پیروزی‌ها فقط زمانی دست یافتنی هستند که جبهه و پشت جبهه متحد باشند

پراودا شماره 131

گ.آ. زیوگانوف

سخنرانی رئیس کمیته مرکزی حزب کمونیست فدراسیون روسیه و رهبر فراکسیون حزب کمونیست، گ.آ. زیوگانوف، از تریبون دومای دولتی

نمایندگان محترم!

امروز شورای ناتو همراه با اوکراین گرد هم می‌آید. دیروز رئیس کمیته نظامی این ائتلاف، راب باور، اعلام کرد که آنها در حال بررسی امکان ضربه پیشگیرانه به روسیه هستند. اما «اُرشِینیک»، با نشانه‌ای که همه رویدادهای سیاسی هفته گذشته تحت آن قرار داشتند، بسیاری را متوجه کرد و نشان داد که تمام مهاجمان، کسانی که جنگی علیه دنیای روسی راه انداخته‌اند، به شدت آسیب‌پذیر هستند.

هیچ روزنامه یا شبکه تلویزیونی غربی وجود ندارد که تعداد دقیقه‌هایی که «اُرشِینیک» می‌تواند تا وارساو، برلین، پاریس یا لندن پرواز کند را محاسبه نکرده باشد. در واقع، این موشک تمامی میدان‌های نبرد در اروپا را پوشش می‌دهد.

به نظر من، این تصمیم رئیس‌جمهور تصمیمی سنجیده، کاملاً اندیشیده و فوق‌العاده مؤثر بود. زمانی که عضو شورای امنیت و رئیس دومای دولتی، ولودین، در رسانه‌ها ظاهر شد و با دقت به تمام جامعه جهانی هشدار داد که سلاح جدید و با کیفیتی برای استفاده در میدان نبرد آماده است، این نه تنها درست بود، بلکه به موقع هم انجام شد.

دیروز با کسانی که در دنیپرپتروفسک زندگی می‌کنند صحبت کردم. در «یوشماش» دو برادر من کار می‌کردند. من خوب این کارخانه را می‌شناسم. این کارخانه، همراه با کارخانه شماره یک موشکی در سامارا در دوران شوروی یکی از مهم‌ترین تولیدکنندگان تجهیزات موشکی و هسته‌ای بود.

در آنجا مهندسان افسانه‌ای مانند اوتکین و یانگل کار می‌کردند. آنها موشک «ساتانا» RS-36 را ساختند. من اولین بار آن را در مسکو دیدم. سپس آن را در مأموریت‌های رزمی در سرزمین خودمان مشاهده کردم. این موشک با قطر سه متر، وزنی بیش از 200 تن و ده کلاهک هسته‌ای، امکانات عظیمی داشت و می‌توانست تا 17 هزار کیلومتر برد داشته باشد. چند عدد از این موشک‌ها کافی بود تا «انگلیسی‌ها» دیگر نتوانند کسی را آزار دهند.

اما تراژدی این است که این کارخانه به دست نازی‌ها و باندراها افتاد. از سال 2019 آمریکایی‌ها و آلمانی‌ها به آنجا نفوذ کردند. این کارخانه ده طبقه زیرزمینی دارد. و ما مجبور شدیم تا این تأسیسات تولیدی را مورد هدف قرار دهیم.

وقتی می‌گویند که آنجا هیچ چیزی کار نمی‌کند، این درست نیست. اگر شما راه‌حل‌های مهندسی، فناوری‌ها و نیروهای متخصص داشته باشید، در کنار یک نیروگاه هسته‌ای می‌توانید هر محصولی را تولید کنید، حتی محصولات هسته‌ای. چون برای این کار اول از همه به انسان‌های باهوش و رهبران سیاسی توانمند نیاز دارید.

فقط این حقیقت که ما یک تأسیساتی را که می‌توانست موشک‌هایی بسازد که بسیاری از نقاط کشورمان را هدف قرار دهد، از بین بردیم، اهمیت اساسی دارد. اما می‌خواهم از اطلاعاتی که کسب کردیم و همچنین از هوشیاری نیروهای اطلاعاتی‌مان تشکر کنم. به عنوان کسی که سه سال در خدمت بوده‌ام و مسئول «پرونده ویژه» در شرایط جنگ و خطرات نظامی بوده‌ام، می‌توانم بگویم: برای اولین بار هیچ‌کدام از اطلاعاتی‌های جهانی نمی‌دانستند که چنین سلاحی آزمایش شده و آماده استفاده در میدان نبرد است در اختیار ما قرار دارد. این یک دستاورد عظیم در سال‌های اخیر است. زیرا زمانی بود که حتی اعضای دولت که دسترسی به اسرار دولتی داشتند، در خارج از کشور در حال افشای تمامی اسرار بودند.

راستی، «اُرشِینیک» نام بسیار مناسبی است. طبق اسطوره‌شناسی روسی، ارشِینیک ارواح شیطانی را دور می‌کند. همچنین می‌توان به موقع «برخورد با ارشِینیک» را تجربه کرد. بنابراین این نام جذاب قطعاً جایگاه خود را پیدا خواهد کرد. فکر می‌کنم 21 نوامبر اکنون به عنوان روز «اُرشِینیک» در تقویم ثبت خواهد شد.

اما می‌خواهم تأکید کنم: پیروزی‌ها تنها زمانی ممکن هستند که جبهه و پشت جبهه با هم متحد باشند. در حال حاضر، نمایندگان ما کلاشینکوف، نویکوف، تایساو دیدار بسیار مهمی برگزار می‌کنند. وسلیف نیز سخنرانی عالی داشت. در کنفرانس بین‌المجالس کشورهای مشترک‌المنافع، نمایندگانی از تمام جمهوری‌های برادر حضور دارند. و من به وضوح به آنها گفتم: هیچ‌کدام از شما به تنهایی نمی‌توانید بقا پیدا کنید. اگر روسیه شکست استراتژیک بخورد، شما همه به این چاه سقوط خواهید کرد و هیچ آینده‌ای نخواهید داشت.

همچنین یادآوری کردم که چرا در ماه مه 1945 پیروز شدیم. زیرا در ابتدا پیروزی در مبارزه برای وحدت کشور را کسب کردیم. امپراتوری فروپاشیده را در قالب جدیدی به نام اتحاد جماهیر شوروی با پرچم کار، عدالت و دوستی ملت‌ها جمع کردیم. در عرض ده سال نه هزار کارخانه ساختیم. بی‌سوادی، فقر و یتیمی را شکست دادیم. تبدیل به متمدن‌ترین، پرعلم‌ترین و کارآمدترین کشور جهان شدیم.

ما با نرخ رشد اقتصادی 14% در سال سیاستی کاملاً متفاوت داشتیم. و بهترین‌ها را ساختیم. ما 15 سال در زمینه‌هایی که امروز آنها را به نمایش می‌گذاریم از آمریکایی‌ها پیش بودیم. وقتی آنها «ساتانا» را دیدند، وحشت کردند. یک برنامه به نام «دست مرده» وجود داشت که حتی بمب اتمی نمی‌توانست در برابر آن مانعی ایجاد کند. تمامی سیستم‌ها محافظت شده بودند و کارایی آن بسیار عالی بود.

این نتیجه‌گیری‌ها به وسیله علم بنیادین ما و صنعت منحصر به فرد‌مان به دست آمده بود. و دوباره تأکید می‌کنم: بدون علم بنیادین، کشورهای بزرگ وجود نخواهند داشت. بدون جمعیت تحصیل‌کرده، هیچ آینده‌ای برای یک کشور وجود ندارد. ما باید اصول آموزش و پرورش نسل جدید را به طور اساسی بازبینی کنیم. این نسل جدید باید در شرایط کاملاً متفاوتی پرورش یابد.

مسئله این نیست که آیا چیزی را دوست داریم یا نه. بلکه اگر پشت جبهه به هم ریخته باشد هیچ پیروزی کاملی در جبهه وجود ندارد. با نرخ بهره 21% هیچ صنعتی نمی‌تواند رشد کند. با سیاست‌های پولی 53% همیشه کمبود در جریان اقتصادی خواهید داشت. بدون توجه به کودکان، زنان، سالمندان و خانواده‌های پرجمعیت، ما همچنان در حال مرگ خواهیم بود.

پیشنهادات مِلنیکوف، آفونین، نویکوف، کاشین، هاری‌تونوف، کالمیتسف، کلاشینکوف، اوستنینا و آلفیروف در پیش روی شما قرار دارد. به این طرح‌ها برگردید!

ما اکنون باید نتایج خود را گزارش دهیم. قبل از اینکه رئیس‌جمهور به تلویزیون بیاید و به همه بگوید که چگونه سال نو را آغاز خواهیم کرد ،رؤسای کمیته‌های دومای دولتی به کشور گزارشی از عملکرد خود ارائه خواهند داد.

ما تجربه بی‌نظیری در زمینه تولیدات مردمی داریم. وقت آن است که به این تجربه توجه کنید! دولت هیچ پولی نمی‌گیرد و همه به طور پایدار کار می‌کنند و بهترین محصولات را برای کشور تأمین می‌کنند.

ما تجربه بی‌نظیری در فعالیت‌های ورزشی عمومی داریم. به باشگاه ورزشی حزب کمونیست روسیه نگاه کنید که هم در مینی فوتبال ، هم در شطرنج، هم در والیبال و در بسیاری از رشته‌های دیگر قهرمان شده است.

اینکه ساختارهای جوانان ما چگونه کار می‌کنند و پیونریا و کُمسمول را احیا می‌کنند نیز قابل توجه است. به همین تازگی، در مراسم‌های الکساندرا نیکولایونا پاخموتوا بهترین آثار دوران شوروی شنیده شد و شما خود این را شنیدید. پس بیایید دوباره در برنامه‌های درسی مدارس «چگونه فولاد آبدیده شد» و «گارد جوان» را بیاوریم! و خواهید دید که چه میهن‌پرستانی خواهیم داشت که برای دفاع

از کشور مبارزه خواهند کرد و قطعاً پیروز خواهند شد.

باز هم به شما می‌گویم: «ستون پنجم» دست از کار نکشیده! آنها به کشور خیانت کردند، آنها ما را به این وضعیت کشاندند و هنوز در حال دستکاری، حتی در سیاست هستند.

ما نمی‌توانیم انتخابات را طبق روش‌های قدیمی برگزار کنیم — این امنیت و وحدت جامعه را تضعیف خواهد کرد. ما نمی‌توانیم بدون کد انتخاباتی و بدون شورای قانونگذاری قانون اساسی پیش برویم. شما مطالبی در این زمینه دارید که توسط کالمیتسف و سینلیچیکوف آماده شده است. ما باید تصمیمات لازم را اتخاذ کنیم و برای کمپین انتخاباتی آینده آماده شویم.

80 سالگی پیروزی بزرگ ما پیش رو است. و می‌توانیم این جشن را به گونه‌ای برگزار کنیم که جهان را تکان دهد و به ما اجازه دهد با اطمینان به آینده نگاه کنیم.

رئیس‌جمهور و رهبران کشورهای مشترک‌المنافع نمونه‌ای عالی نشان دادند و بیانیه فوق‌العاده‌ای صادر کردند. 100 کشور ابتکار برگزاری یک انجمن ضد فاشیستی در مینسک را پذیرفتند. در ابتدا قرار بود این انجمن در نوامبر برگزار شود، اما لوکاشنکو انتخابات خود را به ژانویه موکول کرد. این یک تصمیم بسیار خردمندانه و صحیح است. چرا که آمریکایی‌ها پس از انتخابات خود هنوز فرصت نخواهند داشت تا از تکنولوژی‌های کثیف و ستون پنجم خود استفاده کنند. بنابراین ما این انجمن را کمی دیرتر برگزار خواهیم کرد. نمایندگان تمامی کشورهای جهان به اینجا خواهند آمد و صدای خود را برای صلح و خوشبختی در کره خاکی بلند خواهند کرد.

ما تمام تلاش خود را خواهیم کرد تا از کسانی که امروز در شرایط سخت قرار دارند، حمایت کنیم. به تازگی، کاروان شماره 131 خود را به دونباس و نووروسیا فرستادیم و همچنان به فرستادن ادامه خواهیم داد. هر دو هفته یک بار 250 کودک در «اسنیگیری» استراحت می‌کنند. و از همه کسانی که از ابتکار ما، از جمله در زمینه تأمین مالی این برنامه برای آینده حمایت کرده‌اند ، تشکر می‌کنم.

برنامه ما روی میزشماست. تجربیات ما برای شما شناخته شده است. رهبران ما دستورات رئیس‌جمهور و پیام‌های او را به طور دقیق اجرا می‌کنند. و ما معتقدیم که رسیدن به نرخ رشد جهانی بیش از 3 درصد و غلبه بر فقر و زوال جمعیتی برای ما ممکن است. اما برای این کار، به 10 تریلیون اضافی در بودجه کشور نیاز داریم.

دفعه پیش پس از تصویب بودجه، رئیس‌جمهور 7 تریلیون دیگر به بخش‌های مسکن و خدمات شهری، تعطیلات کودکانه، خانواده‌های پرجمعیت و دیگر نیازهای مهم اضافه کرد. منابع اضافی مورد نیاز برای ما موجود است. ما به اولیگارش‌هایی که 26 میلیارد دلار فقط در 10 ماه اخیر گرفته‌اند نیاز نداریم! اما باید از منابع عظیم خود برای بهبود وضعیت کشور و حمایت از بچه‌ها در جبهه استفاده کنیم. آنهایی که خون خود را در میدان جنگ می‌ریزند، حداقل 200-250 هزار روبل دریافت می‌کنند. و اگر شما فکر کنید که ارتش میلیون نفری که با پیروزی بازخواهد گشت، بعد از این، فقط با 50 هزار روبل موافقت خواهد کرد، شدیداً در اشتباهید. چنین چیزی در تاریخ هیچ‌گاه اتفاق نیفتاده است.

پس ما باید برای حل مسائل پیش رو آماده شویم.

سرنوشت سوریه نامعلوم است

رژیم اسد با دوری گرفتن از راه رشد غیرسرمایه‌داری و پذیرش دستورهای نهادهای مالی امپریالیستی برای پیاده کردن اقتصاد نئولیبرالیستی، پای‌گاه اجتماعی خود را کم‌توان و در برابر دشمنان خود را آسیب‌پذیر کرد. کشورهای امپریالیستی با کمک کشورهای واپس‌گرا خلیج فارس و ترکیه از این کم توانی به سود منافع ژئوپولتیکی خود بهره‌جویی کردند و جنگ سال ۲۰۱۱ را به راه انداختند.

جای هیچ تردیدی نیست که این سرنگونی به دستور و به سود امپریالیسم انجام شده‌است. هیچ تردیدی نیست که اسراییل، ترکیه و امریکا در واژگونی اسد نقش اصلی را بازی کردند و به همین دلیل بیش‌ترین سود را خواهند برد. هیچ شکی هم نیست که جمهوری اسلامی پس از ضربه‌های بی‌شماری که از رژیم صهیونیستی اسراییل خورد توان کمک به رژیم اسد را از دست داده‌بود و برای همین بیش‌ترین ضربه را از واژگونی اسد خواهد خورد.

همان‌گونه که دیده‌ایم کشورهای گوناگونی منافع ژئوپولیتیکی گوناگونی در سوریه دارند. در یک سو، اسراییل و امریکا و در سوی دیگر روسیه و جمهوری اسلامی ایستاده‌اند، ترکیه هم نقش “شریک دزد و دوست قافله” را بازی می‌کند.

هنوز روشن نیست که آیا واژگونی اسد به دست نیروهای سازمان‌دهی شده کشورهای امپریالیستی و صهیونیستی به سود مردم این کشور خواهد شد یا نه؟ نیروهای “چپ” سوریه بسیار کم‌توان هستند و هیچ نقشی در این روی‌دادها نداشته‌اند. برای همین، سرنوشت مردم سوریه با برایند نبرد طبقاتی که هم اکنون در روند انجام است گره خورده‌است.

سیاست‌های نئولیبرالیستی اسد در سوریه

در شورش‌های سوریه در سال ۲۰۱۱، سازه‌های گوناگونی مانند اقتصاد نئولیبرالیستی نقش بزرگی داشتند.

اصلاحات نئولیبرالیستی در سوریه به سفارش نهادهای مالی امپریالیستی مانند بانک‌جهانی و صندوق بین‌المللی پول پیاده شد. این نهادها سوریه را از یک اقتصاد دولتی و سوسیالیستی مانند به دور کرده و دولت را برای برپایی یک اقتصاد وابسته بر بازار انگیزه دادند.

بانک‌جهانی و صندوق بین‌المللی پول از کاهش نقش دولت و خصوصی‌سازی و آزادسازی مقررات پشتیبانی کردند. یکی از دستورهای بنیانی این نهادهای امپریالیستی کاهش یارانه‌ها با هدف کاهش کسری بودجه دولت بود. در سوریه، این برنامه یارانه‌های کالاهای پایه‌ای مانند خوراک و سوخت را به کاهش داد که برای مردم تنگ‌دست و تهی‌دست بسیار ناگوار بود. هم‌زمان کمک به بخش کشاورزی هم کاهش یافت. بانک‌جهانی با باز کردن بازار سوریه برای سرمایه‌گذاری جهانی صنعت تولیدی کم‌توان کشور به رهبری بورژوازی ملی را نابود کرد و به افزایش بیکاری کمک کرد.

یکی دیگر از سفارش‌های بانک‌جهانی لاغر کردن دولت بود که بخش خصوصی را گسترش داد و به کاهش وابستگی به کارهای دولتی انجامید. این کار لرزه به اندام کارکنان دولتی که پای‌گاه اجتماعی دولت بودند انداخت.

نهادهای امپریالیستی پیش‌نهادهایی برای دگرگونی سیاست‌های کشاورزی از روی‌کردهای دولتی به روی‌کردهای بازار دادند که به معنای کاهش کمک از کشاورزان کوچک بود. این‌کار کشاورزان کوچک را که همیشه از پشتیبانی دولت برخوردار بودند نه تنها ناخشنود کرد بل‌که کشور را با کم‌بود کالاهای خوراکی روبرو کرد.

این سیاست‌ها که با هدف ویران‌سازی اقتصاد غیرسرمایه‌داری سوریه برنامه‌ریزی شده‌بودند، پیامدهای منفی بزرگی برای آسیب‌پذیرترین لایه‌های جامعه داشتند.

دولت سوریه با پیاده کردن اقتصاد نئولیبرالیستی بخش بزرگی از پای‌گاه اجتماعی خود که دربرگیرنده کشاورزان خُرد، بورژوازی ملی، کارمندان دولتی و تنگ‌دستان شهری و روستایی بود را از دست داد و خود را در برابر دشمنان درون و برون از مرزها آسیب‌پذیر کرد.

منافع ژئوپولیتیک جمهوری اسلامی در سوریه

بدون هیچ تردیدی جمهوری اسلامی بزرگ‌ترین بازنده فروپاشی رژیم اسد است. جمهوری اسلامی سال‌ها بود که با کمک نیروهای جانشینی خود یک “محور مقاومت” در برابر اسراییل و امریکا در خاورمیانه پایه‌گزاری کرد. جمهوری اسلامی با از دست دادن سوریه «مهم‌ترین پایگاه» خود را از دست داده‌است.

فروپاشی اسد می‌تواند برای جمهوری اسلامی برای فرستادن جنگ‌افزار به حزب‌الله دشواری‌های فراوانی پدید آورد. این فروپاشی دست‌رسی جمهوری اسلامی به دریای مدیترانه را هم سخت کرده‌است. اکنون، “محور مقاومت” کم‌توان شده‌است.

نگرانی اصلی جمهوری اسلامی این است که آیا جانشین بشار اسد، سوریه را با آن دشمن می‌کند.

ولی دو راه حل برای جمهوری اسلامی هنوز مانده‌است؛ یک- ساختن گروه‌های جانشینی علیه دولت نو سوریه، همان‌گونه که ترکیه و امریکا علیه دولت اسد انجام داده‌بودند. اگر سوریه نتواند نهادهای دولتی نیرومند و یک دست‌گاه سیاسی پایدار بسازد، جمهوری اسلامی به آسانی می‌تواند با پشتیبانی از گروه‌های دست ساخته دوباره نفوذ خود را در سوریه بازسازی کند. دو- پیدا کردن دوست در میان گروه‌هایی که پیروزمندان کنونی در سوریه هستند.

یک سردم‌دار جمهوری اسلامی گفت که جمهوری اسلامی سرگرم گفت‌وگوی دیپلماتیک با رهبران نو سوریه است که روند آن در نشست در شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی ارزیابی خواهد شد.

انگار جمهوری اسلامی با از دست دادن سوریه و بازگشت ترامپ به کاخ سفید آماده دوستی با رهبران نو سوریه است تا از تنش‌های بیش‌تر جلوگیری کند.

فروپاشی رژیم اسد بزرگ‌ترین ضربه را به بورژوازی نظامی و منافع بلندپایگان و افسران سپاه زد. به گمان بسیار بورژوازی بوروکراتیک- تکنوکرات از این ضربه گیج‌کننده به بورژوازی نظامی برای نیرومند کردن جای‌گاه خود در حاکمیت سود خواهد جست. از سوی دیگر، نمی‌توان ددمنشی و تنش‌آفرینی بورژوازی نظامی را دست کم گرفت و شاید این لایه بتواند که دیگر لایه‌های بورژوازی انگلی را برای دنبال کردن برنامه هسته‌ای به سوی خود بکشاند.

راه رشد غیرسرمایه داری سوریه قبل از سالهای ۹۰ میلادی

اقتصاد سوریه بیش‌تر بر پایه کشاورزی، به ویژه تولید پنبه، گندم و دانه‌های روغنی، و هم‌چنین نفت بود. اگرچه نفت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ سرچشمه‌های بنیانی درآمد کشور شد، ولی اقتصاد هم‌چنان بر پایه بخش کشاورزی و صنعت خُرد بود. در آغاز، حافظ اسد سیاست‌های سوسیالیستی مانند و غیرسرمایه‌داری را در پیش گرفت که دربرگیرنده ملی‌سازی صنعت‌های کلیدی مانند نفت، بانک‌ها، و صنعت‌های بزرگ بود.

دولت بخش‌های گوناگون اقتصادی، مانند کشاورزی، انرژی و صنعت، را در دست خود داشت و بیش‌تر شرکت‌ها و نهادهای بزرگ هم زیر بازرسی دولت بود. هم‌چنین زمین‌های کشاورزی بزرگ پس از انجام برنامه‌های اصلاحات ارضی به مالکیت دولت درآمدند و بخشی هم میان کشاورزان تنگ‌دست پخش شدند. دولت برنامه‌هایی برای پشتیبانی از کشاورزان کوچک و پایه‌گذاری کشت‌زارهای دولتی بزرگ برای خودکفایی پیاده کرد.

در دوران اسد، دولت سوریه کنترل بر بازرگانی برون‌مرزی داشت. سیاست‌های اقتصادی حافظ اسد به سوی خودکفایی می‌رفت، به‌ گونه‌ای که بسیاری از فراورده‌های کشاورزی و صنعتی در درون کشور تولید می‌شدند. صنعت نفت یکی از مهم‌ترین سرچشمه درآمدی دولت سوریه و زیر کنترل دولت بود. صادرات نفت، به ویژه در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، بخش بزرگی از درآمدهای ارزی کشور را فراهم می‌کرد. دولت سوریه در دوران حافظ اسد به فراهم‌ کردن خدمات اجتماعی مانند بهداشت، آموزش و مسکن برای بخش بزرگی از جامعه پرداخت. دولت با برنامه‌های اقتصادی گوناگون مانند پایه‌گزاری صنعت‌های بزرگ دولتی و برنامه‌های آبادانی بیکاری را کاهش داد.

پس از فروپاشی اردوگاه سوسیالیسم، در سوریه در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، “اصلاحات اقتصادی” نئولیبرالیستی آغاز شد، مانند “آزادسازی اقتصادی”، که چالش‌های فراوانی برای مردم تنگ‌دست و لایه‌های پایینی فراهم کرد.

پس از درگذشت حافظ اسد در سال ۲۰۰۰، بشار اسد رییس‌جمهور سوریه شد. او در آغاز برخی اصلاحات سیاسی را انجام داد، ولی نئولیبرالیسم اقتصادی را دنبال کرد و حتا افزایش داد.

چالش‌های ویژه سرمایه‌داری در میهن ما

گلوبالیسم برای کشورهای پیرامونی

گلوبالیسم برای کشورهای پیرامونی مانند میهن ما که یک برنامه اقتصادی ملی و دموکراتیک ندارند، چالش‌های فراوانی را پدید می‌آورد. کشورهای پیرامونی به دلیل دست‌رسی نداشتن به فن‌آوری و سرمایه، توانایی رقابت با کشورهای پیش‌رفته را ندارند. نتیجه آن که گلوبالیسم شکاف اقتصادی میان کشورهای پیش‌رفته و پیرامونی را افزایش می‌دهد.

در فرآیند گلوبالیسم، کشورهای پیرامونی که دارای مواد خام هستند، برای فراهم کردن نیازهای جهانی بیش‌تر به اقتصاد تک‌کالایی و موادخامی وابسته می‌شوند. در دنیای جهانی شده، بسیاری از کشورهای پیرامونی که تولیدکنندگان موادخام و نیروی کار ارزان برای کشورهای پیش‌رفته هستند، آن‌چنان به این اقتصاد وابستگی دارند که به یک اقتصاد مستقل تولیدی و پایدار نمی‌اندیشند. در گلوبالیسم ، کوچ به‌ترین مغزهای میهن ما توانمندی‌های علمی و فنی ما را برای پایه‌گذاری یک اقتصاد تولیدی کم می‌کند.

باز شدن بازارها و کاهش نقش دولت در بازرگانی، سیل فراورده‌ها و کالاهای کشورهای پیش‌رفته را به درون کشور سرازیر می‌سازد که نتیجه آن کم توان‌تر کردن بیش از پیش صنعت‌تولیدی کشور و ورشکستگی آن است. گلوبالیسم و وابستگی اقتصاد ما به دلار مایه بحران‌های مالی کشور می‌شود. حتا آن کشورهای پیرامونی که اندکی پیش‌رفت اقتصادی داشته‌اند، ساختارهای اقتصادی و اجتماعی آن‌ها زیر رهبری نهادهای امپریالیستی مانند صندوق بین‌المللی پول و شرکت‌های چندملیتی کار می‌کنند. این کشورها نمی‌توانند از سیستم اقتصادی جهانی که از سوی کشورهای پیش‌رفته متروپول و شرکت‌های چندملیتی کنترل می‌شود، جدا شوند. این وابستگی به بازارهای جهانی از پا گرفتن یک سرمایه‌داری مستقل ملی در این کشورها جلوگیری می‌کند.

کشورهای پیرامونی در هم‌سنجی با کشورهای پیش‌رفته، نه تنها از ارزش‌افزوده کم‌تری با اقتصادی وابسته خود برخوردار می‌شوند، بل‌که بیش‌ترین پیامدهای بحران‌های اقتصادی جهانی که ریشه در ساختار سرمایه‌داری دارد به کشورهای پیرامونی فرستاده می‌شود. این کشورها به ناچار دست گدایی به نهادهای مالی امپریالیستی دراز می‌کنند.

بنیاد کمک‌رسانی زنده یاد دکتر آیدا رستمی

«حامی مجروحان و محرومان»

جبهۀ مردم برای نجات ایران – خط سوم – نه ملا نه آمریکا

اعلامیه شماره 96

A picture containing clothing, scarf, head covering, colorful

Description automatically generated 9 بهمن = 29.01.2023

فرح نوتاش- وین

آنچه که حضور معنوی دکتر آیدا رستمی را در ایران به یک ضرورت مبرم تبدیل کرده است، شایستگی‌های او در زندگی کوتاه، ولی پُربارش بوده است.نیت این نوشته بیان شرح حال او نیست، ولی در این‌جا نکته مهمی از او لازم به ذکر است. خدمات شایان دکتر آیدا رستمی برای کمک به مجروحان بقدری شفاف و بی‌خلل بوده که در عین جوانی، وصیت خود را برای دفن جسدش در محل ولادتش گرگان، در صورت کشته‌شدن در میدان کار و مبارزه، به مادرش اعلان کرده بود. و همین واقعیت، جای هیچ شبهه‌ای در عشق عمیق او به مردم و کمک به زخمی‌های راه آزادی باقی نمی‌گذارد. او در جایی که احتمال چنین خطری را می‌دیده، ولی با عزم راسخ به خدمت رایگان خود در منزل‌های مجروحان، که برای حذر از دستگیری، از رفتن به بیمارستان‌ها خودداری می‌کردند، ادامه می‌داده است.

زنده یاد دکتر آید رستمی تا روزی که توسط مزدوران رژیم ملا ربوده، بشدت شکنجه و کشته شود، بی‌دریغ به مداوای مجروحان راه استقلال، آزادی و عدالت اجتماعی می‌پرداخت و این اوج انسان‌دوستی، بدون شک پایه اصیل قهرمانی او شده، و وی را به ستاره همیشه درخشان جامعه ایران تبدیل کرده است.

حمایت از حضور معنوی او در جامعه، حال وظیفه اعضای دیگر جامعه می شود.

هویت ملل، درخشش این ‌چنین ستاره‌هایی در عرصه جوامع هستند. و این چنین شخصیت‌هایی الهام‌بخش نویسندگان، شعرا و هنرمندان جامعه شده و موجب اعتلای هرچه بیش‌تر باورهای انسان‌دوستانه در جوامع می‌شوند.

بعد از درج شعر وسرود آیدا، در سایت اشتراک،

https://eshtrak.wordpress.com,

مدیر مسئول سایت، آقای آمادور نویدی، ایده ای را مطرح کردند، و این‌که سی دی این سروده را برای کمک به مجروحان اعتراضات اخیر بفروش برسانیم.

نظر ایشان بسیار پسندیده بود و مورد قبول واقع شد. برای این کار ایشان شماره حساب بانکی کمک های مردمی خود در سیدنی – استرالیا را پیش‌نهاد کردند. که درپایین نوشته شده است.

از تمام هموطنان عزیز در سراسر کره خاکی تقاضا می شود، سرود آیدا را از سایت

www.farah-notash.com

لود کنند (و شعر آیدا نیز در کتاب شعر 9 –

Poem Book 9-) در همان سایت درج شده است، آماده کپی گرفتن است) و هرقدر که مایلند، به نام

Aida

، به حساب:

Commonwealth Bank of Australia

Account’s Name: A. Navidi

PBS: 062125

Account number: 10081204

06212510081204

واریز نمایند.

دریافت ها و پرداخت‌ها، با نظارت حداقل 3 نفر از مبارزین ایرانی در سیدنی خواهد بود، و در سایت اشتراک به اطلاع عموم خواهد رسید.

و به این صورت، با همت عالی ملت ایران، (“بنیاد کمک رسانی زنده یاد دکتر آیدا رستمی -حامی محرومان و مجروحان – ) تاسیس می شود و حضور معنوی دکتر آیدا رستمی برای همیشه در جامعه ایران حفظ خواهد شد. اگر رژیم ملا برای چند صباحی طولانی کردن عمر ننگینش به ملایان زن‌ستیز، نوکر و دست‌نشانده اجنبی، نیاز به کشتن زنان و مردان شجاع و قهرمان ایران را دارد، ملت ایران با تاسیس سراسری بنیاد آیدا رستمی به قهرمانان خود زندگی ابدی می‌بخشد.

ایجاد بناهایی در سراسر ایران با نام بنیاد کمک‌رسانی زنده یاد دکتر آیدا رستمی «حامی مجروحان و محرومان»، از برنامه‌های آتی ملت ایران خواهد بود.

زنده باد مردم مبارز ایران

زنده باد یاد و خاطرۀ قهرمانان دلاور ایران

womens-power.farah-notash.com

www.farah-notash.com

Women’s Power

نئولیبرالیسم و اقتصاد رانتی

اقتصاد رانتی

یکی از ویژگی‌های سرمایه‌داری در کشورهایی که دارای سرچشمه‌های طبیعی هستند و به درآمد آن وابسته هستند، اقتصاد رانتی است. در کشور ما حق بهره‌برداری از نفت، گاز یا معدن‌ها به شرکت‌ها یا دوستان ویژه‌ای داده می‌شود که رانت‌‌خواری نامیده می‌شود. ان‌ها بدون نیاز به نوآوری یا کار تولیدی تنها با بهره جویی از این حق ویژه درآمدهای هنگفت به دست می‌آورند. در یک اقتصاد رانتی، بخش بزرگی از درآمد نه از کار تولیدی، بل‌که با شیوه بهره‌برداری انحصاری از سرچشمه‌های طبیعی به دست می‌آید.

اقتصادهای رانتی جلوی نوآوری را می‌گیرند و انگیزه‌های سرمایه‌گذاری در بخش‌های تولیدی اقتصاد را کاهش می‌دهند. از آن جایی که در کشورهای با اقتصاد رانتی، دولت‌ها از رانت‌های کالاهای خام خود درآمد به دست می آورند سیستم‌های حکومتی آلوده می‌شوند و جلوی نهادهای دموکراتیک و روشن- و درست‌کاری دستگاه اداری را می گیرند.

نئولیبرالیسم

نئولیبرالیسم بازار آزاد را بهینه‌ساز برای بهاگزاری کالاها می‌داند و خواهان کاهش هزینه‌های رفاهی و دست‌مزدهای دولتی است. در کشور ما که اقتصاد رانتی با سیاست‌های نئولیبرالی گره خورده‌است، وابستگی به سرچشمه‌های طبیعی بیش‌تر می‌شود.

نئولیبرالیسم در کشور ما با مدیریت دولتی و مالکیت عمومی بر سرچشمه‌های طبیعی هم‌ساز نیست. نئولیبرالیسم خواهان خصوصی‌سازی سرچشمه‌های طبیعی و کاهش نقش دولتی بر آن‌ها است که این کار دست‌گاه را بیش‌تر از گذشته به بهره‌برداری بی‌رویه از سرچشمه‌های طبیعی و وابستگی بیش‌تر به درآمدهای رانت‌خیز وا می‌دارد. نئولیبرالیسم در کشورهای پیرامونی دولت‌ها را وا می‌دارد که بخش‌های گوناگون اقتصادی را به بخش خصوصی واگذار کنند. این کار به کاهش سرمایه‌گذاری در بخش‌های غیررانتی (مانند صنعت تولیدی و کشاورزی) می‌انجامد و در نتیجه اقتصاد بیش از پیش به کالاهای خام وابسته‌ می‌گردد. با کاهش نقش دولت و آزادسازی بازار در اقتصاد نئولیبرالیستی، شرکت‌ها و نهادها به‌ویژه در بخش مواد خام قدرت بیش‌تری پیدا می‌کنند.