پیشنهادی خطرناک!

٢۴ بهمن ١٣٩۶ – ١٣ فوریه ٢٠١٨

پیشنهادی خطرناک!

مساله، تردید در حسن تفاهم صادر کنندگان “بیانیه فراخوان برگزاری رفراندوم جهت تعیین نوع حکومت آینده ایران” نیستچه کسی می تواند جایگاه شخصیت بانویمبارزه ی مانند نسرین ستوده را مورد پرسش قرار دهد؟

مساله، نادرستی این پنداشت است که گویا مردم میهن ما می توانند تحقق بخشیدن به خواست های به جا و محقانه ی خود را که در بیانیه بخشی از آن مطرح می شود، بهدیگران بسپارندپنداشتی که این تجربه تاریخی را مورد توجه قرار نمی دهد که استعمارگران با بهانه ی همین “ناتوان و عقب مانده بودن” خلق ها، سیاست استعماری خودرا برای “اهدای تمدن” به مردم مستعمره ها توجیه می کنند.

ژرفش نبرد طبقاتی در جامعه ایرانی که یکی از نشانه های آن “ریختن ترس از حاکمیت” است و آمادگی مردم و به ویژه کارگران برای جانفشانی بیش تر در راه مبارزهعلیه رژیم دیکتاتوری و سیاست اقتصادی بحران زای آن، آن اهرم پرتوانی است که با تقویت آن، «گذار مسالمت آمیز از نظام جمهوری اسلامی» تضمین می شودکمکهای بین المللی می تواند تنها نقشی جنبی در دفاع از جنبش رهایی بخش مردم میهن ما ایفا سازد.

سپردن سازماندهی به اصطلاح «گذار مسالمت آمیز» به نیروهای خارج از مرز و بوم ایرانیان، پذیرش راهی است که سیاست امپریالیستی می تواند بزرگ ترین سواستفادهاز آن را به سود منافع خود ببرد.

برای پیشبرد مبارزه ی رهایی بخش مردم میهن ما، تلفیق خواست “آزادی” و “عدالت اجتماعی” در برنامه ی مبارزاتی ضروری و اجتناب ناپذیر استفرشاد مومنی«آزادی» را «میوه شیرین عدالت اجتماعی» ارزیابی می کنداو در کتاب ارزشمند خود (عدالت اجتماعی، آزادی و توسعه در ایران امروزبر ضرورت تنظیم یک برنامهاقتصاد ملی پای می فشاردچنین برنامه می تواند اهرم عمده و پرچم تجهیز وسیع تر و سازماندهی هدفمند توده های مبارز را در مبارزه علیه رژیم دیکتاتوری و اقتصادسیاسی دیکته شده توسط سازمان های مالی امپریالیستی ازقبیل صندوق بین المللی پول، تشکیل دهد.

با چنین پرچمی در دست، مردم میهن ما قادر به رهایی خود از زیر سلطه ی دیکتاتوری و اقتصاد ضد مردمی و ضد ملی هستندکمک های بین المللی تنها می تواند درتقویت جنبشی با چنین برنامه مشخص، نقش همبستگی با جنبش و تقویت مبارزه را ایفا سازد.

فرهاد عاصمی

3 Comments

  1. ناظر

    آقای توده ای این است سلاح شما؟شما نه تنها خلع سلاح شده اید، بلکه اسیرید، اسییر جریانان خودبخودی اقشار متوسط بالا و مرفه. در حصر ذهنیات خودتان بسر می برید، به روی مبارک خودتان نمی آورید. آخه رییس جمهوری که خودش ناپلئونی با حدود ۵۱ درصد آراء شرکت کنندگان طی یک انتخابات مهندسی شده به آن مقام رسیده چه حق و آتوریته ای دارد که علمدار برگزاری همه پرسی شود؟ مگر یادتان رفته سر و صدای گذشته خودتان را درباره «کارزار رفراندوم ۶۰ میلیون دات کام» زمانی که جمعیت ایران ۶۰ میلیون بود؟
    دیروز دنبال «دختران خیابان انقلاب افتادید»، پریروز دنبال «مافیای کارگری» در هفته تپه، امروز دنبال همه پرسی که روحانی مطرح کرده ؟ فردا کجا خواهید بود؟

    دوست عزیز،

    شما ظاهرن نتوانسته اید مضمون نوشتار را دریابید. لطفن ان را یک بار دیگر با دقت مطالعه کنید. به تنهایی عنوان نوشتار به فرد در جستجوی مضمون امکان دریافت آن را می دهد. شاید ناتوانی از درک مضمون علل دیگر دارد.

    توده ای ها

  2. ناظر

    اظهار نظر قبلی در ارتباط با نوشته توده ای ها خلع سلاح نمی شوند بود. ولی به نظر می رسد این شمایید که مضمون حرف های خودتان را خوب متوجه نمی شوید. چند روز پیش گفتید پیشنهاد همه پرسی خطرناک است ، اکنون می گویید روحانی را باید مجبور کرد به این پیشنهاد عمل کند!

  3. فرهاد عاصمی

    ١ اسفند ١٣٩۶ – ٢٠ فوریه ٢٠١٨
    ناظر گرامی
    برای ابرازنظر متین شما متشکرم.
    حق با شماست در نگاه به سطح پدیده، در مورد انتقاد شما دو نوشتار در توده ای ها، میان نوشتار با عنوان پیشنهادی خطرناک و ارزیابی از پیشنهاد رفراندم حسن روحانی تضادی به چشم می خورد. شما برداشت خود را از دو نوشتار چنین بیان کردید: «چند روز پیش گفتید پیشنهاد همه پرسی خطرناک است، اکنون می گویید، روحانی را باید مجبور کرد به این پیشنهاد عمل کند!»
    شما باری دیگر بدون نقل قول مشخص از نوشتار، برداشت در سطح غلطیده از آن را به ابزار انتقاد علیه دو نوشتار متفاوت قرار می دهید. در نوشتار ”پیشنهادی خطرناک“، امضا کنندگان با این نامه به سازمان ملل خواسته و احتمالا ناخواسته می خواهند حل مساله های در برابر مردم ایران را از طریق سازمان ملل ”حل“ کنند که در آن نقش تجاوزگرانه ی امپریالیست ها ابزار اول را تشکیل می دهد. امپریالیسم برای چنین ”دعوتی“ له له می زند! چنین دعوتی حتی با حسن نیت هم مجاز نیست و علیه منافع ملی ایران و مردم آن است. مردم ایران که خواستار اصلاحات بنیادین در ایران هستند، راه تحقق بخشیدن به آن را خوب می شناسند. آن ها اهرم انقلاب را برای تحقق بخشیدن به اصلاحات بارها تجربه کرده اند.
    در نوشتار دوم که بحثی با مبارزان داخلی است برای تعمیق جنبش انقلابی در ایران، همان طور که آنجا اشاره می شود، باید سویه های مختلفی را مورد توجه و ارزیابی قرار داد، تا نگرش از نگرشی به سطح پیشنهاد روحانی ، به درک و دریافت مضمون آن فراروید. جریان های انحرافی مانند ”راه توده“ که برای پیشنهاد سازشکارترین لایه ی حاکمیت سینه به تنور می چسباند، همان طور که ”سرمقاله“ کذایی با آب و تاب توصی می کند، می خواهد نگرش به این پیشنهاد را در سطح آن محدود کند. تکرار گفته شده در آنجا ضروری نیست.
    یکی از این سویه ها که باید هنگام بررسی پیشنهاد روحانی به آن توجه نمود، مساله کوشش برای تعمیق شکاف میان لایه هایی از حاکمیت است. این پیشنهاد روحانی نشانی از این تعمیق است! با آن چه باید کرد؟ از آن بی سروصدا گذشت؟ و یا کوشید این شکاف را تعمیق بخشید؟ شما که مخالف این تعمیق نیستید؟ آن وقت می توانید مورد تایید قرار دهید که اگر روحانی متن قانون را به مجلس ببرد – که نخواهد برد -، گامی قانونی برداشته است. همه پرسی که بندی از حقوق ملت را در قانون اساسی تشکیل می دهد، یا باید به تصویب مجلس برسد و یا ”رهبر“ آن را بخواهد. خواست برداشتن گام قانونی از روحانی داشتن، تنها امکان برای تعمیق و گشاد نمودن شکاف ایجاد شده است!
    هنگام رفرم ارضی شاه نیز موضع حزب توده ایران تعمیق رفرم و نه مخالفت با آن بود که شاه البته به آن تن نداد.
    همان طور که ملاحظه می کنید، اگر نگرش انتقادی را از سطح پدیده به ارزیابی از مضمون آن منتقل کنیم، درک کیفیت پدیده ممکن می گردد. این تنها راه پایبندی به اندیشه مارکسیستی- توده ای و تئوری شناخت آن است!
    از این که در ابرازنظر اخیر خود، لحنی مودب اتخاذ کرده اید، متشکرم. یک آموزگار مجرب باید ”ناظر“ دقیق هم باشد. شما می نویسید: «اظهار نظر قبلی در ارتباط با نوشته ”توده ای ها خلع سلاح نمی شوند“ بود». شما آن را اما زیر نوشتار پیشنهادی خطرناک ارسال کرده بودید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *