اسلوب دفاع از جایگاه تاریخی حزب طبقه ی کارگر

سخن روز شماره: ۷ ( ۲۷ فروردین ۱٣۹۷ )

جایگاه تاریخی حزب طبقه کارگر، در ایران حزب توده ایران، از واقعیت عینی طبقاتی بودن نظام سرمایهداری ناشی می شوداستقلال سیاست طبقاتی حزب توده ایران، از واقعیت عینی نبرد طبقاتی جاری در ایرانناشی می شود.

آگاهی اجتماعی در حزب توده ایران درباره ی کلیت هستی اجتماعی و نبرد طبقاتی جاری در ایران مبتنی استبر جامعه شناختی مارکسیستی که اسلوب آن دیالکتیک ماتریالیستی استاین تئوری شناخت علمی اهرم شناختاز تاریخ و وظایف در برابر هر نسل استاین اهرم یگانه و جایگزین ناپذیر است.

وجود برداشت های متفاوت سیاسی از شرایط در جامعه کنونی ایران، آن هنگام سودمند و کمک است که قادرباشد سویه های متفاوت واقعیت را به کمک زاویه دید هر مبارزی بنمایاند و همه جانبه تر نشان دهد و بشناساند،تا ارزیابی از واقعیت کامل تر شود.

از این رو باید بر سر اسلوب شناخت، توافق کامل و بلاتردید میان توده ای ها برقرار باشداین محک تشخیصموضع توده ای از غیرتوده ای است.

بر این پایه است که بیان شفاف رفیق عزیز اامید در ابرازنظر اخیرش به مقاله ی رفیق عزیز سیامک، شادیبرانگیز است هنگامی که می نویسد «پایه های وحدت ایدئولوژیک حزب توده ایران آن قدر تنومند و نیرومندبوده و هست که بتوانیم ادعا کنیم در میان اکثریت قاطع رفقای توده ی وحدت ایدئولوژیک برقرار است ..».

رفیق عزیز امید به درستی «تفاوت در نگرش به صحنه تحولات سیاسی جامعه» را در بخش دوم جمله ی خوددرواقع به مثابه نشان تایید تنومندی و صلابت اندیشه ی نظری– تئوریک حزب طبقه کارگر مطرح می سازد وآن را ناشی از زاویه «نگرش به صحنه تحولات سیاسی جامعه» ارزیابی می کند.

بر این پایه است که باید توافق بر سر پذیرش ضرورت برنامه ی مستقل طبقاتی حزب توده ایران به عنواندستورکار برای گفتگو به منظور ایجاد وحدت نظری و سازمانی توده ای ها و در حزب طبقه ی کارگر ایرانمورد تایید شرکت کنندگان در بحث باشدبا توافق بر سر این نکته می تواند بحث درباره ی جایگاه برداشتهای مشخص متفاوت در اندیشه عملی گردد.

البته می توانند و باید رفقای توده ای و هوادار با «حفظ دیدگاه های فعلی خود» در بحث شرکت کنندبا روشنشدن دستور کار برای گفتگو، این رفقا ارتباط «دیدگاه» خود را با دستورکار برقرار خواهند کردآن را مستدلخواهند نمودارتباط آن را با برداشت نظری– تئوریک مارکسیستی– لنینیستی توده ای ها و حزب توده ایراننشان خواهند دادآیا به طور مشخص «میدان وسیع تر و گسترده تری» برای ایجاد یگانگی می توان نشانداد؟

به نمونه ی دیگری در همین باب بنگریمحزب توده ایران آمادگی خود را برای همکاری با حزب چپ پایهریخته شده در هفته های اخیر، در چارچوب نبرد مشترک اتحادی– دمکراتیک در جامعه اعلام کرده استحزببدون تردید با تمام توان برای نزدیکی و فعالیت مشترک انقلابی با حزب جدید خواهد کوشید.

این موضع شفاف و قاطع حزب توده ایران در هماهنگی کامل است با نفی قاطع وحدت با این حزب و یا با هرجریان دیگر که بر مبنای اندیشه ی مارکسیستی قرار نداشته باشداین موضع ها درست و مطابق با اندیشه تودهای و اسلوب شناخت دیالکتیکی از واقعیت است که نماینده ی حزب توده ایران آن را در نشست مطرح ساختهاستزیرا نشان ضرورت حفظ جایگاه تاریخی دفاع، جانبداری و شرکت فعال در نبرد طبقاتی طبقه کارگر درایران است از موضع جامعه شناختی علمی.

این اصل در ارتباط با رابطه با توده ای هایی که آن “اقلیت غیرقاطع” را در نظر رفیق عزیز امید تشکیل میدهند نیز صدق می کندباید با همه ی این رفقا در رابطه ای صمیمانه و عمیق در ارتباط و گفتگو بود و پلهای ضروری را برای شناخت از اندیشه و اسلوب مارکسیستی– لنینیستی توسط این رفقا فراهم ساخت.

به این منظور می توان پیشنهاد تکنیکی رفیق عزیز امید را برای برپایی ستون خاصی در این زمینه در توده ایها در کنار پیشنهادهای رفیق عزیز سیامک مثبت ارزیابی نمودبه طور قطع پیشنهاد رفیق عزیز آرش کهدعوت کمیته مرکزی حزب توده ایران را اطلاع داده است، نمونه ای دیگر از اشکال ممکن است که می تواندهمزمان نیز عملی گرددجایگاه مرکزی حزب توده ایران در سازماندهی وظیفه ی پیش رو تردیدناپذیر است.

همان طور که رفیق سیامک در مقاله ی اخیر برجسته می سازد، بحث ها باید دارای دستورکار مشخصی باشدتا نیرو و زمان به هدر نرود. به نظر می رسد که این دستور کار با توجه به نکات ذکر شده در بالا، پاسخ بهپرسش درباره ی ضرورت استقلال سیاست طبقاتی حزب توده ایران و مضمون آن برای شرایط کنونی درایران است.

در ارتباط با اطلاعی که فرخ نگهدار انتشار داده است و به ابرازنظر جدید رفیق عزیز امید نیز راه یافته، میتوان نکته ی زیر را طرح نمود، زیرا پلی است برای درک ضرورت توافق بر سر دستور کار برای بحث.

اگر بتوان انتقادی به شرکت نمایندی حزب توده ایران در کنگره ی مشترک فداییان بیان نمود، به علت «حتیچند ماه دیرکرد» اطلاع از آن نیست که رفیق عزیز آرش آن را در ابرازنظر اخیرش مطرح می سازد، بلکهانتقاد به علت نبود بحث و گفتگو در این باره با توده های حزبی و هواداران حزب استسکوت درباره یموضع گیری حزب که باید موضع گیری ای جاافتاده و پا قرص کرده باشد، نمی تواند تنها میان چند رفیقتحقق یابد.

ضرورت کار و اندیشه ورزی جمعی در این زمینه و موارد مشابه از این واقعیت ناشی می شود که می توان وباید این امکان ها را وسیله و پل برای ارتقای برداشت جمعی از وظیفه ی دفاع از جایگاه تاریخی حزب تودهایران بدل نموداین امر ممکن نیست، مگر آن که آن را به هنگام به موضوع بحث و گفتگو برای ارتقای آگاهیجمعی تبدیل نمود که زنده یاد رفیق هوشنگ ناظمی در “ماتریالیسم تاریخی” می آموزد و از آن در نوشتاریدیگر نقل شد.

انتقاد، به اسلوب سکوت حاکم بر حزب است، آنجا که هنگام بحث خلاق و فعال و روشنگرانه است، تا سیاستعلمی حزب توده ایران، حزب طبقه کارگر ایران نه تنها توسط آن حداقل غیر قاطعِ مورد نظر رفیق عزیزامید، بلکه به ویژه توسط آن هایی که در سالن نشست برای برپایی حزب چپ جدید حضور دارند نیز شناخته ودرک شود! «باید بی وقفه میان مردم بود» که رفیق عزیز ناهید آن را راه «پژواک فریادها و دردها» می نامد وضرورت آن را خاطر نشان می سازد.

آیا نماینده ی حزب توده ایران در این نشست، ارزیابی نظری حزب توده ایران را از گام این رفقا مورد بررسیقرار داده است که در گذشته نزدیک ترین گردان چپ به حزب توده ایران بودند و پل های منطقی و عاطفیبسیاری حزب طبقه کارگر ایران را با آن ها مربوط ساخته است؟ آیا در توضیح ضرورت پایبندی این رفقا بهمواضع مدافعان طبقه کارگر ایران و ضرورت دفاع از منافع طبقه کارگر که از منافع کل مردم میهن ما دفاعمی کند، در سخنرانی سخنی به میان آورده شده است؟

آیا ضرورت توجه و طرح این جنبه ها در برخورد انتقادی به پدیده زایش یک جریان حزبی چپ در ایران نمیتوانست در بحث های پیش از شرکت در نشست در کلن، در بحث و گفتگوها در حزب و یا با هواداران آنپدیدار شود و به نطق نماینده ی [گویاتام الاختیار که با خبر شدن از نظراتش چند ماه دیرتر نیز تغییری بهوجود نمی آورد، افزوده گردد؟

عنوان “دیپلوماسی مخفی” اشاره به بی توجهی به اصل ارتباط زنده و مداوم با توده ای ها و هواداران است.بی استفاده گذاشتن امکان برای آموختن و آموزاندن متقابل استمبارزه با گرایش حزب طبقه کارگر به سویاسلوب “کیش شخصیت” است که پیامدهای تلخ آن در طول تاریخ دردناک تر از آن است که باید در این سطوربه آن پرداخت.

سخن مارکس و انگلس در مانیفست کمونیستی یک برنامه است، اسلوب است، که بدون آن هویت تاریخی حزبتوده ایران عملاً نفی می شود«کمونیست ها شرم دارند نظر خود را از توده ها پنهان دارند

٢٧ فروردین ١٣٩٧ – ١۶ آوریل ٢٠١٨

2 Comments

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *