کوبا در نبرد دیپلماتیک دیگری با ایالات متحده پیروز شده است، زیرا ۱۸۷ کشور در مجمع عمومی سازمان ملل به قطعنامه‌ای رأی دادند که خواستار لغو تحریم‌های اقتصادی، مالی و تجاری آمریکا علیه کوباست. تنها ایالات متحده و اسرائیل با این قطعنامه مخالفت کردند. برای ۳۲ سال، ایالات متحده از لغو طولانی‌ترین تحریم در تاریخ، که برای بیش از ۶۰ سال بر کوبا اعمال شده است، امتناع کرده است. این سیاست و دیگر تحریم‌های آمریکا که بیش از ۴۰ کشور را هدف قرار داده‌اند، منجر به مشکلات اقتصادی، کمبود نیازهای اساسی و افزایش فقر در میان مردم عادی شده‌اند.

انقلاب کوبا پس از سال ۱۹۵۹ یک دولت رفاه سوسیالیستی قوی با تأکید بر بهداشت، آموزش و امنیت اجتماعی ایجاد کرد. با این حال، تحریم‌های ایالات متحده همچنان این پیشرفت‌ها را تضعیف می‌کنند، به ویژه در کشورهایی مانند ونزوئلا که تلاش کرده‌اند فقر را کاهش داده و بی‌سوادی را ریشه‌کن کنند. ونزوئلا با همکاری کوبا تلاش‌های بین‌المللی را برای مبارزه با این تحریم‌ها و ترویج جبهه بین‌المللی ضد فاشیستی برای مقابله با رشد افراط‌گرایی راست‌گرا در جهان رهبری کرده است. گردهمایی‌های اخیر در ونزوئلا نشان‌دهنده این تلاش‌ها برای اتحاد علیه فاشیسم، امپریالیسم و سیاست‌های ملی‌گرایانه افراطی است. نشریه کوبایی گرنما به شباهت‌های مبارزات کنونی و نبرد اسپانیا علیه فاشیسم در دهه ۱۹۳۰ اشاره کرده و بر ضرورت ایجاد یک جبهه متحد برای حفظ کرامت انسانی و حقوق بشر در سراسر جهان تأکید دارد.

به گفته گراهام آلیسون، کارشناس روابط بین‌الملل در دانشگاه هاروارد، پس از فروپاشی شوروی، ایالات متحده توانست جهان را تحت سلطه خود درآورد. اما اکنون، چین از نظر تولید ناخالص داخلی با 31.2 تریلیون دلار از آمریکا پیشی گرفته و دیگر کشورها نیز در حال افزایش قدرت اقتصادی خود هستند. بر اساس داده‌های «کتاب حقایق جهانی سیا»، گروه 7 (آمریکا، ژاپن، آلمان و…) اکنون کمتر از گروه کشورهای غیر G7 از جمله چین، هند و روسیه تولید ناخالص داخلی دارند.

این تغییرات قدرت اقتصادی تأثیرات زیادی بر دیپلماسی و امنیت جهانی گذاشته است. آمریکا دیگر نمی‌تواند خواسته‌های خود را بر کشورهای مختلف تحمیل کند، به ویژه در بحران اوکراین که نتواسته اقتصاد روسیه را فلج کند. جهان اکنون به دو گروه تقسیم شده است: گروه A که خواسته‌های آمریکا را قبول می‌کند و گروه B که مخالف این خواسته‌ها است. در همین راستا، برخی کشورها خواستار اجرای «پنج اصل همزیستی مسالمت‌آمیز» شدند که شامل احترام به حاکمیت، عدم مداخله و همزیستی مسالمت‌آمیز می‌شود.

مسائل عمده‌ای مانند بحران اوکراین، جنگ غزه و تنش تایوان هنوز قابل حل هستند، اما شرط اصلی آن این است که کشورهای بزرگ از سیاست‌های تهاجمی خود دست بردارند. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که افکار عمومی امریکا چین را تهدید بزرگتری نسبت به روسیه برای آمریکا می داند. در نهایت، اگر کشورهای غیر G7 بتوانند این اصول را بپذیرند، احتمال رسیدن به صلح و رفاه جهانی بیشتر خواهد شد، اما آمریکا ممکن است همچنان مانع این روند باشد.

نویسنده اوکراینی، به نمایندگی از چپ‌گرایان اوکراین، نامه‌ای به اتحادیه سوسیالیستی بین‌المللی (Socintern) نوشته و از سایت *NachDenkSeiten* خواسته آن را منتشر کند. در این نامه، نویسنده به بازگشت به اصول سوسیالیستی و سوسیال‌دموکراتیک رهبران برجسته‌ای مانند اولوف پالمه و ویلی برانت فراخوانده و از عدم حمایت از سازمان‌ها و فعالان چپ‌گرای اوکراین که تحت فشار و سرکوب دولت قرار دارند، انتقاد کرده است. نویسنده فهرستی از موارد دستگیری، شکنجه و قتل فعالان چپ‌گرای اوکراینی از سال 2022 به بعد را ارائه می‌دهد.

اتحادیه سوسیالیستی بین‌المللی، متشکل از بیش از 150 حزب سوسیالیستی و سوسیال‌دموکراتیک از 126 کشور، به رهبری پدرو سانچز، نخست‌وزیر اسپانیا، اخیراً در نشست‌هایی در امریکا گرد هم آمد. این اتحادیه تاریخچه‌ای طولانی و تأثیرگذار در سیاست جهانی دارد، اما در مقابل وضعیت چپ‌گرایان اوکراینی که تحت فشار قرار دارند، سکوت کرده است.

 نویسنده از اتحادیه سوسیالیستی بین‌المللی خواسته است که به سرکوب چپ‌گرایان اوکراینی واکنش نشان دهند. او با اشاره به بی‌توجهی به درخواست‌های مکرر خود، از سکوت اتحادیه در برابر نقض حقوق بشر و سرکوب‌های جاری در اوکراین انتقاد می‌کند و بر ضرورت همبستگی واقعی چپ‌گرایان جهانی تأکید می‌کند.

ماکسیم گلدرب می نویسد: احزاب چپ اوکراین، به ویژه اتحادیه نیروهای چپ اوکراین، صرفا به دلیل حمایت از صلح، توقف فوری خصومت ها و آغاز مذاکرات صلح ممنوع شدند. زیرا آنها از فساد فاجعه بار، از اوج نئونازیسم در کشور، از نابودی اقتصاد ملی و غنی سازی الیگارش ها و مقامات نزدیک به رئیس جمهور شکایت داشتند. پس همبستگی جهانی و حمایت متقابل چپ که اغلب در کنگره های انترناسیونال سوسیالیستی از آن صحبت می شود چیست؟ “همبستگی”، “آزادی” و “عدالت” که شما اعلام می کنید کجاست؟ یا اینکه این فقط در مورد اعضای انترناسیونال سوسیالیستی صدق می کند، و سایر احزاب چپ نیز شامل نمی شوند؟ اعتراضات همبستگی انترناسیونال سوسیالیستی با ما کجاست؟

اعتصاب کارکنان BEST در بمبئی بر سر عدم پرداخت پاداش دیوالی، مشکلات جدی سیستم حمل‌ونقل عمومی را نمایان کرد. این اعتصاب که روز یکشنبه در انبار مغاثانه بوروالی آغاز شد، به دلیل اعتراض به تأخیر در پرداخت پاداش‌ها، باعث اختلالات زیادی در خدمات حمل‌ونقل عمومی شهر شد. پس از مذاکرات شدید، شهرداری بمبئی (BMC) وارد عمل شده و مبلغ 75 تا 80 کرور روپیه را برای پرداخت پاداش‌ها اختصاص داد، که هر یک از 26 هزار کارمند BEST اکنون پاداشی معادل 29 هزار روپیه دریافت خواهند کرد.

با این حال، اعتصاب منجر به اختلالات گسترده در حمل‌ونقل عمومی شد، به ویژه در حومه غربی بمبئی، و موجب تأخیر در خدمات به بیش از 33 میلیون مسافر روزانه شد. در کنار این بحران، کمبود شدید اتوبوس‌ها به مشکلی بزرگ‌تر تبدیل شده است. تعداد اتوبوس‌های موجود به کمتر از 3 هزار رسیده و تحویل اتوبوس‌های جدید با تأخیر مواجه است. همچنین، حکم دادگاه بمبئی که به نفع پیمانکار 250 اتوبوس مینی‌باس صادر شد، باعث کاهش بیشتر ناوگان و افزایش شکاف‌های خدماتی در شهر شد.

بحث‌ها در مورد آینده خدمات حمل‌ونقل عمومی بمبئی نیز شدت گرفته است. کارشناسان بر لزوم افزایش تعداد اتوبوس‌ها به 10 هزار دستگاه تأکید دارند، در حالی که تعداد اتوبوس‌های موجود به سختی به 3 هزار دستگاه می‌رسد. فعالان اجتماعی و گروه‌های مدنی خواهان مالکیت عمومی و سرمایه‌گذاری در ناوگان اتوبوس‌های BEST هستند تا اطمینان حاصل کنند که این سرویس برای تمامی شهروندان قابل اعتماد و مقرون‌به‌صرفه باقی بماند.

پای‌گاه اجتماعی هریس بخش بزرگی از لایه‌های میانی، دانشگاهیان، کارمندان بالا و میانی دولتی است. پای‌گاه اجتماعی هریس، کارمندان شهری، هواداران کورتاژ، هواداران محیط زیست، ضدراسیست، روشن‌اندیشان و کسانی که دیدگاه اخلاقی و اجتماعی پیش‌رو دارند، ولی چندان دشواری و نگرانی اقتصادی ندارند، بودند.

هیچ کسی به‌تر از برنی سندرز در این باره سخن نگفت. سندرز پس از شکست هریس گفت که پس از آن که حزب دموکرات طبقه کارگر را رها کرده‌است، هم اکنون دریافته است که طبقه کارگر هم آن را رها کرده ‌ست.

او افزود که مردم از شرایط کنونی ناخشنود هستند و رهبری دموکرات از این شرایط دفاع کرد، و همین کار مردم آمریکا را که خواهان دگرگونی هستند را خشم‌گین کرد. سندرز می‌پرسد آیا “سودهای کلان و مشاوران پُردرآمد که حزب دموکرات را کنترل می‌کنند، درد و بیگانگی سیاسی را که ده‌ها میلیون آمریکایی دچار شده‌اند، درک خواهند‌کرد؟ او گفت: “آیا ما می‌توانیم با الیگارشی نیرومندی که این همه توان اقتصادی و سیاسی دارد درگیر شویم؟ شاید نه”.

پای‌گاه اجتماعی ترامپ بخشی از طبقه کارگر سفید‌پوست، فراموش‌شدگان جامعه و همه‌ی آن‌هایی که با نخبگان و از مابهتران دشمنی دارند، است. ترامپ از پشتیبانی طبقه کارگر سفید، به ویژه آن‌هایی که در جاهای دورافتاده زندگی می‌کنند، برخوردار است. یاری از آن‌ها از جهانی شدن، صنعت‌زدایی و کاهش کارهای تولیدی زیان فراوان دیده‌اند. سیاست‌های ترامپ در باره‌ی “نخست آمریکا”، سخت‌گیری او در باره‌ی دادوستد با چین، و ناسازگاری او با برخی دادوستدهای آزاد جهانی در میان این گروه‌ها طنین‌انداز شده‌است.

به زبان دیگر، هنگامی که دموکرات‌ها به طبقه‌کارگر پشت کرده‌اند، از آن جایی که گام گذاشتن یک دیدگاه سوم در پهنه سیاست امریکا، اگر نگوییم ناشدنی، بل‌که بی‌گمان بی‌اندازه دشوار است، جمهوری‌خواهان دردهای این طبقه را به زبان آورده‌اند.

بیش از 50 کشور از سازمان ملل خواسته‌اند که تحریم تسلیحاتی علیه اسرائیل به دلیل حملات جاری در غزه اعمال کند. وزیر امور خارجه ترکیه در این باره گفته است که «فروش تسلیحات به اسرائیل به معنای مشارکت در نسل‌کشی آن است.»

وزارت امور خارجه ترکیه روز یکشنبه اعلام کرد که نامه‌ای مشترک از سوی 52 کشور و دو سازمان به سازمان ملل ارسال شده است که خواستار توقف ارسال تسلیحات به اسرائیل است. وزیر امور خارجه ترکیه، هاکان فیدان، در یک کنفرانس خبری در جیبوتی تاکید کرد که فروش سلاح به اسرائیل یعنی همکاری در جنایت نسل‌کشی.

وی همچنین اظهار داشت که این نامه در تاریخ 1 نوامبر به سازمان ملل تحویل داده شده و از تمامی کشورها خواسته شده است تا فروش تسلیحات به اسرائیل را متوقف کنند. فیدان افزود: «فروش سلاح به اسرائیل یعنی مشارکت در نسل‌کشی آن.»

نماینده دائم ترکیه در سازمان ملل، احمد یلدیز، نیز تصریح کرد که اقدامات اسرائیل منطقه را به آستانه جنگ تمام‌عیار رسانده است. رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، ماه گذشته از سازمان ملل خواست تا تحریم تسلیحاتی علیه اسرائیل وضع کند و آن را «راه‌حلی مؤثر» برای پایان دادن به حملات در غزه دانست.

اردوغان گفت که اعمال تحریم جامع تسلیحاتی علیه اسرائیل برای فشار به این کشور جهت توقف جنگ‌ها در غزه و لبنان ضروری است. وی تاکید کرد که اسرائیل به زودی بهای این نسل‌کشی را خواهد پرداخت.

با این حال، گزارش‌هایی از تجارت ترکیه با اسرائیل از طریق کشورهای ثالث و اداره گمرک فلسطین حکایت دارند.

بار دیگر این کار را کردند! اعضای حزب کمونیست یونان (KKE) و اتحادیه جوانان کمونیست (KNE) در شهر تیرناووس در منطقه تسالی، شش کامیون حامل مهمات به اوکراین را مسدود کردند. طبق گزارش پورتال 902.gr، کمونیست‌ها با ایستادن محکم جلوی کامیون‌ها و نصب بنرها و پرچم‌ها، مسیر را مسدود کرده و کامیون‌ها را مجبور به توقف و عقب‌نشینی کردند.

گزارش‌ها حاکی از آن است که این کامیون‌ها ، طبق توافق دوجانبه‌ای که میان دولت یونان و رژیم زلنسکی امضا شده است مهمات را از یک پایگاه نظامی محلی به اوکراین منتقل می‌کردند.

معترضان در حین عقب‌نشینی کامیون‌ها شعارهایی نظیر «کشیندگان ناتو، به خانه بروید» بر روی آن‌ها نوشتند.

ولیس متاکساس، نماینده پارلمان اروپا از حزب KKE که در این اقدام شرکت داشت، تاکید کرد: «ما دولت ND را محکوم می‌کنیم که به نام گروه‌های تجاری داخلی، پایگاه‌های نظامی یونان را از مهمات خالی می‌کند و کشور را وارد یک جنگ ناعادلانه امپریالیستی می‌کند. این دولت مسئولیت بزرگی دارد چون مردم را در کشتار جمعی درگیر کرده است. مردم قدرت مداخله در تحولات را دارند و می‌توانند راهی برای خروج از جنگ‌های امپریالیستی پیدا کنند. ما ادامه خواهیم داد، ما آنها را در سراسر یونان تنها نمی‌گذاریم.»

واکنش سردمداران جمهوری اسلامی به پیروزی ترامپ معجونی از ترس و صبر است. بعضیها می ترسند که ترامپ مثل دفعه قبل تحریمها را شدیدتر کند و بعضیها  مثل مطهری در این فکر هستند که می توان با ترامپ کنار آمد.

علی مطهری در مطلبی با برشمردن مشکلهای ترامپ نوشت: طرح عادی‌سازی روابط برخی کشورهای اسلامی با اسرائیل بعید است که به راحتی پیش برود، زیرا این کشورها پذیرش این طرح را مشروط به تشکیل دو دولت مستقل کرده‌اند، چیزی که نتانیاهو زیر بار آن نمی‌رود. 

”پیروزی ترامپ عده‌ای را نگران کرده است ولی باید بدانیم که نه ترامپِ امروز ترامپ چهار سال پیش است و نه جهان امروز جهان چهار سال پیش. ترامپ قبلاً فشار حداکثری را روی ایران پیاده کرده و به شکست خود اذعان نموده و خلاصه ایران را آزموده است.

مهم این است که ترامپ برای حل مسئله فلسطین نیاز به کمک ایران دارد و ایران نیز خواهان رفع تحریمهاست و از قضا ترامپ هم ادعای رفع تحریم کرده است. اینجاست که ایران می‌تواند با تلاش در میدان و دیپلماسی به امتیازاتی دست یابد.”

در این میان طرفداران امپریالیسم و صهیونیسم در اپوزسیون با بی شرمی امید دارند که ترامپ به اسرائیل برای حمله به ایران چراغ سبز دهد تا آنها از این نمد کلاهی برای خود بسازند.