حزب توده ی ایران می دانست که برای فرارویی هدف های سیاسی انقلاب به تغییرات اقتصادی- اجتماعی عمیق، انقلاب نیازمند یک جبهه قوی و متحد از نیروهای خلقی و پیشرو هست، تا بتواند در مقابل گردش به عقب ارتجاع و بورژوازی مقاومت کند.

حزب با توجه به عدم وجود شرايطى‏‏ كه هژمونى‏‏ طبقه كارگر را در انقلاب ملى‏‏ و دموكراتيک تامین کند، تا از اين طريق تداوم و تعميق انقلاب تضمين شود، در پلنوم شانزدهم خواستار ايجاد “جبهه متحد خلق” شد.

امید حزب این بود که در نبود هژمونی طبقه كارگر، جبهه متحد خلق بتواند برای دستیابی به هدف های اقتصادی- اجتماعی انقلاب ملى‏‏ و دموكراتيک فشار بیاورد.

پلنوم می نویسد: “حزب ما باید در برابر پیدایش و رشد چنین پدیده اى، اتحاد همه نیروهاى دموکراتیک متکى به طبقات زحمتکش و اقشار متوسط هوادار پیشرفت اجتماعى را، هر انداره ممکن است، تقویت و پشتیبانى نماید”.

در باره شرکت کنندگان این جبهه پلنوم می نویسد: “از جمله با سازمان مجاهدین خلق و همچنین با سایر نیروهاى انقلابى مانند سازمان چریکهاى فدائى خلق و گروه هاى مترقى روشنفکران و بخش دموکراتیک سرمایه دارى ملى بر پایه یک برنامه مترقى و خلقى زبان مشترک پیدا کنیم و جبهه متحدى بوجود آوریم.”

ضرورت وحدت میان منافع طبقه کارگر، لایه های میانی و بورژوازی کوچک ملی میهن دوست در این مرحله باید از طرف مبارزان مترقى درک می شد. متاسفانه شکاف میان نیروهای چپ و پیشرو آنچنان عمیق بود که نیروهای ارتجاعی توانستند از آن برای تحکیم موقعیت خود استفاده کنند.  

درسی که باید از آن آموخت این است که برای تامین هژمونی اندیشه و کارکرد طبقه کارگر در انقلاب آینده، تشکیل جبهه متحد خلق میان نیروهای چپ و پیشرو از هم اکنون ضروری است.

پس از آنکه ظریف علیه ورود جمهوری اسلامی به جنگ بورژوازی صهیونیسم  فاشیستی علیه فلسطین اخطارداد، حداد عادل، سوگلی ولی فقیه هم خود را قاطی معرکه کرد.

به نظر می رسد که برخی از مذهبی های ساده به گنده گویی رژیم در باره ی رژیم فاشیستی اسرائیل باور کرده اند. الان که این دسته انتظار عملی کردن لفاظی های “نظام” علیه خلق کشی رژیم نژادپرست اسرائیل را داشتند، ناگهان متوجه شدند که همه ی این ها برای به دست گیری رهبری جهان اسلام و مصرف داخلی گفته شده است. این افراطی ها به این آسانی توجیه های کنونی رژیم را قبول نمی کنند. رژیم به ناگزیر یکی از بزرگترین مهره های خود را به میدان فرستاد تا شاید او بتواند آنها را آرام کند.  

نامه نیوز می نویسد که حداد عادل عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و از سران جناح اصولگرا گفت:

“به اشخاصی که خواهان ورود ایران به جنگ غزه هستند باید گفت شاید این، همان چیزی باشد که رژیم صهیونیستی می‌خواهد، یعنی تبدیل نبرد غزه به جنگ ایران و آمریکا. اگر این اتفاق بیفتد، آن که جان سالم به در می‌برد، رژیم صهیونیستی خواهد بود. اسرائیل سال‌ها است که امریکایی‎ها را به جنگ با ایران تحریک می‎ کند.”

نیاز به یادآوری است که نیروهای راست میهن فروش، اسرائیل را  تشویق می کنند که برای حمایت رژیم از حماس به ایران حمله کند. اگر چه که امپریالیسم امریکا گفته است که خواهان گسترش جنگ به ایران نیست. اسرائیل هم گفته است که دلیلی برای کمک جمهوری اسلامی به حماس در این یورش پیدا نکرده است، ولی اگر جمهوری اسلامی بخواهد دخالت کند، حتما با پاسخی محکم روبرو می شود.  

واقعیت این استکه ترسی که هم ” نظام” را و هم ایران را از نابودی نجات می دهد، ترس از کلاهک های هسته ای اسرائیل است.

نگرانی لایه های میانی فقط به نبودن آزادی محدود نمی شود. سرمایه داری نه تنها کارگران و دیگر زحمتکشان را استثمار می کند، بلکه تاثیر منفی بانفوذی در زندگی بسیاری از لایه های دیگر اجتماعی دارد و آن ها را سرکوب و حقوق شان را پایمال می کند. اثرات اسفبار سرمایه داری در تمام عرصه های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی قابل لمس است. بنابراین، بخش دموکراتیک مرحله ملی- دموکراتیک فقط مربوط به آزادی های سیاسی نیست. بلکه  با بهبودی شرایط زندگی زحمتکشان ارتباط مستقیم دارد و جدا کردن شعار آزادی و عدالت اجتماعی از هم دیگر یک برداشت مکانیکی از  مقوله آزادی است. باید مطمئن بود که با قربانی کردن عدالت اجتماعی آزادی به دست نمی آید.

حیات اقتصادی سرمایه داران صنعتی کوچک و متوسط با تولید ملی گره خورده است. این لایه از طبقه سرمایه داری با ستم چندگانه از سوی بورژوازی انگلی مواجه است. بورژوازی تجاری با واردات سیل آسای کالاهای رسمی و قاچاق، بورژوازی بوروکراتیک با توسل به کاغذ بازی و رانت خواری، بورژوازی مالی به خاطر وام ندادن به کارهای تولیدی، بورژوازی نظامی به خاطر کنترل گمرگی، منافع سرمایه داران صنعتی کوچک را دائمن تهدید می کند. قشرهای مختلف خرده بورژوازی نیز دائمن زیر فشار سنگین  بورژوازی انگلی به تنگی نفس می کشند و سایه کشنده سقوط اجتماعی بر سرشان سنگینی می کند. همچنین دهقانان زحمتکش، کشاورزان خرد و متوسط با واردات بی رویه و سودجویانه محصول های ارزان کشاورزی تقریبن در حال نابودی هستند.

بنابراین  همان طور که می بینیم، طبقه حاکم متشکل از همه ی لایه های  بورژوازی انگلی و پوسته ی ولایت فقیه ی آن فقط آزادی خواهی قشرها و لایه های میانی جامعه را تهدید نمی کنند، بلکه منافع اقتصادی و زندگی  بخش بزرگی از مردم از طبقه ها و لایه های گوناگون در زیر خطر است.

به نقل از ایلنا، مسعود پزشکیان اصلاح طلب و نماینده ادوار مجلس از سوی هیات های اجرایی ردصلاحیت شد.

پزشکیان: قصد اعتراض به ردصلاحیتم را نداشتم اما اعتراضم را ثبت کردم تا تصور نکنند آن را قبول دارم.

او با طعنه سنگین به قالیباف گفت: ما نه خودمان دادیم بچه‌هایمان از بیت‌المال بخورند، نه اجازه دادیم که خودشان (بچه‌هایمان) از بیت‌المال بخورند، نه بچه‌هایمان خارج از کشور هستند، نه برای کسی سیسمونی می‌گیریم. برای این نظام تمام زندگی و اعتقادمان را گذاشتیم.

اصلاح طلبان در دوره اول ریاست جمهوری آقای خاتمی یک موقعیت طلایی برای اجرای اصلاحات از درون داشتند که از دست دادند. وقتی جنبش مردمی رادیکالتر شد، آنها آنچنان از خواستهای تغییر ریشه ای مردم ترسیدند که در نهایت حفظ نظام را به “مردم سالاری دینی” ترجیح  دادند و خود را زیر دامن ولایت فقیه انداختند. 

اصلاح طلبان از بی اعتنایی دولتیان به خود خیلی عصبانی هستند.

شرق نوشت: اگر دولت رئیسی می‌تواند دستان محمد بن‌سلمان را بفشارد، چرا نتواند دستان بهزاد نبوی، سیدمحمد و سیدمحمدرضا خاتمی، ظریف، سلامتی، پزشکیان، مرعشی، محسن هاشمی […] که دل در گرو آینده ایران دارند، بفشارد. آیا رئیس‌جمهوری که به ملاقات آدم‌های متفاوتی که برخی از آنان دشمنی‌شان با ایران یا با نظام جمهوری اسلامی روشن است، می‌رود، آیا نمی‌تواند به هیئت‌مدیره مجمع وزرای ادوار پس از گذشت یک‌سال‌و نیم از ارسال تقاضای ملاقات وقت ملاقات بدهد؟

به جرم خیانت بزرگ اصلاح طلبان، مردم به حق از آنها بریدند، ولی بر خلاف انتظاری که داشتند سینه چاکان ولایت فقیه هم ماموریت آنها را تمام شده دانستند و دیگر تره برای آنها خرد نکردند، مگر برای دموکراسی بازی، به آنها عرض اندام محدود هنگام انتخابات می دهند. به قول اروپایی ها، اصلاح طلبان برای حاکمیت احمقان مفید (useful idiot) هستند.