گفتگو میان توده ای ها ضرورتی مبرم! (”نویدنو“ ١) تسلیم شیوه ارزان ”توپ بازی“ دشمن کار نشویم!

مقاله شماره ١٣٩٢ / ۵٩ (٣٠ بهمن)

واژه راهنما: مضمون گفتگوها. انتخاب دمکراتیک موضوع. عمده و غیرعمده در مبارزه روز. خط مشی انقلابی حزب توده ایران و برنامه حداقل کارگری آن. اهمیت تشخیص مساله ”عمده“ از ”غیرعمده“ برای گفتگو میان توده ای ها خود می نماید. ترفندِ شناخته شده که نباید به دام آن افتاد!

«بدان منگر که سرد و زرد در تابوتم. من سراپای قبیله ام»!

١- آن طور که ”نویدنو“ (٢٩ آذر ١٣٩٢) اطلاع می دهد، به ابتکار رفیق ها هاتف رحمانی و احمد سپیداری «باب گفتگویی» میان توده ای ها باز شده است. این ابتکاری خلاق و سازنده است که نگارنده همیشه چشم به راه آن بوده. تکرار عنوان ”گفتگو میان توده ای ها“ در سایت ”توده ای ها“، شاهدی بر این انتظار است. از این رو، نگارنده که بارها از ناتوانی خود برای جلب نظر نظریه پردازان در شرکت در آن، متاسف شده ام، از آغاز چنین بحثی و کمکی که ”نویدنو“ (http://www.rahman-hatefi.net/navidenou-743-92-377-921124.htm) در این زمینه می کند، شادمانم.

٢- البته که گفتگو میان توده ای ها چیزی بس فراتر از ”با صدای بلند فکر کردن“ است و باید باشد، تا «سرآغازی برای هم اندیشی های بیشتر … [بوده] و شناخت و درک همه ما را [از شرایط حاکم بر نبرد طبقاتی جاری در ایران] ارتقا دهد» که هیئت تحریریه ”نویدنو“ به درستی خواستار آن است. کوشش هدفمند و متناسبِ مبارزاتی ی توده ای ها به منظور یافتن راه های جسورانه، فعالانه و مبتکرانه  – همانند ابتکار دو رفیق -، و در عین حال جستجوی واقع بینانه ترین، آگاهانه ترین، علمی ترین راه های مبارزه در این مرحله از نبرد طبقاتی که حزب توده ایران آن را در سند اصلی ششمین کنگره خود، مرحله ملی- دمکراتیک فرازمندی جامعه ایرانی اعلام کرده است، می تواند و باید مضمون این گفتگوها باشد. جستجوی راه های مبارزه ای که به ویژه خالی از هر هسته ماجراجویانه است.

٣- جستجو و انتخاب دمکراتیک موضوع این گفتگوها می تواند کمکی به تسهیل شرکت توده ای ها در آن باشد و در عین حال، با تفکیک عمده از غیرعمده، کمکی باشد برای هدفمندتر ساختن بحث ها. بحث و گفتگوی پراکنده در ”نویدنو“ و یا سایت های دیگر در باره مساله های تاریخی که باید با تدارک ضروری در ارگان مربوطه و با توجه به همه سویه های واقعیت، مورد بررسی موشکافانه و علمی قرار گیرد، می تواند مانع طرح و بررسی مساله هایِ ضروری ی مبارزاتی روز گردد.

(نگارنده اشاره هایی به برخی نکات طرح شده در ”نامه …“های انتشار یافته در ”نویدنو“ در مقاله ”مارکسیسم دارای چه مفهومی است؟“ http://www.tudeh-iha.com/lang/fa/archives/2279 دارد و به طور مقتضی در این گفتگوها نیز شرکت خواهد کرد)

۴- کوشش دشمنان حزب توده ایران به منظور ممانعت از طرح و مورد بررسی قرار گرفتن خط مشی انقلابی حزب توده ایران چشمگیر است! خط مشی که در ششمین کنگره آن به تصویب رسیده است. هنگامی که ”راه توده“ قلابی یک بررسی دقیق علمی از مصوبات کنگره ششم حزب انتشار نداد، ولی تمام کوشش خود را برای به راه انداختن جنگ ”سنی وشیعه“، برخورد میان طرفداران و مخالفان ”پلنوم هفدهم“ به کار گرفت، و یا ”عدالت“ نیز به همین راه رفت و اکنون ”مهر“ نیز با انتشار مصاحبه های افرادی با عملکرد سیاسی شناخته شده در دو دهه گذشته، به چنین جنگی دامن می زد، آن وقت در شفایت تام، اهمیت تشخیص مساله ”عمده“ از ”غیرعمده“ برای گفتگو میان توده ای ها خود می نماید.

این ”توپ بازی“ به راه انداخته شده به منظور به فراموش سپردن مساله عمده طرح خط مشی انقلابی حزب توده ایران و برنامه حداقل کارگری آن، متاسفانه دو سال پیش با نامه یک نشریه به رفیق محمد امیدوار آغاز شد.

”نامه سوم هاتف رحمانی“ چهار صفحه دارد. یک صفحه در ارتباط با نطق ”الوارو گارسیا“ است. بیش از یک صفحه از سه صفحه بقیه آن به نقل نوشته هایی از ”راه توده“ و ”مهر“ متمرکز شده است که انتخاب غیرانتقادی و تکرار غیرضرور سخنان نادرست آن ها است. این دو، خواستار جا انداختن نظرات معیوب و هدفمند خود به مثابه مساله عمده در جنبش توده ای هستند. کوشش آن ها به منظور القای این نظر و هدف است که گویا نظرات آن ها، نظرات واقعی توده ای ها، نظرات پلنوم هفدهم و … است. ترفندی شناخته شده که نباید به دام آن افتاد!

آیا شرکت در این ”توپ بازی“ جریان هایی رنگ باخته وظیفه روز توده ای ها است؟ پاسخ قاطعانه منفی  است!

در همین شماره ”راه توده“ قلابی که همزمان با شماره ”نویدنو“ که در آن ”نامه سوم …“ انتشار یافته، قرار دارد، «دکتر سروش سهرابی» مقاله خود افشاگرانه ای با عنوان ”به چه دلایلی ژاپن جلو افتاد …“، نکاتی را مطرح می سازد که در آن اندیشه حاکم بر این جریان ضد مارکسیستی- ضدتوده ای عریان تر از آن قابل شناخت است که ضرورتی وجود داشته باشد، ناشیانه به تله بحث در باره برنامه موذیگرانه آن ها به منظور جایگزین ساختن غیره عمده به جای عمده افتاد. و ناشیانه تر، سخنان آن ها را مرجع قرار داد، برای بحث در باره تاریخ پرافتخار حزب توده ایران. تاریخی که توده ای های آگاه، همان طور که هاتف رحمانی به درستی و صراحت در همین ”نامه سوم …“ با سربلندی برجسته می سازد، «اصلاً این پرونده همه ما است». به سخنی دیگر، خوب و بد تاریخ مبارزات توده ای ها، فرار و نشیب های مبارزه، پیروزی ها و شکست های آن، تاریـخ مـاست! به سخن زنده یاد احسان طبری در ”با پچپچه پاییز“ (٨):

«بدان منگر که سرد و زرد در تابوتم. من سراپای قبیله ام»!

تسلیم شیوه ارزان ”توپ بازی“ دشمن کار نشویم!

 

«دکتر» پیش گفته که گویا می خواهد در یک نشریه ”توده ای“ برای آموزش توده ای ها دلایل تاریخی ی «به جلو افتادن ژاپن» را توضیح دهد، نه از موضع اندیشه ماتریالیسم تاریخی، اندیشه مارکسیستی- توده ای به ”پدیده“ می نگرد و روند واقعی انباشت اولیه سرمایه را در آن برمی شمرد و نشان می دهد که حاکمانِ سرمایه دار با سلب مالکیت از دهقانانِ این کشور و در وابستگی کامل با سرمایه امپریالیستی و در راس آن امپریالیسم آمریکا، زحمتکشان این کشور را به سیخ کشیدند، بلکه بی شرمانه به نام تحلیل ”توده ای“بی شرمانه می نویسد: «آغاز گذار به دمکراسی [؟!!!]در ژاپن» و منظورش از «دمکراسی»، ”دمکراسی اقتصاد بازار آزاد“ است! که گویا «ربطی به خواست و تحمیل ایالات متحده نداشت»!

مقاله ”راه توده“ قلابی و دزدیده شده، «گذار به دمکراسی» را علت «به جلو افتاد»ن ژاپن می داند! این «دکتر» دانشگاه های نظام سرمایه داری که لابد دکتر اقتصاد و جامعه شناسی نیز است، روند تاریخی رشد سرمایه داری امپریالیستی و نظامی ژاپن را همانجا چنین بر می شمرد: «این ورود گروه های گسترده مردم به عرصه اقتصاد و اجتماع و از هم پاشی نظام مبتنی بر واحدهای کوچک و پراکنده اقتصادی بود که سرنوشت همه [!!] مردم ژاپن را به یکدیگر و سیاست و نحوه اداره دولت وابسته کرده بود»!

دکترِ دیگری از این جنس، دکتر علی مزروعی است که در مقاله ای با عنوان ”اقتصاد و سیاست و دست نامرعی“، ”دست نامرعی بازار“ را برای توضیح همین موضع «دکتر سروش سهرابی» به خدمت می گیرد. در نوشتاری مجزا این موضع مورد بررسی قرار خواهد گرفت و انتشار خواهد یافت، لذا بیش از این در این سطور به آن پرداخته نمی شود. اما باید برجسته ساخت که برای مبارزه علیه جریان های قلابی از نوع ”راه توده“، ”مهر“ و … نباید به ”توپ بازی“ با آن ها در صحنه دلخواهشان پرداخت! هدف آن ها از طرح مساله های تاریخی، انحراف سیاست توده ای از وظیفه اصلی شرکت واقعی در نبرد طبقاتی روز در ایران است و بس!

۵- به نظر نگارنده، وزن اصلی گفتگوی توده ای ها در شرایط نبرد در مرحله ملی- دمکراتیک فرازمندی جامعه ایرانی، دسته کردن امکان های فعالیت تبلیغی- ترویجی برای بازگشت به صحنه مبارزات نظری و از این طریق عملی- سیاسی در جامعه ایرانی است. مرکزِ این فعالیتِ حزب طبقه کارگر ایران، شرکت در مبارزه روز طبقه کارگر میهن ما و ایفای نقش تاریخی خود در این صحنه است. به این منظور باید راهکارهای ویژه ای را دنبال کرد که خوشبختانه در مطبوعات حزبی اکنون نشانه های بسیاری از آن را می توان یافت.

بیانیه کمیته مرکزی حزب توده ایران در ارتباط با سی و پنجمین سالگرد انقلاب بهمن که در ٢١ بهمن ١٣٩٢ انتشار یافته است (http://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/2413-2014-0)، نشانی بر این امر است. در این بیانیه نقش و فعالیت پرثمر و فداکارانه حزب توده ایران برای به ثمر رساندن انقلاب بهمن برجسته می شود، و از این طریق، علل یورش و سرکوب حزب توده ایران توسط ارتجاع داخلی و متحدان خارجی آن به منظور قطع این موفقیت ها، نشان داده می شود.

۶- خط مشی انقلابی حزب توده ایران که در سند اصلی ششمین کنگره آن تثبیت شده است، می تواند وظیفه مبارزاتی توده ای ها را در این مرحله برای ما قابل شناخت و درک سازد.

پیوند میان مبارزه دمکراتیک و مبارزه برای شناخت و درک اقتصاد سیاسی مرحله ملی- دمکراتیک فرازمندی جامعه توسط طبقه کارگر ایران و دیگر لایه های مبارزه ایرانی در این مرحله، دو صحنه اصلی و عمده استراتژیک مبارزاتی و فعالیت- پراتیکِ انقلابی روز توده ای ها را در مرحله کنونی تشکیل می دهد.

به سخنی دیگر، مبارزه برای فعالیت آزاد سندیکاهای کارگری، مبارزه برای دست یابی به حقوق دمکراتیک زنان، جوانان، خلق ها میهن ما و …، می تواند و باید در مبارزه روز ما با مبارزه به منظور افشای سیاست ضدمردمی و ضدملی ی نولیبرالیسم امپریالیستی پیوند زده شود. باید مبارزه دمکراتیک را در همه صحنه ها به مبارزه برای افشای تاروپود علل توسعه روزافزون فقر و تنگ دستی ی زحمتکشان یدی و فکری، لایه های میانی جامعه و خلق های تحت ستم ملی، به سخنی دیگر، به مبارزه برای افشای تاروپود اقتصاد سیاسی نولیبرال سرمایه داری حاکم از یک سو و ارایه جایگزین منحصر به فرد آن، اقتصاد سیاسی مرحله ملی- دمکراتیک فرازمندی جامه ایرانی، از سوی دیگر، پیوند زد.

٧- باید مبارزه خلاق و فعال و تهاجمی را برای قابل شناخت ساختن خط مشی انقلابی حزب توده ایران که هسته مرکزی آن، همان طور که اشاره شد، پیوند میان مبارزه دمکراتیک و سوسیالیستی است که زنده یاد جوانشیر در ”سیمای مردمی حزب توده ایران“ (نگاه شود به نوشتار با همین نام، آذر ٩٢ http://www.tudeh-iha.com/lang/fa/archives/2256) با وسعت و دقت بر شمرده است، به درون محافل توده ای و کارگری منتقل ساخت.

ما از دستاورد بزرگ ششمین کنگره حزب خود برخوردار هستیم که به ما اجازه می دهد با سر و قامتی افراشته در جلسه های پرسش و پاسخ، در بحث های عمومی با هر جریانی شرکت و موضع خود را طرح و در باره آن توضیح دهیم و یا در نوشتارهایی «با حداکثر دقت و بهترین دانش تئوریک، اما همچنین به صورت دمکراتیک، به سخنی دیگر به شیوه قابل فهم برای عموم مطرح سازیم» (اشتیگروالد، نوشتار پیش گفته ”مارکسیسم“ دارای چه مفهومی است؟) و پرچم ظفرنمون اندیشه مارکسیستی- توده ای را برای آن ها قابل شناخت و درک سازیم.

نشان دهیم که این اندیشه پرچمی مرده و عتیقه ای نیست، بلکه، همان طور که زنده یاد احسان طبری ازجمله در آخرین آثار خود، در ”درباره انسان و جامعه انسانی“، جلد دوم ”نوشته های فلسفی و اجتماعی“ و … بارها خاطرنشان ساخته است، «دست افزارِ» اندیشه  و اسلوبِ قابل شناخت ساختن و درک ریشه های علّی پدیده ها است، که شناخت و درک آن ها به منظور تغییر انقلابی جامعه انسانی ضروری است! یورش مبارزاتی- نظری- تئوریک به مثابه جان مایه مبارزی سیاسی- طبقاتی حزب توده ایران با پرچم مصوبه های اصلی ششمین کنگره حزب طبقه کارگر ممکن و موفق است.

بحث و گفتگو میان توده ای ها را برای سازماندهی این مبارزه خطیر و تاریخی به خدمت بگیریم. آن را به اهرم پرتوان بازتولید جایگاه واقعی حزب توده ایران در مبارزات روزمره مردم میهن ما بدل سازیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *