پایبندی به مضمون پرسویه مبارزه حزب طبقه کارگر ایران! «خواننده های» دستچین شده ی ”نویدنو“!

مقاله شماره: ١٣٩۴ / ١۶ (٨ خرداد)

واژه راهنما: نظربندی درون حزبی و فعالیت تبلیغی- ترویجی در جامعه. استفاده از «شبکه»های اینترنتی.

پایگاه اینترنتی ”نویدنو“ در شماره ٨٠۴ خود (٢۵ اردیبهشت ١٣٩۴) «حاصل کار فشرده چند ماهه رفیق احمد سپیداری» را با عنوان ”مبارزات اجتماعی شبکه ای و مرکزیت دموکراتیک“ منتشر ساخت (http://www.rahman-hatefi.net/navidenou-804-70.940275.htm).

به منظور توسعه فعالیت «تبلیغی- ترویجی حزب توده ایران»، نظریه پرداز در مقاله خود خواستار «تلفیق اصل سانترالیزم دموکراتیک» با «شبکه های» ارتباط اینترنتی است. به سخنی دیگر، او خواستار «شبکه ای» شدن «حوزه های حزبی» است.

به منظور جلب توجه «خوانندهای خود» به اهمیت کار فشرده این رفیق، نویدنو در توضیح خود، خبر از «تحمل درد کلیه و قلب» توسط نظریه پرداز را در حین «صرف وقت» برای تنظیم «مجموعه» برای خواننده متذکر می شود. از این طریق نویدنو تاکید خود را برای شرکت خوانندگان در ابرازنظر برجسته ساخته و «از خواننده های خود می خواهد با موضوع به عنوان طرح مبحث، با توجه بیشتری برخورد نمایند و هرگونه انتقاد و پیشنهادِ تکمیلی را با نویدنو در میان گذارند.»


پایبندی به مضمون پرسویه مبارزه حزب طبقه کارگر ایران!

١- در تائید نکته مرکزی در نظر رفیق احمد سپیداری مبنی بر ضرورت استفاده از امکان های الکترونیکی برای پیشبرد مبارزه طبقاتی حزب توده ایران، استفاده از این امکانات در فعالیت تبلیغی و ترویجی حزب ضروری و کمک است.

٢- شکل پیشنهاد شده به منظور بهبود شرایط نبرد طبقاتی که باید از طریق بهبود فعالیت تبلیغی- ترویجی تحقق یابد، به نظر نظریه پرداز، تبدیل حوزه های حزبی به واحدهایی است که «شبکه ای» شده اند. نظریه پرداز در پیشنهاد پژوهشگرانه خود، در باره چگونگی به سرانجام رساندن طرح خود، نظر مشخصی را مطرح نمی سازد. به سخنی دیگر، در باره روند تکوین صوری (شکلی) پیشنهاد تذکری نمی دهد. تنها مضمون جدید: «شبکه ای شدن حوزه حزبی»، در پیشنهاد طرح شده است.

در سطور زیر، ضمن نگرشی انتقادی به مضمون «شبکه ای شدن حوزه حزبی»، کوششی برای تدقیق شرایط عملکرد شکل «شبکه ای»، به سخنی دیگر، اندیشه هایی در ارتباط با روند تکوین صوری پیشنهاد طرح و به بحث گذاشته می شود.

شرکت وسیع تر و خلاق تر رفیقان حزبی و هواداران در مبارزه تبلیغی- ترویجی در شرایط حساس کنونی که نیاز به آن به شدت احساس می شود، بدون تشدید فعالیت نظری و سیاسی در حزب قابل دسترسی نیست. بدون تاثیر بحث و گفتگوهای خلاق و سازنده در جلسات و دیدارهای حزبی و برگزاری سمینار و نشست های علمی، زمینه عملی و به ویژه ذهنی- نظری برای تشدید فعالیت تبلیغی- ترویجی، ازجمله در شکل «شبکه ای»، ناممکن است. نیازی که لابد انگیزه کوشش رفیق سپیداری را برای تنظیم «مجموعه» نیز تشکیل می دهد.

عملا جلسات حزبی در سطح حوزه، بحث و گفتگو در باره مواضع انقلابی حزب در نشست های منظم و همچنین در بحث با هواداران و یا مخالفان تعطیل شده است. برای نمونه کوچکترین تدارکی برای این گونه بحث ها در مراسم روز اول ماه مه در شهر کلن/ آلمان توسط واحد حزبی دیده نشده بود. در این شهر سنت دیرین برگزاری جلسات پرشور بحث و گفتگو وجود دارد. می توان و باید آن ها را زنده کرد. تعمیق نبرد طبقاتی در ایران که به آن در زیر پرداخته شده، تشدید فعالیت رفیقان حزبی را طلب می کند.

٣- ایجاد هسته ی حزبی توسط ارگان مربوطه با وظیفه سازمان دادن فعالیت «شبکه ای» در ارتباط با بدنه حزب گام نخست را تشکیل می دهد. می توان نام چنین هسته ای را ”هیئت تحریریه فعالیت شبکه ای“ گذاشت که باید به نوعی یک ”نشریه“ حزبی ارزیابی گردد. فعالیتی که می تواند در طول زمان، نقشی تا حد یک برنامه ”تلویزیونی“ یا امثال آن نیز بیابد.

حوزه حزبی و تک تک اعضا و هواداران، ”خبرنگارانی“ هستند که با توجه به موازین مبارزه مخفی و علنی، به طور فعال در رساندن خبر، عکس، ویدئو و غیره برای انتشار توسط ارگان حزبی می کوشند و به غنی تر شدن فعالیت تبلیغی- ترویجی حزب کمک می رسانند. از این طریق مبدا ارسال خبر، کم تر در معرض خطر نظارت دشمن طبقاتی قرار داشته و محفوظ تر است. این فعالیت در واقع شکل عملی برای تحقق بخشیدن به پیشنهاد رفیق سپیداری است.

اخیراً نشریه آلمانی ”جهان جوان“ از ابتکارِ مبارزان افریقایی تبار در آمریکا خبر داد که همه افریکوآمریکایی ها را تشویق می کند، با فیلم برداری به صورت منظم از اقدام پلیس علیه افریقایی تبارها و انتقال آن به شبکه های پیش گفته، شیوه سرکوبگرانه پلیس امپریالیسم آمریکا را به چالش کشانده و افشا و رسوا سازند. در جریان کودتای انتخاباتی سال ١٣٨٨ در ایران نیز مبارزان از این امکان برای افشای سرکوب عمال کودتا به طور وسیع بهره بردند. اکنون نیز استفاده از این امکان به طور پراکنده وجود دارد. ضرورت سازماندهی منظم آن اما ضروری به نظر می رسد و می تواند نقش مثبتی علیه سلطه دیکتاتوری در ایران ایفا ساخته و فعالیت توده ای ها و هواداران حزب توده ایران را به طور کمّی و کیفی توسعه دهد.

بدون تردید می توان برای تحقق بخشیدن به پیشنهاد پراهمیت رفیق سپیداری اشکال دیگری نیز ذکر نمود. شکل پیشنهاد شده، یعنی تشکیل هسته حزبی توسط ارگان مربوطه، شاید قادر باشد، پایبندی به اصل مرکزیت دمکراتیک را به صورت بهینه در به کار گرفتن امکان های الکترونیکی موجود ممکن سازد.

۴- از آنجا که فعالیت طبقاتی (نظری- سیاسی- آموزشی) حزب توده ایران، چندلایه و از بخش های متعددی تشکیل می شود، ارایه تعریف از فعالیت حزبی در چارچوب اصل ”مرکزیت دموکراتیک“ و همچنین از فعالیت حزبی در چارچوب سازمان های ”دموکراتیک“ و «شبکه ای»، کمک به درک همه جانبه وظایف می کند.

اول- اصل مرکزیت دموکراتیک

همان طور که رفیق سپیداری این اصل را از اساسنامه حزب توده ایران نیز نقل کرده، اصلی است که به کمک آن فعالیت نظری- سیاسی در درون حزب به سرانجام رسانده می شود، و وحدت نظری و سازمانی حزب طبقه کارگر، به عنوان بخش سازمان یافته و آگاه طبقه، ایجاد و حفظ می گردد.

دوم- فعالیت حزب در سازمان های دموکراتیک، و یا اکنون در «شبکه»های اینترنتی، به معنای انتقال نتیجه گیری، ارزیابی و موضع حزبی به میان توده ها است.

همان طور که دیده می شود ما با دو سطح متفاوت از مبارزه درون حزبی و خارج از حزب سروکار داریم که سطح دوم، مبتنی و وابسته به سطح اول است. فعالیت تبلیغی و ترویجی حزب، در چارچوب اصل سانترالیزم دموکراتیک، از شکل فعال و خلاق و سازنده ضروری برخوردار می گردد. تنها از این طریق است که یک پارچگی نظری و عملکردِ حزب طبقه کارگر در فعالیت تبلیغی- ترویجی نیز حفظ می شود که باید همچنین در فعالیت «شبکه ای» به آن پایبند بود.

همه ابعاد فعالیت نظری، فلسفی، نظربندی سیاسی، ارزیابی شرایط در ارتباط با مبارزه روز- تاکتیکی، دورنمایی- استراتژیک، ملی، زنان، جوانان و …،  نیاز به تدارک دقیق و علمی در روند نظربندی در درون حزب دارد و می تواند در چارچوب اصل پیش گفته فعالیت درون حزبی به ثمر رسانده شود. نشریه تئوریک- سیاسی، برگزاری سمینارها و کنفرانس های حزبی با اشکالی که در محیط های مختلف زمینه اجرای متفاوت آن وجود دارد، اهرم های ممکن را در این زمینه تشکیل می دهد. امری که می تواند با استفاده از امکان های داخل و خارج از کشور، کتبی و در گفتگوهای حضوری در نشست های چند نفره و وسیع تر و با تلفیق کار علنی و مخفی عملی گردد.

با توجه به شرایط تغییر یابنده در ایران که ناشی از اجرای برنامه ”خصوصی سازی و آزادی سازی اقتصادی“ در چند دهه گذشته است که مقاله پراهمیت نامه مردم، ارگان مرکزی حزب توده ایران (شماره ٩٧٣، ٢٨ اردیبهشت ٩۴ http://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/2869-2015-0) با عنوان ”تاملی بر شیوه مبارزه برای شکل گیری و جایگزین ملی و دموکراتیک“ توضیح می دهد، جنبش مردم با رشدی روزافزون و با کیفیت های جدیدی همراه است. سیاست اقتصادی- اجتماعی نولیبرالیسم جامعه را به قطب کوچک ثروت و توده بزرگ محرومان تقسیم نموده است. علت تغییرات کمی و کیفی چشمگیر در مبارزات اعتراضی و اعتصابی زحمتکشان در ایران در ماه های اخیر ناشی از چنین وضعی است. برای شرایط نوین مبارزاتی باید از همه امکان ها، که شیوه های جدید خبررسانی بخشی از آن را تشکیل می دهد، بهره گرفت.

همان طور که بیان شد، ما با دو نوع  «به ثمر» نشستن سیاست ضدمردمی و ضدملی حاکمیت سرمایه داری در ایران روبرو هستیم. از یک سو، غارت و استثمار است که می توان آن را «به ثمر» نشستن جهانی سازی به سود طبقات حاکم ارزیابی نمود. و از سوی دیگر، تعمیق تضاد اصلی در جامعه و پررنگ تر شدن نبرد طبقاتی در ایران است که باید آن را به مفهوم «به ثمر» نشستن پیامد همین سیاست به سود خواست و منافع زحمتکشان ارزیابی نمود و از شرایط ایجاد شده به طور فعال برای تعمیق مبارزه درون حزبی و خارج از حزب بهره برد، ازجمله در شبکه های نام برده شده.

مقاله پیش گفته نامه مردم، بر «نقش پراهمیت و حساس» فعالیت در این مرحله تاکید دارد و بر ضرورت «تبیین ایدئولوژیک و روشنگری درباره بغرنجی های گذار به مرحله ملی دموکراتیک از سوی نمایندگان سیاسیِ طبقه ها و قشرهای اجتماعی پیشرو» اشاره کرده و آن را «تعیین کننده» ارزیابی می کند.

چنین وضعی، اشکال نوین مبارزه و نیروهای خود را می پروراند.

سایت ”کلمه“ از سخنان «یک دانشجوی دکترای جامعه شناسی دانشگاه تهران» خبر داد (٢٣ ماه مه ٢٠١۵) که در برنامه زنده تلویزیونی علیه سیاست اقتصادی- اجتماعی حاکمیت نظام سرمایه داری که به آن ”اقتصاد سیاسی اسلامی“ نام نهاده اند که همان ”اقتصاد سیاسی نولیبرال“ است، موضعی افشاگرانه اتحاذ نمود. در «چکیده» خبر، اقدام این پژوهشگر جامعه شناس چنین ترسیم می شود: «آرمان ذاکری که دانش آموخته دانشگاه تهران و دانشجوی دکترا در دانشگاه تربیت مدرس است، با انتقادات صریح و شجاعانه خود در برنامه زنده تلویزیونی، سرکوب علوم انسانی و اخراج و زندانی کردن پژوهشگران اجتماعی را به چالش کشید و رانت خواری به نام حکومت دینی و توجه نکردن حاکمان به مطالبات اجتماعی را مورد اعتراض قرار داد …».

به نظر می رسد که شرایط فروریزی سدهای سلطه ارتجاع زیر فشار نبرد طبقاتی تشدید یابنده آماده می شود!

مقاله پیش گفته نامه مردم درباره تشدید مبارزه طبقاتی که نمونه ای از آن در خبر پیش بازتاب یافته و تداعی می شود، می نویسد: «مبارزه طبقاتی، مبارزه یی است پرپیچ و خم که نیروهای سیاسیِ کشور، بنا بر شرایط عینی و اولویت های جنبش مردمی، می باید آن را در برنامه و فعالیت سیاسی شان جای دهند …».

این خبر، اهمیت پیشنهاد رفیق سپیداری را برای استفاده از شبکه های پیش گفته برجسته می سازد و همچنین ضرورت کوشش همه جانبه به منظور به راه انداختن رادیو- تلویزیون مستقل زحمتکشان را نشان می دهد.

فعالیت تبلیغی و ترویجی فعالین توده ای در سازمان های دموکراتیک و همچنین «شبکه ای»، بدون پیش شرط تدارکاتی سیاسی- نظری- آموزشی آن در چارچوب اصل ”مرکزیت دموکراتیک“، ناممکن است.

سازماندهی فعالیت  «شبکه ای» بدون پیش شرط برشمرده شده، می تواند در طول زمان، با خطر دور شدن و پراکندگی نظر مبارزان توده ای از دور خط مشی انقلابی حزب طبقه کارگر روبرو بوده و به سوی نظرات و حوادث و جریان های اتفاقی منحرف گردد. چنین گرایش های انحرافی را می توان هم اکنون در کشورهای متفاوت یافت. هشدار ”نویدنو“ در مقدمه بر «مجموعه» تنظیم شده توسط رفیق سپیداری، در واقع توجه به این نکته است.

استفاده از امکان های ارتباطی جدید که استفاده بهینه از آن در شکل «تلفیق» آن با اصل ”مرکزیت دمکراتیک“ که رفیق سپیداری به درستی بر آن انگشت می گذارد، برای مبارزه در مرحله کنونی ضروری است. اما نباید فراموش شود که نظم «شبکه ای» کنونی در چارچوب ”جهانی سازی امپریالیستی“ ایجاد شده و وظیفه اصلی آن، کمک به انباشت سود و سرمایه است. نظمی که با زیرکی و ظرافت از شیوه های ”مدیریتی“ در خدمت این منافع استفاده می کند.

استفاده از امکان «شبکه ای» باید از این رو با هشیاری عملی گردد تا در طول زمان، «اصل مرکزیت دموکراتیک» با فعالیت «شبکه ای» در تضاد قرار نگیرد. خطری که می تواند نهایتاً به کم شدن وزن اصل حزبی در دستیابی به وحدت نظری در حزب طبقه کارگر منجر گردد.

هدف مبارزه حزب طبقه کارگر در ایران و در هر کشوری -، پیش بردن نبرد طبقاتی و جانبداری از منافع زحمتکشان به منظور برقراری جامعه بی طبقه است. مضمون جهانی سازی پرولتری، انترناسیونالیسم کارگری است که مضمونی بکلی متفاوت با جهانی سازی امپریالیستی داراست!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *