صحنه اصلی نبرد، تفهیم ضرورت هژمونی طبقه کارگر

مقاله شماره: ۱۹ ( ۱۰ اردیبهشت ۱٣۹۷)

واژه ی راهنما: سیاسی– تئوری

نشانی اینترنتی این مقاله: https://tudehiha.org/fa/5624

در چند هفته ی اخیر گفتگو میان توده ای ها حول محور ضرورت حفظ استقلال سیاست طبقاتی حزب توده ایران، حزب طبقه کارگر ایران متمرکز بودبسیاری در اینزمینه نظرات خود را مطرح ساختند و برخی دیگر با شیوه ی “سکوت” نتوانستند تاکنون در تدقیق دیالکتیک سه تضادی که بر ایران حاکم است، شرکت داشته باشندآنها نشان دادند که استدلال قابل طرحی برای درستی و واقع بینانه بودن سیاست “دست به عصا رفتن” ندارندسیاستی که با ارزیابی «استحاله ناپذیری» رژیم دیکتاتوریو نظام سرمایه داری وابسته که از طرف حزب توده ایران اعلام شده است، در تضاد آشکار قرار دارد.

این بحث و تبادل نظر ها ضرورت تاریخی دارد و باید ادامه یابد تا میان همه ی توده ای ها و هواداران هم نوایی کامل درباره ی ضرورت پایبندی به “برنامه حداقلکارگری حزب توده ایران” برای مرحله ملی– دمکراتیک انقلاب و توافق بر سر مضمون آن تحکیم یابد.

دستاورد کنونی را که بر سر آن توافق ایجاد شده است می توان با شناخت بهم تنیدگی سه تضاد در جامعه امروز ایران دانست که در بحث ها مورد توافق همه قرارگرفت: تضاد خلق با شیوه دیکتاتوری حاکمیت سرمایه داری وابسته به اقتصاد امپریالیستی؛ تضاد خلق با نظام اقتصاد نئولیبرال دیکته شده توسط سازمان های مالیامپریالیستی و نهایتاً تضاد خلق با امپریالیسم که نوک آن را تشدید خطر تجاوز علنی امپریالیسم علیه تمامیت ارضی و حق حاکمیت ملی ایران، سرزمین تاریخی همه یخلق های ساکن آن تشکیل می دهد.

برای حل ترقی خواهانه تضاد های سه گانه، کدام نکته پیش شرط است؟ آیا می توان حل تضاد را به عهده ی “بورژوازی ملی و میهن دوست” گذاشت؟ جریانی که سمتچپ” آن، نمایندگان اصیل اصلاح طلب هستند؟ تجربه ی عملی گذشته، به این پرسش پاسخ منفی می دهدجریان های صادقِ “انقلابی” در میان اصلاح طلبان کهخوشبختانه خود را جمع و جور می کنند و می خواهند با «بازگشت به بهشتی و مطهری» آب رفته را به جوی بازگرداند، و به درستی «آزادی را میوه ی شیرین عدالتاجتماعی» (فرشاد مومنیاعلام می کنند، بدون تردید نزدیک ترین متحدان ما برای تغییرات انقلابی در جامعه هستند و مانند توده ای ها خواستار احیای دستاوردهایملی– دمکراتیک انقلاب بهمن اند، اما هنوز باید گام های اساسی را در سوی تغییرات ترقی خواهانه بردارند.

پیش تر هم به نظرات نظرگیر استاد فرشاد مومنی در کتاب “عدالت اجتماعی، آزادی و توسعه ایران امروز” اشاره شده استدر عین حال این برداشت مورد نقد قرارگرفت که پنداشته می شود می توان با حفظ نظام و سیستم سرمایه داری که در شرایط کنونی در جهان جز “نئولیبرالیسم” نمی تواند باشد، دستاوردهای ملی– دمکراتیکانقلاب بهمن را به ثمر و سرانجام رساند.

توافق ماکرون، رئیس جمهور فرانسه با خواست “نیو دیل” ترامپ در ارتباط با “فرجام، در تایید این واقعیت است که ایران قادر نیست جز با خروج بی چون و چرا ازنظام نئولیبرال سرمایه داری که تنها شکل ممکن “توسعه ی سرمایه دارانه” در جهان امروز است، به استقلال اقتصادی و سیاسی دست یابد و حاکمیت ملی خود راتحکیم بخشد.

ایجاد شرایط فرازمندی جامعه ی ایرانی که راه حلی واقعی برای سه تضاد پیش گفته است، تنها با پایبندی به اقتصاد سیاسی ملی– دمکراتیک ممکن است که در آن هژمونیاندیشه ی ترقی خواهانه طبقه کارگر ایران حاکم باشدطبقه ای که منافع روز و آینده آن در انطباق کامل است با منافع توده های مردم و همه ی خلق های ساکن سرزمینتاریخی ایرانیان.

بدین ترتیب می توان مدعی شد که صحنه اصلی نبرد طبقاتی در ایران امروز، تفهیم ضرورت برقراری هژمونی اندیشه جانبدار منافع ترقی خواهانه ی طبقه کارگرایران است.

باید برای تفهیم این امر به متحدان نزدیک و دور کوشیدکوششی که صحنه نبرد نظری– ایدئولوژیک و کارکرد انقلابی را توامان در مدنظر داردکوششی که سیاست خودرا بر محور شعارهای انقلابی که می باید از تجربه ی نبرد طبقاتی جاری در ایران بیرون کشید، تنظیم کند و به طور مصمم و با پیگیری آن را به مورد اجرا بگذارد.

تجربه ی در جریان در جمهوری خلق چین که کتاب جدید جالبی درباره ی آن را در دست مطالعه دارم، پاسخ های چشم و نظرگیری در این باره ارایه می دهد که میتواند برای مبارزه ی مردم میهن ما نیز آموزنده باشدنویسندهی این کتاب دبیر اول سابق حزب متحده سوسیالیست آلمان دمکراتیک استاگون کرنس آن را پس ازشرکت در نوزدهمین کنگره ی حزب کمونیست چین در اکتبر سال ٢٠١٧ و بررسی شرایط تغییر یافته در چین میان دو سفر اخیرش نگاشته است.

او ازجمله به پرسش درباره ی شرط موفقیت خارج ساختن ٨٠٠ میلیون انسان از زیر مرز فقر، و ارتقای درآمد ٣٠٠ میلیون انسان به سطح درآمد متوسط در سه دههگذشته پاسخ می دهدنشان می دهد که حزب کمونیست چین بنا دارد تا سال ٢٠٢١ که صدمین سالگرد پایه ریزی حزب کمونیست چین است، فقر را از سراسر سرزمینو نزد همه خلق های ساکن این کشور تاریخی، تا اقصی نقاط پیرامونی و مرزی کشور براندازد، و تا سال ٢٠۵٠ که صدمین سالگرد پیروزی انقلاب کارگری– دهقانیدر چین است، برای همه ی مردم ساکن این کشور با چمعیتی قریب به یک و نیم میلیارد سطح متوسط زندگی و شکوفایی فرهنگی– تمدنی را برپا دارددر این کتاب، ازیک سو مشکلاتی برشمرده می شود که چین درست بگریبان آن است و از سوی دیگر، چگونگی طی آگاهانه ی این راه ناهموار توضیح داده می شود.

به مضمون کتاب به طور مجزا پرداخته خواهد شدبه ویژه با نشان دادن چگونگی رشد روزافزون دمکراسی و امنیت اجتماعی و تامین حقوق دمکراتیک مردم، علتتوان و دینامیسم حاکم بر رشد این کشور برشمرده خواهد شدرشد و توسعه ی ای که استاد سعید رهنما که در کنفرانس علمی هنگام برگزاری کنگره نوزدهم حزبکمونیست چین شرکت داشته است، آن را در نوشتاری عجاب انگیز می نامداما نکته ی پراهمیت در اندیشه ی طرح شده در کتاب “چین، آن طور که من آن را می بینمبرای نبرد روز در ایران دارد، نتیجه گیری درباره ی ضرورت داشتن برنامه مشخص و انقلابی برای نوسازی و مبارزه برای برقراری هژمونی اندیشه ی ترقی خواهانهدر برنامه ی اقتصاد ملی استتنها برنامه ای که قادر است هر سه تضاد حاکم بر ایران را در کوتاه ترین زمان تاریخی و با کم ترین هزینه و کم دردترین شرایط برایزحمتکشان و لایه های متفاوت مردم ممکن سازد.

هشت اردیبهشت ۱۳۹۷ – ۲۸ آوریل
نشانی اینترنتی این مقاله: https://tudehiha.org/fa/5624

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *