به هشیاری طبقه کارگر ایران باد درود!

مقاله شماره: ١٣٩٢ / ۵ (٢٠ فروردین)

واژه راهنما: نبرد علیه هژمونی ایدئولوژیک نظام سرمایه داری.

خبر تشکیل ”اتحادیه کارگران قراردادی و پیمانی پتروشیمی بندر امام“، خبر پُرسویه ای است. پایه ریزی و اعلام تشکیل آن، خود سویه و جنبه پراهمیتی را در نبرد سندیکایی طبقه کارگر ایران در مرحله کنونی تشکیل می دهد که نامه مردم، ارگان مرکزی حزب توده ایران آن را در مقاله ”آماج های جنبش سندیکایی در مرحله کنونی“ (شماره ٩٠٩، ١٣ آذر ١٣٩١) در وسعت می شکافد. (نگاه کن به سایت ”صدای مردم“ ١۶ و ١٨ فروردین ١٣٩٢ http://www.sedaymardom.net/dakheli/Do_art_print.php?aid=8581).

یکی از این سویه های پراهمیت در تشکیل این اتحادیه که در نام آن نیز تبلور یافته است، اعلام این اتحادیه به عنوان اتحادیه کارگران «قراردادی و پیمانی» می باشد که نگاه ویژه ای به آن ضروری است. این ضرورت از این روی وجود دارد، زیرا بیان شناخت و آگاهی طبقاتی جنبش کارگری و سندیکایی ایران می باشد که دارای «سنت ها غنی و انقلابی» است (نامه مردم، همانجا).

هدف نظام غارتگر سرمایه داری در شرایط اعمال برنامه نولیبرال خود با عنوان ”خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی“، نه تنها تشدید استثمار کارگران، بلکه همچنین القای ایدئولوژی نظام سرمایه داری و از این طریق برقراری هژمونی حاکمیت طبقاتی خود می باشد. راه دسترسی به این هدف، اِعمال آن سیاست های حکومتی تحت عنوان ”اصلاحات“ و ازجمله به اصطلاح ”اصلاح قانون کار“ می باشد که یکی از هدف های آن، ایجاد شرایط برای تسهیل اخراج کارگران است. پیامد این سیاست نولیبرال که با تغییر قانون کار توسط حاکمیت سرمایه داری در ایران به مورد اجرا گذاشته شد، وضعی است که اکنون ٨٠ درصد کارگران و کارمندان ایران با آن روبرو هستند. آن ها فاقد قرارداد کار می باشند و تنها به صورت ”پیمانی“ برای مدت محدودی، اغلب در همان محل کار و یا شغل پیشین خود مشغول به کار هستند و هر لحظه که سرمایه دار بخواهد و به سود خود بداند، با خطر بیکاری روبرو می باشند.

به عبارت دیگر، هدف به اصطلاح ”اصلاح قانون کار“ در رژیم سرمایه داری حاکم بر ایران، ایجاد شرایط آزادی ”قانونی“ سرمایه دار برای تشدید غارت و استثمار و انباشت بیشتر و سهل تر سود و سرمایه، و جایگزینی آن به جای امنیت شغلی و کاری کارگران و کارمندان زحمتکش است! این است ایدئولوژی غارتگران که از طریق اعمال برنامه نولیبرالیسم به زحمتکشان تحمیل می شود.

سخنان خامنه ای (دنیای اقتصاد ١٨ مرداد ٩١) که گویا اجرای «سیاست های اصل ۴۴ … قطعا به سرمایه داری مذموم و محور شدن سرمایه داری در تصمیمات کلان کشور منتهی نخواهد شد …» نادرست و تنها برای توجیه خیانت به منافع «پینه به دستان» و پرده پوشی پیامدهای ضدمردمی و ضدملی اجرای سیاست نولیبرال امپریالیستی است! نگرانی او، همان طور که در همین سخنانش بر ملا نمود، غلبه «نگاه سوسیالیستی بر تفکرات اقتصادی» است. «نگاه»ی که حافظ منافع طبقه کارگر و دیگر زحمتکشان یدی و فکری بوده و طبقه کارگر مدافع آن می باشد. (به نقل از ”آغاز سال جدید، گرانی، تورم، فشار اقتصادی و تداوم دغدغه های زحمتکشان“، نامه مردم شماره ٩١٧، ۵ فروردین ٩٢ http://www.tudehpartyiran.org/detail.asp?id=1906).

این جنبه ضدکارگری ”اصلاح قانون کار“ در ایران که برشمرده شد، تنها تشدید استثمار کارگران و انباست بیشتر سود و سرمایه به نفع سرمایه داران داخلی و خارجی را به دنبال ندارد، بلکه با این هدف نیز همراه است که با ایجاد شکاف میان کارگران ”قراردادی“ و ”پیمانی“، همبستگی طبقاتی کارگران را در نبرد علیه نظام سرمایه داری نابود سازد و از این طریق هژمونی حاکمیت خود را تثبیت کند. هدف سرمایه داری از کوشش برای نابودی همبستگی کارگران، زیر فشار گذاشتن طبقه کارگر در مجموع خود است به منظور تن دادن هر روز بیشتر کارگران به خواست های غارتگرانه سرمایه داری و تشدید فشار کار و توسعه زمان کار با مزد ثابت.

از این روی است که در کنار اهمیت تشکیل اتحادیه کارگری توسط کارگران «پتروشیمی بندر امام» که خود دستاورد بزرگی می باشد، بایستی شناخت کارگران را در حفظ وحدت و همبستگی طبقاتی خود از طریق شرکت هر دو گروه «قراردادی و پیمانی» در اتحادیه مشترک، پیروزی بزرگی برای طبقه کارگر ایران در نبرد علیه ایدئولوژی حاکمیت سرمایه داری ارزیابی نمود و آن را ارج نهاد.

بدیهی است که اولین آماج چنین همبستگی طبقاتی در مبارزه علیه به اصطلاح ”اصلاح قانون کار“، ازجمله هدف تبدیل کارگران پیمانی به قراردادی می باشد که بایستی در نبردی متشکل، آگاهانه و با هشیاری و همچنین جسارت انقلابی عملی گردد. این مبارزه ای علیه برنامه نولیبرال اقتصادی و همچنین علیه ایدئولوژی طبقاتی طبقات غارتگر و استثمارگر حاکم است!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *