اوکراین و روسیه در استانبول دور جدیدی از مذاکرات صلح را آغاز کردند.

خواست‌های روسیه به دلایل اصلی جنگ بازمی‌گردد. بخش عمده‌ای از این دلایل به حمایت ایالات متحده، اتحادیه اروپا و بریتانیا از اوکراین مرتبط است. این کشورها در حال حاضر به اندازه‌ای از اوکراین حمایت می‌کنند که می‌توان آن را به یک جنگ نیابتی علیه روسیه تعبیر کرد. اما این جنگ نیابتی، که از سوی ناتو و اتحادیه اروپا پیش برده می‌شود، به نظر می‌رسد از نظر نظامی در حال شکست است.

روسیه اکنون در این جنگ فرسایشی دست بالا را دارد. ارتش این کشور ماه‌به‌ماه قوی‌تر می‌شود، در حالی که ارتش اوکراین با کاهش نیرو، تسلیحات و آموزش مواجه است.

در میز مذاکره، روسیه همچنان خواهان به رسمیت شناخته شدن کریمه و چهار منطقه شرقی اوکراین به عنوان خاک روسیه است. همچنین، مسکو خواستار خلع سلاح اوکراین و اعلام بی‌طرفی آن شده است.

اختلاف موضع اتحادیه اروپا با آمریکا در موضوع جنگ اوکراین تا حد زیادی ریشه در مسائل اقتصادی دارد.

صنعت: صنایع اروپا، به‌ویژه در کشورهایی مانند آلمان، به شدت وابسته به انرژی ارزان هستند. با افزایش قیمت انرژی پس از جنگ، ادامه فعالیت صنعتی در داخل اروپا برای برخی شرکت‌ها به‌صرفه نبوده و باعث شده آنها به فکر انتقال خطوط تولید به خارج از اروپا بیفتند.

1. انرژی: انرژی در اروپا (به‌ویژه پس از قطع شدن گاز ارزان روسیه) بسیار گران شده، همین موضوع قدرت رقابتی اروپا را کاهش داده است.
2. مالی: کشورهای اروپایی با چالش‌هایی برای تأمین مالی بازسازی زیرساخت‌ها، حمایت از صنعت و مقابله با تورم مواجه‌اند، در حالی که آمریکا دسترسی آسان‌تری به منابع مالی دارد.

به این دلیلها کشورهای اروپایی، بدون رسیدن به اهداف خاصی (مانند جلوگیری از نفوذ بیشتر روسیه یا تضمین منافع صنعتی خود در اوکراین) پایان جنگ را به نفع خود نمیدانند.

جمهوری اسلامی با سیاست‌های ضدکارگری خود موجب شده تا حقوق کارگران ایرانی آنقدر ناچیز باشد که برای بقا مجبور به مهاجرت به کشورهای عربی شوند. این فرار مغزها و نیروی کار نه‌تنها بحران انسانی ایجاد کرده، بلکه ضربه‌ای مهلک به صنعت و اقتصاد ایران وارد می‌کند.

نسرین اوجاقی دبیرکل انجمن ملی صنایع لوازم خانگی ایران: «تنها از یک کارخانه لوازم خانگی ما، 40 نفر کارشان را رها کرده‌اند و برای کارگری به کشور عمان رفته‌اند.

نسرین اوجاقی دبیرکل انجمن ملی صنایع لوازم خانگی ایران: «تنها از یک کارخانه لوازم خانگی ما، 40 نفر کارشان را رها کرده‌اند و برای کارگری به کشور عمان رفته‌اند. حداکثر حقوق یک کارگر در ایران 25 میلیون است، ولی وقتی همین کارگر به یک کشور عربی همسایه می‌رود ده‌ها برابر این رقم، دستمزد می‌گیرد.» او از پیشنهاد بیشرمانه عرب‌ها برای خارج کردن ایران پرده برداشت و گفت با توجه به شرایط ایران به کارخانه دارها پیشنهاد کرده‌اند که کل کارخانه را در این کشورها با مزایای ویژه برپا کنند و کل کسب و کار را به این کشورها منتقل کنند! این در حالی است که به گزارش اقتصادنیوز، بررسی داده‌های مرکز آمار ایران میگوید که ظرفیت‌های شغلی در بخش صنعتی به اندازه کافی گسترش نیافته و امکان جذب نیروی انسانی گسترده‌تر در آن فراهم نشده است.

این وضعیت نتیجه مستقیم سیاست‌های ناکارآمد، فساد ساختاری و بی توجهی جمهوری اسلامی به معیشت کارگران است. اگر این روند ادامه یابد، نه‌تنها صنعت لوازم خانگی، بلکه دیگر بخش‌های تولیدی نیز از بین خواهند رفت و ایران به کشوری کاملاً وابسته تبدیل خواهد شد.

تلاش «ده مهر» همواره این است که با همه ی توان بتواند یک گروه در گوشه و کنار تاریک خانه های جمهوری اسلامی بیابد و به توده ها نشان دهد که تا این گروه هست، باید همه چیز را پذیرفت و دست به شورش نزد؛ کارگر باید برای درخواست مزد خود تازیانه بر پشت را بپذیرد؛ زن باید برای آزادی از روسری و گزینش پوشش خود مرگ را بپذیرد؛ خلق های میهن باید خواری و ستم را بپذیرند.

این‌بار آقای بهمن آزاد سخن نویی به گفته‌های گذشته «ده مهر» افزوده‌است. ایشان می‌گوید:

“ بورژوازی خیانتکاره، جمهوری اسلامی نه…”

آیا می‌شود  جمهوری اسلامی را از طبقه‌های حاکمیتی آن از هم جدا کرد؟ آیا جمهوری اسلامی به خودی خود در حبابی جداگانه از آرایش طبقاتی جامعه می‌زید؟

چرا آقای آزاد به چنین جداسازی بی معنایی نیاز دارد؟

تنها را چاره برای بیرون راندن جمهوری اسلامی از زیر ضربه، جداکردن نام آن از طبقه‌هایی است که در آن فرمان‌روایی می‌کنند.

ایشان در جای دیگری می‌گوید: “جمهوری اسلامی هم یک پدیده واحد نیست.”

مگر حاکمیتی در جهان می‌شناسیم که یک‌دست باشد؟

بورژوازی بوروکراتیک و بورژوازی مالی که در میان لایه‌های بالایی جامعه پایگاه دارند، خواهان نزدیکی به غرب هستند. بورژوازی تجاری و بورژوازی نظامی که میان لایه‌های مذهبی جامعه پایگاه دارند، این نزدیکی را به سود خود نمی‌دانند. به دو دلیل برجسته: یک- با نزدیکی به غرب این دو لایه بورژوازی پایگاه اجتماعی خود را از دست خواهند داد و جایگاه‌شان در حاکمیت در برابر دو لایه دیگر بورژوازی سست خواهد شد. دو- بورژوازی نظامی زندگی خود را وام‌دار شرایط تنش آمیز نه صلح- نه جنگ در منطقه است.

میان لایه‌های گوناگون بورژوازی انگلی در حاکمیت جمهوری اسلامی تضاد آشتی‌پذیر است، ولی این لایه‌ها همواره در برابر مردم و در پیش‌گیری اقتصاد کلان نئولیبرالیستی با هم هم‌ساز بوده‌اند.

در یکی از غیرمنتظره‌ترین و جنجالی‌ترین تصمیمات سیاست خارجی ایالات متحده در دهه اخیر، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در جریان سفر خود به خاورمیانه اعلام کرد که قصد دارد تمام تحریم‌ها علیه سوریه را لغو کند. این اعلام در جریان «همایش سرمایه‌گذاری آمریکا-عربستان» در ریاض صورت گرفت و نشان‌دهنده چرخشی عمده در رویکرد واشنگتن به تحولات منطقه است.

تحریم‌هایی که از سال ۱۹۷۹ علیه سوریه اعمال شده بود، به تدریج و در واکنش به حمایت سوریه از جنبش فلسطین، به بهانه نقض حقوق بشر و نزدیکی با ایران شدت گرفت. اکنون، لغو کامل این تحریم‌ها – در حالی که رئیس‌جمهور فعلی سوریه، احمد حسین الشعار، تا چندی پیش از سوی آمریکا به‌عنوان یکی از رهبران سابق القاعده تحت تعقیب بود – اقدامی بی‌سابقه به شمار می‌رود.

الشعار متعهد شده است که مانع از بازگشت داعش شود، تمام اردوگاه‌های جهادی را تحت کنترل دولت درآورد و و در خاک خود گروههای ضداسرائیلی نداشته باشد؛ امری که می‌تواند بازتعریفی از نقش سوریه در امنیت منطقه‌ای خاورمیانه باشد. بسیاری از این گروه‌ها، که عمدتاً از آسیای مرکزی می‌آیند، در سرنگونی بشار اسد نقش اساسی ایفا کردند.

تغاری بشکند ماستی بریزد، جهان گردد به کم کاسه لیسان

این تصمیم هم‌چنین به‌گونه‌ای تنظیم شده که منافع بازیگران منطقه‌ای را تأمین کند. عربستان و امارات که بازسازی سوریه را فرصتی سیاسی-اقتصادی می‌دانند، اکنون می‌توانند سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در این کشور داشته باشند. ترکیه نیز که در دوره اخیر از نظر اقتصادی تحت فشار بوده، از کاهش تحریم‌ها برای تقویت نفوذ خود استقبال کرده است.

این تحول نشان می‌دهد که آمریکا در پی طراحی معماری جدیدی در خاورمیانه است؛ نظمی که به‌جای حضور مستقیم نظامی، بر همکاری امنیتی، نفوذ اقتصادی و توازن منطقه‌ای از طریق بازیگران بومی استوار است – الگویی که سوریه، اولین آزمایش آن محسوب می‌شود.

یکی از گروه‌هایی که در برون از مرزهای کشور همه‌ی تلاش خود را برای پاک‌شویی گناهان بی‌شمار جمهوری اسلامی به کار می‌برد، گروه «ده مهر» است. سال‌هاست که این گروه بزرگترین تلاش کمونیستی خود را برای ایستادن زیر سایه یک لایه بورژوازی انگلی در حاکمیت به کار برده‌است.

سال‌هاست، گروه «ده مهر» خود را تنها بازمانده‌ی راستین و پویای حزب توده‌ی ایران می‌داند و دیگر شاخه‌های «چپ» را که زیر بار سازش با سامانه‌ی سرمایه اسلامی نمی‌روند، با «سوسیال‌دموکرات» خواندن می‌کوبد. این گروه چنان با خشم و افسوس از «کژروی» «چپ»های دیگر سخن می‌گوید که گویی بریدن از جمهوری اسلامی، خیانتی نابخشودنی‌ست.

وارونه آن چه که «ده مهر» می‌گوید، نه دیگران گرایش به سوسیال‌دموکراسی دارند، بل‌که آن گروهی که زیر سایه یک لایه بورژوازی می‌ایستد، سوسیال‌دموکرات است. «ده مهر» به نکوهش کسانی می‌پردازد که برای پشتیبانی از «نبرد ضدامپریالیستی» جمهوری اسلامی، نبرد طبقاتی را فراموش نمی‌کنند؛ به جای آن از سرمایه‌داری ددمنشانه، از سیاست‌های آزادسازی اقتصادی و سرکوب آزادی‌های بنیادی، انتقاد می‌کنند. 

راستش این است که آن‌چه «ده مهر» از یک باورمند به مارکس و لنین چشم‌داشت دارد، چیزی فرای پشتیبانی از یک لایه‌ی انگلی از بورژوازی درون کشوری که نگاه به شرق دارد، نیست. این دیدگاه «ده مهر» نه شناسه‌ی مستقل طبقاتی دارد، نه پرچم دادگری را برافراشته نگه می‌دارد؛ تنها پوششی‌ست برای پذیرش پنهان جمهوری اسلامی.

در همین زمینه، گفت‌وگوی آقای بهمن آزاد با آقای علیزاده، که در یوتیوب پخش شده‌است، نمونه‌ای روشن از همین ناسازگاری‌ها در دیدگاه است.

آقای بهمن آزاد در کردار، به جای آن‌که بخواهد نبرد طبقاتی را ژرف‌تر کند، در پی آن است که این دشمنی جمهوری اسلامی با توده‌ها و رنج‌بران را بپوشاند؛ و آن‌چه که او «سیاست ضدامپریالیستی» می‌خواند، چیزی نیست مگر برای چشم‌پوشی بر بهره‌کشی، نابرابری و سرکوبی که در دل همین سامانه سرمایه‌داری جمهوری اسلامی جای گرفته‌است.