ در مرحله کنونى‏‏‏‏‏‏ http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=1363 در نامه مردم شماره٨۶٧، ۵ اردیبهشت ١٣٩٠).

مقاله پیش گفته «ریشه‏هاى‏‏ مادى‏‏ شکاف‏هاى‏‏ روبنایى‏‏ …” در نامه مردم شماره ٨۶٨ با جملات زیر یک بار دیگر بر اهمیت نقش جنبش کارگرى‏‏ در مبارزات امروز، بر ضرورت دفاع از منافع طبقه کارگر که از منافع کل جامعه دفاع مى‏‏کند و بر اهمیت مبارزه علیه برنامه نواستعمارى‏‏ نولیبرالیسم امپریالیستى‏‏ تکیه کرده و آن را چنین برجسته مى‏‏سازد: «تجربه نشان مى‏‏دهد که در مراحل حساس مبارزه، پشتیبانى‏‏ سیاسى‏‏ جنبش کارگرى‏‏ نقش کلیدى‏‏ خواهد داشت. جنبش کارگرى‏‏ کشورمان دائما از نظر آگاهى‏‏ سیاسى‏‏ و سازمان‏یافتگى‏‏ در حال رشد و تکامل است. با گسترش شرایط وخیم اقتصادى‏‏ و اعمال برنامه‏هاى‏‏ نولیبرالى‏‏ خشن، جنبش کارگرى‏‏ یکى‏‏ از گردان‏هاى‏‏ مبارزه با رژیم حاکم خواهد بود. در شرایط کنونى‏‏ که ریشه‏هاى‏‏ بحران روبناى‏‏ سیاسى‏‏ رژیم به منافع مادى‏‏ زیربناى‏‏ اقتصادى‏‏اش متصل کرده است، مبارزه سیاسى‏‏ با دیکتاتورى‏‏ حاکم در راستاى‏‏ آزادى‏‏هاى‏‏ دموکراتیک باید همزمان مبارزه با مبانى‏‏ برنامه‏هاى‏‏ “اقتصاد بى‏‏نظارت” رژیم که بر محور منافع سرمایه‏هاى‏‏ کلان بنا شده است، را نیز هدف خود قرار دهد. نمى‏‏توان با زحمتکشان و طبقه کارگر کشورمان همدردى‏‏ کرد و به مناسبت روز کارگر، یک روز در سال آنان را مورد تمجید قرار داد، و در عین حال در مورد برنامه نولیبرالیسم اقتصادى‏‏ نظر نداد و یا آن را به صورت ضمنى‏‏ تایید کرد. زحمتکشان شهر و روستا و طبقه کارگر اکثریت جامعه ما را تشکیل مى‏‏دهند و هر نوع تغییرات بنیادى‏‏ در کشورمان و ازجمله گذر از دیکتاتورى‏‏ ولایى‏‏، فقط مى‏‏تواند به وسیله آنان به سرانجام رسد. این فرایندى‏‏ است عینى‏‏ و گریزناپذیر، حتى‏‏ اگر با مبانى‏‏ تئوریک سیاسى‏‏- اجتماعى‏‏ برخى‏‏ نیروهاى‏‏ سیاسى‏‏ درون جنبش انطباق نداشته باشد. باید فعالانه و با اجتناب از بحث‏هاى‏‏ انتزاعى‏‏ و با درس‏گیرى‏‏ از موفقیت‏ها و اشتباه‏هاى‏‏ گذشته، در سازمان‏دهى‏‏ جبهه وسیع بر ضد دیکتاتورى‏‏ مبارزه را به پیش برد.»

زمانى‏‏‏‏‏‏ که جریان شناخته شده در “عدالت” حتى‏‏‏‏‏‏ چشم بر عنوان مقاله نامه مردم مى‏‏‏‏‏‏بندد، براى‏‏‏‏‏‏ نمونه چشم بر مقاله “استقلال ملى‏‏‏‏‏‏، عدالت اجتماعى‏‏‏‏‏‏ و دموکراسى‏‏‏‏‏‏ در مبارزه با دیکتاتورى‏‏‏‏‏‏، لازم و ملزوم یکدیگرند” (شماره ٨۶۵، ٨ فروردین ١٣٩٠ http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=1338)، آنوقت به خود افشاگرى‏‏‏‏‏‏ دست مى‏‏‏‏‏‏زند و نشان مى‏‏‏‏‏‏دهد که وظیفه آن، نه کمک به تصحیح این یا آن اشتباه احتمالى‏‏‏‏‏‏، بلکه اجراى‏‏‏‏‏‏ برنامه ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏‏ پاره‏پاره نگه داشتن جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏ است، همان‏طور که گزارش طولانى‏‏‏‏‏‏ بى‏‏‏‏‏‏بى‏‏‏‏‏‏سى‏‏‏‏‏‏ از تظاهرات اول ماه مه “حزب کمونیست کارگرى‏‏‏‏‏‏ ایران” در برابر در ورودى‏‏‏‏‏‏ این رسانه امپریالیستى‏‏‏‏‏‏ و مصاحبه طولانى‏‏‏‏‏‏ با سخنگوى‏‏‏‏‏‏ آن، همین برنامه را دنبال مى‏‏‏‏‏‏کند.

درباره نادرستى‏‏‏‏‏‏ ادعاهاى‏‏‏‏‏‏ “عدالت” و نسبت‏هاى‏‏‏‏‏‏ آن به حزب توده ایران، در “توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” مقالات متعددى‏‏‏‏‏‏ ارایه و استدلال شده است. تکرار آن‏ها در این سطور ضرورى‏‏‏‏‏‏ نیست. در اینجا هدف نشان دادن شیوه و اسلوبى‏‏‏‏‏‏ است که هم “راه‏توده” على‏‏‏‏‏‏ خدایى‏‏‏‏‏‏ و هم جریان شناخته شده در “عدالت” و همچنین جریان‏هاى‏‏‏‏‏‏ مشابهى‏‏‏‏‏‏ که هر از چندى‏‏‏‏‏‏ با نامى‏‏‏‏‏‏ دیگر و با برنامه‏هاى‏‏‏‏‏‏ پرطمطراق گویا به دفاع از سوسیالیسم علمى‏‏‏‏‏‏ و “جنبش سبز” مى‏‏‏‏‏‏پردازند، دنبال مى‏‏‏‏‏‏کنند.  هدف نشان دادن نادرستى‏‏‏‏‏‏محتوایى‏‏‏‏‏‏ نظریات و شیوه مشکوک به کار گرفته شده است که توانسته حتى‏‏‏‏‏‏ برخى‏‏‏‏‏‏ از توده‏اى‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏ صادق را نیز تحت تاثیر قرار دهد.

براى‏‏‏‏‏‏ نمونه توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قدیمى‏‏‏‏‏‏اى‏‏‏‏‏‏ که با “عدالت” همکارى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏کند و پیش‏تر هم موافقت خود را براى‏‏‏‏ پرداخت «هزینه» بازگشت به ایران مطرح کرده بود، در صحبتى‏‏‏‏‏‏، با لحن و نگاهى‏‏‏‏‏‏ پرسرزنش و با اشاره به اختلاف‏هاى‏‏‏‏‏‏ میان خامنه‏اى‏‏‏‏‏‏ و احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد، درباره نادرستى‏‏‏‏‏‏ ارزیابى‏‏‏‏‏‏ منفى‏‏‏‏‏‏ از نقش احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد اظهار داشت: «مى‏‏‏‏‏‏بینید که جناح اصولگرایان دارند احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد را مى‏‏‏‏زنند و مى‏‏‏‏‏‏خواهند دولت او را ساقط کنند، زیرا او نگذاشته است این‏ها واحدهاى‏‏‏‏‏‏ دولتى‏‏‏‏‏‏ را ببلعند!»

براى‏‏‏‏‏‏ این توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قدیمى‏‏‏‏‏‏ که به عللى‏‏‏‏‏‏ که تنـها او مسئول به‏وجود آمدن آن‏ها نبوده است، از سازمان حزبى‏‏‏‏‏‏ به دور مانده و در طول زمان به جریانى‏‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏‏ بقاى‏‏‏‏‏‏ تشتت نظرى‏‏‏‏‏‏ و پاره‏پاره بودن حزب طبقه کارگر تبدیل شده است، نکات بسیارى‏‏‏‏‏‏ مجهول است. سخنان پیش گفته او، در این عدم آگاهى‏ ریشه دارد. براى‏‏‏‏‏‏ نمونه، او نمى‏‏‏‏‏‏داند که “خصوصى‏‏‏‏‏‏سازى‏‏‏‏‏‏” از دو بخش تشکیل مى‏‏‏‏‏‏شود (نگاه شود به http://www.tudeh-iha.com/?p=1568&lang=fa). یکى‏‏‏‏‏‏ بخش حقوقى‏‏‏‏‏‏ آن. یعنى‏‏‏‏‏‏ بخش نقض غیرقانونى‏‏‏‏‏‏ اصل ۴۴ قانون اساسى‏‏‏‏‏‏ و بخش دیگر، اجراى‏‏‏‏‏‏ عملى‏‏‏‏‏‏ آن. یعنى‏‏‏‏‏‏ چه کسانى‏‏‏‏‏‏ ثروت‏هاى‏‏‏‏‏‏ ملى‏‏‏‏‏‏ مردم را «مى‏‏‏‏‏‏بلعند»؟!

در همان مقاله پیش گفته “ریشه‏هاى‏‏ مادى‏‏ شکاف‏هاى‏‏ روبنایى‏‏ …” در نامه مردم، نقش ضدملى‏‏ و ضدمردمى‏‏ مرحله “حقوقى‏‏” برنامه “خصوصى‏‏سازى‏‏” چنین توصیف مى‏‏شود: «جنبه اصلى‏‏ “خصوصى‏‏سازى‏‏”، یعنى‏‏ خارج کردن دارایى‏‏ از مالکیت مردم، حذف قوانین نظارت عمومى‏‏ بر این دارایى‏‏ است»!

احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد لغو غیرقانونى‏‏‏‏‏‏ اصل ۴۴ را به سیاست رسمى‏‏‏‏‏‏ دولت خود تبدیل ساخته و گام پر اهمیت “حقوقى‏‏‏‏‏‏” را در این زمینه برداشته است. او اضافه بر برداشتن این گام خائنانه نخستین، از ١٢٠ میلیارد دلار سرمایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ ملى‏‏‏‏‏‏ مردم که یک بار با انقلاب بهمن از حلقوم ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏‏ بیرون آورده شده بودند و «به بهاى‏‏ ریاضت‏کشى‏‏ و محرومیت قشرهاى‏‏ زحمتکش میهن انباشته مى‏‏شوند» (نامه مردم، همانجا)، ۶٠ میلیارد دلار، یعنى‏‏‏‏‏‏ نیمى‏‏‏‏‏‏ از آن را در دوره ریاست جمهورى‏‏‏‏‏‏ خود به حلقوم غارتگران “شبه دولتى‏‏‏‏‏‏” سرازیر نموده است! طبق حکم غیرقانونى‏ خامنه‏اى‏ بایستى‏ ٢٠ درصد ثروت‏هاى‏ ملى‏ در شرکت‏هاى‏ دولتى‏، به صورت “سهام عدالت” به فروش برسد. اما در همین دوران ریاست جمهورى‏ احمدى‏نژاد، تنها یک پنجم این سهم به “مردم” واگذار شده است!

اگر اسامى‏‏‏‏‏‏ سران سپاه پاسداران در لیست “تحریم” کشورهاى‏‏‏‏‏‏ امپریالیستى‏‏‏‏‏‏ وارد شده است، نه از این روى‏‏‏‏‏‏ است که این افراد به قول خودشان “باکى‏‏‏‏‏‏شان” از این اقدام نیست، زیرا گویا «ریالى‏‏‏‏‏‏ در خارج ندارند»، بلکه از این روى‏‏‏‏‏‏ چنین شده است که امپریالیست‏ها مترصد فروش این سهام در خارج از کشور نشسته‏اند که این آقایان امیدوارند در زمان مقتضى‏‏‏‏‏‏ آن‏ها را به آنجا منتقل سازند.

اما موضوع اساسى‏‏‏‏‏‏ که این توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قدیمى‏‏‏‏‏‏ درنیافته است، نکته پیش نیست. بلکه این نکته است که اگر بخواهیم به اصطلاح “استدلال” او را براى‏‏‏‏‏‏ لحظه‏اى‏‏‏‏‏‏ بپذیریم، تا نادرستى‏‏‏‏‏‏ سخنانش برملا شود، یعنى‏‏‏‏‏‏ بپذیریم که احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد گویا طرفدار مستضعفین است و مى‏‏‏‏‏‏خواسته است با دادن اجازه “بلع” به سران سپاه و شرکت‏هاى‏‏‏‏‏‏ “شبه‏دولتى‏‏‏‏‏‏” مانند “خاتم‏النبیاء” و …، این ثروت‏ها را از دسترسى‏‏‏‏‏‏ غارتگران “اصلى‏‏‏‏‏‏” و ازجمله خارجى‏‏‏‏‏‏ گویا “نجات” دهد. ادعایى‏‏‏‏‏‏ که با توسعه “سرمایه‏گذارى‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏” خارجى‏‏‏‏‏‏ (بخوان خریدن ثروت‏هاى‏‏‏‏‏‏ ملى‏‏‏‏‏‏ به ثمن بخس) در سال ١٣٨٩ در بالاترین سطح همه سال‏هاى‏‏‏‏‏‏ گذشته، نادرستى‏‏‏‏‏‏ آن به اثبات رسیده است، آنوقت نادرستى‏‏‏‏‏‏ اندیشه توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قدیمى‏‏‏‏‏‏ از این طریق برملا مى‏‏‏‏‏‏شود که:

اول- او درک نمى‏‏‏‏‏‏کند که به اصطلاح “مبارزه” معیوب احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد با برنامه نولیبرال امپریالیستى‏‏‏‏‏‏، به‏ویژه در شرایط فقدان  یک جنبش توانمند دموکراتیک در کشور که ستون فقرات آن را طبقه کارگر و خواست‏هاى‏‏‏‏ آن تشکیل مى‏‏‏‏‏‏دهد، جز سرابى‏‏‏‏‏‏ دون‏کیشوت‏وار از کار در نخواهد آمد؛

در مقاله پیش گفته “ژرفش بحران، تشدید رویارویى‏‏‏‏ در حاکمیت، و ضرورت اتحاد عمل نیروهاى‏‏‏‏ مترقى‏‏‏‏ و آزادى‏‏‏‏خواه!”، نامه مردم، بر اصل حیاتى‏‏‏ «سازمان‏دهى‏‏‏ و ارتقاى‏‏‏ سطح پیکار‏جویى‏‏‏» جنبش توانمند دموکراتیک مردمى‏‏‏ اشاره مى‏‏‏شود. تفاوت سیاست انقلابى‏‏‏ و دون‏کیشوت‏وار از تفاوت مضمون این دو موضع نشئت مى‏‏‏گیرد. در آنجا نامه مردم به اشاره به «اختلاف‏هاى‏‏‏ اخیر و توجه دقیق به ریشه‏هاى‏‏‏ مادى‏‏‏ شکاف ترمیم‏ناپذیر در ائتلاف کودتاچیان» مى‏‏‏نویسد، این اختلاف‏ها: «نباید منجر به این خطاى‏‏‏ فاحش گردد که مى‏‏‏توان به “دگردیسى‏‏‏”، “تغییر و تحول” این یا آن جناح، به‏ویژه جریان‏هاى‏‏‏ واپس‏گرا و قشرى‏‏‏ مدافع احمدى‏‏‏نژاد چشم امید داشت. هر سه کانون قدرت در رژیم ولایت فقیه، بر سر حذف مردم از صحنه سیاسى‏‏‏ توافق و اتفاق نظر دارند. در این ارزیابى‏‏‏ واقع‏بینانه و صحیح از آرایش سیاسى‏‏‏ کشور و کنش و واکنش‏هاى‏‏‏ پرشتاب میان جناح‏بندى‏‏‏هاى‏‏‏ حکومتى‏‏‏ مى‏‏‏باید، بدون کم‏ترین تردید و تزلزل، هم‏زمان بر ضد استبداد ولایى‏‏‏ و کانون‏هاى‏‏‏ انگلى‏‏‏ قدرت و ثروت مبارزه کرد، و از هر فرصت و شکاف، آگاهانه و دقیق به سود سازمان‏دهى‏‏‏ و ارتقاء سطح پیکارجویى‏‏‏ جنبش مردمى‏‏‏ استفاده کرد.

تجربه دوران اصلاحات و جنبش پرشکوه مردم بر ضد کودتاى‏‏‏ انتخاباتى‏‏‏ در برابر دیدگان ما قرار دارند، بنابراین، هنگام در پیش گرفتن سیاست و تاکتیک مناسب و هر مانور سیاسى‏‏‏ در مقطع حساس کنونى‏،‏‏ مى‏‏‏باید به نیروى‏‏‏ توده‏ها، حضور آن‏ها در صحنه سیاسى‏‏‏ و خواسته‏هاى‏‏‏شان پایبند بود. …».

دوم- او درک نمى‏‏‏‏‏‏کند که مبارزه با این برنامه امپریالیستى‏‏‏‏‏‏ در مذاکره و چانه‏زدن با ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏‏ در پشت درهاى‏‏‏‏‏‏ بسته و با بوسه زدن به دست عاملان آن، اجباراً با شکست روبرو خواهد بود و فاجعه‏آمیز است. براى‏‏‏‏‏‏ دسترسى‏‏‏‏‏‏ به پیروزى‏‏‏‏‏‏ در نبرد ضدامپریالیستى‏‏‏‏‏‏، باید امکان فعالیت طبقه کارگر تامین باشد؛ از این روى‏‏‏‏ مبارزه حزب توده ایران براى‏‏‏‏ سازماندهى‏‏‏‏ طبقه کارگر و مبارزات آن نقش تعیین کننده دارا مى‏‏‏‏باشد؛

سوم- درک نمى‏‏‏‏‏‏کند که به منظور مبارزه با سلطه اقتصادى‏‏‏‏‏‏- سیاسى‏‏‏‏‏‏- فرهنگى‏‏‏‏‏‏ و نظامى‏‏‏‏‏‏ امپریالیسم، تحقق بخشیدن به برنامه اقتصاد ملى‏‏‏‏‏‏ دموکراتیک، یعنى‏‏‏‏‏‏ سیاست اقتصادى‏‏ «بدیل» و شفاف علیه برنامه نولیبرال امپریالیستى‏‏‏‏‏‏ ضرورى‏‏‏‏‏‏ است.

نامه مردم همانجا بر اهمیت برنامه «بدیل اقتصادى‏‏» پاى‏‏ مى‏‏فشرد و مى‏‏نویسد: «جنبش مردمى‏‏ باید با ارایه یک بدیل اقتصادى‏‏، با سمت‏گیرى‏‏ بارز به سوى‏‏ منافع ملى‏‏ و زحمتکشان، این نقطه ضعف و ریشه بحران دیکتاتورى‏‏ حاکم را مستقیماً هدف قرار دهد.»

به عبارت دیگر، توده‏اى‏‏ قدیمى‏‏ درک نمى‏‏‏‏‏کند که مبارزه علیه امپریالیسم، به افراشتن پرچم اندیشه علمى‏‏‏‏‏ مارکسیستى‏‏‏‏‏- توده‏اى‏‏‏‏‏ و مبارزه براى‏‏‏‏‏ تجهیز طبقه کارگر و ارتقاى‏‏‏‏‏ سطح آگاهى‏‏‏‏‏ طبقاتى‏‏‏‏‏ آن نیاز دارد! چنین سیاستى‏‏‏‏ با دنباله‏روى‏‏‏‏ از احمدى‏‏‏‏نژادها ممکن نیست. برعکس، باید شرایطى‏‏‏‏ را ایجاد نمود که اگر احمدى‏‏‏‏نژادها صادق هستند، بتوانند چراغ راهنماى‏‏‏‏ دیگرى‏‏‏‏ جز باورهاى‏‏‏‏ غیرعقلایى‏‏‏‏ و غیرعلمى‏‏‏‏ در اختیار داشته باشند!

در دوران انقلاب بهمن ۵٧ نیز اندیشه مارکسیستى‏- تود‏اى‏ به چراغ راهنماى‏ مبارزان صادق مذهبى‏ تبدیل شده بود!

ازجمله این نتیجه‏گیرى‏‏‏‏‏‏ها، نتیجه‏گیرى‏‏‏‏‏‏هایى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏بوده‏اند که توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قدیمى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏بایستى‏‏‏‏‏‏ به آن‏ها دست مى‏‏‏‏‏‏یافت، زمانى‏‏‏‏‏‏ که مى‏‏‏‏‏‏پندارد که گویا احمدى‏‏‏‏‏‏نژاد طرفدار “مستضعفین” است! نتیجه‏گیرى‏‏‏‏‏هایى‏‏‏‏‏ که بایستى‏‏‏‏‏ نه تنها براى‏‏‏‏‏ امثال احمدى‏‏‏‏‏نژادها توضیح داده شود و درستى‏‏‏‏‏ آن با زبان قابل فهم به آنان تفهیم گردد!

افتادن این نوع توده‏اى‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏ قدیمى‏‏‏‏‏‏ به دامن “راه‏توده”، “عدالت” و …، آن‏طور که در ابرازنظر مورد توجه قرار داده شده است، قویاً ضرورت افشاگرى‏‏‏‏‏‏ شیوه اعمال شده از طرف این جریان‏ها را مورد تایید و تاکید قرار مى‏‏دهد. این “امنیتى‏‏‏‏‏‏” کردن بحث سیاسى‏‏‏‏‏‏ نیست که در ابرازنظر عنوان شده است. این افشاگرى‏‏‏‏‏‏ علیه برنامه ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏‏ ایجاد تشتت و گروه‏بندى‏‏‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏‏‏ است. افشاگرى‏‏ وظیفه روز است. وظیفه‏اى‏‏‏‏‏‏ که “توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” در اولین نوشتار خود (نگاه شود به “چرا انتشار توده‏اى‏‏‏‏‏ها ضرورى‏‏‏‏‏ شد”http://www.tudeh-iha.com/?=178&lang=fa) اعلام داشت و به آن پایبند مانده است.

ضرورت افشاگرى‏‏ از این منطق ناشى‏‏ مى‏‏شود که امروز باید هر توده‏اى‏‏ به این پرسش پاسخ دهد که “دفاع از منافع ارتجاع و یا منافع ملى‏- مردمى‏؟”

همین توده‏اى‏‏‏‏‏‏ قدیمى‏‏‏‏‏‏ که پیش‏تر نیز از او درباره «هزینه» رفت و آمد به ایران نکته‏اى‏‏‏‏‏‏ نقل شد و قصد بازگشت به ایران دارد، مى‏‏‏‏‏‏گوید که «از هزینه‏اى‏‏‏‏‏‏ که براى‏‏‏‏‏‏ بازگشت به ایران باید بپردازد، مطلع و با آن موافق است.» او در موجه بودن مضمون این «هزینه» و دفاع از برنامه خود براى‏‏ «هزینه» کردن این سرمایه مى‏‏‏‏‏‏گوید، گام من درست است، زیرا «من از سیاست حزب در دوران پس از پیروزى‏‏‏‏‏‏ انقلاب دفاع مى‏‏‏‏‏‏کنم». به نظر او، سیاست «اتحاد و انتقاد» حزب توده ایران در آن دوران، کماکان و براى‏‏‏‏ شرایط کنونى‏‏‏‏، سیاستى‏‏‏‏‏‏ واقع‏بینانه را تشکیل مى‏‏‏‏‏‏دهد.

دفاع از این سیاست گذشته حزب را او اکنون، یعنى‏‏‏‏ در شرایط تاریخى‏‏‏‏‏‏ به کلى‏‏‏‏ متفاوت از دوران پس از پیروزى‏‏‏‏ انقلاب بهمن، «هزینه»اى‏‏‏‏‏‏ اعلام مى‏‏‏‏‏‏کند که براى‏‏‏‏‏‏ بازگشت به ایران مى‏‏‏‏‏‏پردازد. بدیهى‏‏‏‏‏‏ است که ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ از چنین «هزینه»اى‏‏‏‏ استقبال مى‏‏‏‏کند، زیرا به انواع این “توده‏اى‏‏‏‏‏‏ها” و گروه‏هاى‏‏‏‏‏‏ “کمونیست کارگرى‏‏‏‏‏‏” پیش گفته نیاز دارد، تا بتواند برنامه پاره پاره کردن حزب طبقه کارگر را به سود خود به مورد اجرا بگذارد!

رفتن و آمدن آزاد آن‏ها به ایران، با پرداخت این «هزینه» از اعتبار حزب توده ایران، حزب طبقه کارگر ایران عملى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏گردد. افشاى‏‏‏‏‏‏ آن وظیفه هر توده‏اى‏‏‏‏‏‏ در دفاع از مصالح حزب توده ایران مى‏‏‏‏‏‏باشد. همین «هزینه» را “راه‏توه” على‏‏‏‏ خدایى‏‏‏‏ مى‏‏‏‏خواهد به حساب اعتبار حزب توده ایران بپردازد. او نیز مدعى‏‏‏‏ آن است که گویا در نشریه خود «مشى‏‏‏‏ توده‏اى‏‏‏‏» را مطرح مى‏‏‏‏سازد (شماره ٣١۶، ٢ خرداد ٩٠).

این نظر صائبى‏‏‏‏ است که در بحث مطرح شده است و مى‏‏‏‏گوید: جلب «صدها و شاید هزاران توده‏اى‏‏‏‏‏‏ صادق» که «به دامان این جریانات» افتاده‏اند، تنـها با چنین افشاگرى‏‏‏‏‏‏ها ممکن نیست. به این منظور وظیفه اصلى‏‏‏‏‏‏ و عمده به عهده مسئول‏هاى‏‏‏‏‏‏ حزبى‏‏‏‏‏‏ قرار دارد که با اتخاذ روش‏ها و به کار گیرى‏‏‏‏ راه‏ها و شیوه‏هاى‏‏‏‏‏‏ کاربردى‏‏‏‏‏‏ لازم تشکیلاتى‏‏‏‏، به این پدیده تلخ پایان دهند. اقدامى‏‏‏‏‏‏ که در واقع تنها از طریق تداوم خط‏مشى‏‏‏‏‏‏ انقلابى‏‏‏‏‏‏ حزب توده ایران ممکن خواهد شد. تنها از این طریق مى‏‏‏‏‏‏توان تاروپود ضدانقلابى‏‏‏‏‏‏ جریان‏هایى‏‏‏‏‏‏ از نوع “راه‏توده”، “عدالت” و دیگران را تا مغز استخوان افشا کرد و نشان داد که این شیوه‏ها تنها به سود ارتجاع داخلى‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏ مى‏‏‏‏باشد.

اگر این مسئولیت سنگین بر عهده مسئول‏هاى‏‏‏‏‏‏ حزب است، به معناى‏‏‏‏‏‏ سلب مسئولیت از هر توده‏اى‏‏‏‏‏‏ صادق نیست که خود را شاگرد حزب مى‏‏‏‏‏‏داند و اندیشه و توان خود را در دفاع از مصالح حزب توده ایران به کار مى‏‏‏‏‏‏گیرد. مسئولیتى‏‏‏‏‏‏ که از جمله در افشاى‏‏‏‏‏‏ شیوه‏هاى‏‏‏‏‏‏ شناخته شده ارتجاع داخلى‏‏‏‏‏‏ و خارجى‏‏‏‏‏‏ تبلور مى‏‏‏یابد. این مسئولیت عبارت است از مبارزه علیه‏ ایجاد و تداوم تشتت نظرى‏‏‏‏ در جنبش توده‏اى‏‏‏‏ و همچنین اشغال حزب توده ایران، حزب طبقه کارگر ایران از درون!

شیوه ارتجاع براى‏‏‏‏ پنهان شدن در پشت نام و نشان حزب توده ایران را زنده‏یاد احسان طبرى‏‏‏‏ در یکى‏‏‏‏ از سروده‏هاى‏‏‏‏ زندانش با عنوان “اخگران اسفند” (*) برمى‏‏‏‏شمرد. او براى‏‏‏‏ افشاى‏‏‏‏ این شیوه، نشان مى‏‏‏‏دهد که شیوه توده‏اى‏‏‏‏ چگونه است! شیوه زنده و خلاقى‏‏‏‏ که پویایى‏‏‏‏ و تحرک، خلاقیت و جانفشانى‏‏‏‏ سراپایش را فرا گرفته و جان‏مایه هستى‏‏‏‏اش مى‏‏‏‏باشد: «یادت را در کوله‏بار زندگیم مى‏‏‏‏نهم، چون دورگردى‏‏‏‏ در کوى‏‏‏‏ و برزن خلوت و خاموش روستاهاى‏‏‏‏ غم گرفته. …».

این «یادت» اما «کوله‏بار»ى‏‏‏‏ نیست که چون «قاب … خشکیده چون نعش بر دیوار …» آویخته باشد! این «یادت» “انفجارى‏‏‏‏” است پویا و خلاق و “تاریخى‏‏‏‏”! پنهان شدن در پس لغات و جمله‏ها نیست، به قول طبرى‏‏‏‏ شیوه «اسکولاستیکى‏‏‏‏» و مکتبى‏‏‏‏ نیست، بلکه آموختن از شیوه مارکسیستى‏‏- توده‏اى‏‏ براى‏‏‏‏ بررسى‏‏‏‏ و ارزیابى‏‏‏‏ “اکنون” است. آموزش خلاقیت دیالکتیکى‏‏‏‏ است براى‏‏‏‏ “نفى‏‏‏‏ در نفى‏‏‏‏”، براى‏‏‏‏ یافتن آن «تنه رشدیابنده درخت» (طبرى‏‏‏‏).

شرکت فعال در بحث و گفتگو میان توده‏اى‏‏‏‏ها هدف بر طرف ساختن مشکلات و یافتن زبان مشترک را دنبال مى‏‏کند. وظیفه کنونى‏‏‏‏ و روز، محک و معیارى‏‏ جانبدارانه و مصمم، پایدار و صادق براى‏‏‏‏ حفظ وحدت نظرى‏‏‏‏ و سازمانى‏‏‏‏ حزب است و نه ادامه سیاست تجزیه توده‏اى‏‏‏‏ها.

در ابرازنظرى‏‏ که در این روزها دریافت شد، مواضع رفیق نماینده حزب در سمینار اخیر احزاب کمونیستى‏‏ در بروکسل، مرکز بلژیک، مورد انتقاد قرا گرفته است (به موضع در نوشتارى‏‏ مجزا پرداخته خواهد شد). در ابرازنظر اما بر اهمیت نکات آموزنده مقالات تحلیلى‏‏ در همین شماره نامه مردم اشاره‏اى‏‏ به عمل نیامده است. این در حالى‏‏ است که این مقالات تحلیلى‏‏ همه جوانب از مبارزه روز و دورنماى‏‏ استراتژیک مبارزه را ارایه مى‏‏دهد، ریشه‏هاى‏‏ مادى‏‏ اختلاف‏ها در حاکمیت و … را برپایه اندیشه و شیوه مارکسیستى‏‏- توده‏اى‏‏ مورد بررسى‏‏ قرار داده و به نتیجه‏گیرى‏‏هاى‏‏ ضرورى‏‏ از آن دست یافته است. به نظر نمى‏‏رسد که چنین شیوه انتقادى‏‏، زمینه جانبدارى‏‏ از روند رشد و تحکیم خط‏مشى‏‏ انقلابى‏‏ را در حزب توده ایران مورد توجه قرار داده و برخورد انتقادى‏‏ را براى‏‏ تکمیل پیشرفت نبرد طبقاتى‏‏ در ایران، تقویت مى‏‏کند.

گفتن آنکه من “نظرم را دادم …”، پافشارى‏‏‏‏ بر همان موضعى‏‏‏‏ است که لنین آن را افشا نموده است و مى‏‏‏‏گوید: آن‏هایى‏‏‏‏ که هدفى‏‏‏‏ دیگر را دنبال مى‏‏‏‏کنند، بعد از خلع سلاح اندیشه‏اى‏‏‏‏، مى‏‏‏‏گویند: «اما گوش از سر بلندتر نمى‏‏‏‏شود»!

*

اخـگـران اسفنـد

اى‏‏‏ برزگر بذرهاى‏‏‏ پاک!

اى‏‏‏ کشتکار بسیط خاک!

اى‏‏‏ زنده جاوید در مغاک!

آن‏زمان که تو را شناختم،

هیچ‏گاه با تنهایى‏‏‏ خویش نساختم.

تو گنج رمز رنج‏هائى‏‏‏،

تو چراغ روشن کومه ذهن مائى‏‏‏،

خورشید از فروغ جاودانى‏‏‏ اندیشه‏هایت،

به چاه سیاه غرب درغلتید.

آسمان در سنگینى‏‏‏ جاذبه افکارت،

بر خاک تیره زمین زانو زد،

و زمین در نهفتِ گل آرزویت خوار شد.

اى‏‏‏ پنهان آشکار!

یادت را هرگز در صندوق‏خانه قلبم پنهان نخواهم داشت.

یادت را در قاب نخواهم گرفت،

خشکیده چون نعش بر دیوار،

یا چون یک اتفاق ناگوار،

براى‏‏‏ یک روز مبادا،

در دفتر خاطراتم نخواهم نگاشت.

یادت را مى‏‏‏نهم هر روز،

در کیف مدرسه کودکان،

در لابلاى‏‏‏ اوراق سپید دفترهایشان،

چون گلبرگ‏هاى‏‏‏ گل سرخ،

مى‏‏‏نهم یادت را

در ترنم عاشقانه باد،

در بلنداى‏‏‏ قامت شمشاد،

در نى‏‏‏نى‏‏‏ هر نگاه،

در انعطاف هر گل و گیاه،

در جام خونین شقایق‏ها،

در آزادگى‏‏‏ جنگلان سرو،

در پرش شورانگیز هر تذرو.

زمزمه مى‏‏‏کنم یادت را،

در ذهن مادرى‏‏‏،

که چگرگوشه‏اش را خون‏آلود به خاک سپرده است،

در خلوت آن دخترى‏‏‏،

که در فراقت اشک‏هاى‏‏‏ بى‏‏‏حساب ریخت.

یادت را،

در کوله‏بار زندگیم مى‏‏‏نهم،

چون دوره‏گردى‏‏‏ در کوى‏‏‏ و برزن خلوت و خاموش روستاهاى‏‏‏ غم‏گرفته،

آواز مى‏‏‏دهم یادت را،

در تمرکز انسانى‏‏‏ شهرها.

منفجر مى‏‏‏کنم در آواز دسته جمعى‏‏‏ دختران شالیکار،

که تا زانو در گل فرو رفته‏اند،

در معادن سیاه ذغال شمال،

در گنبدهاى‏‏‏ نفتى‏‏‏ جنوب،

در کومه سرد و حقیر ایلات چادرنشین غرب،

در صحارى‏‏‏ بى‏‏‏برگ و پوشش شرق.

یادت را،

چون پیچکى‏‏‏، مى‏‏‏رویانم بر فراز دیوارهاى‏‏‏ شهر،

بر کابل‏هاى‏‏‏ زنگ خانه‏ها،

در انعکاس بى‏‏‏وقفه آینه‏ها.

یادت را،

هر پگاه بر چهره مى‏‏‏زنم، چون آب،

تا برجهانَدم از خواب.

یادت را چون گرده نان،

بر سفره طعام خویش مى‏‏‏نهم هر روز،

و هر روز در آینه یادت،

گیسوان بلند معشوقم را شانه مى‏‏‏کنم.

من آب مى‏‏‏دهم،

تشنگان دشت را آب مى‏‏‏دهم،

رمز سراب مى‏‏‏دهم.

من عاشق بى‏‏‏خانه را،

من بلبل آواره را،

با تو جواب مى‏‏‏دهم.

من گنبد دوّار را،

من کودک گهوارهِ را هم با تو تاب مى‏‏‏دهم.

***

در من روان شو!

در عروق خون گرفته‏ام،

بر زبان دوخته‏ام،

بر قلب نفروخته‏ام،

اى‏‏‏ ماه،

اى‏‏‏ دلیل راه،

در این شبان سیاه،

در این خزان تباه،

مرا بخواه،

مرا بخواه!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *