جنبش طرفدار فلسطین “دانشجویان علیه اشغال” به همراهی گرتا تونبرگ (Greta Thunberg) ساختمانی را در دانشگاه کپنهاگ اشغال کرده است.

خود تونبرگ در اینستاگرام می نویسد که در دانشگاه کپنهاگ حضور دارد و پلیس نیز حضور دارد. جنبش طرفدار فلسطین “دانشجویان علیه اشغال” صبح چهارشنبه ساختمان موزه دانشگاه کپنهاگ را اشغال کرد. گرتا تونبرگ در مقابل دانشگاه حضور داشت و به همراه  شش نفر دیگر دستگیر شده است.

گرتا تونبرگ اسرائیل را به «جنایات جنگی» و «نسل کشی» متهم می کند. او همچنین سوئد را در «اشغال و کشتار جمعی» اسرائیل همدست دانست و از همکاری نظامی سوئد با شرکت های تسلیحاتی اسرائیلی انتقاد کرد.

گرتا تونبرگ گفت: “ما همیشه سیاسی بوده ایم، زیرا همیشه جنبشی برای عدالت بوده ایم.” «همبستگی با فلسطینی ها و همه غیرنظامیان آسیب دیده هرگز برای ما زیر سوال نرفته است.»

تونبرگ گفت: ” سکوت همدستی است. شما نمی توانید در یک نسل کشی در حال وقوع بی طرف باشید.»

سارا ویلکینسون یک روزنامه نگار طرفدار فلسطین است که بر اساس بخش 12 قانون تروریسم در بریتانیا دستگیر شد. این به اندازه کافی تکان دهنده است، اما رفتاری که پلیس هنگام و پس از دستگیری با سارا کرده است شوکه کننده است.

سارا می گوید که او را ساعت 7:10 صبح از خواب بیدار کردند و خیابان از ۱۷خودروی پلیس پر بود که همگی برای دستگیری یک زن آمده بودند. وقتی او در را باز کرد، مأموران با لباس شخصی بدون ارائه حکم وارد خانه او شدند و گفتند که حکم دارند، اما نیازی به نشان دادن آن ندارند.

مردانی پسر سارا را به دیوار هل دادند و سارا را به سمت یک خودرو پلیس هدایت کردند. سارا می گوید دستبندها دردناک بود و او در خودرو پلیس کمربند ایمنی نداشت و بارها از روی صندلی خود اینور و انور پرت می شد.

حالا بهتر است که بدانید، او یک زن 69 ساله است که از بیماری کرون (Crohn) رنج می برد و بدون دارو نمی تواند غذا بخورد. در طول بازداشت، سارا از داروهایش محروم بود و بنابراین نمی توانست غذا بخورد. او می گوید که پلیس پرستاری را پیش او آورد، ولی این به اصطلاح پرستار چیزی از بیماری او نمیدانست. بآ این حال، پلیس از دادن دارو به او خودداری کرد. سارا می گوید که به نظر می رسید که رفتار وحشیانه پلیس عمدی بود.

سارا را از داشتن وکیل محروم کردند، اما او حقوق خود را می دانست و خواستار وکیل شد. وکیل اشاره کرد که تنها کاری که سارا انجام داده این است که اطلاعات واقعی را گزارش کرده و مقالاتی را به اشتراک گذاشته است که در هیچ جا غیرقانونی نیست. سارا به قید وثیقه آزاد شد، اما حق استفاده از هیچ وسیله الکترونیکی، حتی تلفن را ندارند.  Nederst på formularen

منبع:رادیوچین

چین و آفریقا دوستی دراز مدتی دارند و از هم پشتیبانی کرده‌اند.

با این وجود برخی رسانه‌ها و سیاستمداران غربی مداما چین را به گستردن دام‌های بدهی، استعمار جدید و رهاسازی ظرفیت مازاد خود در آفریقا متهم می‌کنند.

بر اساس گزارش «آمار بدهی بین‌المللی بانک جهانی» در سال 2022، کشورهای آفریقایی 655.6 میلیارد دلار بدهی خارجی داشتند. با این وجود وام‌های عمومی چین کمتر از 10 درصد از مبلغ مذکور را تشکیل می‌دهد. بیش از 35 درصد از این بدهی متعلق به بانک‌های غربی، سبدگردان‌ها و دلالان نفتی است. و به طور میانگین، آنها دو برابر سود وام‌های خود را دریافت می‌کنند.

از زمان راه اندازی «مجمع همکاری چین-آفریقا» در سال 2000، دستاوردهای چین در آفریقا موجب ساخت یا بهبود بیش از 10 هزار کیلومتر راه آهن،‌ حدد 100 هزار کیلومتر بزرگراه، هزار پل، 100 بندر و 66 هزار کیلومتر انتقال و توزیع برق شده است.

پشتیبانی پزشکی چین در حوزه خدمات درمانی به شکلی قابل توجه دسترسی آفریقایی‌ها به خدمات پزشکی را بهبود بخشیده است. ابتکارات آموزش و آموزش فنی مثل بورسیه‌ها، «موسسات کنفوسیوس» و کارگاه‌های «لوبان»، سرمایه انسانی را ارتقاء بخشیده و از مدرنیزاسیون آفریقا حمایت کرده است.

نیروگاه برق خورشیدی «ایتیمپی» در زامبیا یک مثال روشن است. این نیروگاه با ظرفیت سالانه 130 گیگاوات ساعت که توسط یک شرکت چینی طراحی و ساخته شده، نیاز صنایع زامبیا را تامین می‌کند. طی دوره ساخت این نیروگاه، بیش از 1200 نفر از مردم محلی برای اینکه به کارگر ماهر برای پروژه‌های انرژی جدید تبدیل شوند، آموزش دیدند.

اما کشورهای غربی چه کاری برای مردم و سرزمین آفریقا انجام داده‌اند؟

شرکت نفتی آمریکایی «شورون» به عنوان مثال چندین تُن زباله خطرناک نفتی را مستقیما به عمق اقیانوس‌ها در نزدیکی خط ساحلی شمالی آنگولا ریخته که تهدیدی بزرگ برای حیات دریایی و اکوسیستم‌ها به حساب می‌آید.

دموکراتهایی که رهبری دولت امپریالیسم امریکا را در دست دارند، برای پیروزی در انتخابات به یک پیروزی کوچک اوکراین علیه روسیه و به قتل کمتر فلسطینها توسط ارتش فاشیستی اسراییل احتیاج دارند. ولی بورژوازی اسراییل و اوکراین هم نقشه های خود را دارند و برای پیروزی می خواهند که کل جهان را به آتش جنگ درگیر کنند.

وزیر امور خارجه روسیه گفت: ظاهراً هر دو کشور به دنبال ایجاد جنگ های بزرگ منطقه ای هستند.

سرگئی لاوروف گفت: اوکراین و اسرائیل در تلاش هستند تا جرقه جنگ‌های منطقه‌ای بزرگی را برانگیزند که به اعتقاد آنها مشکلات خود را به قیمت جان دیگران حل خواهد کرد.

لاوروف در پاسخ به سوالی درباره چشم انداز بحران جاری در خاورمیانه که به یک جنگ بزرگ منطقه ای تبدیل می شود، گفت که اسرائیل عملا تنها طرفی است که به دنبال چنین درگیری است. به نظر می رسد تنها کسی که خواهان چنین تحولی است اسرائیل است.   

وزیر امور خارجه روسیه گفت: «احتمالاً آنها می خواهند از این موقعیت سوء استفاده کنند و یک بار برای همیشه سعی کنند همه مشکلات خود را با حماس و حزب الله و با گروه های طرفدار ایران در سوریه و عراق حل کنند.

لاوروف خاطرنشان کرد که رفتار اسرائیل شباهت‌های قابل توجهی با اوکراین دارد و کیف ظاهراً به دنبال کشاندن حامیان غربی خود به درگیری مستقیم با مسکو است.

من یک شباهت جالب را در آنجا می بینم، زلنسکی نیز، که کاملاً تحت کنترل ایالات متحده است، او تقریباً همان چیزی را می خواهد، یک جنگ بزرگ را در اینجا (در اطراف اوکراین)- به راه بیندازد، و خودش را کنار بکشد. تا آمریکایی ها و سایر اعضای ناتو برای او شروع به جنگ کنند.

جمعیت فلسطین شامل دو ملت (بومیان فلسطینیی) و یهودی‌ها است، هر دو در فلسطین ریشه‌های تاریخی دارند. فلسطین کشور هر دو ملت شده است، و هرکدام نقشی مهم در اقتصاد و زندگی فرهنگی این کشور دارد.

در میان طرح‌های بهتر ارائه شده جهت مسئله اداره آینده فلسطین، مایلم موارد زیر را ذکر کنم.

۱) تأسیس یک دولت واحد از بومیان فلسطینی عرب– یهودی، با حقوق برابر برای هر دو؛

۲) تقسیم فلسطین به دو دولت مستقل، یکی برای بومیان فلسطینیی عرب و دیگری برای یهودی‌ها؛

۳) تأسیس یک دولت عربی در فلسطین، بدون درنظرگرفتن حقوق جمعیت یهودی؛

۴) تأسیس یک دولت یهودی در فلسطین، بدون درنظر گرفتن حقوق بومیان فلسطینیی عرب.

تأسیس یک کشور مستقل عربی [] یا تأسیس یک کشور مستقل یهودی []، هیچ‌کدام از این تصمیم‌های یک‌طرفه و افراطی نمی‌تواند راه حلی منصفانه جهت حل این مشکل بغرنج باشد.

یگانه راه حل منصفانه زمانی حاصل می‌شود که به منافع قانونی هردو ملت، توجه کافی مبذول گردد. 

در نتیجه، حل مسئله فلسطین با تأسیس کشور واحد عربی و یهودی، با حقوق برابر بومیان فلسطینی عرب و یهودی‌ها را می‌توان یکی از احتمالات و یکی از راه‌های حل این مشکل بغرنج درنظر گرفت. چنین راه‌حلی جهت مسئله آینده فلسطین می‌تواند زیربنای محکمی جهت هم‌زیستی و هم‌کاری صلح‌آمیز جمعیت بومیان فلسطینی عرب و یهودی، به‌نفع هر دو ملت و به‌نفع کل جمعیت فلسطین و صلح و امنیت خاور نزدیک باشد. چنین کشوری باید براساس برابری حقوق جمعیت‌های یهودی و بومیان فلسطینی عرب باشد.

چنان‌چه این طرح ثابت کند که اجرای آن، با توجه به وخامت روابط مابین یهودی‌ها و بومیان فلسطینی عرب غیرممکن‌ست – متعاقبا ضرورت دارد که طرح دوم در نظر گرفته شود []، و این‌که فلسطین به دو کشور خودمختار، یکی برای یهودی‌ها و دیگری برای مردم بومی فلسطینی عرب تقسیم شود.