مبارزه برای صلح، اهرم اتحاد ضددیکتاتوری!

سخن روز شماره: ۱۲ ( ۶ اردیبهشت ۱٣۹۷ )

حزب توده ایران در سرمقاله ی اخیر در نامه مردم به درستی خطر تجاوز امپریالیستی را خاطرنشان می سازد و با پیشنهادهایی برای ممانعت از اجرایی شدن سیاست جنایتکارانه ی امپرالیسم آمریکا و شرکاء، بر ضرورت تشدید مبارزات ضدامپریالیستی پای می فشرد.

 

چگونه می توان به این سیاست واقع بینانه و ضروری تحقق بخشید؟

سرمقاله ی پراهمیت ارگان مرکزی حزب توده ایران همانجا دفع این خطر را به درستی با ایجاد وحدت و توافق توده های مردم بر سر مبارزه ی ضد امپریالیستی در جامعه توضیح می دهد و برپایی اتحادهای اجتماعی را به منظور روشنگری و مبارزه علیه سیاست خارجی نادرست حاکمیت سرمایه داری در ایران ضروری می داند.

بدین ترتیب باید حلقه ی واسط میان مبارزه ی ضد امپریالیستی و مبارزه علیه سیاست ماجراجویانه رژیم ولایت فقیه را یافت و به عنوان اهرم برپایی اتحادهای اجتماعی در مبارزه ی با خطر خارجی و سیاست حاکمیت سرمایه داری در ایران به خدمت گرفت.

رفیق عزیز امید نیاز به یافتن این نکته را در ابرازنظر اخیر خود خاطرنشان می سازد: «چگونگی حل توامان سه تضاد مورد اشاره و امکان پذیری [تحقق بخشیدن به] آن در صحنه عمل»! او اندیشیدن مشخص به این چگونگی را نیاز لحظه اعلام می کند. این رفیق به درستی برجسته می سازد که «طبقه کارگر نمی تواند مبارزات صنفی- سیاسی خود را بدون توجه به واقعیت [خطر] اشغال [احتمالی] گوشه ای از میهن توسط متجاوزین، یعنی چگونگی حل تضاد عمده و روز به پیش ببرد.»

رفیق عزیز ابی در ابرازنظر اخیر خود به پرسش درباره ی چگونگی پاسخ می دهد و می نویسد: «به نظر من دفاع از میهن بدون بسیج طبقه کارگر و اقشار زحمتکش و توده های شهر حول دفاع از دمکراسی و تولید داخلی، اقتصاد ملی، حقوق عادلانه، برگشت صنایع خصوصی شده، ملی شدن [- تحت کنترل ملی قرار گرفتنِ] تجارت خارجی [در چارچوب برنامه اقتصاد ملی] و مبارزه با فساد میسر نمی باشد.»

 

در سخن روز قبلی، به یکی از این پیشنهادها برای مساله ی «چگونگی» پرداخته شد. این پیشنهاد با توجه به آمادگی حزب چپ ایران (فداییان خلق) برای مبارزه علیه اقتصاد سیاسی نئولیبرال تنظیم و طرح شد. پیشنهاد شد که در این باب گام مشخصی برداسته شود. این پیشنهاد که دارای سرشتی ”بینابینی“ است می تواند با پیشنهادهای مشابه تکمیل و توسعه داده شود.

در ارتباط با کوشش برای یافتن زبان و عمل مشترک با حزب چپ ایران در مبارزه علیه برنامه نئولیبرال دیکته شده از طرف امپریالیسم، نکته هایی بیان شد. باید این پیشنهاد ”بینابینی“ را با پیشنهادهای دیگری تکمیل و توسعه داد.

 

شعار مبارزه برای صلح یکی از این نوع پیشنهادهای بینابینی را تشکیل می دهد. پیشنهادی که می تواند پیوند مبارزه علیه سیاست ماجراجویانه حاکمیت نظام سرمایه داری ایران و دیکتاتوری ولایی و علیه کوشش امپریالیستی را ایجاد سازد و علیه جو سازی ضد ایرانی در جهان به منظور تدارک یورش نظامی به ایران، موثر گردد. چرا باید در شهرهای اروپایی تنها علیه حاکمیت دیکتاتوری تظاهرات شود؟ چرا نباید آن را با مبارزه علیه خطر تجاوز امپریالیستی تکمیل نمود؟ آیا نمی توان از این طریق علیه سیاست هم راهی کشورهای اروپایی با آمریکا برای نقض ”فرجام“ فعال بود و از این طریق نیروهای سلطنت طلب و .. را از صحنه تبلیغاتی در کشورهای سرمایه داری به کنار راند و دور نمود؟

نمونه ی دیگر برای چنین پیشنهادهای بینابینی، کوشش برای روشنگری درباره ی ضرورت ایجاد بحث و گفتگو در جامعه برای برنامه اقتصاد ملی مبتنی بر اقتصاد سیاسی جایگزین است. و پیشنهادهای دیگر.

 

هم زمان با چنین مبارزه ی روشنگرانه می توان پیوند میان مبارزه ی ضد امپریالیستی و ضد ارتجاع حاکم و رژیم دیکتاتوری نماینده آن در ایران و خارج از ایران سازمان داده شود. این مبارزه در ارتباط با نبرد علیه اقتصاد سیاسی نئولیبرال، دفاع از خواست های کارگران و دیگر لایه های زحمتکش و …، که در آن، آزادی های فردی و اجتماعی، پایان دادن به حجاب اجباری و غیره، سویه های دیگری را از وظایف روز در مبارزه تشکیل می دهد، می تواند هم زمان و بهم تنیده تحقق یابد. این طور نیست؟

 

با چنین برنامه ی مبارزاتی که برنامه ای تام و تمام است، با چنین برنامه ی عمل و پراتیک، با چنین برنامه ی مبارزاتی انقلابی است که نگرانی درباره ی بغرنجی «وحدت مبارزه» که گویا می تواند به معنای بی توجهی به ”عمده“ از کار در آید، پایان می یابد!

با چنین برنامه مبارزاتی است که ضرورت مبارزه ی تنها برای دفاع از میهن و تمامیت ارضی و حق حاکمیت ملی از اذهان مبارزه ان صدیق رخت برمی بندد و ”امید“ در دل ها به جای پرسش های انتزاعی، شب را تا صبح با تدارک مبارزه ی فردا به صبح می رساند!

با چنین برنامه تام و تمام، تلفیق مشخص نبرد علیه تضاد سه گانه ای به طور عملی تحقق می یابد که توافق بر سر وجود و ضرورت هم زمانِ آن میان توده ای ها برقرار است! این طور نیست؟!

 

متاسفانه نظر حزب چپ ایران (فداییان خلق) در باره ی پیشنهادهای مبارزاتی مشخص در سخنان  رفیق نادر عصاره و یا رفیق نعمت پور و مصاحبه دیروز رفیق بهروز خلیق با اخبار روز مطرح نمی شود.

از این رو باید بررسی و توافق بر سر چنین بیشنهادهای مشخص را به فهرستی افزود که رفیق ناصر موذن که پیشنهاد شد وظیفه ی تماس و مذاکره را با حزب چپ ایران پی گیری کند، با این رفقا مطرح ساخته و موافقت آن ها را برای مبارزه دمکراتیک- رهایی بخش مشترک جلب کند. بحث در مطبوعات حزبی در این زمینه وظیفه روز است و نه «فرار از بیهودگی»!

***

 

با برخی از پاتالوژها در طول کار شغلی آشنا شدم که صبح ها بافت هایی را که برای آزمایش توسط پزشکان مختلف ارسال شده بود، پهن  می کردند و به تماشا و خواندن نوشته ها روی ورقه های ضمیمه می پرداختند. این کار اغلب تا نزدیکی های ظهر طول می کشید و وقت غذا خوردن فرا می رسید و به نهارخانه می رفتند. بعد از صرف غذا باز هم در این باره صحبت می کردند که با توجه به داده های همکارانی که بافت ها را برای آزمایش و بازبینی ارسال کرده اند، کار روی کدام بافت را باید نسبت به بافت دیگر اولویت داد. در این ضمن عصر شده بود و کمک ها در آزمایشگاه روانه ی خانه شده بودند و یا تدارک رفتن را می دیدند. خب قرار می شد کار را صبح فردا آغاز کنند. روز بعد بحث بر سر این بود که آیا باید کار را با بافت های امروز ارسال شده و یا با بافت های ارسال شده در روز گذشته باید آغاز کرد؟ سپس قرار بر این می شد که بررسی شود که آیا در میان ارسالی های روز جدید موارد عجله ای وجود دارد یا خیر؟

کار برخی از توده ای ها هم دارد به اینجا ختم می شود که بحث درباره ی ضرورت پیوند مبارزه ی صنفی و سیاسی را که حل شده‏، در ارتباط قرار دهیم با تعیین وزن کدام مبارزه و انتخاب کدام تضاد برای مبارزه ی امروز؟

با این شیوه کار به جایی نمی رسد. برای آغاز کار ما اسلوب علمی در اختیار داریم. باید دید در نبرد طبقاتی جاری در ایران زحمتکشان اکنون کدام مسایل را مطرح کرده اند. این آن خط سرخی است که باید دنبال کنیم. از توده ها آموختن، آموختن اسلوب دیالکتیکی در نبرد طبقاتی است برای شناخت کیفیت پدیده!

این آموزش، آموزش انقلابی از نبرد طبقاتی است، یعنی آموزش برای تغییر شرایط است. مبارزه ی زحمتکشان اغلب مبارزه ای است که برای شناخت ضرورتش، کارگران بسیار گرسنگی کشیده، شلاق خورده، به زندان افتاده شده اند. در این نبرد است که آن ها با گوشت و پوست خود ضرورت پایبندی به دیالکتیک پیوند نبرد دمکراتیک- سیاسی- طبقاتی را دریافته اند. به زحمتکشان و تجربه ی توده های مردم باید اعتماد کرد.

این اعتماد کورکورانه البته نیست. باید تجربه ی انقلابی را از دیدگاه اندیشه ی علمی مارکسیستی- توده ای تعمیم داد. با این تعمیمِ حرکت واقعی توده ها است که گردان پیشرو قادر می شود شعارهای روز را از نبرد جاری بیرون بکشد، شعارهای اشتباه را حذف کند و «دروازه ی ناگشوده ی شهر ها را بگشاید»! مارکس آن را در تز سوم فویرباخ توضیح می دهد و می گوید: «تطابق تغییر اوضاع و فعالیت انسانی می تواند فقط به مثابه پراتیک انقلابی بررسی گردد و تعقلاً درک شود.»

تفاوت برخورد ماتریالیستی مارکسیستی با ماتریالیست پاتولوژیست هایی که پیش تر از آن ها صحبت بود، آگاه بودن توده ای ها به اهمیت پراتیک انقلابی است و بس!

 

مبارزه علیه اقتصاد سیاسی دیکته شده توسط امپریالیسم، بدون مبارزه برای صلح ممکن نیست. مبارزه برای حفظ صلح و دفع تجاوز امپریالیستی، بدون مبارزه علیه مجریان سیاست نئولیبرالیسم در ایران ممکن نیست. مبارزه علیه رژیم دیکتاتوری و مجری این برنامه نواستعماری، بدون مبارزه برای آزادی و در راس آن آزادی زنان ممکن نیست.

این است ساختار و مضمون مستقل سیاست طبقاتی حزب توده ایران!

 

به جای هدر دادن نیرو و توان و فرصت ها ووو، باید با یافتن شعارهای روز که دو شعار مبارزه علیه نئولیبرالیسم و مبارزه برای صلح و مبارزه ی رهایی بخش ملی در مرکز آن قرار دارد، کار عملی و پراتیک انقلابی را ادامه داد. افشاگری علیه سیاست تجاوزگرانه امپریالیسم، علیه سیاست نظامی ماجراجویانه ی ارتجاع حاکم، علیه خطر کودتای نظامی، برای آزادی و رهایی زنان از قید بندهای ارتجاعی مذهب، که رفیق عزیز ابی برمی شمرد می تواند با کدام شعار های مشخص به میان توده ها برده شود؟

چنین است پرسش مشخص روز که ابرازنظرها باید بر محور آن طرح گردد.

رفقای ابرازنظر کننده در این زمینه آستین ها را بالا بزنند، با پرسش و جستجو از زحمتکشان و دیگر مبارزان میهن دوست، پرسش های مشخص را انتقال دهند و و و. این است وظیفه ی روز!

آن وقت خواهیم دید که با همه ی ناچیزی توان، می توان کمّیتی قابل توجه و کیفیتی استثنایی را به حرکت اندازیم.

اول اردیبهشت ١٣٩٧ – ٢٢ آوریل ٢٠١٨

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *