مهربانی چشمان ”کیـو“!

مقاله شماره ١٣٩١ / ۴٣ (۶ اسفند)

واژه راهنما: خط مشی انقلابی حزب توده ایران و برنامه حداقل کارگری آن پـل رابطه عاطفی و آگاهانه میان توده ای ها. پیش شرط پیروزی انقلاب، وحدت نظری و سازمانی جنبش توده ای است! آموزش از تجربه ”بهار عربی“!

رفیق مینو مرادی، سخنان شما (”نگاهی دوباره …“، ”راه توده“ شماره ٣٩٧) را با دقت خواندم و کوشیدم بروز احساس عاطفی شما را نسبت به زنده باد ”کیـو“ (کیومرث زرشناس) لمس و درک کنم، زیرا من هم «در هیاهوی غریب غیبتت غریبم» (احسان طبری، ”بگذار زمان بگذرد“، شعر سروده در زندان).

ایکاش شرایطی می بود که می توانستم مهربانی چشمان ”کیـو“ را در چشمان شما باز یابم. هدف دشمن مکار طبقاتی با غیرقانونی کردن حزب توده ایران، به قول زنده یاد جوانشیر در ”سیمای مردمی حزب توده ایران“، «شقه» کردن حزب (ص ۵١)، انهدام پـل رابطه عاطفی میان توده ای ها و میان آن ها و «توده» ها که شما هم بر آن انگشت گذاشته اید، بوده و هست.

اما اگر این شرایط هنوز ایجاد نشده و بایستی برای برپایی آن مدت زمانی مشترکن رزمید، جایگزینی شایسته برای آن در اختیار داریم! چرا نباید رشته پرتوان خط مشی انقلابی حزب توده ایران و برنامه حداقل کارگری آن، پـل پیوند میان مغز و دل، میان آگاهی و عاطفه توده ای ها باشد، چرا گویا نمی تواند چنین باشد؟

پرچم خط مشی انقلابی حزب، نقطه مشترک همه توده ای ها و نقطه تلاقی نگاه و اندیشه آن ها نیست؟ نبوده است؟ نباید باشد؟ کوشش و حرکت نبایستی به سوی پذیرش آن باشد؟

این پرچم ملات وحدت توده ای هاست! برای بهبود زبـانـش هم، توافق بر سر مضمـون انقـلابـی آن پیش شرط عینـی است. اینطور نیست؟ سکوت ”راه توده“، ”عدالت“ و همه جریان هایی که ادعای توده ای بودن دارند، در باره این محتوا و مضمون که «ماهیت» انقلابی برنامه حداقل کارگری را بیان می کند، به چه معناست؟

رسیدن ”کاسبکارانه“ به یکدیگر مطرح است و یا پذیرش اسلوب بررسی علمی مارکسیستی- توده ای برای دست یابی به خط مشی انقلابی؟ آیا نبایستی تحلیل اوضاع کشور از دیدگاه ماتریالیسم تاریخی آغـاز و بر اسلوب ماتریالیسم دیالکتیکی استـوار باشد؟

– مگر حزب توده ایران برپایه این اسلوب، مرحله کنونی انقلاب را مرحله ملی- دموکراتیک ارزیابی نکرده و نمی کند؟ کسی سخنی تصحیحی بر آن دارد؟

– حل تضاد عمده روز جامعه ایرانی را خط مشی انقلابی حزب، از طریق تشکیل جبهه گسترده ضددیکتاتوری ممکن اعلام کرده و می کند که در آن حتی بخش های ضددیکتاتور در حاکمیت هم می توانند شرکت  داشته باشند!

کسی سخنی تصحیحی بر آن دارد؟

– اهرم شکوفایی اقتصادی- اجتماعی آینده کشور را پس از سرنگونی استبداد، خط مشی انقلابی حزب برپایی جبهه متحد خلق که از همه میهن دوستان تشکیل شده، اعلام می کند. استخوان بندی این جبهه را طبقه کارگر و منافع آن تشکیل می دهد. این منافع، ستون فقرات منافع کل خلق می باشد!

کسی سخنی تصحیحی بر آن دارد؟

هر کس، شما و یا هر توده ای دیگر، اگر سخنی دارید، مطرح سازید و اگر ندارید، پرچم ققنوس پر کشیده را به دوش کشید و در صف فشرده و مشترک برای رسیدن به مقصد بکوشید! فریاد طبری را از زندان نمی شنوید و نمی بینید که «آتش ققنوس بجاست»؟ (احسان طبری، ”معشوق“، شعر سروده در زندان)

آیا مهربانی چشمان ”کیـو“، با پرواز ققنوس و اهتزاز پرچم انقلابی خط مشی حزب توده ایران، سخنی دیگر با شما برای گفتن می داشت؟ آیا عاطفه خونین و ابدی او، احساسی دیگر را به شما منتقل می نمود؟

رفیق مینو مرادی، در نوشته شما نکات قابل تامل دیگری نیز وجود دارند. برای نمونه، این پرسش که آیا واژه «”توده“»، واژه ای انحصاری است؟ به عبارت دیگر آیا می توان آن را به شیوه نولیبرال ”خصوصی سازی“ نمود؟

مساله رابطه حزب با توده ه ای ها، مساله ”رسیدن هوا تازه“ (لنین) به حزب که شما آن را وظیفه «رویش، گسترش و ارتباط با دیگر مبارزان راه آزادی و عدالت اجتماعی» می نامید؛ مساله «تحول درونی» حزب، مساله «پروسه همگرایی» و برخی نکات دیگر. به این نکات در نوشتاری جداگانه پرداخته خواهد شد.

آنچه که اما در همین سطور باید به آن اشاره داشت، این نکته است که ظاهراً شما با مواضع ”راه توده“، برای نمونه در ارتباط با «پروسه همگرایی» آشنا نیستید. این پرسش را با ”راه توده“ مطرح کنید که چرا مایل است این «پروسه» را به آینده نامعلوم به زمانی که گویا «فضای سیاسی ایران» به قول شما «باز شده» است، محول کند؟ در حالی که ما درسـت به «پروسه همگرایی»، به منظور کوشش مشترک، خلاق و انقلابی برای باز شدن «فضای سیاسی ایران» نیاز داریم؟ این سر به پا کردن نیاز واقعی ما توسط ”راه توده“، ”عدالت“ و دیگران برای دستیابی به چه سودی دنبال می شود؟ تجربه ”بهار عربی“ جز این می آموزد که بدون حضور و وجود یک حزب هوشمند و توانمند کمونیستی، فداکاری و جانبازی توده ها برای سرنگونی استبداد و ارتجاع با خطر نابودی دستاورد انقلابی روبروست؟ (نگاه کن به ”برنامه حداقل کارگری، پرچم مبارزات امروز“  http://www.tudeh-iha.com/lang/fa/archives/1956) سرکوب حزب توده ایران مگر پیش درآمد مصادره دستاوردهای انقلاب بهمن ۵٧ مردم میهن ما نبود؟

رفیق مرادی، در این اواخر دو ابرازنظر کننده دیگر با نام های کنعانی (نگاه کن به ”انتقادی درست …“ مهر ١٣٩١ http://www.tudeh-iha.com/lang/fa/archives/1874) و بابک (نگاه کن به ”عامیگری ژورنالیستی، بن بست برنامه  ارتجاع! …“، دی ١٣٩١ http://www.tudeh-iha.com/lang/fa/archives/1938) نیز همانند شما در ارتباط با ”راه توده“ مطالبی طرح کردند و پاسخ شنیدند، بدون آنکه از خود واکنشی نشان داده و به ویژه موضع خود را نسبت به خط مشی انقلابی حزب توده ایران و برنامه نوین حداقل کارگری آن روشن کنند.

اگر در سخنان شما نشانه هایی وجود دارد که می توان آن ها را نشان ساختگی بودن ابرازنظر شما ارزیابی نمود، در این نوشتار آگاهانه بر آن ها چشم پوشیده شد، تا شاید شما امکان داشته باشید توده ای بود خود را از طریق تائید خط مشی انقلابی حزب روشن سازید!

آیا ”راه توده“ ارزیابی حاضر از سخنان شما را بنا به وظیفه مطبوعاتی خود به اطلاع شما خواهد رساند که به این منظور به ”راه توده“ ارسال شد؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *