پـل بـزنیـم!

سخن روز شماره: ۳ ( ۲۳ فروردین ۱٣۹۷ )

 

توصیف استه تیک رفیق عزیز احسان در ابرازنظر دیروز، روند زیبا و والایی را ترسیم می کند که گفتگو میان توده ای ها آفریده است. رفیق عزیز احسان دستیابی توده ای ها را به اهمیت پایبندی به استقلال سیاست طبقاتی حزب طبقه کارگر ایران، پایبندی به برنامه حداقل کارگری حزب توده ایران و شناخت وحدت مبارزه برایگذار از دیکتاتوری و نظام سرمایه داری کنونی وابسته به اقتصاد امپریالیستی در بحث نظری- تئوریک، «نشانفهم عمیق حزب .. از جامعه و طبقات و شرایط سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ایران و نشان پشتیبانی دلسوزانهو متفکرانه»ی توده ای ها «از مردم و نشان از امید و مبارزه ی راستین با نظام دیکتاتوری ولایی کشور وبرپایی یک نظام دمکراتیک و ملی ..» ارزیابی می کند. او «طنین بلورین» (اط) سیاست طبقاتی حزب توده ایران را ترسیم می کند!

از اصلاحات با انقلاب دفاع می کنیم!

اکنون که به گفته ی رفیق عزیز امید «مخرج مشترک» نظری- تئوریک میان توده ای ها ایجاد شده است، هنگام پل زدن به اندیشه ی متحدان نزدیک و دور در نبرد ضد دیکتاتوری فرا رسیده است که رفیق عزیز ناهید با واقع بینی در ابرازنظر دیروز خود مطرح ساخته است. بحثی کوتاه در این زمینه سودمند است.

رفیق عز یز ناهید نام این پل را با تکیه به سخن دبیرملی حزب کمونیست فرانسه، پیئر لارنت، در ابرازنظرخود از اصلاحات با انقلاب دفاع می کنیم! پیشنهاد می کند و می نویسد: «باید گفت که ما همه خواهان اصلاحات ایم تا آن حد که حاضریم برایش انقلاب کنیم».

رفیق عزیز ناهید به درستی کوشش برای جلب «اصلاح طلبان واقعی» را به مثابه «متحدان ما در مرحله ملی دمکراتیک» انقلاب پر اهمیت می داند. «اگر نیروهای چپ و طرفدار عدالت اجتماعی متحد ما در مواجهه با تضاد بنیادین هستند، اصلاح طلبان واقعی متحدان ما در مواجهه با تضاد روبنایی» جامعه کنونی ایران، مبارزه با دیکتاتوری هستند.

مضمون این پل چیست؟

به نظر می رسد می توان حل دو وظیفه را به عنوان مضمون پل ارتباط ذهنی- روحی- عاطفی با«اصلاح طلبان واقعی» نامید تا به کمک آن، متحدان دور را به متحدان نزدیک و متحدان متزلزل را به با ثبات بدل ساخت.

یکی– شرکت فعال در مبارزه ی روزانه آن هاست. شرکت در بحث درباره ی دغدغه های روزانه ی آنهاست؛

دومی– ایجاد شرایط ضروری برای شناخت راه حل دغدغه های روزانه آن ها از طریق تحقق بخشیدن به اقتصاد سیاسی ملی- دمکراتیک انقلاب است.

به سخنی دیگر، تفهیم این نکته که مبارزه با بحران اقتصادی- اجتماعی- فرهنگی وغیره در ایران کنونی در شرایط سلطه ی هژمونی نظام سرمایه داری در ایران به طور عام و سرمایه داری وابسته ی کنونی به طورخاص ناممکن است!

به این منظور باید ما در مبارزه روزانه آن ها شرکت فعال داشته باشیم. باید در عین حال «مخرج مشترک» نظری- تئوریک میان توده ای ها را که در برنامه حداقل کارگری حزب توده ایران تبلور می یابد، نشان دهیم و تفهیم کنیم. اهمیت تنظیم یک برنامه ی روشنگرانه- تبلیغی منطبق با نیاز کنونی انکارناپذیر است.

برای عمل به گام نخست، باید همه ی توده ای ها به خبرنگاران توده ای بدل شوند. باید تضادهایی را که متحدان اصلاح طلب ما در شرایط حاکم ایران با آن ها روبرو هستند و مطرح می کنند، برای انتشار روزانه در نشریات حزب توده ایران انتقال دهیم. باید ضمیمه ی کارگری نامه مردم را روزانه فعال کنیم، باید مبارزه پراهمیت زنان را که می تواند به تکانه حرکت انقلابی تبدیل شود، روزانه انتشار دهیم و از زیر چتر”فمینیستی” غیرطبقاتی، به زیر چتر “فمینیسم طبقاتی” هدایت کنیم.

در چنین روندی است که گردان کارشناسان و دانشمندان توده ای ساخته می شوند. در چنین روندی است که جایگزین اقتصاد سیاسی ملی- دمکراتیک به جای اقتصاد سیاسی سرمایه دارانه که در شرایط کنونی جز”تئولیبرالیسم” نیست و نمی تواند باشد، به متحدان نزدیک و دور ما تفهیم می گردد.

در این روند است که طبقه کارگر ایران پرچم مبارزه ی طبقاتی خود را در این مرحله به اهتزاز در می آورد!

٢١ فروردین ١٣٩٧ – ١٠ آوریل ٢٠١٨

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *