💧

حمله به تأسیسات آب‌رسانی و زیرساخت‌های حیاتی غیرنظامیان، صرف‌نظر از اینکه از سوی چه کشوری انجام شود، پیامدهای مستقیمی برای مردم عادی دارد. بر اساس گزارش منتشرشده، حمله به یک تأسیسات آب‌شیرین‌کن در استان هرمزگان باعث قطع آب آشامیدنی حدود ۱۰ هزار نفر در ۲۰ روستا شد و مقام‌های محلی از بروز بحران آب خبر دادند.

🏗️ تخریب زیرساخت‌های حیاتی

در این گزارش همچنین ادعا شده است که ده‌ها دکل مخابراتی، چندین پل و بخش‌هایی از زیرساخت‌های ارتباطی در جریان حملات آسیب دیده‌اند. در نتیجه، خدمات تلفن ثابت، تلفن همراه و اینترنت در بخش‌هایی از استان هرمزگان با اختلال گسترده مواجه شده و رفت‌وآمد و دسترسی به خدمات ضروری دشوارتر شده است.

⚠️ تلفات غیرنظامیان

طبق این گزارش، حملات موجب کشته و زخمی شدن شماری از غیرنظامیان شده است. وزارت بهداشت ایران اعلام کرده که در میان قربانیان زنان و کودکان نیز حضور دارند. در صورت صحت این آمار، چنین حوادثی بار دیگر نشان می‌دهد که جنگ بیشترین هزینه را بر دوش مردم عادی می‌گذارد.

🌍 گسترش دامنه درگیری

گزارش می‌گوید جمهوری اسلامی در پاسخ، اهدافی را در اردن، کویت و بحرین هدف قرار داده است. همچنین مقام‌های کویتی از آسیب دیدن تأسیسات آب و برق و وقوع آتش‌سوزی در بخشی از این زیرساخت‌ها خبر داده‌اند. این موضوع نشان می‌دهد که زیرساخت‌های غیرنظامی در هر دو سوی درگیری در معرض خطر قرار گرفته‌اند.

🕊️ پیامدهای انسانی

آب آشامیدنی، برق، ارتباطات و سایر خدمات حیاتی، نیازهای اساسی هر جامعه هستند. آسیب به این زیرساخت‌ها می‌تواند زندگی هزاران غیرنظامی را مختل کند و بحران‌های انسانی را تشدید سازد. هرگونه حمله به تأسیسات غیرنظامی، در صورت وقوع، پیامدهایی فراتر از میدان نبرد دارد و مستقیماً امنیت و رفاه مردم عادی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

🌍

🌍 هند بار دیگر تأکید کرده است که سیاست خارجی این کشور بر پایه منافع ملی شکل می‌گیرد، نه خواسته‌های قدرت‌های خارجی. به گفته راجیو سیکری، وزیر خارجه پیشین هند، تلاش کشورهای غربی برای وادار کردن دهلی‌نو به کاهش همکاری با روسیه، از جمله در زمینه خرید نفت و سامانه پدافندی S-400، نتیجه‌ای نداشته است.

🤝 روسیه همچنان یکی از مهم‌ترین شرکای راهبردی هند در حوزه‌های دفاعی، انرژی، تجارت و دیپلماسی محسوب می‌شود. همکاری‌های نظامی دو کشور که دهه‌ها سابقه دارد، همچنان ادامه دارد و پروژه‌های مشترک و قراردادهای دفاعی بخش مهمی از این روابط را تشکیل می‌دهند.

🛢️ در حوزه انرژی نیز، هند از سال ۲۰۲۲ واردات نفت روسیه را به‌طور چشمگیری افزایش داده است. خرید نفت با قیمت پایین‌تر، امنیت انرژی هند را تقویت کرده و در مقابل، روسیه نیز بازار بزرگی برای صادرات خود حفظ کرده است.

🌐 دهلی‌نو و مسکو همچنین در چارچوب نهادهایی مانند بریکس، سازمان همکاری شانگهای و گروه ۲۰ همکاری نزدیکی دارند و از شکل‌گیری نظمی چندقطبی در نظام بین‌الملل حمایت می‌کنند.

⚖️ مقام‌های هندی بارها تأکید کرده‌اند که روابط این کشور با روسیه، آمریکا، اروپا و سایر شرکا بر اساس اصل «استقلال راهبردی» تنظیم می‌شود. به گفته سوبرامانیام جایشانکار، وزیر امور خارجه هند، تصمیم‌های دهلی‌نو در حوزه دفاع، انرژی و سیاست خارجی تنها بر مبنای منافع ملی اتخاذ می‌شود و تحت تأثیر فشار کشورهای دیگر قرار نخواهد گرفت.

🌉

آنچه در بارهٔ تجربهٔ جنبش کارگری نوشته شده است را باید همگانی کرد. خواسته‌های بینابینی از آسمان نمی‌آیند، بلکه بر پایهٔ سختی‌هایی که کارگران با آن روبه‌رو می‌شوند، باید شناسایی شوند. این آماج‌ها در هم‌سنجی با آماج پایانی جنبش کمونیستی، آماج‌هایی میان‌راهی هستند.

📢 خواسته‌های بینابینی در روند پیکار طبقاتی برجسته می‌شوند، زیرا نیازهای بی‌درنگ و برجستهٔ جمعیت‌های گسترده و استثمارشده را فریاد می‌زنند که از سوی طبقهٔ فرمانروا نادیده گرفته می‌شوند. این شعارها و خواسته‌ها، پیش‌نیازهای ناگزیر برای استراتژی و تاکتیکِ درست – با آماج همبستگی و بسیج طبقهٔ کارگر – هستند.

🏭 توانایی کشاندن لایه‌های میانی و خرده‌بورژوازی زیر پرچم طبقهٔ کارگر، بستگی به توانایی شناسایی و کاربرد درست برخی خواست‌های بینابینی در برنامهٔ کار دارد. از این رو، خواست‌های بینابینی، پایهٔ کار توده‌ای کمونیست‌ها را می‌سازند تا کارگران را گرد این خواسته‌ها همبسته و بسیج سازند.

📜 در سومین کنگرهٔ کمینترن (۱۹۲۱)، «پایان‌نامهٔ تاکتیک‌ها» با الهام از لنین نوشته شد. این پایان‌نامه می‌گوید که حزب‌های کمونیست تنها در پیکار می‌توانند پیشرفت کنند. حتا کوچک‌ترین حزب‌های کمونیست نباید به انجام کارهای تبلیغی و انگیزشی بسنده کنند. آن‌ها باید در همهٔ سازمان‌های توده‌ای طبقهٔ کارگر پیشرو باشند.

📌

به گفته سنتکام، جنگنده‌ها، پهپادها و ناوهای جنگی ده‌ها موضع نظامی ایران را هدف گرفته‌اند. هم‌زمان، کاخ سفید از ادامه گفتگوها با ایران خبر می‌دهد. این تناقض میان مذاکره و حمله، پرسش‌هایی درباره هدف واقعی درگیری ایجاد کرده است.

🕊️ بیشترین نگرانی، جان انسان‌هاست.

هر جنگی حتی با اهداف نظامی، غیرنظامیان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. گزارش‌هایی از آسیب به پل‌ها، ایستگاه راه‌آهن و فرودگاه منتشر شده است. نابودی زیرساخت‌ها دسترسی مردم به درمان، آب، برق و امنیت را مختل می‌کند. هیچ دستاورد سیاسی نمی‌تواند رنج انسان‌های بی‌گناه را توجیه کند.

مشخص نیست آمریکا از این حملات چه هدف سیاسی دارد. اگر حملات به زیرساخت‌های غیرنظامی گسترش یابد، اعتماد از پیش کم به آمریکا کاهش می‌یابد. بدون راهبرد روشن برای پایان جنگ، ادامه درگیری تنها خسارت‌های انسانی را افزایش می‌دهد.

🤝 به گفته کارشناسان، تصمیم برای توقف حملات در اختیار رئیس‌جمهور آمریکاست

اگر اراده سیاسی وجود داشته باشد، می‌توان به جنگ پایان داد. راه‌حل پایدار از مسیر دیپلماسی و کاهش تنش می‌گذرد.

📌 در نهایت، ادامه این جنگ به نفع گسترش ویرانی و مرگ انسان‌های بی‌گناه است.

ادامه این جنگ بیش از هر چیز موجب ویرانی و مرگ انسان‌های بی‌گناه می شود. ایالات متحده با برخورداری از برتری نظامی، مسئولیت سنگینی در قبال پیامدهای حملات خود دارد. بمباران شهرها، تخریب زیرساخت‌های حیاتی و به خطر انداختن جان غیرنظامیان، نه صلح به همراه می‌آورد و نه امنیت پایدار. اگر دولت آمریکا واقعاً خواهان پایان این بحران باشد، می‌تواند به جای ادامه عملیات نظامی، مسیر دیپلماسی و آتش‌بس را انتخاب کند. ولی منافع طبقه حاکم امریکا در حفظ شرایط نه جنگ و نه صلح است که با منافع بخشی از بورژوازی حاکم جمهوری اسلامی هم خوان است.

📌

🚀 بسیاری تصور می‌کنند دولت‌ها فقط خریدار سلاح هستند، اما گاهی خودِ دولت‌ها نیز از تولید جنگ‌افزار سود می‌برند. این سود نه از طریق شلیک موشک، بلکه از مسیر مالکیت شرکت‌ها و سرمایه‌گذاری در صنایع نظامی به دست می‌آید.

🏭 شرکت نروژی Nammo که ۵۰ درصد آن در مالکیت دولت نروژ است، طبق اسناد و اطلاعات منتشرشده توسط خود شرکت، قطعه‌ای برای موشک کروز دوربرد Tomahawk تولید می‌کند؛ قطعه‌ای که در عملکرد و هدایت این موشک نقش دارد. هرچند این بخش در کارخانه آمریکایی نامو ساخته می‌شود، اما مسئولیت مالکیت و منافع اقتصادی آن همچنان به کنسرن اصلی بازمی‌گردد.

💰 در همان زمان، صندوق ثروت ملی نروژ نیز از سهامداران شرکت RTX Corporation است؛ شرکتی که مالک Raytheon، تولیدکننده اصلی موشک تاماهاوک، محسوب می‌شود. به این ترتیب، دولت نروژ هم در زنجیره تأمین این موشک سهیم است و هم در سود شرکت سازنده نهایی آن.

📈 نتیجه روشن است: هرچه سفارش تولید این موشک بیشتر شود، درآمد شرکت‌ها افزایش می‌یابد و ارزش سرمایه‌گذاری دولت نیز می‌تواند رشد کند. این همان واقعیتی است که از آن با عنوان «اقتصاد جنگ» یاد می‌شود؛ جایی که جنگ فقط یک مسئله نظامی نیست، بلکه به یک مدل اقتصادی نیز تبدیل می‌شود.

🏅 در کنار این فعالیت‌ها، نامو حامی مالی باشگاه‌های ورزشی، تیم‌های ملی و برنامه‌های مرتبط با جوانان در نروژ است. این حمایت‌ها قانونی هستند، اما این پرسش را نیز مطرح می‌کنند که آیا ورزش، تصویری مثبت‌تر از یک شرکت فعال در صنعت تسلیحات نمی‌سازد؟

⚖️ پرسش اصلی این نیست که تولید این سلاح‌ها قانونی است یا نه؛ بلکه این است که آیا دولتی که هم سهامدار صنایع نظامی است و هم از رشد ارزش آن‌ها سود می‌برد، می‌تواند خود را صرفاً ناظر جنگ بداند؟

🧠

لنین در روزهای آوریل ۱۹۱۷، هنگامی که از تبعید به روسیه بازگشت، با شرایطی روبه‌رو شد که بسیاری از انقلابیون را سرگردان کرده بود. منشویک‌ها از دولت موقت پشتیبانی می‌کردند و بلشویک‌های سرگردان نیز همان راه را می‌رفتند. شعار «صلح، نان، زمین» که لنین برافراشت، نه یک آماج دور، بلکه پلی بود از نیازهای سوزان رنجبران به آماج سوسیالیستی.

📖 امروز در ایران، بسیاری از چپ‌های سرگردان، همان کجروی دیروز منشویک‌ها را بازسازی می‌کنند: نبرد دموکراتیک و سوسیالیستی را از هم جدا می‌کنند، گویی دو مرحلهٔ خودبنیاد و جدایند. این نوشتار بر آن است تا نشان دهد که این جداسازی، نه تنها نادرست، که خطرناک است. نبرد برای مردم‌سالاری و پیکار برای سوسیالیسم دو روی یک سکه‌اند.

⚔️ بنیانی‌ترین نکته در نگرش لنین، پیوند نبرد دموکراتیک پیگیر با فراهم کردن شرایط برای انقلاب سوسیالیستی است. لنین نبرد دموکراتیک را شرط میانجیِ جهش انقلاب بورژوازی-دموکراتیک فوریه به انقلاب سوسیالیستی اکتبر در روسیه ارزیابی می‌کند.

🔥 هوشیاری لنین در چنین شرایطِ پیچیده، در پیش‌گزاری شعار «صلح، نان، زمین» بود. این شعار، آن پرچم جانشینی شد که پیوند سوسیالیسم را با امکان راستین برای پاسخ به نیازهای دموکراتیک بی‌درنگ رنجبران فراهم کرد.

🎯 لنین به منشویک‌ها پاسخ می‌دهد که دستیابی به نفی مالکیت خصوصی و برپایی جامعهٔ سوسیالیستی، نیازمند سطح بالای رشد نیروهای مولده در سرمایه‌داری و سطح بالای سازماندهی طبقه کارگر است. بی آزادی سیاسی، نه امکان رشد نیروهای مولده شدنی است و نه دستیابی آزاد به پیکار طبقاتی.

نتایج تازه نظرسنجی مرکز پژوهشی Pew Research Center نشان می‌دهد که نگاه افکار عمومی در بسیاری از کشورهای جهان، به‌ویژه در اروپا، به نفع چین تغییر کرده است. برای نخستین بار از زمان آغاز این نظرسنجی‌ها، در ۲۵ کشور از ۳۶ کشور مورد بررسی، تعداد افرادی که دیدگاه مثبتی نسبت به چین دارند، از کسانی که آمریکا را ترجیح می‌دهند بیشتر بوده است.

📊 تغییر محسوس در اروپا

بیشترین تغییرات در اروپا در کشورهایی مانند اسپانیا، ایتالیا و یونان ثبت شده است. در اسپانیا و ایتالیا، میزان نگاه مثبت به چین به بالاترین سطح ثبت‌شده رسیده است. این تغییر نشان می‌دهد که تصویر چین در میان بخشی از افکار عمومی اروپا نسبت به سال‌های گذشته بهبود یافته است.

🌍 چرا این تغییر رخ داده است؟

یکی از مهم‌ترین یافته‌های این پژوهش آن است که بسیاری از پاسخ‌دهندگان، چین را در مقایسه با آمریکا کمتر مداخله‌گر در امور داخلی سایر کشورها می‌دانند. در مقابل، اگرچه ایالات متحده همچنان از نظر احترام به آزادی‌های فردی امتیاز بالاتری دارد، اما نوسانات سیاست خارجی آمریکا و افزایش تنش‌های بین‌المللی بر برداشت عمومی از این کشور تأثیر منفی گذاشته است.

👥 مقایسه شی جین‌پینگ و ترامپ

در بسیاری از کشورها میزان اعتماد به شی جین‌پینگ از ترامپ بیشتر بوده است. با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که این موضوع به معنای تأیید نظام سیاسی چین نیست، بلکه بسیاری از مردم، چین را بازیگری باثبات‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر در عرصه بین‌المللی ارزیابی می‌کنند.

🔎 جمع‌بندی

نتایج این نظرسنجی نشان می‌دهد که کاهش محبوبیت آمریکا، همراه با تلاش‌های دیپلماتیک و اقتصادی پکن، موجب شده تصویر جهانی چین، به‌ویژه در اروپا، بهبود یابد. با این حال، نگرانی‌ها درباره مسائل حقوق بشر، حکومت اقتدارگرا و سیاست‌های منطقه‌ای چین همچنان پابرجاست و همچنان بر نگاه بخشی از افکار عمومی جهان سایه انداخته است.

🔧

برخی می‌گویند راه چاره در قانون‌گذاری است: مقررات سخت‌گیرانه، مالیات بر انحصارها، بازرسی همگانی بر الگوریتم‌ها. این‌ها تا اندازه‌ای کارایی دارند، اما کافی نیستند. زیرا فاشیسم تکنولوژیک تنها مسئله‌ی «قانون بد» نیست. مسئله، ساختار سرمایه‌داری دیجیتال است. تا هنگامی که زیرساخت داده، الگوریتم‌ها و سامانه‌های هدف‌گیری در دست انحصارهایی باشد که سودشان از جنگ و سرکوب می‌گذرد، هیچ قانونی نمی‌تواند آن‌ها را رام کند. سرمایه‌داران قانون را نیز با لابی‌های میلیارددلاری خودشان می‌نویسند.

🌱 برخی دیگر می‌گویند راه چاره در «اخلاق هوش ساختگی» است: باید به مهندسان وجدان آموخت. اما مهندسی که در پالانتیر کار می‌کند و می‌داند الگوریتمش به بمباران کودکان کمک می‌کند، نیازی به آموزش اخلاق ندارد. اخلاق فردی نمی‌تواند ساختار طبقاتی را دگرگون کند. همان‌گونه که مارکس گفت: «آگاهی انسان نیست که هستی آنان را تعیین می‌کند، بلکه هستی اجتماعی آنان است که آگاهیشان را تعیین می‌کند.»

✊ راه چاره در دگرگونی ساختار مالکیت و کنترل است. سوسیالیسم دیجیتال – مالکیت همگانی بر زیرساخت داده، الگوریتم‌های آشکار و پاسخگو، و تکنولوژی در خدمت نیازهای انسانی – نه یک شعار رویایی، بلکه تنها راه نجات است. این دگرگونی از بالا نمی‌آید، از پایین می‌آید: از کارگرانی که الگوریتم‌ها را می‌سازند، از کارمندانی که سامانه‌های هدف‌گیری را پیاده می‌کنند. امروز جرقه‌هایی می‌بینیم: اعتصاب در گوگل علیه پروژه‌ی میون، اعتراض کارگران آمازون به قراردادهای جنگی، خروج مهندسان از پالانتیر همراه با افشاگری. فاشیسم تکنولوژیک از کارگر سازمان‌یافته می‌ترسد. از اعتصاب همگانی در سیلیکون‌ولی می‌ترسد. برخیزیم، سازمان دهیم، و بستیزیم. راه دیگری نیست.