از اصلاحات با انقلاب دفاع می کنیم!

دبیرملی حزب کمونیست فرانسه، پیئر لارنت، در ارتباط با تشدید نبرد طبقاتی در فرانسه پس از سرکار آمدن ماکرون می گوید: «ما آنقدر به اصلاحات علاقمندیم که بارها برای تحقق آن انقلاب کرده ایم»!

او خواستار ایجاد کردن «فضای مشترک» برای گروه های چپ در فرانسه است که با حفظ مواضع و سازمان خود برای هدف های مشترک برزمند.

مبارزه علیه توسعه ی سیاست ریاضت اقتصادی که ماکرون دنبال می کند، و عواقب آن برای بسیاری که به او باامید به بهبود شرایط رای داند در همین چند ماه قابل شناخت و لمس شده است، یکی از این فضاها است که باید چپ با استفاده از همه ی امکان های ارتباط جدید در آن فعال باشد.

صحنه ی دیگر نبرد، مبارزه برای دمکراسی است. لارنت خواستار مبارزه برای سیاسی تر شده توده ها است.

این مبارزه ای است علیه برنامه ارتجاع در فرانسه برای ایجاد بی تفاوتی در جامعه نسبت به مبارزه اجتماعی که به منظور نفی امکان تحقق بخشیدن به سیاست مردمی دنبال می شود. او این برنامه را توطئه ای علیه دمکراسی می نامد. ارتجاع می کوشد آن چنان عمل کند که توده ها به این نتیجه برسند که کاری از دستشان ساخته نیست. پیامد آن زدگی از سیاست و مبارزه ی اجتماعی و کنارکشیدن توده ها از مبارزه برای دستیابی به اکثریت در مجلس ملی، پارلمان ها محلی، شهرداری ها و انتخاب ریاست جمهور است.

همین برنامه را ارتجاع برای تضعیف سازمان های کارگری و مدنی- دمکراتیک به کار می گیرد. سیاست تقسیم کن و حکومت کن در مراکز کارگری، در محلات و شهرداری ها دنبال می شود.

 

اشتراک وظیفه ی نیروهای چپ در ایران!

گرچه شرایط نبرد طبقاتی در فرانسه و ایران به کلی متفاوت است، می توان به سهولت نکته مشترک را با نبرد طبقاتی در فرانسه یافت. این نکته مساله اشتراک وظیفه ی نیروهای چپ در ایران است. باید مرکز ثقل این وظیفه، یا به بیان لارنت «فضای مشترک» را در شرایط مشخص ایران شناخت و بیرون کشید و بر سر آن به توافق رسید. به این منظور باید بر سر دو تضادی که در جامعه ایرانی میان توده ها و حاکمیت برقرار است، به توافق رسید.

تضاد روز با سرشتی دمکراتیک برای پایان دادن به دیکتاتوری. و تضاد اصلی در اِعمال ”اقتصاد سیاسی اسلامی“ که برنامه آن در اطاق های فکر سازمان های مالی امپریالیستی تنظیم شده است، یعنی سیاست خصوصی سازی و نابودی همه ی قوانین ملی برای حفظ نیروی کار زحمتکشان که به آن آزادسازی اقتصادی نام نهاده اند.

مبارزه هوشمندانه برای حل دو تضاد روز- عمده و اصلی، یعنی مبارزه برای دفع شرایط حاکمی که نمی خواهیم، می تواند تنها هنگامی دارای سرشت تجهیز کننده و سازمان دهنده برای مبارزه توده ها داشته باشد، که با ارایه برنامه جایگزین به آن ها، به سخنی دیگر برنامه برپایی ”آنچه که می خواهیم“ همراه باشد.

توده ها در مبارزات اخیر در ماه دی وپس از آن نشان دادند که شرایط حاکم را نمی خواهند و آماده نبرد برای دفع آن هستند، پرچم مبارزه را برای آنچه که می خواهند به دستشان دهیم: مبارزه علیه دیکتاتوری و مبارزه علیه اقتصاد سیاسی وارداتی امپریالیستی!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *