کبوتری دیگر به ابدیت پرواز کرد؛ رفیق محمود “جوان” هم رفت
از طرف رفقای حزبی محمود نسلی اصفهانی، با قلبی آکنده از اندوه و در عین حال افتخار، درگذشت این یار دیرین و مبارز خستگی ناپذیر را به خانوادهٔ گرامیش و به تمامی اعضای حزب توده ایران تسلیت میگوییم.
رفیق محمود، یکی از ستونهای استوار جناح کمونیستی حزب بود که همواره بر آرمانهای والای طبقهٔ کارگر و خط مشی انقلابی حزب وفادار ماند. پیوند عمیق و رفاقتی صمیمانه با رفیق فرهاد عاصمی داشت و این دوستی، ریشه ای در دهه ها مبارزه و هم فکری داشت. او به رفیق فرهاد گفته بود که در کنگرهٔ ششم حزب، با شجاعت تمام، در مورد خط ایدئولوژیک حزب با رفیق خاوری به جدل پرداخت و بر مواضع اصولی خود پافشاری کرد.
در سالهای پایانی عمر، همچنان پویا و متعهد، بارها با رفقای قدیمی خود، رفیق ملکی و فرهاد عاصمی، دیدار داشت و این نشستها مملو از یادآوری روزهای پرشور مبارزه و ترسیم آیندهای بهتر برای خلق ایران بود.
برای ما، محمود “جوان” فقط یک عضو حزب نبود؛ او تجسم زندهٔ مسئولیت، انسانیت و تعهدی بود که فراتر از خود میاندیشید. با همهٔ جدیت در سیاست، هرگز سنگینی مبارزه او را از شوخ طبعی و گرمای انسانیاش دور نکرد.
او صد سال زیست، اما نه به طول عمر، که به عمق تأثیرش بر جنبش و بر دلهای ما. او رفیقی بود که به قول طبری، در عصاره ی خود با عشق به تبار انسانی می جوشید.
رفتنش پایان راه نیست؛ بلکه ادامهٔ حضوری است در خاطرات جمعی حزب، در ارزشهایی که به ما آموخت و در راهی که با عشق و بزرگی برای ما هموار کرد.
یادش گرامی، راهش پررهرو، و عشقش در میان ما جاویدان باد.