شاعر بلژیکی مترلینک می گوید که خدای هر کس به اندازه خِرَد او است. و طبری به گواه همه، انسانی خردمند بود. پس انسانی به این خردمندی هرگز نمی تواند دل به خدایی به کوچکی الله ی شریعتمداری ببندد.

می گویند که دروغ گو کم حافظه است و واقعن هم چه راست می گویند.

آقای  شریعتمداری که در دروغگویی زبانی دراز دارد، در باره ی باصطلاح “آخرین دیدار با احسان طبری” می گوید:

طبری گفت: «بعضی وقتها از خداوند چیزی می‌خواهم ولی با یادآوری گذشته تاریک و ظلمت زده‌ام‌، خجالت می‌کشم».

گفت: هیئتی آمده بود و گفتند که می‌توانم برای معالجه به هر کجا که خودم مایل باشم اعـزام شوم… گفتم: شما چه نظری دارید؟ گفت: «دلم می‌خواهد در میان شما باشم».

یعنی طبری آزاد بود و حتا برای معالجه می توانست به خارج از کشور برود، ولی به خاطر علاقه ای که به آقای شریعتمداری داشت ترجیح داد که با او بماند و فرزندان خود را در اروپا به حال خود رها کند و هیچ دلتنگی برای فرزندان خود نداشت.

دروغگو کم حافظه می گوید:

‌پرستار سعی می‌کرد با کمک یکی از برادران همراه جسم نحیف و رنجورش را با آرامی و احتیاط از صندلی چرخدار به تخت خواب منتقل کند.

سرم را به سوی برادر دیگری که در اطاق بود برگرداندم تا اشکم را نبیند، آن برادر نیز سرش را به طرف پنجره برگردانده بود.

پس شریعتمداری اعتراف می کند که حداقل دو پاسدار در دو جای مختلف در اتاق بستری طبری بودند، چرا؟     

به قول خود آقای شریعتمداری، طبری “جسم نحیف و رنجور” داشت و روی “صندلی چرخدار” نشسته بود. پس چرا حداقل دو پاسدار از فرار چنین آدم مریض و رنجور که نمی توانست حتا راه برود آن چنان می ترسیدند که در دو نقطه اتاق مستقر شده بودند.

وقتی که روشنفکران ما به امپریالیسم غربی فکر می کنند، معمولاً کشورهایی مانند ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه، آلمان که مستعمره دار بودند و جنگ طلبی واضح دارند به ذهنشان می رسد. حتا چپها، کشورهای اسکندیناوی مانند نروژ، دانمارک، فنلاند و سوئد، را مهد دموکراسی، صلح طلب با دولتهای “رفاه” می دانند.
هیچ شکی نیست که در مقایسه با امریکا کشورهای اسکاندیناوی سیاست های داخلی مترقی دارند. ولی در این میان چند چیز از یاد برده می شود، یک- مبارزه اتحادیه های قوی علیه بورژوازی؛ دو- بی طرف ماندن و یا طرفداری از طرف قوی در دو جنگ جهانی؛ سه- وجود اردوگاه سوسیالیسم. در سه دهه گذشته پس از فروپاشی اردوگاه سوسیالیسم بسیاری از این دستاوردها از میان رفته است.
حقیقت این است که اسکاندیناوی تا حد زیادی مانند سایر کشورهای امپریالیستی از طریق استثمار استعماری نیروی کار “جهان سوم” به انباشت سرمایه می پردازد.
شرکت مخابراتی چندملیتی نروژی Telenor – که بخشی از آن متعلق به دولت است – در بنگلادش و میانمار از کودکان برای کار استفاده می کرد. در گزارشی فاش شد که کودکان مجبور بودند بدون هیچ گونه محافظی با مواد شیمیایی کار کنند و حتی یکی از کارگران در استخر اسید جان خود را از دست داد. کارخانه تامین کننده حتا محصولات کشاورزان مناطق اطراف را نیز با ضایعات خود خراب کرد. Telenor مانند دیگر شرکت‌های چندملیتی امپریالیستی که به دنبال نیروی کار ارزان هستند، مسوولیت این اقدام غیرانسانی را به گردن کارخانه تامین کننده گذاشت.
شرکت نفت و گاز نروژی Statoil، که بخشی از آن متعلق به دولت است، در چندین پرونده فساد در سراسر جهان – به ویژه در کشورهای توسعه نیافته – شرکت داشته است، و به شرکتها و مقامات دولتی رشوه داد تا مجوز استخراج را دریافت کند. از جمله رشوه ۱۵ میلیون دلاری به پسر رفسنجانی در سال ۲۰۰۲ میلادی.

در جریان تجاوز ناتو به  لیبی در سال ۲۰۱۱، جت‌های جنگنده دانمارکی بمب‌هایی را در چندین حمله هوایی پرتاب کردند، که طبق گفته سازمان ملل و سازمان‌های غیر دولتی،  14 غیرنظامی را کشت.

مجلس دانمارک متفق القول، حتا با رای حزب باصطلاح سوسیالیستی “جبهه متحد” در سال 2011 رای به همکاری با ناتو و بمباران لیبی توسط هواپیماهای جنگی دانمارکی F-16 داد که همان موقع برخی ها حتا در مجلس گفتند که این حمله می تواند غیرنظامیان را بکشد.

نیاز به یادآوری است که دلیل یورش ناتو به کشور مستقل لیبی، توقف کشتار غیرنظامیان از سوی قذافی خوانده شده بود!!!

وزارت جنگ دانمارک این گزارش ها را مخفی نگه داشت. سالها تلاش سازمان ملل، رسانه ها و سازمان های غیردولتی برای دریافت پاسخ در مورد اینکه آیا دانمارک غیرنظامیان را در مأموریت ناتو کشته است یا خیر، بی پاسخ ماند.

وزارت جنگ دانمارک نه تنها جوابی به سازمان ملل نداد، بلکه پارلمان دانمارک هم برای یک دهه در تاریکی نگه داشته شد.

مارک گارلاسکو که در رأس تحقیقات سازمان ملل در مورد کشتار غیرنظامیان توسط حملات هوایی ناتو در لیبی بود، می گوید: «دانمارک غیرنظامیان را کشته و آن را از ما پنهان کرده است». گارلاسکو و تیمش بارها از ناتو و کشورهای عضو در مورد این حملات سؤالاتی کردند، اما هرگز اطلاعاتی در این مورد دریافت نکردند.

یک بار دیگر ثابت شد که بورژوازی دانمارک برای دفاع از منافع مشترک خود با امپریالیسم، حتا در کشتار غیرنظامیان شرکت می کند. یک بار دیگر دیدگاه نژادپرستانه ناتو هم ثابت شد، زیرا ناتو هرگز نمی توانست کشتار غیرنظامیان را در یک کشور اروپایی پنهان کند، ولی مردم آفریقایی لیبی که جزو انسان به حساب آورده نمی شوند!!

یک بار دیگر ثابت شد که دموکراسی بورژوازی فقط برای منافع بورژوازی است و حتا جواب گوی مجلس نیز نیست.

اگر کسی از یاد برده باشد که چرخ ماشین حکومتی با خون جوانان وطن می گردد، این روزها دوباره حقیقت آن را درک کرده است. جمهوری اسلامی می داند که فقط با قساوت و سرکوب بی امان در داخل می تواند زنده بماند. برای همین، هر از چند گاهی به اعدام بی گناهان و یا قتل آزادی خواهان در خیابانها می پردازد، تا جو رعب و وحشت در جامعه برقرار سازد.
بورژوازی انگلی با روبنای ولایت فقیه ی خود فقط در چهار ماه گذشته حدود ۴۰۰ زندانی را، برای ایجاد جو ترور و ارعاب، به دار آویخته است.
جمهوری اسلامی دو جوان دیگر را به دار آویخت تا انتقام خود را از جنبش «زن، زندگی، آزادی» بگیرد. مثل همیشه اعترافات زیرشکنجه مبنای محکومیت این جوانان به مرگ بود.
رژیمی که نیمی از جامعه ما را از ابتدایی ترین حقوق انسانی محروم کرده است، ادعا می کند که جنبش زنان، تلاش غرب برای یک “انقلاب مخملی” است، ولی معلوم نیست که چرا برای مبارزه با یک “انقلاب مخملی” که هیچ پایگاهی در میان مردم ما ندارد، رژیم باید این همه جوان را به دار بیاویزد!!
در این میان نیروهای راست طرفدار امپریالیسم این جنایت ولی فقیه و رژیم ضد بشری را بهانه ای برای تحریک امریکا و اسرائیل به حمله به میهن ما ساخته اند. بدبختی مردم ما در این است که کسانی می خواهند جنایت امپریالیستی را جانشین قساوت جمهوری اسلامی کنند و گروهی دیگر هم می گوید که ما باید به خاطر مبارزه با امپریالیسم چشم به روی جنایت حاکمیت جمهوری اسلامی ببندیم.
هم امپریالیسم و هم جمهوری اسلامی دشمن مردم میهن ما هستند.
جانشین مترقی رژیم مردم کش جمهوری اسلامی، تنها با مبارزه شکیبانه و سازماندهی خشم توده ها و به دست توانای مردم ما ممکن است.