خامنه ای وحدت حاکمیت و اقتصاد سیاسی امپریالیستی- اسلامی را مقدس اعلام کرد!
شکاف در سلطه ی رژیم را از هم بدریم!

مقاله شماره: ۴۱ (۲۹ تیر ۱٣۹۷ )
واژه ی راهنما: سیاسی– تئوری

 

نشانی اینترنتی این مقاله: https://tudehiha.org/fa/6474

 

در نشست تبلیغاتی «جلسه ی فوق العاده ی خامنه ای با هیئت دولت»، راه حل حاکمیت نظام سرمایه داری در ایران مطرح شد. راه حلِ حاکمیت یک دست و هم سو برای مبارزه با بحران فزاینده ی اقتصادی- اجتماعی- فرهنگی و ..، ادامه سیاست اقتصادی کنونی است!

تاکید بر ادامه سیاست اقتصادی ضد مردمی و ضد ملی کنونی در این نشست، دو واقعیت تاریخی را باری دیگر افشا می سازد.

اول- وحدت موضع کلیت حاکمیت را برای ادامه اقتصاد سیاسی اسلامی که از طرف سازمان های مالی امپریالیستی دیکته شده است و خامنه ای آن را با «حکم حکومتی» غیرقانونی خود به برنامه رسمی همه ی دولت ها در ایران بدل نموده و به آن نام اقتصاد سیاسی اسلامی داده است. اصطلاح «مقاومتی» ترفندی است برای پوشش مضمون وارداتی ضد مردمی و ضد ملی آن!

دوم- استحاله ناپذیری رژیم حاکم که در موضع رئیس دولت وقت، حسن روحانی تبلور می یابد. او در جلسه ی مشترک دولت با خامنه ای، خطاب به او وظیفه ی دولت را اجرای «نکاتی که بیان فرمودید» اعلام می کند و نسبت به «عملیاتی و اجرایی» کردن آن ها تعهد می سپارد.

ادامه سیاست اقتصادی کنونی را که توسط «تیم اقتصادی دولت» عملیاتی شده است، خامنه ای و دولت روحانی اهرم مبارزه با بحران حاکم و پیامدهای تحریم های جدید اعلام می کنند. سیاستی که به معنای تعمیق وابستگی نواستعماری کشور به اقتصاد امپریالیستی، تشدید به حراج گذاشتن ثروت های ملی و حل مساله مالکیت به سود سوداگران سرمایه دار داخلی و خارجی، و تشدید استثمار زحمتکشان یدی و فکری در ایران است که قربانیان نقض حقوق قانونی خود هستند که با اجرای سیاست آزاد سازی اقتصادی تحقق می یابد.

نکات برشمرده شده از سخنان خامنه ای و روحانی در این نشست، جنبه ی تداوم سیاست ضد مردمی و ضد ملی حاکمیت را نشان می دهد که مورد تایید کلیت طبقات حاکم است. این، اما تنها جنبه ای نیست که باید مورد توجه مبارزان قرار گیرد. جنبه ی دیگری از سخنان ایراد شده که باید هشیارانه مورد توجه مبارزان قرار گیرد، تعمیق شکاف در سلطه نظام سرمایه داری و دستگاه دیکتاتوری آن است.

شناخت این جنبه از واقعیت در نبرد طبقاتی در ایران که به گفته ی رفیق محمد امیدوار در جلسه پالتاک با سخنگوی حزب چپ ایران (فداییان)، علی پورنقوی، نشان «مبارزه حاد طبقاتی [در ایران] است .. که تعطیل بردار نیست»، ایجاد شدن شکاف در ساختار نظام حاکم سرمایه داری است. شکاف هایی که باید جنبش انقلابی توده ها با هشیاری از آن ها برای ادامه نبرد ضد دیکتاتوری و ضد سلطه سرمایه داری وابسته به اقتصاد جهانی بهره برداری کند و نبرد را به پیش برد.

شناخت دقیق سرشت شکاف ها و درک دیالکتیک بهره برداری از آن ها به ویژه از این رو پراهمیت است، زیرا حاکمیت می کوشد با لفاظی این برداشت را القا سازد که گویا آماده برای عقب نشینی در برابر خواست های مردم است. روحانی می کوشد این جنبه ی دروغین را برای «مهندسی خواست های جنبش مردمی» (امیدوار، همانجا) به خدمت بگیرد. تعهد سپردن برای اجرای «نکاتی که بیان فرمودید»، اسم رمز برای مهندسی خواست های مردم است!

یکی از «نکاتی که بیان فرمودید» که «عملیاتی و اجرایی» کردن آن را روحانی وظیفه خود قلمداد می سازد، این وظیفه است که «مسئولان به میان مردم، کارگران و صنایع بروند و از نزدیک با آن ها ارتباط برقرار کنند»، و یا گویا به تهیه «نقشه راه اقتصاد با ثبات» بپردازند.

باید هشیار بود، بی تردید مداحان پوشیده و علنی تز استحاله پذیری رژیم دیکتاتوری و نظام سرمایه وابسته به اقتصادجهانی امپریالیستی از این سخنان استفاده خواهند کرد و باری دیگر خواهند کوشید بر طبل تبلیغات استحاله پذیری نظام بکوبند.

با هشیاری در برابر تبلیغات دروغین و رسوا شده استحاله پذیری رژیم، واقعیت وحدت توافق کلیت لایه های طبقات حاکم را برای ادامه سیاست ضد مردمی و ضد ملی خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی توضیح دهیم و برای توده ها افشا سازیم. تضاد اصلی میان منافع زحمتکشان و منافع ملی را با این سیاست دیکته شده ی امپریالیستی برجسته و قابل شناخت و دریافت برای توده ها سازیم.

با وجود اهمیت این وظیفه افشاگرانه، همان طور که اشاره شد، باید با هشیاری از شکاف های ایجاد شده برای پیشبرد مبارزه و تعمیق نبرد طبقاتی بهره گرفت. باید شکاف های ایجاد شده را با خواست های شفاف و مشخص علیه تحمیل برنامه مهندسی خواست ها بدل نمود. زیرا «شکست قاطع تجربه حداقل دو دهه گذشته به منظور ”اصلاح“ رژیم ولایت فقیه و باور به امکان استحاله ساختار استبدادی کنونی و درآمدن آن به صورت حکومتی ”مردم سالار“ نشان داده است که ساختار استبدادی کنونی .. اصلاح ناپذیر است و تنها با طرد این شیوه حکومت مداری است که می توان به تغییرهایی اساسی در راستای دموکراسی در میهن ما امیدوار بود.» (امیدوار، همانجا)

ژرفش نبرد طبقاتی در ایران ادامه دارد. تداومی که با ادامه ی مصمم و آگاهانه مبارزات اعتراضی و اعتصابی زحمتکشان با خواست های مشخص برای بازگرداندن ثروت های خصوصی سازی شده به مالکیت عمومی- دمکراتیک و برقراری و تحکیم حقوق قانونی زحمتکشان از طریق حذف همه نوع قراردادهای غیررسمی ممکن می گردد که اهرم متینِ مبارزاتی جنبش انقلابی است. اهرم تحقق بخشیدن به خواست های انقلابی توده های زحمتکش و محروم است.

تحقق بخشیدن به این خواست های دمکراتیکِ توده ها از عهده ی نظام سرمایه داری حاکم برنمی آید و رژیم دیکتاتوری نیز به عنوان ابزار سرکوب این نظام قادر به مهار کردن مبارزات نخواهد بود. از این روست که این خواست های دمکراتیک به اهرمی پرتوان برای گذار از دیکتاتوری و نظام حاکم سرمایه داری بدل شده است.

در چنین شرایط ژرفش نبرد طبقاتی است که سرشت مذبوحانه سخنان خامنه ای که خواستار آن است که «مسئولان به میان مردم، کارگران و صنایع بروند و از نزدیک با آن ها ارتباط برقرار کنند» برملا می شود. طبقات حاکم می خواهند با این سخنان روند انقلابی را در جامعه مهار بزنند و مهندسی کنند.

چنین گام های مذبوحانه را به اهرم تجهیز و سازماندهی توده ها برای ادامه مبارزه متین اعتراضی- اعتصابی علیه سلطه ی دیکتاتوری و استثمارگر حاکمان بدل نمایم. خواست برگزاری نشست علنی کارگران، سازمان های صنفی و احزاب سیاسی با دولت روحانی رابه اهرم افشاگری علیه نظام و ترفندهای آن بدل کنیم.

وظیفه ی کنونی جنبش چپ و در مرکز آن حزب توده ایران طرح شیوه های عملی برای تصاحب شکاف های ایجاد شده در ساختار نظام حاکم سرمایه داری است.

شکافی را که با اعتراف بر ضرورت تهیه «نقشه راه اقتصاد با ثبات» در سخنان خامنه ای عریان شده است، با ارایه پیشنهادهای مشخص برای پاسخ به خواست های مبارزاتی توده های زحمت، زندانیان سیاسی و دیگر مبارزان علیه خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی پر کنیم و آن را به اهرم پرتوان ژرفش نبرد طبقاتی در ایران بدل نمایم.

نشانی اینترنتی این مقاله: https://tudehiha.org/fa/6474

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *