دو ”تضاد“ در برابر جنبش کارگری ایران! وحدت مبارزه علنی- مخفی و داخل- خارج از کشور! از مبارزه «زود هنگام و زودرس» دوری کنیم!

مقاله شماره: ١٣٩٣ / ٣١ (٣١ شهریور)

واژه راهنما: وحدت منافع اقتصادی- اجتماعی با منافع ملی. پرسشی که در برابر جنبش کارگری به طور اخص و در برابر جنبش مردمی به طور اعم مطرح است. سرشت دمکراتیک برنامه اقتصاد ملی و مردمی تنها از طریق تامین آزادی های قانونی برای مردم و برقراری شرایط کنترل عمومی بر اقتصاد ملی حفظ می گردد. آموزش از نبرد کارگران و مردم شهر بافق!

در نامه مردم، ارگان مرکزی حزب توده ایران (شماره ۹۵۵، ۱۷ شهریور ۱۳۹۳) نوشتار کوتاهی با عنوان “کارگران زندانی را آزاد کنید!” در دفاع از حقوق کارگران در بند نگاشته شده است. نوشتار در چارچوب “تاملی بر رویدادهای ایران” انتشار یافته و در ارتباط قرار دارد با مبارزه ۵ هزار کارگر معدن سنگ آهن بافق در استان یزد علیه خصوصی سازی معدن.

نامه مردم در این نوشتار، با افشای سیاست ضد کارگری رژیم سرمایه داری حاکم، خواستار «آزادیِ بی درنگ و بدون قید و شرط کارگرانِ گرفتار در بندِ رژیم» می شود و خاطر نشان می سازد که «فشار بر کارگران و زحمتکشان و بازداشت، شکنجه، و اعدام فعالان کارگری، سیاست شناخته شده رژیم ولایت فقیه بوده و هست.»

در ادامه، با توجه به تعمیق تضادِ میانِ ”کار و سرمایه“ در ایران به دنبال ادامه اجرای نسخه ضد مردمی و ضد ملی “خصوصی سازی، مقررات زدائی و آزادی سازی اقتصادی”، ‏ نامه مردم‏ «هراسِ» رژیم سرمایه داری از «فرارویی و فراگیر شدن مبارزات جنبش کارگری» را خاطرنشان می سازد که همراه است با «ترفند»های جدید برای خنثی سازی مقاومت کارگران در برابر سیاست ضد کارگری رژیم ولایت فقیه. «این اقدام ها، در بردارنده سرکوب، دستگیری، و وارد آوردنِ فشارهای مختلف به کارگران و فعالان سندیکایی و نیز نفوذ در جنبش اعتراضی و تشکل های کارگری به هدفِ تخریبِ آن است. در این سیاستِ چند وجهیِ رژیم در رویارویی با جنبشِ اعتراضی کارگران، تحریک های (پرووکاسیون های) حساب شده ای برای وادار کردنِ جنبش کارگری به دست زدن به اقدام ها، اعتصاب ها، و اعتراض های نا به هنگام و زودرس گنجانده می شود تا با کشیده شدن کارگران به انجام آن ها، برنامه نهادهای امنیتی به منظور تخلیه انرژی نهفته در جنبش کارگری و در نتیجه کاهش هرچه بیشتر میزان تاثیرگذاری آن در رویددهای صحنه سیاسی و اجتماعی کشور عملی شود.» نامه مردم «به ویژه ترفندِ مهندسیِ خواست های صنفی و سیاسیِ کارگران» را به مثابه ترفند جدید برای «شکل ها و بعدهای تازه ای» برمی شمرد که رژیم ولایت فقیه به آن روی آورده است تا «کاهش هرچه بیشترِ میزان تاثیرگذاری آن [جنبش کارگری] در روندهای صحنه سیاسی و اجتماعی کشور عملی شود».

نامه مردم با اعلام «حمایت کامل از خواست های طبقه کارگر و مبارزه [صنفی- سیاسی] آن با برنامه های ضدمردمیِ خصوصی سازی و آزادی سازیِ اقتصادی» به ویژه خواستار «آزادیِ بدون قید و شرط همه کارگران گرفتار در بندِ رژیم» می شود. نامه مردم لزوم «افشای سیاست رژیم در مقابله با جنبش مردمی به طور اعم و جنبش کارگری به طور اخص» را ضروری اعلام کرده، و خاطرنشان می سازد که «باید با درایت و هوشیاری و خستگی ناپذیر در راستای سازمان دهیِ جنبش اعتراضی کنونی حرکت کرد، و در پیوند با آن، باید بر حفظ استقلالِ عمل جنبش کارگری و سندیکایی و هویت طبقاتیِ آن، اصرار ورزید.» نامه مردم موکداً برجسته می سازد که «مبارزه [صنفی- سیاسی] با خصوصی سازی و هدفمندی یارانه ها، بدونِ برنامه، سازماندهی و کار پیگیرانه، به سرانجام مطلوب نمی رسد.» به این منظور ضروری است که «اعتراض های پراکنده را سازمان داد و خواست های فوری ای نظیر افزایشِ دستمزد را در ارتباط با احیایِ حقوق سندیکایی طرح کرد و آگاهانه در جهت تقویت صف های جنبش کارگری و حفظ ماهیتِ طبقاتیِ آن گام برداشت.»

اهمیت ویژه نوشتار کوتاه کارگران زندانی را آزاد کنید! در نامه مردم‏ ارگان مرکزی حزب توده ایران، قابل شناخت ساختن دو  تضاد است که در برابر جنبش کارگری میهن ما قرار دارد.

اول- تضاد میان کار و سرمایه که با ادامه اجرای برنامه نولیبرال امپریالیستی، یعنی اجرای برنامه “خصوصی سازی، مقررات زدایی و آزاد سازی اقتصادی” به طور روزافزون تظاهر کرده و به تضاد اصلی در ایران بدل می گردد. این تضادی است در مضمون نبرد طبقاتی دوران کنونی در ایران؛

دوم- تضاد میان فعالیت علنی و مخفی در جنبش کارگری ایران که تضاد در شکل مبارزه (در داخل و خارج از کشور) را تشکیل می دهد.

اول- تضاد میان ”کار و سرمایه“ در نظام اقتصاد سرمایه داری ی وابسته ایران، با ادامه اجرای نسخه نولیبرال امپریالیستی توسط نظام و تعمیق روزافزونِ وابستگی اقتصادِ ملی ایران به اقتصاد جهانی سرمایه داری تشدید می شود. در چنین شرایطی، گسترش جنبش اعتراضی و مقاومتِ تعمیق یابنده ی طبقه کارگر و لایه های وسیع مردم در برابر این سیاست ضد مردمی و ضد ملی روندی عینی است. در چند ماه گذشته ایران شاهد گسترش جنبش اعتراضی است که از جمله در مبارزه پرشور ۵ هزار کارگر معدن سنگ آهن بافق و همیاری مردم شهر با آن، تظاهر کرد. تظاهری که نشان پیوند عینی میان منافع صنفی و سیاسی کارگران از یک سو و منافع کلیت جنبش مردمی علیه سیاست اقتصادی رژیم دیکتاتوری ولایی، از سوی دیگر است.

تشدید و تعمیق تضاد میان ”کار و سرمایه“ در مرحله ملی- دمکراتیک فرازمندی جامعه، به معنای وحدت منافع ملی ایران در جنبش مردمی با منافع جنبش کارگری ایران است. این وحدت به نوبه خود به معنای جهت گیری روزافزون ضد امپریالیستی ی جنبش دمکراتیک و رهایی بخش ملی مردم ایران است که به منظور برپایی یک اقتصاد ملی مستقل و دمکراتیک می رزمد!

ادامه سیاست اقتصادی کنونی همراه است با تشدید فشار و محرومیت و نقض حقوق همه مردم ایران که طبقه کارگر در مرکز آن قرار دارد و سنگین ترین بخش بار چنین فشاری را  که اولین قربانیان آن زنان کارگر هستند، به دوش می کشد و لذا پیگیرترین و انقلابی ترین گردان مبارزاتی را نمایندگی می کند.

 

آموزش از دو اعتصاب ۵ هزار کارگر و مردم شهر بافق:

یک- وحدت منافع صنفی و سیاسی طبقه کارگر با منافع ملی جنبش مردمی پاسخ عملی مشترک مبارزات در جریان در سراسر ایران است در نبرد علیه سیاستِ اقتصادیِ ضد مردمی و ضد ملی رژیم دیکتاتوری ولایی که نه تنها نزد ۵ هزار کارگر معدن سنگ آهن بافق و نزد مردم این شهر، بلکه در نزد کارگران واحدهای دیگری مانند کارگران معدن ذغال سنگ البرز شرقی، کارگران فولاد زاگرس و … نیز بروز نمود.

دو- وحدت منافع صنفی- سیاسی و ملی در مبارزات مشترک کارگران و مردم بافق، نمونه ای آموزنده است برای درک توانمندی و موثر بودن این وحدت به مثابه برّاترین سلاحِ مبارزه ی فعال و انقلابی علیه سلطه نظام دیکتاتوری سرمایه داری و ترفندهای ضد کارگری آن!

در یک کلام: پاسخ مبارزاتی جنبش مردمی و کارگری در مرحله ملی- دمکراتیک به تضاد میان ”کار و سرمایه“ در این مرحله، وحدت منافع اقتصادی- اجتماعی همه خلق با منافع ملی مردم ایران است.

دوم- پاسخ جنبش کارگری و مردمی به تضاد در شکل مبارزه دمکراتیک- طبقاتی در مرحله سلطه گسترده رژیم دیکتاتوری، تلفیق مبارزه علنی و مخفی، تلفیق مبارزه در داخل و خارج از کشور است!

جنبش کارگری در داخل کشور با دفاع از حقوق صنفی ی روز و حقوق قانونی سندیکایی خود علیه ترفندها و حیله گری های رژیم دیکتاتوری برای تحمیل مضمون و میدان مبارزه، ازجمله مبارزه زودرس، می رزمد. طبقه ی کارگرِ آگاهِ ایرانی بر این امر واقف است که در این مبارزه استفاده از همه امکان های علنی و مخفی به منظور سازماندهی طبقه کارگر و جنبش کارگری ضروری است. پیامد و دستاورد طبقه کارگر آگاه ایران از شناخت در باره ضرورت بهره بردن از همه امکان های علنی و مخفی ی مبارزه، همان طور که مبارزات اخیر نشان داد، موفقیت جنبش کارگری در برپایی عینی و موفقیت آمیزِ وحدتِ منافع صنفی و سیاسی طبقه کارگر از یک سو، و وحدت منافع طبقه کارگر با منافع ملی جنبش مردمی از سوی دیگر است. هر دو جنبش از پشتیبانی متقابل برخوردار شده و در بافق به وحدت رسیدند. برقراری این وحدت عمده ترین حربه مبارزاتی علیه ترفندهای رژیم دیکتاتوری ولایی برای تحمیل مبارزات زودهنگام به جنبش کارگری و مردمی است!

وحدت مبارزه داخل و خارج از کشور

وحدت مبارزه داخل و خارج از کشور روی دیگر حربه خنثی کردن ترفندهای رژیم ولایی را تشکیل می دهد.

در شرایط کنونی و زیر سلطه رژیم دیکتاتوری و امنیتی ی ولایی، جنبش روز کارگری و مردمی در داخل ایران نمی تواند به کمک امکان های محدود در اختیار خود فعالیت افشاگرانه ی تبلیغی را به طور وسیع و همه جانبه به مورد اجرا بگذارد. جنبش داخل کشور با امکان های محدود و فشار امنیتی بر روی خود نمی تواند فاجعه ی ناشی از سیاست نولیبرال را، در آن وسعت و کیفیت که ضروری است، در همه ابعاد آن برملا سازد، نمی تواند آن طور که مایلست، وابستگی ی اقتصادی و سیاسی ایران را به اقتصاد جهانی مستدل سازد که پیامد این سیاست ضد مردمی است و همچنین نمی تواند روند تبدیل شدن کشور را به کشور نیمه مستعمره ی نظام مالی امپریالیستی در وسعت و کیفیتی به اثبات برساند که مایلست، نمی تواند نشان دهد که با خریدند ثروت های ملی ایران، سرمایه مالی سوداگر امپریالیستی و متحدان داخلی آن، به صاحبان بلامنازع و اصلی کشور بدل می شوند! پیکار روشنگرانه نظری جنبش کارگری و مردمی در ایران، به دلایل فوق نمی تواند علل فاجعه ملی را برای عموم مردم قابل شناخت و درک سازد!

از این روست که باید جنبش خارج از کشور آگاهانه و همه جانبه به این وظیفه به پردازد و از این طریق وحدت عمل مبارزه دو بخش جنبش را تحقق بخشد! وظیفه ای که در وحله نخست در برابر گردان سازمان یافته طبقه کارگر در خارج از کشور قرار دارد.

وظیفه نخست حزب توده ایران، حزب طبقه کارگر ایران در این زمینه ارایه تحلیل مارکسیستی- توده ای از شرایط حاکم بر ایران است، همان طور که در مصوبات ششمین کنگره آن انجام شده است! عدول از مصوبات کنگره ششم مجاز نیست. کوششی است برای خنثی کردن مصوبات کنگره. مخالفت با ایجاد «پبوند» میان مبارزه صنفی و سیاسی، نقض خشن مصوبه ششمین کنگره حزب توده ایران و موضع گیری علیه خط مشی انقلابی آن است!

گردان سازمان یافته طبقه کارگر باید توسط ”صدای بی بند مردم ایران“ (رادیوی پیک ایران) و جایگزین امروزی آن، نامه مردم، ارگان مرکزی حزب توده ایران به وظیفه خطیرِ تحلیل مداوم شرایط تغییر یابنده در ایران عمل کند که در بخش های وسیعی انجام می شود. از این طریق می توان و باید کمبود امکان جنبش کارگری را در داخل از کشور بر طرف ساخت و فشار دشمن طبقاتی را، یعنی حاکمیت دیکتاتوری و ترفندهای آن و متحدان خارجی آن را از دوش مبارزان کارگری در ایران برداشت. از این طریق وحدت مبارزه داخل و خارج از کشور در جنبش کارگری و همچنین در کل جنبش مردمی بر قرار می گردد!

پرسشی که در برابر جنبش کارگری به طور اخص و در برابر جنبش مردمی به طور اعم مطرح است، این پرسش است که چگونه می توان تضاد رشد یابنده میان منافع طبقه کارگر و نظام سرمایه داری حاکم (تضاد “کار و سرمایه”) را در مرحله ملی- دمکراتیک انقلاب، به سود روند آزادیخواهانه و عدالت جویانه و در راستای ترقی اجتماعی به سود همه خلق حل نمود؟

به سخنی دیگر، با طرح کدام خواست ها می تواند طبقه کارگر ایران که آگاهانه به مبارزه علیه برنامه اقتصادی دیکته شده از طرف امپریالیسم می رزمد، از یک سو از منافع صنفی خود دفاع کند («خواست های فوری ای نظیر افزایشِ دستمزد … در ارتباط با احیایِ حقوق سندیکایی»)، و از سوی دیگر، این دفاع همزمان، مبارزه ای برای دفاع از منافع کل جنبش مردمی در مرحله ملی- دمکراتیک رشد جامعه باشد؟

همین پرسش را می توان به صورت دیگری نیز مطرح ساخت. با طرح کدام خواست ها می تواند طبقه کارگرِ آگاهِ میهن ما میان منافع صنفی خود و منافع دمکراتیک- سیاسی همه خلق آن چنان «پیوند»ی برقرار سازد که از یک سو نتواند مورد سواستفاده رژیم دیکتاتوری ولایی قرار گیرد، از سوی دیگر اما برای جنبش مردمی قابل شناخت گردد که طبقه کارگر با مبارزه آگاهانه برای دستیابی به منافع صنفی خود، از منافع سیاسی- دمکراتیک همه مردم ایران، از منافع ملی ایران دفاع می کند؟ به سخنی دیگر، چرا دفاع همه میهن دوستان از منافع طبقه کارگر، دفاع از منافع همه خلق و منافع ملی ایران است!

پاسخ تنها یکی است: حل تضاد برشمرده شده حاکم در ایران در مرحله ملی- دمکراتیک فرازمندی آن، تنها از طریق به مورد اجرا گذاشتن برنامه اقتصاد ملی- دمکراتیک ممکن است که اول- استقلال اقتصادی ایران را از اقتصاد جهانی امپریالیستی تامین سازد؛ و دوم- در خدمت رشد و شکوفایی اقتصادی- اجتماعی ی دمکراتیک و ترقی خواهانه همه خلق قرار داشته باشد.

سرشت دمکراتیک چنین برنامه اقتصاد ملی و مردمی تنها از طریق تامین آزادی های قانونی برای مردم و برقراری شرایط کنترل عمومی بر اقتصاد ملی حفظ می گردد. از این رو باید شرایطِ اعمال اصل های بخش حقوق ملت در قانون اساسی تامین گردد که به معنای پایان بخشیدن به دیکتاتوری حاکم رژیم ولایی است.

با برقراری آزادی های قانونی و آزادی فعالیت حزب ها و سازمان های دمکراتیک، در مرکز آن، سندیکاهای مستقلِ کارگری و دیگر سازمان های دمکراتیک زنان، جوانان و خلق ها، آزادی مطبوعات و …، شرایط کنترل دمکراتیک برنامه اقتصاد ملی بر پایه اصل های ۴۳ و ۴۴ قانون اساسی تامین می گردد. رابطه و «پیوند» میان منافع ملی ایران و مردم آن و منافع صنفی- سیاسی طبقه کارگر مضمون چنین برنامه اقتصادی را تشکیل می دهد که در خدمت رشد تولید داخلی بر پایه حفظ بخش عمومی (دولتی) و خصوصی (تعاونی)ی مستقل و حامی منافع ملی کشور است. نوک تیز چنین برنامه اقتصاد ملی باید علیه اجرای برنامه ضد مردمی و ضد ملی “خصوصی سازی، مقررات زدایی و آزاد سازی اقتصادی” متوجه باشد. چنین مضمون و سرشت مردمی و ملی برنامه اقتصاد ملی، حقانیت و ضرورت آن را برای همه میهن دوستان قابل شناخت و درک می سازد.  امری که تنها از طریق افشاگری و روشنگری در این باره ممکن است. باید نشان داده شود که نظام سرمایه داری حاکم با اجرای برنامه غیرقانونی خصوصی سازی ثروت های ملی و متعلق به مردم و نسل های آینده ایران، ازجمله و به ویژه صنعت ملی نفت، ایران را به کشور نیمه مستعمره سرمایه مالی امپریالیستی بدل می سازد.  

فعالیت افشا و روشنگرانه در این زمینه به طور عمده بر دوش بخش خارج از کشور جنبش کارگری و دیگر نیروهای میهن دوست قرار دارد. ضرورت توافق بر سر چنین برنامه و تنظیم آن به شدت به چشم می خورد! حزب توده ایران آمادگی خود را برای شرکت فعال، خلاق و سازنده به منظور تنظیم چنین برنامه ای اعلام کرده است!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *