🚢
🇮🇹 اعتصاب ۳۰ اکتبر
اتحادیه‌های کارگری ایتالیا روز جمعه ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ اعتصاب عمومی برگزار کردند. این اعتراض علیه افزایش هزینه زندگی، قیمت سرسام‌آور بنزین و گازوئیل و رشد شدید بودجه نظامی است. هم‌زمان کارگران بندری در ۲۲ کشور علیه جنگ اعتصاب کردند.
🏛️ اعتصاب ۲۴ ساعته USB در رم
اتحادیه USB اعتصاب عمومی ۲۴ ساعته برگزار می‌کند. به گفته این اتحادیه مردمی، این اقدام «واکنشی به قیمت‌های پیوسته صعودی، به‌ویژه سوخت است که مردم را به زانو درآورده».
✊ اعتصاب اتحادیه‌های Cobas و Adl و Clap و Sial
همان روز، این اتحادیه‌ها اعتصاب عمومی در بخش دولتی و خصوصی (به‌جز حمل‌ونقل) برگزار کردند. دلیل اعلام‌شده «هزینه بالای زندگی که پوشش هزینه کالاهای ضروری را ناممکن کرده» است، اما اعتراض به جنگ «و انتقال بودجه به تسلیحات» نیز مطرح است.
🗣️ اعتصاب ۲۰ نوامبر CGIL
سه هفته بعد، ۲۰ نوامبر، اتحادیه CGIL اعتصاب عمومی تمام‌روزه در بخش دولتی و خصوصی برگزار می‌کند. مائوریتزیو لاندینی، دبیر آن، هزینه بالای زندگی و «سیاست اقتصادی و بودجه‌ای نادرست – با تصمیم افزایش هزینه‌های دفاعی در صدر آن» را زمینه اعتراض خواند. او در تجمع «La Via Maestra» در رم (۱۷ اکتبر) گفت: «هیچ‌کس نمی‌تواند ما را متوقف کند.»
💰 پیام پوسترها: خروج پول از جیب مردم
پوسترهای اتحادیه‌ها کیف پولی باز را نشان می‌دهند که جت‌های جنگی، تانک و سلاح از آن بیرون می‌پرند. پیام این است که خزانه دولت و مالیات مردم عملاً «به پرواز درآمده» و صرف اهداف نظامی و درگیری‌های بین‌المللی می‌شود.
🌍 اعتصاب کارگران بندری در ۲۲ کشور
کارگران بندری ۲۲ کشور روز جمعه علیه جنگ و استفاده از بندرها برای صادرات سلاح اعتصاب کردند. اعتصاب که ابتدا از سوی اتحادیه‌های کارگران بندری ایتالیا، فرانسه، یونان، باسک اسپانیا، ترکیه و مراکش آغاز شد، اکنون از سوی بیش از ۲۵ اتحادیه در ۱۱۳ بندر حمایت می‌شود.

📢
🏭 تولید لوازم خانگی در تنگنا
اکبر پازوکی، رئیس اتحادیه لوازم خانگی تهران، می‌گوید شرایط تولید مناسب نیست: تحریم، مشکلات حمل‌ونقل و تأخیر در رسیدن مواد اولیه، هزینه تولید را بالا برده است. بخشی از مواد اولیه داخلی هم به‌جای تحویل مستقیم و به‌موقع، در بورس عرضه می‌شود و با قیمت بالاتر به دست تولیدکننده می‌رسد.
🏦 حمایت بانکی نصیب سوداگران
نکته کلیدی سخن او این است که منابع بانکی به‌جای حمایت از تولید و تأمین مواد اولیه، به سمت بخش توزیع هدایت شده است؛ یعنی نقدینگی در مسیری حرکت می‌کند که کالا را جابه‌جا و گران می‌کند، نه اینکه ظرفیت تولید را بالا ببرد. فروشندگان هم توان عرضه اعتباری بلندمدت ندارند و تبلیغات فروش اقساطی نشان می‌دهد بازار برای تحریک تقاضا به چنین سازوکارهایی نیاز پیدا کرده است.
📉 کمبود تقاضا
به گفته او، مسئله امروز فقط گران‌فروشی نیست، بلکه گرانی کالاست: افزایش قیمت‌ها قدرت خرید مصرف‌کننده را کاهش داده و تولیدکننده با وجود عرضه کالا، با کمبود تقاضا مواجه است. بخشی از افزایش تولید سال‌های گذشته هم به صادرات نرسید و در بازار داخلی مصرف شد.
🔁 پیوند تولید و تورم
نقدینگی و منابع به سمت توزیع، سوداگری و فعالیت‌های غیرمولد می‌رود، تولید در تنگنای نقدینگی و مواد اولیه می‌ماند، و نتیجه آن گرانی کالاهای اساسی و کاهش قدرت خرید است. تا وقتی هزینه فعالیت غیرمولد پایین و سود آن بالا باشد، سرمایه به سمت تولید صنعتی و فناورانه حرکت نمی‌کند و تورم کالاهای ضروری ادامه می‌یابد.
🚫 پارادوکس اصلی
اما آنچه گفته نمی‌شود این است که اقتصاد کشور چنان ویران و بحرانی شده که دیگر با اصلاح‌های جزئی و وصله‌پینه‌کردن سیاست‌ها درست‌شدنی نیست؛ باید مسیر سرمایه‌داری را تغییر داد. اینجاست که پارادوکس اصلی آشکار می‌شود: خود حاکمیت اسلامی، حامیان نظام سرمایه‌داری‌اند و سیاست‌های کلان کشور را بر پایه آن طراحی و اجرا کرده‌اند.

📢
🎙️ فرشاد مؤمنی، اقتصاددان، در نشست مؤسسه مطالعات دین و اقتصاد، به نکات کلیدی ساختار اقتصادی کشور پرداخت و تأکید کرد مشکل اصلی فقط جنگ، تحریم یا کسری بودجه نیست.
⚠️ ریشه بحران‌ها
به گفته او، سیاست‌های نادرست، فساد سیستماتیک، رانت‌خواری و حمایت از فعالیت‌های غیرمولد در ایجاد بحران نقش دارند. او هشدار داد تا زمانی که دلالی و سوداگری سودآورتر از تولید باشد، سرمایه‌ها به سمت صنعت و فناوری حرکت نمی‌کنند و فقر و بیکاری کاهش نمی‌یابد.
🏦 نقد سیاست‌های پولی و بودجه‌ای
مؤمنی با انتقاد از گران‌شدن کالاهای موجود با نرخ جدید ارز، این رفتار را خارج از سازوکار سالم بازار و نوعی اجحاف در حق مصرف‌کنندگان دانست.
او نرخ بالای بهره را تورم‌زا ندانستن، اما افزایش دستمزدها را نگران‌کننده خواندن، تناقض خواند و گفت سهم هزینه بهره در برخی بنگاه‌ها به حدود یک‌سوم کل هزینه‌ها می‌رسد.
📉 کوچک‌شدن سهم خانوارها
بر اساس داده‌های او، سهم مصرف نهایی خانوارها از تولید ناخالص داخلی از حدود ۵۰ درصد در دهه ۱۳۸۰ به محدوده ۳۰ درصد رسیده است.
مؤمنی با اشاره به خروج حدود ۷۵۰ میلیون نفر از فقر در چین طی چهار دهه، توسعه تولید فناورانه را مسیر اصلی مقابله با فقر و عقب‌ماندگی دانست.
✅ راه‌حل‌ها
مؤمنی بر مبارزه با فساد و رانت، هدایت سرمایه‌ها از سوداگری به تولید، حمایت از دستمزد و قدرت خرید نیروی کار، ایجاد فرصت‌های شغلی مولد، توسعه فناوری و صنایع داخلی، تأکید کرد.
🚫 نکته مهم و غایب
اما نکته‌ای که مؤمنی نمی‌گوید این است که تحقق این تغییرات نیازمند دوری از اقتصاد سرمایه‌داری است؛ همان اقتصادی که همه ارکان حاکمیت با آن موافق‌اند و سیاست‌های کلان کشور بر پایه آن طراحی شده است. نمی گوید که برنامه اقتصادی سوسیالیسی، یعنی ابزار کلیدی تولید و قدرت در دست مردم، دلیل موفقیت چین بوده است.

🔴
اسرائیل در جریان جنگ غزه، بنا بر گزارش ارائه‌شده از سوی فرانچسکا آلبانزه، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور سرزمین‌های فلسطینی، شمار بی‌سابقه‌ای از خبرنگاران را کشته است؛ اقدامی که به گفته او، در چارچوب تلاش برای پنهان‌کردن جنایات و حذف شاهدان صورت می‌گیرد.
📍 ۳۰۰ خبرنگار؛ ۷۱۰ عضو خانواده
۳۰۰ خبرنگار در غزه کشته شده‌اند که ۷۰ مورد از این قتل‌ها مستقیماً با فعالیت حرفه‌ای آنان مرتبط دانسته شده است. همچنین حدود ۷۱۰ نفر از اعضای خانواده خبرنگاران جان باخته‌اند. تهدیدهای تلفنی، بازداشت‌ها، حمله به زیرساخت‌های رسانه‌ای و تیراندازی به خبرنگاران، بخشی از موارد مستندشده در این گزارش است.
⚖️ خبرنگار، هدف مشروع جنگی نیست
آلبانزه تأکید می‌کند که طبق حقوق بین‌الملل، خبرنگاران غیرنظامی محسوب می‌شوند و حتی انتشار تبلیغات سیاسی، مجوز حمله به آنان نیست. اتهام همکاری با حماس نیز بدون ارائه شواهد معتبر نمی‌تواند بهانه‌ای برای سلب حمایت قانونی از خبرنگاران باشد.
🕯 خانواده‌ها نیز در امان نیستند
گزارش به نمونه‌هایی از کشته‌شدن اعضای خانواده خبرنگاران اشاره می‌کند؛ از جمله خانواده وائل الدحدوح، خبرنگار الجزیره، که اعضای خانواده‌اش در حملات اسرائیل جان باختند. چنین حملاتی، علاوه بر فاجعه انسانی، می‌تواند فشار بر خبرنگاران برای توقف اطلاع‌رسانی را افزایش دهد.
🌍 سکوت غرب؛ همدستی با فراموشی؟
وقتی خبرنگاران کشته می‌شوند، شاهدان خاموش و دسترسی رسانه‌های بین‌المللی به غزه محدود می‌ماند، جهان با خطر پنهان‌ماندن حقیقت روبه‌روست. اما دولت‌های غربی که دم از آزادی مطبوعات و حقوق بشر می‌زنند، نه‌تنها در برابر این کشتار سکوت کرده‌اند، بلکه با تأمین سلاح و پوشش سیاسی، شریک آن شده‌اند.
✊حفاظت از خبرنگاران، حفاظت از حقیقت
جامعه جهانی نباید به تماشا بسنده کند: باید تحقیقات مستقل و بین‌المللی را تحمیل کند، عاملان جنایت را به دادگاه بکشاند و امنیت خبرنگاران را تضمین کند. غزه نباید به گورستانی تبدیل شود که در آن، ثبت حقیقت با مرگ پاسخ داده شود.

📄
💼امارات متحده عربی از همان آغاز جنگ داخلی سودان، حمایت از نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) را انکار کرده است. اما شواهد، داستان دیگری می‌گویند. سودان در آوریل ۲۰۲۵ این کشور را در دادگاه بین‌المللی دادگستری به «همدستی در نسل‌کشی» متهم کرد؛ اتهامی که دادگاه به دلیل نداشتن صلاحیت رد کرد. با این حال، گزارش‌های متعدد نشان می‌دهند امارات نه‌تنها حامی مالی، بلکه تأمین‌کننده اصلی سلاح این نیروها بوده است.
🛢 طلا، زمین و دریا
امارات از اواخر حکومت عمر البشیر سرمایه‌گذاری سنگینی در سودان کرد. امروز سودان برای ابوظبی صحنه‌ای برای اعمال نفوذ در آن سوی دریای سرخ و شرق آفریقاست. طلا، زمین‌های کشاورزی و بندرهای استراتژیک، سه ضلع این منافع‌اند. شرکت «اینترنشنال هولدینگ» و «جنان» بیش از ۵۰ هزار هکتار زمین در سودان را زیر کشت دارند و امارات پیشنهاد ۸ میلیارد دلاری برای بندر ابوآمامه داده است. شبکه‌های RSF این صادرات را تسهیل می‌کنند؛ خود حمدتی و خانواده‌اش شرکت طلا دارند و برادرش در امارات مقیم است.
🔫 سلاح‌ها و پایگاه‌ها
گزارش‌ها از ارسال بمب‌های هدایت‌شونده و هویتزرهای شرکت نورینکو — به دارفور خبر می‌دهند. امارات دو پایگاه در سودان دارد: نیالا در دارفور جنوبی و المالها، ۲۰۰ کیلومتری الفاشر. همچنین از پایگاه بوساسو در سومالی برای انتقال مزدوران کلمبیایی و محموله‌ها استفاده می‌کند. سازمان عفو بین‌الملل در مه ۲۰۲۵ این تسلیحات را شناسایی کرد.
🦅 آمریکا: سکوت
واشینگتن در قبال نقش امارات سکوت کرده است. در سپتامبر ۲۰۲۵، ترامپ طرح صلحی را با همکاری مصر، عربستان و امارات منتشر کرد؛ طرحی که امارات را در جایگاه میانجی می‌نشاند، نه متهم. این در حالی است که دولت سودان از حضور در کنفرانس لندن (آوریل ۲۰۲۵) محروم شد، اما امارات دعوت شد. بریتانیا نیز زیر فشار ابوظبی، از انتقاد علنی خودداری کرده و حتی به دیپلمات‌های آفریقایی توصیه کرده درباره نقش امارات سکوت کنند.

🔥
📰 ترامپ بی‌پرده به چپاول اعتراف می‌کند: «ما یک میلیون بشکه نفت ونزوئلا را رایگان دریافت کردیم.» این یک اعتراف به غارت ثروت ملی یک کشور است. پس از ربایش رئیس‌جمهور قانونی ونزوئلا در ژانویه ۲۰۲۶، واشینگتن صادرات نزدیک به ۱۰۰ میلیون بشکه نفت به ارزش حدود ۸ میلیارد دلار را تحت کنترل گرفت.
🗣 اعتراف دوباره اوباما: ایران سلاح هسته‌ای نداشت
باراک اوباما، رئیس‌جمهور اسبق آمریکا، در انتقاد از حمله کشورش به ایران گفت: «ایران سلاح هسته‌ای نداشت. ما برنامه هسته‌ای این کشور را مهار کرده بودیم. نیازی نداشتم حتی یک موشک شلیک کنم.» او افزود جنگ، آمریکا را آسیب‌پذیرتر کرده است: متحدان و پایگاه‌ها مورد حمله قرار گرفتند، آمریکایی‌ها کشته و زخمی شدند و اکنون ایران بر تنگه هرمز قدرت وتو پیدا کرده است.
این اعتراف، مهر تأییدی است بر اینکه ادعای «تهدید هسته‌ای» بهانه‌ای بیش نبود؛ جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران هرگز بر سر بمب اتم نبود، بلکه بر سر سلطه و تسلیم کامل بود. هدف، نه از کار انداختن سلاح هسته ای، بلکه تجزیه میهن پهناور ما به منطقه های کوچک و دست نشانده است و یا بمباران آن به عصر حجر.
🌍 ناامیدی منطقه از پوشش امنیتی آمریکا
نشست چهارجانبه تهران با حضور وزیر دفاع عربستان، فرمانده ارتش پاکستان و رئیس اطلاعات ترکیه، نقطه عطفی در شکل‌گیری ایده «امنیت خودبنیاد منطقه‌ای» بود؛ امنیتی از درون منطقه و بدون دخالت خارجی. این سه کشور ضمن هشدار درباره رفتار بحران‌آفرین اسرائیل، از ایران خواستند با توافقی از جنگ جلوگیری کند و آمادگی خود را برای تضمین آن اعلام کردند. در این میان، امارات با تأمین مالی و لجستیکی و اسرائیل با فشار نظامی و اطلاعاتی، بازوی منطقه‌ای این فشار حداکثری‌اند؛ دو بازیگری که منافع خود را در تضعیف ایران می‌بینند.

⚖️

مجمع عمومی سازمان ملل متحد روز چهارشنبه با ۱۳۰ رأی موافق، ۲۵ رأی ممتنع، برای سی وچهارمین بار قطعنامه ای را تصویب کرد که خواستار پایان تحریم اقتصادی، تجاری و مالی آمریکا علیه کوبا است.
۱۷ کشور به قطعنامه رأی مخالف دادند: آمریکا، اسرائیل، آرژانتین، اوکراین، بوسنی و هرزگوین، اکوادور، کلمبیا، کاستاریکا، چک، لیتوانی، مجارستان، مراکش، مقدونیه شمالی، پاراگوئه، اسلوونی، ترینیداد و توباگو و امارات متحده عربی.
📉 سه دهه رأی گیری
این رأی گیری سالانه بازتاب تحول روابط واشینگتن و هاوانا بوده است. نخستین رأی گیری در سال ۱۹۹۲ با حمایت ۵۹ کشور، مخالفت ۳ کشور و ۷۱ رأی ممتنع برگزار شد. حمایت در سالهای ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ به اوج ۱۹۱ رأی رسید. در سال ۲۰۱۶ آمریکا برای نخستین بار رأی ممتنع داد.
💬 «هیچ محاصرهای وجود ندارد»
مایک والتز، سفیر آمریکا، اصل این بحث را رد کرد و مدعی شد مشکلات کوبا از دولت خودش ناشی میشود. او گفت: «هیچ محاصرهای وجود ندارد.»
🩺 «کوبا تهدید نیست، تحریم تهدید است»
برونو رودریگز پارییا، وزیر امور خارجه کوبا، در پاسخ شمارنده ای روی صفحه نمایش داد که نشان میداد هزینه تحریم از زمان آغاز بحث در روز سه شنبه بیش از ۲۲٫۹ میلیون دلار بوده است. او تحریم را عامل خفه کردن نظام سلامت کوبا دانست و گفت مرگ ومیر نوزادان دو برابر شده و دهها هزار عمل جراحی به تعویق افتاده یا لغو شده است. به گفته او، داروهای سرطان نمیتوانند وارد شوند و درمانهای ساخت کوبا برای آلزایمر و دمانس نمیتوانند خارج شوند. رودریگز همچنین گفت آمریکا در دست پلوتوکراسی است و صلاحیت سخن گفتن درباره دموکراسی را ندارد. او تأکید کرد: «کوبا فقط میخواهد در آرامش رها شود. کوبا تهدید نیست، تحریم تهدید است.»
✊ جهان ۳۴ بار حرف خود را زده است. ولی امپریالیسم امریکا هنوز قوی است.

🕵️

📄 در سال ۲۰۲۴، مقام‌های ارشد فرانسه گزارشی با عنوان «اخوان‌المسلمین و اسلام سیاسی در فرانسه» تدوین کردند؛ سندی که لو فیگارو در ۲۰ مه ۲۰۲۵ بخش‌های انحصاری آن را منتشر کرد. اخوان‌المسلمین توسط انگلیس برای کنترل جنبش اعتراضی مسلمانان ایجاد شده بود.
🏛 استراتژی بلندمدت
این گزارش، ایدئولوژی و ساختار سازمانی اخوان‌المسلمین را «همساز با غرب» می‌داند. «مسلمانان فرانسه» (سابقاً UOIF) مهم‌ترین شاخه فرانسوی وابسته به این جنبش معرفی شده است. بر پایه آمار گزارش، حدود ۱۳۹ نمازخانه وابسته و نیز حدود ۲۸۰ انجمن در حوزه‌های مذهبی، آموزشی، خیریه، جوانان و ورزش زیر این شبکه قرار می‌گیرند؛ «هسته سخت» آن نیز ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر برآورد می‌شود. گزارش هشدار می‌دهد که این جریان با ساختن «اکوسیستم‌های محلی» بخش‌هایی از زندگی مردم را از آموزش تا خدمات اجتماعی سازمان می‌دهد و خطر «اسلام‌گرایی شهری» را با نفوذ بر نهادها، منابع و هنجارهای محلی به همراه دارد.
🌍 ترکیه و قطر: حامیان اصلی
پس از کودتای نظامی مصر در ۲۰۱۳ که به سرکوب اخوان انجامید، قطر و ترکیه به حامیان اصلی آن بدل شدند. قطر دیرزمانی حامی مالی و ایدئولوژیک مرکزی این جریان بوده و شخصیت‌هایی مانند یوسف القرضاوی را در خود جای داده است. دوحه از طریق سازمان‌هایی مانند «قطر چاریتی» مساجد، مراکز اسلامی، مدارس و انجمن‌ها را در اروپا تأمین مالی کرده است. ترکیه تحت اردوغان نیز به بسیاری از رهبران تبعیدی اخوان پناهندگی، اقامت و در برخی موارد تابعیت داده و پایگاه رسانه‌ها و فعالیت‌های مالی مرتبط با این جنبش شده است.
🗣 دو زبانگی
اخوان در ظاهر می‌گوید می‌خواهد اسلام را آزادانه عمل کند و مثبت ادغام شود؛ اما در باطن، هدف تغییر تمدنی بلندمدت است — تبدیل اسلام به نقطه مرجع غالب و تغییر تدریجی قواعد جامعه. تحلیل‌های مستقل این استراتژی را «تدریجی‌گرایی و نفوذ از درون» توصیف می‌کنند.