ققنوس مدفع آزادی و منافع زحمکشان ایران! جایگزین انقلابی در برابر ”آلترناتیو ارتجاعی“! «اعجاز فرزند باور است» (ا ط)

مقاله شماره: ١٣٩٠ / ٢٠ (٣ اسفند)

واژه راهنما: ارتباط ماهوی میان ”تشدید توده ای ستیزی و کوشش برای حفظ نظام سرمایه داری“ از یک سو و ”مبارزه انقلابی برای برقراری آزادی و دفاع از منافع زحمت کشان که از منافع کل جامعه پشتیبانی می کند“، از سوی دیگر! راز پیروزی «طی ٧٠ سالِ پرفراز و نشیبِ حزب ما، … وجود و تداوم … پیوندی اورگانیک و ریشه ای با نیروی کار و زحمت و خواسته های مبرم توده ها برای ترقی اجتماعی و استقلال ملی …» است.

مدافعان ”حقوق بشر“ آمریکایی در بحث های روزانه خود در رسانه های امپریالیستی که نقش سازماندهی آن ها را بعهده گرفته است، در جستجوی «آلترناتیو» برای جمهوری اسلامى می باشند. آن ها خواستار ”منطقه پرواز ممنوع“ هستند تا بتوانند با بمب های ”انساندوستانه“ آمریکایی- انگلیسی- فرانسوی و …، گویا ”آزادی“ را به ایران بازگردانند. گروه هایی از آن ها در کنفرانسی در استکهلم، ”انتخابات آزادِ“ تحت نظارت محافل بین المللی را چنین جانشینی اعلام و آن را گذاری ”مسالمت آمیز“ برای انتقال قدرت به ”مردم“، و خود را ”نمایندگان مردم“ می نامند. وجه مشترک همه آن ها یکی است: «خود را ”مخالف رژیم ولایی“، علامه ”دموکراسی و آزادی“ و ”کثرت گرایی“ می دانند» (نگاه شود به «”اوج گیری ”توده ای ستیزی“، و تشتت نظری هواداران نولیبرالیسم در هنگامه بحران سرمایه داری»، نامه مردم شماره ٨٨٨، بهمن ٩٠ http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=1581)

به عبارت دیگر، برنامه امپریالیستی و متحدان سلطنت طلب تا ”جمهوری خواه“ و … آن برای تصاحب قدرت سیاسی در ایران، شفاف و قابل شناخت است! این همان برنامه ای نیز می باشد که در کشورهای دیگر، ازجمله اکنون در سوریه نیز به مورد اجرا گذاشته شده است:

– از یک سو گروهی با نام و نشانی در خارج و بهتر از آن در داخل دست و پا کنند، تا آن طور که چندی پیش خانم کلینتون نیز با صراحت بیان کرد، «تقاضای کمک کنند»!

– و از سوی دیگر، مردم جان به لب رسیده هم در ایران حرکتی اعتراضی از خود نشان دهند! آنوقت خانم کلینتون و شرکا اشتباه گذشته را تکرار نکرده، و در حالی که ابزارهای لازم را تدارک دیده اند (نگاه شود به ”با تمام توان بر ضد جنگ و ماجراجویی های نظامی در منطقه خلیج فارس و خاورمیانه“ در نامه مردم شماره ٨٨٨، http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=1582)، با دست های باز به «کمک مردم ایران بشتابند»!

”انتخابات آزاد“، نام کودک ناخلفی است که می تواند از یک چنین سناریویی بیرون آید که وظیفه آن حفظ شرایط سرمایه داری حاکم بر ایران و تداوم اجرای برنامه نولیبرال ”خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی“ است!

”آزادی“ مورد نظر آن ها، «دموکراسی بازار» است! این در حالی است که بحران حاکم بر ایران، بحران ناشی از برقراری و اجرای همین برنامه سرمایه داری نولیبرالی، یعنی برنامه ای عمیقاً ضدملی و ضدمردمی است که همراه است با برقراری ”آزادی“ یا ”لیبرالیسم سرمایه داری“.

به بیانی دیگر، برنامه مدافعال همه رنگ ”حقوق بشر“ آمریکایی که به کمک رسانه‏هاى تبلیغاتی امپریالیستی از قبیل بی بی سی و تلویزیون صدای آمریکا اعلام می شود و در صدد یافتن «آلترناتیو برای جمهوری اسلامی» است، می کوشد تغییر را به شکل حاکمیت جمهوری اسلامی محدود کرده و نظام ضدمردمی سرمایه در ایران را حفظ کند!

 این در حالی است که نظام سرمایه داری ”جهانی شدهِ“ در خدمت منافع سرمایه مالی امپریالیستی، با عمیق ترین و همه جانبه ترین «بحران» تاریخ خود، با بحرانی  ”سیستمی“ رو برو است: به بیان مقاله پیش گفته نامه مردم، با «بحران عمیق اقتصادی- سیاسی سرمایه داری جهانی و ورشکستگی تئوریک و عملی ”بازار آزاد“ و ”دموکراسی بازاری“» روبرو است!

جایگزین انقلابی در برابر ”آلترناتیو ارتجاعی“!

مضمون مقاله «”اوج گیری ”توده ای ستیزی“، و تشتت نظری هواداران نولیبرالیسم در هنگامه بحران سرمایه داری (نامه مردم شماره ٨٨٨)، جایگزین انقلابیِ ”آلترناتیو ارتجاعی“ است که «ققنوس مدافع آزادی و منافع زحمت کشان» با بال توانمند خود آن را به رستاخیزی بدل می کند!

مبارزه هوشمندانه و پیگیر انقلابی به منظور دفاع از ”آزادی انتخاب“ و ”منافع زحمت کشان“ که از منافع کل جامعه پشتیبانی می کند، مضمون جایگزین انقلابی را در برابر تشدید توده ای ستیزی و کوشش برای حفظ نظام سرمایه داریِ مدافعان ”حقوق بشر“ آمریکاییِ خواستار ”انتخابات آزاد“ تشکیل می دهد.

مقاله پیش گفته این ارتباط را با روشنی و توانایی نشان می دهد. در ارتباط با توضیح علل کنونی ”توده ای ستیزی“ رسانه های امپریالیستی و جریان های مدافع برنامه اقتصادی نولیبرالیسم در رژیم ولایی- امنیتی و در پیرامون آن، به این پرسش پاسخ می دهد که چرا برای جنبش کنونی مردم میهن ما تغییر انقلابی حاکمیت سرمایه داری کنونی در جمهوری اسلامی، تنها جایگزین است و این جایگزین، کوچک ترین نقطه مشترکی با «آلترناتیو» خانم ها و آقایان ”کارشناسان“ در رسانه های امپریالیستی ندارد!

این مقاله همچنین نشان می دهد که مبارزه با توده ای ستیزی، مبازره ای است انقلابی به منظور حذف سرمایه داری حاکم بر ایران و رژیم ولایی- امنیتی نماینده آن:

«در مرحله مشخص کنونی، ما عامل سد کننده تغییرهای بنیادی جامعه را رژیم ولایی می دانیم و هر نوع حرکت مترقی به جلو را بدون طردِ رژیم ولایت فقیه امکان ناپذیر ارزیابی می کنیم. از این روی، هدف حزب ما در برهه کنونی همکاری با نیروهای مترقی، دموکراتیک و میهن دوست در برپایی امکان های لازم نظری و عملی به منظور سازمان دهی جبهه متحدی از نیروهای اجتماعی داخل کشور است. این جبهه وسیع تنها از طریق تلفیق مبارزه با دیکتاتوری ولایی برای آزادی با خواسته های مبرم قشرهای زحمت کش و خرده بورژوازی امکان پذیر است.

چهارچوب لازم این مبارزه، نفی کامل برنامه های نولیبرالیستی و ماجراجویی های رژیم ولایی است. ما معتقدیم رژیم ولایی و جرگه سالاری (الیگارشی) صاحبان سرمایه های کلان برای ادامه حاکمیت و سلطه خود، و همین طور محفل های امپریالیستی برای گسترش منافع سرمایه های کلانِ فراملی خود، برای توده های زحمت کش، یعنی اکثریت مردم کشور ما، هیچ اهمیت و ارزشی قائل نیستند. از این روی، ما توده ای ها با بازسازی صف های خود، به منظور برپایی اتحادهای وسیع نیروهای اجتماعی و قشرهای زحمت کش و طبقه کارگر بر ضد دیکتاتوری حاکم و مبارزه با جنگ افروزی امپریالیسم، تلاش مان را شدت بخشیده ایم.

این ها دقیقاً همان مهم ترین عرصه بحث ها و تبادل ایده ها و موشکافیِ نظرها برای یکپارچگی جنبش مردمی است که این مخالفان حرفه ای مارکسیسم و کارشناسانِ خود گماشته تحریفِ تاریخ حزب ما، از آن ها به طور عمدی می گریزند. بدین جهت است که آنان از هرگونه بحث و مقایسه در مورد ”موضع های کنونی“ و ”برنامه راهبردی“ اقتصادی- سیاسی نیروهای سیاسی کشورمان و رابطه آن ها با توازن قدرت در جهان طفره می روند. می توان به درستی نشان داد که حمله های سازمان یافته اخیر به حزب ما، برآمده از تشتت ِ نظریِ فعالان ”لیبرال“ و ازجمله ”چپ های سابق“ است که با تاریخ نویسی و برپایی جوَ ”ضدتوده ای“ جایگزین شده است و زیر چتر آن پناه گرفته اند.»

 

جایگزین انقلابی

تردیدی وجود ندارد که هیچ ایرانی آزادی خواهِ میهن دوست و مدافع عدالت اجتماعی، نمی تواند حتی تنها با احساس و شم سیاسی سالم نیز حامی «آلترناتیو ارتجاعی» مورد نظر مدافعال رنگین ”حقوق بشر“ آمریکایی و یا مدافعال نظام سرمایه داری نولیبرال باشد. مخالفت با آلترناتیو ارتجاعی مستدل و مبتنی بر نکته ای است که حزب توده ایران آن را در بحث ها نشان داده و برجسته می سازد.

این تنها کشور ”اروپایی“ یوگسلاوی نبود که تا حد ایالت های کم‏تر از یک میلیون جمعیت (کوزوو) پاره پاره شد تا اکنون گویا به مثابه ”کشوری مستقل“ وارد اتحادیه اروپایی گردند و در واقع به زائده ای ناتوان و محکوم، زیر سلطه نظام سرمایه داری جهانی، به طور مشخص زیر سلطه ”هسته مرکزی“ اتحادیه اروپایی  — بخوان امپریالیسم آلمان –، بدل گردند. کشور مستقل یونان نیز اکنون با از دست دادن ”حق حاکمیت مالی“ خود، و انتقال این حق حاکمیت به همان ”هسته مرکزی“ اتحادیه اروپا، به چنین زائده ای بدل شده است. آلترناتیو ارتجاعی مدافعان رنگین ”حقوق بشر“ آمریکایی، صرفنظر از انگیزه برخی از سینه چاکان ”چپ“ سابق آن، اجرای بدون کم و کاست همین برنامه امپریالیستی برای ایران می باشد.

بدیهی است که «ققنوس مدافع آزادی و منافع زحمکشان ایران»، حزب توده ایران، چنین آلترناتیوی را محکوم می کند و به منظور پیروزی جایگزین انقلابی پیشنهادی خود به مبارزه ای خستگی ناپذیر در نبردی سهمگین ادامه می دهد. در مقاله پیش گفته نامه مردم در پاسخ به ”توده ای ستیزی“ رسانه های امپریالیستی و انواع ضدتوده ای های حرفه ای و غیرحرفه ای، با گردنی افراشته چنین آمده است: «ما توده ای ها با بازسازی صف های خود، به منظور برپایی اتحادهای وسیع نیروهای اجتماعی و قشرهای زحمت کش و طبقه کارگر بر ضد دیکتاتوری حاکم و مبارزه با جنگ افروزی امپریالیسم، تلاش مان را شدت بخشیده ایم.»

آماج های مترقی و دموکراتیک انقلاب بزرگ بهمن ۵٧،  — انقلاب ملی- دموکراتیک مردم میهن ما –، می تواند زمینه لازم «همکاری با نیروهای مترقی، دموکراتیک و میهن دوست در برپایی امکان های لازم نظری و عملی به منظور سازمان دهی جبهه متحدی از نیروهای اجتماعی در داخل کشور» را تشکیل دهد. آماج هایی که قادرند با جلب زحمت کشان به عرصه مبارزه انقلابی و توسعه پایگاه اجتماعی جنبش ملی- ضدامپریالیستی، از یک سو پاسخگوی خطرات ناشی از تجاوزگری امپریالیسم بوده و از سوی دیگر، شرایط سرنگونی انقلابی حاکمیت سرمایه داری و رژیم ولایی- امنیتی نماینده آن باشد.

شایان ذکر است که امروز میرحسین موسوی از درون زندان غیرقانونی، بر پایداری خود بر سر مواضع اعلام شده قبلی پافشاری نمود. سکوت توطئه آمیز رسانه های امپریالیستی درباره تداوم زندانی کردن موسوی ها و کروبی، نشان این پایداری است.

«اعجاز فرزند باور است» (ا ط)

«بار دیگر تاریخ تکرار می شود، جهان و کشورمان به صورت همزمان آبستن تحول های تاریخ سازی شده اند، و دیگر بار لزوم مبارزه متحدانه و امکان گذار به جهانی دیگر، قلب و مغز همه زنده اندیشان را در سرتاسر گیتی به تپش و تحرک درآورده است. باوجود پیامدها و زخم های عمیق گوناگونی که ضربه های سنگین رژیم تاریک اندیش بر ما وارد کرد، بار دیگر توده ای ها دست در دست یکدیگر حزب خود را باز سازی کرده  اند. این ققنوس مدافع آزادی و منافع زحمت کشان کشورمان، این مبارز سرسختِ دفاع از حاکمیتِ ملی، دیگر از میان خاکستر به پا خاسته است. در شرایط بسیار بحرانی کشورمان حزب توده ایران با هدف بالا بردنِ کیفیتِ مبارزه جنبش مردمی بر ضد دیکتاتوری ولایی، به همراه دیگر نیروهای مترقی و میهن دوست به مبارزه ادامه می دهد.» (نامه مردم، همانجا)

«طی ٧٠ سال پرفراز و نشیب حزب ما از این آزمون موفق بیرون آمده است، زیرا وجود و تداوم آن همراه با پیوندی اورگانیک و ریشه ای با نیروی کار و زحمت و خواسته های مبرم توده ها برای ترقی اجتماعی و استقلال ملی گره خورده است.» (نامه مردم، همانجا)

در شرایط همزمانی «تحول های تاریخ ساز» در ایران و جهان است که می توان با جسارت اعلام داشت که اکنون مرز توده ای و ضدتوده ای، دفاع از خط مشی انقلابی حزب توده ایران و کوشش همه جانبه برای تحکیم و پیروزی آن است و بس!  «اعجاز فرزند باور است» (ا ط) (نگاه کن به http://www.tudeh-iha.com/?p=459&lang=fa)

«…

نه! محبوب من،

هرگز چنین نبود،

من آموخته ام این را،

تو نیز بدان که بی گمان،

زمان دق الباب خواهد کرد،

تاریخ فاتحانه در را خواهد گشود

و خورشید با لبخندی گرم،

انحناء آسمان را عاشقانه خواهد پیمود

و آنگاه بهار،

مرهمی سبز بر زخم هایمان خواهد گذاشت.»

        ”به آن کس که به او می اندیشم“، ا ط، سروده های زندان

«…

بگذار زمان بگذرد،

بگذار زمین با عظمت سنگینش،

چو پروانه ای به گرد آفتاب بگردد

و روز،

از دامن این شب بلند به در آید،

شب را پایانی هست …»

          ”بگذار زمان بگذرد“، ا ط، سروده های زندان

One Comment

  1. حجری

    این دو شعر موجز و مختصر بیشک زیباترین و شعرترین اشعار طبری اند.
    علیرغم اینکه در شرایط دشوار و عصب سوز سروده شده اند، اما از امید لبریزند، از امیدی قانونمند.
    ما با اجازه تان به بازانتشار این دو شعر مبادرت خواهیم ورزید.
    زنده باشید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *