«راه میانه» و «تقابل دو حرکت»

مقاله شماره: ۱۴ ( ۲۸ فروردین ۱٣۹۷ )
واژه ی راهنما: سیاسی– تئوری

نشانی اینترنتی این مقاله: https://tudehiha.org/fa/5469

نظریه پرداز محمد کیانوش راد در مقاله ای که در مجله ی چشم انداز ایران منتشر کرده است، مواضع خود رادر دفاع از راه «تثبیت دموکراسی در ایران» برمی شمرد و «نقشه ی راه» را برای دسترسی به آن تفهیم میکند. دقیق تر، می کوشد تفهیم کند. او این «نقشه ی راه» را با پذیرفتن «ضرورت انتخاب مسیرهای تغییراتآرام و تدریجی» و دوری از «تمامیت خواهی آرمانی» تعریف می کند.

به نظر او با چنین شیوه ای که مضمون «راه میانه» برای «تثبیت دموکراسی در ایران است»، باید «.. باتبعیت از سیاست “یک گام به پس و دو گام به پیش”، و پذیرش سیاست میانه روانه، ضمن تثبیت دستاوردهایواقع بینانه، راه برای تغییر و پذیرش در اصول گرایان هم گشوده گردد.» و اضافه می کند که به نظر میرسد، که «اصول گرایان هم بزودی خواهند پذیرفت که حکومت امری زمینی و از آن مردم و بدست مردم وبرای مردم است»!

بدین ترتیب نظریه پرداز «اصول گرایان» را استحاله پذیر ارزیابی می کند و هم بخشی از «راه حل میانه»می پندارد! کیانوش راد برای اثبات این آرزوی های «تمامیت خواهی آرمانی» خود، سند و فاکت و نشانی ازکارکرد «اصول گرایان» ارایه نمی دهد که در تایید برداشت او باشد. بلکه برداشت ذهنی خود را در یک “تز”اثبات نشده به جای واقعیت عینی مطرح می سازد.

ناتوانی در به ثبوت رساندن “تز” ذهن گرایانه را نظریه پرداز با جمله معروف «سخت است، اما راهی جزاین نیست» توجیه می کند. او برای این توجیه به منبع فرهنگ ملی ایرانی نیز چنگ می زند و می نویسد: «دردل دوست بهر حیله رهی باید جست»!

او که مخالف «ظهور اعتراضات و آشوب های اجتماعی» است، اهرمی را برای توجیه تن دادن خواننده به«راه حل میانه» به خدمت می گیرد که مضمون آن را می توان تنها با تهدید با چماق ارتجاع” تعریف ومشخص کرد.

محمد کیانوش راد با صراحت و شفافیت «ظهور اعتراضات و آشوب های اجتماعی» را علت تشدید خطرکودتای نظامی ارزیابی می کند و هشدار می دهد که «اندک سالارانِ ضد دموکراسی» برای اجرای برنامهتبهکارانه خود به «ظهور اعتراضات و آشوب های اجتماعی» نیاز دارند! و اضافه می کند: «انگیزه لازم میاننظامیان برای ورود و در دست گرفتن امور کشور وجود دارد. این سناریویی است که بالقوه وجود دارد وعلائم آن نیز آشکار است»!

به سخنی دیگر، مردم عاصی و گرسنه و کارگرانی را که به جای دریافت دستمزدِ عقب افتاده ی پنج بار زیرمرز فقر، با پشت خونین زیر ضربه ی شلاق و زندان به اعتراض و اعتصاب رو آورده اند، مسئول تبهکاری«اقتدارگرایی نظامی و شبه نظامی» اعلام می کند!

او در موضع گیری خود برای تعویض علت و معلول پیگیر است. نبود «دموکراسی» در ایران را ناشی ازسلطه ارتجاع غارتگر و سرکوبگر و قانون شکن نمی داند، بلکه آن را ناشی از «وزن سیاسی- اجتماعی کم بیطرفان» ارزیابی می کند که گویا یک “بلیه آسمانی” و “خواست خداوندی” است و نه پیامد کارکرد ضد مردمیمذهب حاکم ارتجاعی. «ضعف جامعه مدنی و نهادها و انجمن های داوطلبانه را در ایران» – و نه سرکوبقانون شکنانه سازمان های دمکراتیک را توسط ارتجاع حاکم نظام سرمایه داری علت نبود «دموکراسی» درایران می داند و مردم زیر فشار استبدادی را برای این نبود مسئول اعلام می کند!

صحت تهدید کردن مردم و حکم برای پایان دادن به «اعتراضات و آشوب های اجتماعی» صادر کردن رانظریه پرداز با “تز” «بی نیازی و استقلال حکومت از مردم» توجیه می کند. این «بی نیازی» را نادرستارزیابی و محکوم نمی کند، بلکه آن را با “تز” بقای ارتجاع حاکم که از “نورث” به عاریه گرفته است، بهعنوان نیاز به «امنیت» به اصطلاح مستدل می سازد. بدون آن که بگوید «امنیت» برای چه کسی؟

 

عجیب هم نیست که متکی بر اسلوب جا به جا کردن علت و معلول، بتوان خطر تجاوز امپریالیستی به ایران رانیز ناشی از انقلاب بهمن ۵٧ و مبارزه ی مردم برای تثبیت دستاوردهای آن ارزیابی نمود. و از آن به ایننتیجه رسید که باید خواست حذف دیکتاتوری قانون شکن را کنار گذاشت، زیرا گویا خطر خارجی را می افزاید.و یا خواست پایان بخشیدن به اجرای سیاست خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی را کنار گذاشت، زیراامپریالیسم با آن مخالف است و «در دل دوست بهر حیله رهی باید جست»!

به نظر نظریه پرداز محمد کیانوش راد که از نظرات نظریه پرداز دیگری با نام “پاتنام” کمک می گیرد و میکوشد «علت ماندگاری نظام های اندک سالار را در [نیاز به] امنیت باید جستجو کرد. پاداش [!] حفظ امنیت،تملک انحصاری قدرت سیاسی و ثروت است». در این سخن که تزی دلبخواهی است، روشن نیست صحبت ازامنیت برای چه کسی است. اگر صحبت از امنیت برای حاکمان و ارتجاع حاکم است، شکستن و نابود ساختناین امنیت ضروری نیست، به جای مدارا کردن با آن که اصلاح طلب دلسوز خواستار آن است؟

عجیب هم نیست که چنین اندیشه و برداشت تسلیم طلبانه نتواند وحدت منافع ارتجاع حاکم داخلی با ارتجاعامپریالیستی را برای اجرای برنامه اقتصادی- اجتماعی خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی، به مثابهعلت تعمیق بحران اقتصادی– اجتماعی کنونی دریابد. نتواند این وحدت منافع «اصول گرایان» را با منافعامپریالیسم به مثابه علت تعمیق وابستگی نواستعماری ایران به سرمایه مالی امپریالیستی دریابد. نتواند نابودیتولید داخلی، تشدید بیکاری و فقر ووو را در ایران ناشی و پیامد چنین وحدت منافع دریابد. نتواند دریابد کهفاجعه ی تحمیل بحران اقتصادی- اجتماعی به هستی مردم، علـت «آشوب ها و اعتراض ها» است، علـت آمادهشدن شرایط داخلی برای کودتای نظامی ها است، علـت تشدید خطر تجاوز امپریالیستی و تجزیه ی ایران است.فهرستی که می توان باز هم بیش تر به آن افزود.

پایان بخشیدن به شرایط ضد مردمی و ضد ملی حاکم بر ایران که پیامد سلطه ی بلامنازع «اصول گرایان»است می تواند تنها به دست توانای مردم و در مرکز آن طبقه ی کارگر مبارز و زنان دلاور مبارز عملی گردد. «راه میانه» را «اصول گرایان» خود مسدود ساخته اند.

باید به ذهنی گرایی غیرمستدل و غیرمسئولانه پایان داد. باید با مبارزه ی سخت کوشانه و هوشمندانه به تغییرشرایط حاکم پرداخت، پیش از آن که ارتجاع داخلی و امپریالیسم جهانی به امیال خود دست یابند.

به این منظور باید پرچم اقتصاد ملی- دمکراتیک را برای نبرد جانفشانانه توده های زحمت به اهتزاز درآورد!

 

٢۵ فروردین ٩٧ – ١۴ آوریل ١٨

نشانی اینترنتی این مقاله: https://tudehiha.org/fa/5469

One Comment

  1. mohsen

    فرهاد عزیز به نظر من چنانچه سپاه و هسته اصلی قدرت علیه دولت نیولیبرال روحانی دست به اقدام نظامی بزنند گور خود را کنده اند و فروپاشی ارتجاع مذهبی را سرعت خواهند داد
    با سپاس از نقد زیبای تان
    بدرود

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *