🌍
سفر ولادیمیر پوتین به بیشکک نقطه عطفی برای سازمان همکاری شانگهای (SCO) خواهد بود؛ اتحادی که پس از ۲۵ سال فعالیت، اکنون آماده است نقش امنیتی و ژئوپلیتیکی خود را در قاره اوراسیا گسترش دهد. حضور رهبران چین، هند، ایران و دیگر اعضا نشان می‌دهد که این ساختار به مرکز ثقل جدید «جنوب جهانی» تبدیل شده است.
SCO 🛡️ شبیه ناتو نیست، اما در مسیر تبدیل شدن به یک بلوک امنیتی
در حالی که SCO از ابتدا با هدف همکاری اقتصادی و ایجاد ثبات منطقه‌ای شکل گرفت، تمرین‌های مشترک نظامی مانند «ماموریت صلح» نشان می‌دهد که همکاری دفاعی میان اعضا در حال عمیق‌تر شدن است. سناریوهای اخیر شامل هماهنگی نیروهای زمینی، هوایی و پدافند بوده و ساختار ضدتروریسم سازمان (RATS) نیز نقش محوری دارد. اگرچه این سازمان تعهد دفاع جمعی مانند ناتو ندارد، اما افزایش تنش‌های جهانی و احتمال خروج هند از QUAD می‌تواند مسیر آینده را تغییر دهد.
🧭 ایجاد مرکز امنیتی فراگیر؛ گامی مشابه اینترپل
در نشست پیش‌رو، «اعلامیه بیشکک» و اصلاح منشور سازمان مطرح خواهد شد. با گسترش اعضا از ۶ کشور اولیه به ۱۰ عضو دائمی، نیاز به ساختارهای فراملی جدید احساس می‌شود. قرار است «مرکز امنیتی فراگیر SCO» ایجاد شود؛ نهادی که وظایف RATS را توسعه داده و هماهنگی مستقیم میان نهادهای امنیتی کشورها را ممکن می‌سازد. امنیت در این چارچوب تنها به مبارزه با تروریسم محدود نیست و شامل انرژی، غذا، محیط زیست، زیرساخت دیجیتال، حمل‌ونقل و مقابله با تحریم‌ها نیز می‌شود.
🚆 شبکه همگرایی اوراسیایی؛ از امنیت تا اقتصاد
SCO همچنین ایجاد «مرکز ضد مواد مخدر» در دوشنبه و آغاز روند تأسیس «بانک توسعه SCO» را دنبال می‌کند. این اقدامات همراه با پیوندهای رو‌به‌رشد میان اتحادیه‌های منطقه‌ای مانند EAEU، CIS و ASEAN، در حال ساختن یک معماری جدید است: اوراسیایی یکپارچه، امن و مستقل از ساختارهای غربی.

🎒 پراودا
📚 هزینه‌های مدرسه در مسکو به ۲۱ هزار روبل (۹٪ رشد) و در سن‌پترزبورگ به ۱۹٫۴۰۰ روبل (۱۱٪ رشد) رسیده – رقمی تقریباً برابر با خط فقر رسمی (۱۸٫۹۳۹ روبل). این یعنی یک خانواده کارگری برای خرید لباس و دفتر، باید تمام درآمد یک ماه یک عضو خانواده را خرج کند. اما جالب‌تر، سهم ۹٪ والدینی است که برای این هزینه‌ها وام گرفته‌اند – رقمی که پس از کاهش به ۵٪ در ۲۰۲۵، دوباره افزایش یافته. این یعنی طبقه کارگر نه‌تنها قدرت خرید ندارد، بلکه برای تأمین نیازهای اولیه‌ی فرزندش مجبور به ورود به چرخه‌ی بدهی می‌شود.
💳 افزایش قیمت پوشاک، نوشت‌افزار و کتاب‌های درسی به‌عنوان «نتیجه‌ی طبیعی تورم» ارائه می‌شود. اما در عمل، بار این افزایش مستقیماً بر دوش والدین شاغل می‌افتد؛ در حالی که تولیدکنندگان و فروشندگان (سرمایه‌داران خرد و کلان) نه‌تنها سود خود را کاهش نمی‌دهند، بلکه با هر جهش قیمت، حاشیه‌ی سود خود را افزایش می‌دهند. سیستم آموزشی نیز که باید عمومی و رایگان باشد، به بازاری سودآور برای فروشندگان تبدیل شده است.
🏛️ کمک‌های مالی فقط به خانواده‌های پرجمعیت، کم‌درآمد، دارای فرزند معلول و خانواده‌های شرکت‌کنندگان در جنگ اختصاص دارد – آن هم با تشریفات بوروکراتیک طاقت‌فرسا که بسیاری را از دریافت آن منصرف می‌کند.
⚖️ پیشنهاد نمایندگان کمونیست (پرداخت ۲۰ تا ۳۰ هزار روبل به همه خانواده‌ها) در عمل، تلاشی برای آشکارسازی تناقض سیستم است: در نظام سرمایه‌داری، «آموزش رایگان» به شوخی‌ای تلخ تبدیل شده، زیرا هزینه‌های جانبی (لباس، کتاب، لوازم) چنان سنگین است که عملاً دروازه‌های مدرسه را به روی فرزندان کارگران می‌بندد.
برابری هزینه‌ی مدرسه با خط فقر ملی، «طبیعی» جلوه داده می‌شود – اما این همان اوج بی‌عدالتی طبقاتی است. وقتی کارگر برای خرید دفتر و مداد فرزندش ناچار به گرفتن وام می‌شود، دیگر نمی‌توان از «فرصت برابر آموزشی» سخن گفت.

📉 وام ۲ میلیاردی، نه برای مسکن کارگران
گفت‌وگوی سمانه محرمی نمین، نایب‌رئیس مشاوران املاک، با خبرآنلاین ، روایت‌گر تقابل دو منطق متضاد است: از یک‌سو، «نیاز مصرفی» زوج‌های جوان و کارگران، و از سوی دیگر، «منطق سوداگری» سرمایه‌گذاران خرد و کلان. توصیه به خرید مسکن «حتی با وام ۲ میلیاردی و اقساط ۴۰ میلیونی» در عمل، تنها قشر مرفهی را هدف می‌گیرد که توان تحمل تورم اقساط (۶ میلیارد تومان بازپرداخت) را دارد – یعنی همان طبقه‌ای که از قبل صاحب سرمایه (طلا، ارز) است. مستأجر معمولی، نه توان دریافت این وام را دارد و نه قدرت بازپرداخت آن را.
💸 سازوکار پنهان انتقال هزینه
افزایش قیمت مصالح، عوارض شهرداری و مالیات، همگی به‌عنوان «عوامل طبیعی» توجیه می‌شوند؛ اما در عمل، بار این افزایش‌ها مستقیماً به دوش خریدار نهایی (طبقه کارگر و متوسط شهری) می‌افتد. سازنده (سرمایه‌دار خرد یا کلان) هرگز کاهش سود را نمی‌پذیرد و هزینه‌های تورمی را به قیمت فروش منتقل می‌کند. این همان سازوکار انباشت سرمایه از طریق گرانی‌سازی است.
💎 ایدئولوژی «خانه به‌عنوان سرمایه»
تأکید بر اینکه مسکن «نیاز اولیه» است، در تناقض با توصیه به خرید برای «تبدیل به احسن» یا استفاده از سود طلا و ارز برای ارتقای ملک قرار دارد. این دوگانه، دقیقاً بازتاب کالایی‌شدگی کامل مسکن در نظام سرمایه‌داری وابسته است؛ جایی که سرپناه به ابزاری برای ذخیره ارزش تبدیل شده و نیاز زیستی، تابع منطق سوداگری می‌شود.
⚖️ رکود تورمی
بازار در «رکود تورمی» به سر می‌برد؛ یعنی نه جنبش در قیمت‌ها، نه رکود مطلق. این وضعیت برای سرمایه‌داران بزرگ قابل تحمل است (زیرا زمین و ملک، ارزش ذاتی خود را حفظ می‌کنند)، اما برای کارگر و مستأجر، به معنای فرسایش دائمی قدرت خرید و عقب‌افتادگی مزمن از حداقل‌های زیستی است. پیش‌بینی «رونق بدون هیجان» نیز در واقع وعده‌ی تداوم همین وضعیتِ به‌نفع سرمایه و به‌زیان کار را می‌دهد.

📰
🌍 ناتو اکنون به کل زنجیره‌ی تأمین نفوذ کرده، صنایع دفاعی را با ساختار نظامی تلفیق نموده و مرزهای ملی را در همکاری‌های نظامی برچیده است. دولت‌ها با استفاده از منابع عمومی، در واقع خط سودآوری شرکت‌های تسلیحاتی را نجات می‌دهند.
💰 ناتو اول متعلق به دوران جنگ سرد بود. پس از فروپاشی شوروی ناتو ابتدا از «صلح» سخن گفت، اما نقشه‌ی گسترش به شرق کلید خورد. تهدید تروریستی و اشغال افغانستان بهانه‌ای شد برای مداخلات بعدی، و به‌تدریج معاهدات هسته‌ای نیز نقض گردید.
مارک روت، دبیرکل ناتو، صریحاً اعلام کرده است که ناتو برای حفاظت از ایالات متحده طراحی شده و اروپا باید بازتاب‌دهنده‌ی قدرت آمریکا باشد. آمریکا دیگر توانایی اعزام نیرو به اروپا را ندارد، زیرا باید بر تقویت موضع خود در اقیانوس آرام و مقابله با چین متمرکز شود. بنابراین، اروپا باید بخش اعظم هزینه‌ها را تقبّل کند، اما همچنان زیر چتر هسته‌ای، فضایی و موشکی آمریکا باقی خواهد ماند.اروپا ناگزیر به تسلیح مجدد است، اما این امر صرفاً با فناوری آمریکایی ممکن خواهد بود. این دقیقاً همان الگوی جنگ فرسایشی‌ست که امروز در اوکراین شاهد آن هستیم.
🏭 نظامی‌سازی جدید سرمایه‌ی خصوصی را نیز جلب می‌کند. اتحادیه‌ی اروپا به‌تازگی به صندوق‌های بازنشستگی اجازه داده است تا در صنایع جنگی سرمایه‌گذاری کنند.
📉 اتحادیه‌ی اروپا از نظر فناوری عقب‌مانده است؛ اما هرگاه اروپا گامی برای رهایی از سلطه‌ی آمریکا بردارد، دولت ترامپ به شدت اعتراض می‌کند. پیمان لیسبون (۲۰۰۷) تنها مقدمه‌ای برای تسلیم در برابر فرماندهی آمریکا بوده است.
🧊 پایگاه‌های آمریکا در کشورهای شمال اروپا در حال حاضر کم‌استفاده به نظر می‌رسند، اما به‌زودی به جایگاه‌های پیش‌رویی برای استقرار موشک‌های دوربرد تبدیل خواهند شد. اروپا هزینه‌ها را می‌پردازد، ولی آمریکا فرمان می‌دهد. این یعنی جنگ‌افروزی در خدمت منافع الیگارشی‌های نظامی-صنعتی، نه دفاع از هیچ ملتی.

📰
🎯 جزیره‌ی خارک، واقع در ۱۶ مایلی سواحل ایران، روزگاری نه‌تنها کلید صادرات نفت ایران که گذرگاه ۹۰ درصد از نفت خام ما بود. اما از آوریل ۲۰۲۶، محاصره‌ی آمریکا این شریان را بسته است.
🛢️ خارک قلب تپنده‌ی اقتصاد ایران است. هرگونه حمله به این جزیره، یعنی ضربه به منبع درآمد اصلی تهران. آمریکا با محاصره‌ی دریایی و تحریم‌های نفتی، در تلاش است تا صادرات نفت ایران را به صفر برساند و اقتصادش را فلج کند.
⚠️ شرکت ملی نفت اطمینان داده که تعمیرات و نوسازی تأسیسات ادامه دارد، اما آمارها نشان می‌دهد که بارگیری نفت در ماه اوت به شدت کاهش یافته است. خریداران چینی ، با وجود تحریم‌های آمریکا علیه برخی از آن‌ها همچنان اصلی‌ترین مشتریان نفت ایران هستند. ایران نیز با ترفندهایی مانند انتقال نفت از کشتی به کشتی، مبدأ محموله‌ها را پنهان می‌کند.
🔥 هدف آمریکا چیست؟
۱. خفه کردن اقتصاد ایران از طریق بستن راه صادرات نفت.
۲. افزایش فشار بر تهران برای عقب‌نشینی در مذاکرات هسته‌ای و منطقه‌ای.
۳. آزمایش واکنش ایران پیش از هر توافق موقت یا بلندمدت.
ترامپ پیش از توافق موقت با ایران، هر گونه اقدام نظامی را رد کرد، اما ادعاها و بمباران خارک ادامه دارد. آمریکا پیش‌تر نیز به اهداف نظامی در خارک حمله کرده، اما تأسیسات نفتی را هدف نگرفته است. این بار اما، صحبت از خودِ جزیره‌ی نفتی است. جواب جمهوری اسلامی به تعرض امریکا به خارک، فرستادن موشک به پایگاه نظامی امریکا در اردن بوده است.
🌍 در پس‌زمینه، ایران دارای دومین ذخایر گازی جهان در میدان مشترک پارس جنوبی است که می‌تواند ۱۳ سال نیاز جهانی را تأمین کند. تسلط بر خارک، یعنی تسلط بر یکی از گره‌های کلیدی انرژی جهان. بمباران خارک، بخشی از پروژه‌ی بزرگتر مهار جمهوری اسلامی و بازتعریف نظم خاورمیانه‌ای است.