“برجام” و یا نبرد ضد امپریالیستی؟

امروز ترامپ با تکرار سخنان نتانیاهو خروج از “برجام” را اعلام نمود. سیاست دولت ایران تاکنون در جهت حفظ تفاوت موضع کشورهای اروپایی و اتحادیه اروپایی در برابر آمریکا است. کشورهای اروپایی خواستار حفظ قرارداد هستند، اما در عین حال می خواهند حفظ قرارداد را به ابزار برای تحمیل خواست های دیگری ازجمله قطع تسلیحات موشکی ایران تبدیل سازند.

نکته پراهمیت برای میهن دوستان و در مرکز آن حزب توده ایران، دفع خطر تجاوز پوشیده و علنی امپریالیسم و به راه انداختن جنگی فرسایشی و تحمیل آن به ایران است. در این باره اعلامیه اخیر حزب توده ایران صراحت دارد. فظ “برجام” به مثابه ی اهرمی برای تعمیق تضادهای میان امپریالیست ها ضروری و هوشمندانه است. از این رو مبارزه برای حفظ صلح و دفع خطر تجاوز نظامی وظیفه ی عاجل همه ی نیروهای میهن دوست و آزادی خواه است. مبارزه ی ضد امپریالیستی در ایران و جهان، مبارزه ای بهم پیوسته و یک پارچه است. مبارزه برای صلخ، مبارزه همزمان برای دفااع از حق خلق های در تعیین سرنوشت خود و مبارزه با دخالت امپریالیسم در امور داخلی کشورها است.

فعالیت مشترک ضروری است و با دعوت حزب توده ایران و حزب چپ ایران (فداییان خلق) برای سازماندهی این مبارزه صلح دوستانه که پیش تر با بیانیه ی جمعی از مبارزان میهن دوست در ایران نیز مطرح و مورد تایید قرار گرفته است، گام نخست برداشته شده است. ایجاد ارتباط در این زمینه و تصمیمات مشترک بر این پایه نقشی سازنده ایفا می سازد.

در این نبرد طولانی باید در عین حال با این توهم برخورد شود که گویا با حفظ “برجام” راه مبارزه با بحران تعمیق یابنده ی اقتصادی- اجتماعی گشوده خواهد شد. کشورهای امپریالیستی اروپایی با خواست خود برای توسعه توافق در جهت خواست های جدید آن ها باری دیگر به ثبوت رسانده اند که امپریالیست ها به تعهدات خود گردن نمی گذارند و در طول زمان به نقض آن می پردازند. توسعه سازمان نظامی تجاوزگر ناتو تا مرزهای روسیه، نمونه ی دیگری برای غیرقابل اعتماد نبودن قراردادها با امپریالیسم است.

مبارزه با بحران تعمیق یابنده ی اقتصادی- اجتماعی در ایران را نباید به مبارزه برای حفظ تعهدات امپریالیست ها در قرارداد “برجام” محدود ساخت. برای برطرف ساختن بحران حاکم بر ایران، گذار از دیکتاتوری و برپایی جایگزینی ملی- دمکراتیک برای اقتصاد سیاسی خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی که توسط امپریالیسم دیکته شده است و رژیم دیکتاتوری آن را اقتصاد سیاسی “اسلامی” می نامد، ضروری است. نباید وحدت منافع سرمایه داری را در جهان و متحدان داخلی آن در ایران از مد نظر دور گردد. نباید بار دیگر در دامن شعار “بد و بدتر” افتاد. باید با مبارزه ی مشترک شرایط تغییرات بنیادین را در ایران ایجاد نمود.

توده ای ها

١٨ اردیبهشت ١٣٩٧ – ٨ ماه مه ٢٠١٨

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *