🌊
🎯 عربستان و امارات در یمن به دنبال یک «کشور دست‌نشانده» بودند. الفرح، عضو دفتر سیاسی انصارالله، گفت: ریاض هرگز میانجی نبوده، بلکه «طرف اصلی تجاوز و محاصره» است و مسئولیت «هر قطره خونی که در یمن ریخته می‌شود» بر عهده عربستان و ائتلاف آن است. هدف نهایی، تبدیل یمن به دولتی وابسته و ضعیف بود که در سایه ریاض نفس بکشد.
💣 اما انصارالله دشمن آسانی نیست. خبرها نشان می‌دهد نیروهای صنعا اخیراً با وجود « حمله سنگین هوایی عربستان»، کنترل رشته‌کوه‌های جنوب تعز را تکمیل کرده و حلقه محاصره این شهر را تنگ‌تر کرده‌اند. یک منبع نظامی می‌گوید انصارالله یگان‌های «نیروهای نخبه» را آماده کرده که «طی دو ماه گذشته حضور زیادی در نبردها نداشته‌اند» و «نبرد واقعی هنوز آغاز نشده است».
⚔️ عربستان از آغاز «عملیات گسترده نظامی» علیه انصارالله خبر داد و مدعی انهدام ۱۳۶ هدف شد، اما این عملیات با واکنش کوبنده مواجه شد. انصارالله در پاسخ، فرودگاه بین‌المللی ملک خالد ریاض را «طی سه مرحله» هدف قرار داد و «ترافیک هوایی را مختل و فرودگاه را به طور کامل مسدود کرد».
🏜 اما بزرگ‌ترین ضربه را عربستان از درون ائتلاف خود خورد. آمارها نشان می‌دهد عربستان و امارات که سال‌ها متحد یکدیگر در جنگ یمن بودند، در دسامبر ۲۰۲۵ به‌شدت دچار شکاف شدند. جنگنده‌های سعودی به محموله‌های نظامی امارات در بندر مکلا حمله کردند و ابوظبی در پاسخ، نیروهای باقی‌مانده خود را از یمن خارج کرد. یک تحلیلگر مسائل بین‌الملل می‌گوید امارات در یمن به دنبال «کنترل بندرها» بود تا بندر جبل‌علی خودش «بندر اصلی منطقه باقی بماند»، نه اینکه یمنی آباد بسازد.
📉 انصارالله امروز نه‌تنها در صنعا و صعده، بلکه در تعز و سواحل باب‌المندب نیز دست برتر را دارد. عربستانی که به دنبال «کشور دست‌نشانده» بود، حالا خودش در باتلاق یمن گیر افتاده است.

🏛
🥖 رافائل گلوکسمان، نامزد تازهٔ حزب سوسیالیست فرانسه، در حالی وارد کارزار انتخاباتی شد که فعالان اجتماعی به روی او آرد و برنج پاشیدند. او فرزند آندره گلوکسمان، فیلسوف ضدکمونیست مشهور است؛ میراثی که او را از چپ سنتی فرانسه جدا می‌کند. این پیشینه تنها یک جزئیات خانوادگی نیست؛ گلوکسمان خود نیز سال‌ها در سایهٔ همین نگاه سیاسی رشد کرده و امروز نمایندهٔ جریانی است که کمونیسم را خطری برای آزادی می‌داند.
🛡 گلوکسمان سال‌هاست خود را وقف مقابله با آنچه «امپریالیسم روسیه» می‌نامد کرده؛ از حضور در میدان مایدان اوکراین در ۲۰۱۳ تا نوشتن سخنرانی برای ویتالی کلیچکو. او از ناتو و افزایش تسلیحات اروپا حمایت می‌کند و ادامهٔ کمک نظامی به کی‌یف را شرط امنیت قاره می‌داند. برای او، اروپای متحد و مسلح تنها سپر واقعی در برابر مسکو است، و هر گونه سازش با کرملین را خیانتی به آیندهٔ دموکراسی می‌شمارد.
🗳 حزب سوسیالیست فرانسه بارها به رأی‌دهندگانش با ریاضت اقتصادی تا فروپاشی کامل در انتخابات ۲۰۱۷ زیر ضربات امانوئل مکرون پشت کرده. حالا همان حزب، گلوکسمان را نه برای احیای چپ، بلکه برای سد کردن راه ژان-لوک مِلانشون و جلوگیری از اتحاد دوبارهٔ چپ برگزیده است؛ انتخاب او بیشتر تاکتیکی است تا اعتقادی.
📉 نظرسنجی‌ها او را بسیار عقب‌تر از مارین لوپن، ادوار فیلیپ و حتی مِلانشون نشان می‌دهند. اختلاف او با مِلانشون فقط بر سر اروپا و ناتو نیست؛ مِلانشون خواهان برهم‌زدن نظام اقتصادی فرانسه است و گلوکسمان ادامهٔ همان راه اصلاحات محتاطانه.
🇫🇷 انتخابات ۲۰۲۷ نزدیک است و گلوکسمان می‌خواهد ثابت کند سوسیالیسمِ طرفدار ناتو و اروپا هنوز رأی دارد — هرچند تاریخ این حزب چیز دیگری می‌گوید.

🐍
🦂 فساد در جمهوری اسلامی تنها به یک پرونده و یک وکیل خلاصه نمی‌شود؛ از اختلاس‌های میلیاردی در بانک‌ها و شرکت‌های دولتی تا زمین‌خواری و رانت‌های نفتی، همه و همه سفره‌ای است که از جیب مردم پهن شده است. مسئولانی که خود باید دزدگیر باشند، اغلب خودشان دزدند. هر روز پرونده‌ای تازه رو می‌شود، اما محاکمه‌ای واقعی در کار نیست. مردم هزینه می‌دهند، و حاکمیت فقط وقتی که رسوایی بالا گرفت، گزارش می‌دهد.
🕵️ رئیس قوه قضاییه از پرونده‌ای پرده برداشت که در آن املاکی به ارزش بیش از ۱۰ هزار میلیارد تومان وکالتاً به یک متهم سپرده شده و ۱۵۰ هزار دلار نیز به او پرداخت شده است. جالب اینکه شاکی پرونده، خودش پیش‌تر محکوم شده بود و برای لغو حکم، به «مدعی نفوذ در قوه قضاییه» و یک جاعل پناه برده بود.
💰 اما نکتهٔ تکان‌دهنده اینجاست: یکی از متهمان، وکیلی است که به فساد آلوده شده و ۱۵۰ هزار دلار از شاکی گرفته است. او ابتدا مدعی شد دلارها در خانه‌اش است، سپس گفت ۴۰ هزار دلار به شریکش داده و بقیه را در صرافی تبدیل کرده — اما بعداً معلوم شد صرافی‌ای در کار نبوده.
🔒 اژه‌ای با تأکید بر برخورد قاطع گفت: «قوه قضاییه مانند لوح سفیدی است که کوچک‌ترین لکه در آن خودنمایی می‌کند.» او از مردم خواست فریب «کارچاق‌کن‌ها» و «مدعیان نفوذ» را نخورند و افزود: «مراجعه‌کنندهٔ آگاه، بازدارنده در برابر فساد است.»
📌 پیام روشن است: وقتی دزد، دزدگیر می‌شود، دیگر نمی‌توان به هیچ نهاد و مقامی اعتماد کرد — نه به قوه‌ای که خودش از فساد درونش می‌گوید، نه به وکیلی که به جای حق‌الوکاله، طلا و دلار می‌گیرد، و نه به مدعیانی که با نام «نفوذ» جیب مردم را خالی می‌کنند.

❓
📢اقتصاددانانی که در رسانه‌های رسمی می‌نویسند، هرکدام یک آدرس غلط را نشان می‌دهند: یکی تحریم را عامل اصلی تورم می‌داند و دیگری عدم اجرای کافی نئولیبرالیسم را. هر دو در نهایت تورم را به گردن عواملی بیرون از مناسبات تولید می‌اندازند و بدین‌سان مسئولیت ساختار اقتصادی و سیاسی حاکم را می‌شویند.
احمدرضا جلالی‌نائینی بر نقش تکانه‌های خارجی مثل تحریم، جنگ، جهش نرخ ارز و انتظارات تورمی تأکید دارد. تیمور رحمانی در مقابل، ریشهٔ تداوم تورم را در کسری بودجهٔ آشکار و پنهان، قیمت‌گذاری دستوری، یارانه‌ها و تعهدات مالی و انتقال هزینه‌ها به نظام پولی می‌جوید. هر دو بخشی از حقیقت را می‌گویند، اما هیچ‌کدام به ریشهٔ طبقاتی تورم نمی‌پردازند. تورم مزمن در ایران حاصل ترکیب شوک‌های خارجی با عوامل داخلی است، اما پرسش اصلی این است که چرا این ترکیب پیوسته بازتولید می‌شود.
🔍 تورم
تورم مزمن نتیجهٔ تضاد میان افزایش دستمزد و ارزش‌افزوده نیست؛ نتیجهٔ این است که سرمایه‌دار نمی‌تواند به‌دلیل فقر جامعه کالایش را بفروشد، یعنی در تحقق ارزش‌افزوده ناتوان می‌ماند. در چنین شرایطی، دولت بورژوازی، که به‌عنوان ابزار سیاسی سرمایه عمل می‌کند، وارد می‌شود تا هزینهٔ این بحران را به طبقات فرودست منتقل کند. دولت با چاپ پول، بدهی خود را به بانک‌ها و بنگاه‌های بزرگ منتقل می‌کند و هزینهٔ آن را از جیب کارگران و حقوق‌بگیران درمی‌آورد. وقتی پول بیشتر در اقتصاد باشد، اما کالا به همان اندازه باشد، قیمت‌ها بالا می‌رود. بدین‌سان، تورم به سازوکاری برای بازتوزیع درآمد از پایین به بالا بدل می‌شود.
برای مهار تورم، باید ابتدا با شوک‌های خارجی مقابله کرد یا سازوکارهای مالی و بودجه‌ای دولت را اصلاح کرد؟ پاسخ این است که بدون تغییرمناسبات تولیدی، هیچ‌کدام. دولت سرمایه‌داری، حتی با ادعای اسلامی، ناگزیر است بحران را به طبقات فرودست منتقل کند.
بدین گونه، بدون تغییر مناسبات طبقاتی، هر اصلاحی در نهایت به بازتولید همان چرخه می‌انجامد.

🚩
📢هفته گذشته، خشم دانش‌آموزان به سراسر کشور گسترش یافت: دانشجویان و کارگران آموزش به دانش‌آموزان پیوستند. در ۶ اکتبر، ۴۵۰ هزار نفر به خیابان آمدند. با وجود تعطیلی مدارس و آموزش از راه دور، محاصره‌ها از سر گرفته شد. در پاریس، دانشگاه‌ها و دبیرستان‌های متعددی محاصره شدند. در متز، تولوز، نانت، کرتی و گرنوبل، دانشگاه‌ها و دبیرستان‌ها بسته شدند و اعتصاب‌های قابل تمدید رأی آوردند. در نانت، دو هزار دانشجو در مجمع عمومی رأی به اشغال دانشگاه دادند و در گرنوبل، ششصد دانشجو محاصره‌ای تا ۱۷ اکتبر تصویب کردند. این ارقام نشان می‌دهد که خشم نه‌تنها فروکش نکرده، بلکه هر روز ریشه‌های عمیق‌تری در میان اقشار گوناگون جوانان و کارگران می‌دواند.
🔥 نمایش مضحک مشاورهٔ دانش‌آموزی
ی دانش‌آموزان فرانسه خواستار لغو پارکورسوپ هستند، زیرا این سامانه را ابزاری برای گزینش اجتماعی و بازتولید نابرابری می‌دانند که با معیارهای مبهم و کنترل مداوم، دانش‌آموزان مناطق محروم را از دسترسی به رشته‌های دلخواه محروم می‌کند . وزیر حتی از لغو پارکورسوپ (سامانهٔ ملی پذیرش دانشگاه‌های فرانسه) خودداری کرد و بدین‌سان خواستهٔ مرکزی دانش‌آموزان را از میز مذاکره حذف کرد. دولت برای مهار خشم، «گفت‌وگویی» نمایشی راه انداخت. در برابر این‌همه لجبازی و بی‌اعتنایی، تنها پاسخی که می‌تواند کارساز باشد، تقویت قدرت میدانی و گسترش جنبش است.
✊ خودسازمان‌دهی برای گسترش جنبش
جنبش به نهادهای خود مجامع عمومی، چارچوب‌های بین‌دبیرستانی، هماهنگی‌ها نیاز دارد. خودسازمان‌دهی بنیادی است تا جوانان کنترل مبارزات خود را در دست بگیرند.
قدم بعدی پیوند با جنبش اعتراضی کارگران است. جوانان با حمایت کارگران این قدرت دارند که دولت را وادار به عقب‌نشینی کنند. محاصره‌ها، تظاهرات، مجامع دموکراتیک تا لغو پارکورسوپ ادامه خواهد داشت. پیوند با جهان کار ضروری و نیاز فوری است. اما رهبران اتحادیه‌ها با تعیین ۵ نوامبر، به دنبال تقسیم و مهار جنبش‌اند.

🔥
🍎 میوه‌ای که فقط روی کاغذ ارزان است
اتحادیه بارفروشان می‌گوید بازار میوه «آرام» است و قیمت‌ها «کاهش یافته». اما همین گزارش رسمی، هر کیلو انار را ۶۰ تا ۱۶۰ هزار تومان، گلابی بیروتی را ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار تومان، موز اکوادور را ۳۵۰ تا ۴۰۰ هزار تومان و پسته را تا یک‌میلیون و ۳۰۰ هزار تومان اعلام می‌کند. کدام خانوار کارگری با حداقل دستمزد، می‌تواند در این « بازار آرام» میوه بخرد؟ مسئولان با اعداد بازی می‌کنند و مردم با سفره‌های خالی.
❄️ قطع گاز در سرما
با نزدیک شدن سرما، هشدارها درباره قطع گاز دوباره بالا گرفته. بحث رسمی این است: «گاز خانه‌ها یا گاز کارخانه‌ها؟» کارخانه‌ای که دو هفته مادهٔ اولیه قطع می‌شود، نمی‌تواند تعهد فروش بدهد. نتیجه: از دست رفتن بازار و بیکاری بیشتر. صنایع پتروشیمی، تولید متانول، آمونیاک و اوره، یعنی ستون صادرات غیرنفتی، با قطع یا کاهش مادهٔ اولیه روبه‌رو می‌شوند، آن هم با اعلام یک‌روزه و اجرای فردا. این بی‌برنامگی، سرمایه‌گذاری، قرارداد خارجی و اشتغال را نابود می‌کند.
دولت می‌داند زمستان کمبود گاز خواهد داشت، اما هیچ برنامهٔ روشنی برای اینکه این کمبود چگونه و با چه قاعده‌ای مدیریت شود، ارائه نمی‌دهد. زمستان سرد در راه است. کمبود گاز شاید اجتناب‌ناپذیر باشد، اما غافلگیر کردن مردم و صنعت، انتخاب این دولت است. و این انتخاب، نام دیگرش ورشکستگی در مدیریت است.
🧊 سرمای بی‌مدیریت
جمهوری اسلامی نه فقط در اقتصاد، بلکه در ادارهٔ کشور ورشکسته است. از قیمت میوه تا قطع گاز، هر بحران نشان می‌دهد که این نظام نه برنامه دارد، نه توان، و نه اراده‌ای برای خدمت به مردم. هزینهٔ این ورشکستگی را کارگر، کشاورز، و خانوار ایرانی می‌پردازد و تا وقتی این ساختار سرپا باشد، زمستان‌ها سردتر و سفره‌ها خالی‌تر خواهند شد.

📰
⚖️ ناواناتم پیلای، حقوقدان ۸۵ سالهٔ هندی اهل آفریقای جنوبی، برندهٔ نوبل صلح ۲۰۲۶ شد. او نخستین قاضی زن سیاه‌پوست در دیوان عالی آفریقای جنوبی، رئیس پیشین نهاد حقوق بشر سازمان ملل (۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴)، قاضی دیوان بین‌المللی دادگستری و رئیس دادگاه کیفری بین‌المللی رواندا بوده است.
🕊 کمیتهٔ نوبل دلیل اعطای جایزه را «تلاش برای صلح و اصول حقوقی بین‌المللی» اعلام کرد. این کمیته تأکید کرد که در زمانی که شمار جنگ‌ها و درگیری‌ها رو به افزایش است و قاضیان و نهادهای حقوقی بین‌المللی زیر حمله‌اند، نظم حقوقی بین‌المللی شرط لازم برای حل‌وفصل درگیری‌ها بدون خشونت است.
🌍 وزارت خارجهٔ اسرائیل در واکنشی خشمگین در شبکهٔ ایکس نوشت: «اگر جایزه‌ای برای دروغ، نفرت و خون‌ریزی وجود داشت، ناوی پیلای نه‌تنها رقیب، بلکه یکی از مدعیان اصلی بود.» این وزارتخانه جایزه را «برای مشروعیت‌بخشی به نفرت ضداسرائیلی» خواند و مدعی شد: «کمیتهٔ نوبل بزرگ‌ترین دروغ قرن بیست‌ویکم را پاداش داده است.» در پیام وزارت خارجه، نام گوبلز، وزیر تبلیغات نازی، نیز آورده شده است.
🔚 بیش از هر چیز، این جایزه نشان می‌دهد اسرائیل امروز تا چه اندازه منزوی است. نسل‌کشی در غزه جهان را تکان داده و هرچند دولت‌های غربی می‌کوشند از سخن گفتن دربارهٔ جنایت‌ها بگریزند و به اسرائیل مستقیم و غیرمستقیم کمک کنند، افکار عمومی جهان دیگر تحمل نمی‌کند. سیاستمداران آمریکا و اروپا هنوز با تسلیحات، veto و پول از این نسل‌کشی حمایت می‌کنند، اما شکاف میان آن‌ها و مردمشان هر روز عمیق‌تر می‌شود. اعتراضات دانشگاه‌ها، خیابان‌ها و صندوق‌های رأی نشان می‌دهد شهروندان خسته‌اند و دیگر نمی‌پذیرند که نامشان با این جنایت گره بخورد. شکی نیست که کمیته نوبل، ابزار بورژوازی جهانی است، ولی برای کسب محبوبیت و اعتبار همزمان نظرات خود را با افکار عمومی هماهنگ می کند.

📈
🍅 گوجه و پیاز راهی بازارهای خارجی شدند
گمرک، صادرات گوجه‌فرنگی زراعی و پیاز را «مجاز مشروط» کرد. یعنی همان محصولاتی که سفره‌ی خانوار ایرانی به آن‌ها وابسته است، حالا راه بازارهای خارجی را در پیش می‌گیرند—در حالی که قیمت همین اقلام در داخل، هر هفته رکورد تازه‌ای می‌زند. وقتی صادرات آزاد شود و تولید داخلی پاسخگوی نیاز نباشد، نتیجه روشن است: گرانی دوباره، این بار با چراغ سبز رسمی.
🥚 تخم‌مرغ: مازاد داریم، اما قیمت باز هم بالا می‌رود
اتحادیه مرغداران می‌گوید مهرماه ۱۰ هزار تن مازاد تولید داریم. اما همان اتحادیه، پیشنهاد اصلاح قیمت هر کیلو تخم‌مرغ درب مرغداری به ۳۳۳ هزار تومان را داده—در حالی که قیمت فعلی ۲۲۰ تا ۲۳۰ هزار تومان است. یعنی حتی با وجود مازاد، قرار است قیمت برای مصرف‌کننده تا ۲۰ هزار تومان برای هر عدد تخم‌مرغ بالا برود. مرغداران می‌گویند زیان می‌کنند؛ مصرف‌کننده می‌گوید توان ندارد. هر دو راست می‌گویند—و این دقیقاً معنای شکاف طبقاتی است: هزینه‌ها به سفره‌ی مردم منتقل می‌شود، اما سود در زنجیره‌ای می‌ماند که هیچ‌کس پاسخگوی آن نیست.
📉 منافع طبقات بالا

• صادرات محصولات اساسی، وقتی تولید داخلی کفایت نمی‌کند = گرانی بیشتر
• افزایش قیمت‌های زنجیره‌ای بدون نظارت = فشار بر دهک‌های پایین
• مازاد تولید، اگر به سفره‌ی مردم نرسد = بدبختی مضاعف
  تورم فقط یک عدد نیست. یعنی پدری که شب‌ها حساب می‌کند تخم‌مرغ بخرد یا نه. یعنی مادری که گوجه را از سبد خرید حذف می‌کند. یعنی شکافی که هر روز عمیق‌تر می‌شود—و کسی که باید پاسخ بدهد، سکوت می‌کند.
  نبود اندیشه‌ی اقتصادی در خدمت مردم، ریشه‌ی بحران است. سیاست‌ها نه بر پایه‌ی رفاه توده‌ها، بلکه بر اساس منافع بازار و صادرات تنظیم می‌شوند. تا وقتی اقتصاد کشور برای منافع طبقات بالا طراحی شود، گرانی و شکاف طبقاتی درمان نمی‌شود.