پس از گذشت نزدیک به بیست روز از اخراج پانزده کارگر هفت تپه و جلوگیری از ورد آن ها به شرکت، این کارگران روز چهارشنبه در شرکت و محل کار خود حاضر شدند. حضور مجدد این کارگران در کارخانه با استقبال گرم همکارانشان روبرو شد.
از زمان اخراج پانزده کارگر شرکت هفت تپه، همکاران آن ها در داخل شرکت دست به اعتراض و تجمع زدند. این تجمع اعتراضی دوازه روز به طول انجامید.
کارگران هر روز با اجتماع در برابر گیت ورودی شرکت با همکاران خود که اجازه ی ورود به شرکت را نمی یافتند، ابراز همبستگی می کردند.
هنوز از بازگشت به کار تعدادی از کارگران هفت تپه از جمله اسماعیل بخشی، ایمان اخضری، سالار بیژنی و محمد خنیفر جلوگیری می شود.
نسرین ستوده را بدون‌قیدوشرط و کامل آزاد کنید!
اخبار روز
بیانیه‌ی مشترک برنامه نظارت و جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران
پاریس، ژنو، ۹ نوامبر ۲۰۲۰ (۱۹ آبان ۱۳۹۹) ـ وکیل حقوق بشری سرشناس نسرین ستوده روز ۷ نوامبر (۱۷ آبان) به‌خاطر وضع رو به وخامت سلامتی موقتاً از زندان قرچک آزاد شد. برنامه‌ی نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر و جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران از آزادی موقت خانم ستوده استقبال می‌کنند و از دولت‌مردان ایران می‌خواهند او را بدون‌قیدوشرط و کامل آزاد کنند.
خانم نسرین ستوده که از ۱۳ ژوئن ۲۰۱۸ (۲۳ خرداد ۱۳۹۷) در حبس خودسرانه به سر می‌برد، در پی موافقت دادیار زندان‌های زنان با پیگیری درمان به‌خاطر مشکلات قلبی و ریوی، توانست روز ۷ نوامبر (۱۷ آبان) به خانواده‌اش بپیوندد. او روز ۸ نوامبر (۱۸ آبان) مورد معاینه و آزمایش قرار گرفت و در انتظار نتیجه‌ی آن به سر می‌برد. شرایط مرخصی درمانی او هنوز ناروشن است.
حال خانم ستوده در چند ماه گذشته به‌خاطر اعتصاب غذا در زندان اوین از ۱۱ آگوست ۲۰۲۰ (۲۱ مرداد ۱۳۹۹) تا ۲۵ سپتامبر (۴ مهر) با خواست آزادی کلیه‌ی زندانیان سیاسی رو به وخامت رفت و منجر به مشکلات جدی قلبی و ریوی شد. او روز ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۰ (۲۹ شهریور ۱۳۹۹) از زندان اوین به بیمارستان طالقانی تهران منتقل شد. اما پس از پنج روز و پیش از پایان درمان وی را در تاریخ ۲۳ سپتامبر (۲ مهر ۱۳۹۹) به زندان اوین بازگرداندند و از مراقبت پزشکی محروم کردند که جان او را در معرض خطر بزرگی قرار داد.
برنامه‌ی نظارت و جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران از مرخصی خانم نسرین ستوده و امکان پیگیری درمان مورد نیاز او استقبال می‌کنند و یک بار دیگر دولت‌مردان ایران را به آزادی بدون‌قیدوشرط و دائمی خانم ستوده فرا می‌خوانند.
برنامه‌ی نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر در سال ۱۹۹۷ به صورت برنامه‌ی مشترک فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه ایجاد شد. هدف این برنامه مداخله در موارد سرکوب مدافعان حقوق بشر، جلوگیری از این سرکوب و چاره جویی در باره آن است. سازمان جهانی مبارزه با شکنجه و فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر هر دو از اعضای ProtectDefenders.eu هستند که سازو‌کار مدافعان حقوق بشر در اتحادیه‌ی اروپاست و جامعه‌ی مدنی بین‌المللی آن را برپا کرده است.
جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران (LDDHI)، در پی بسته شدن جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر (تاسیس ۱۳۵۶) در ایران در سال ۱۳۶۰ و تبعید رهبران آن به خارج، در فروردین ۱۳۶۲ در پاریس تاسیس شد. جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران پیگیرانه نقض حقوق بشر در ایران را افشا و علیه آن مبارزه کرده است. کانون این فعالیت‌ها به‌ویژه الغای مجازات اعدام در ایران، حقوق زنان، زندانیان سیاسی و عقیدتی و اقلیتهای قومی و دینی، آزادی بیان،گردهمایی و تشکل و موضوع‌های دیگر، بوده است. جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران در سال ۱۹۸۶ به عضویت فدراسیون بین المللی جامعه‌های حقوق بشر در آمد.
توافق چهارم آتش بس در قره باغ، این بار با حضور سربازان روسی
اخبار روز
ارمنستان و جمهوری آدربایجان در حالی با میانجی‌گری روسیه به توافق جدیدی برای برقراری آتش‌بس در قره‌باغ دست یافته‌اند که تردیدها درباره پایداری این توافق وجود دارد و این در حالی است که این توافق موجب بروز اعتراض‌هایی در ارمنستان نیز شده است.
به گزارش ایرنا، کاخ کرملین ساعاتی پیش اعلام کرد که «الهام علی اف» رئیس جمهور جمهوری آذربایجان، «نیکول پاشینیان» نخست‌وزیر جمهوری ارمنستان و «ولادیمیرپوتین» رئیس جمهوری روسیه بیانیه ای را مبنی بر اعلام آتش بس کامل و رفع تمام خصومت ها در منطقه درگیری قره باغ از ابتدای بامداد ۱۰ نوامبر (امروز سه‌شنبه) به وقت مسکو امضا کردند.
پوتین بامداد سه‌شنبه طی بیانیه ای گفت: براساس توافقنامه امضا شده بین سه طرف، جمهوری آذربایجان و جمهوری ارمنستان در مواضع خود متوقف و نیروی حافظ صلح فدراسیون روسیه در امتداد خط تماس در قره باغ و جمهوری ارمنستان مستقر می شود.
همچنین آوارگان و پناهندگان به خاک قره باغ و مناطق مجاور تحت کنترل کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل برمی گردند و تبادل اسرای جنگی، سایر افراد بازداشت شده و اجساد کشته شدگان انجام می شود.
در همین راستا کنترل ارتباطات و حمل و نقل، با کمک مقامات سرویس مرزبانی روسیه انجام می شود.
الهام علی اف رئیس جمهور جمهوری آذربایجان امضای سند صلح بین کشورش و ارمنستان را دست آورد مهم برای باکو توصیف کرد.
ارمنستان و جمهوری آذربایجان به دنبال آغاز درگیری‌های جدید از اوایل مهر پیشتر سه مرتبه با برقراری آتش‌بس در قره باغ توافق کرده بودند اما این توافق نامه‌ها به دلیل تداوم تبادل اتش نقض شد و طرفین یکدیگر را به تمایل برای ادامه درگیری ها متهم کردند.
مفاد توافق نامه و استقرار صلح بانان روس
به دنبال حصول توافق جدید آتش بس در قره باغ، گزارش شده است که صلح‌بانان روسیه به منظور تحقق آتش بس بر اساس توافقنامه امضا شده بین مسکو، ایروان و باکو در امتداد خطوط حائل در منطقه قره باغ مستقر می شوند.
همچنین مقرهای دیده بانی روسیه در امتداد خطوط حائل در منطقه قره باغ و تا امتداد دالان لاچین (متصل کننده قره باغ به ارمنستان) مستقر می شوند.
به منظور کنترل رعایت توافقنامه آتش بس بین طرف های مناقشه قره باغ، استقرار مقرهای دیده بانی در امتداد خطوط حائل در منطقه قره باغ تا دالان لاچین پیش بینی شده است.
همچنین در راستای اجرای مفاد این توافق نامه تمامی عملیات های نظامی متوقف می‌شوند، سرزمین های اشغال شده در مناطق آغدم و گزاخ تا ۲۰ نوامبر سال ۲۰۲۰ به جمهوری آذربایجان بازگردانده می شوند، مدت اقامت نیروهای حافظ صلح روسی ۵ سال است و یک مرکز صلح برای نظارت بر آتش بس ایجاد خواهد شد.
خبرگزاری ارمن پرس نیز گزارش داد، وزارت دفاع ارمنستان اعلام کرد که از ساعت ۵ صبح سه‌شنبه (به وقت محلی) نیروهای مسلح این کشور با همکاری نیروهای مسلح روسیه در حال اجرای تعهداتش در قبال توافق نامه جدید آتش‌بس هستند.
اعتراض‌ها در ارمنستان
اعلام حصول توافق جدید میان ارمنستان و جمهوری اذربایجان در حالی امیدها را برای توقف کامل درگیری‌ها در قره‌باغ افزایش داده اما از سوی دیگر موجب نگرانی در مورد بی ثباتی در جامعه ارمنستان شده است.
شماری از ساکنان ایروان بامداد سه شنبه به نشانه اعتراض به برقراری آتش بس در منطقه قره باغ، از زنجیر ماموران پلیس عبور کرده و وارد ساختمان دولت ارمنستان شدند.
پس از اینکه «نیکول پاشینیان» نخست وزیر ارمنستان از دستیبابی به توافق برای آتش بس در قره باغ خبر داد، صدها نفر در میدان جمهوری (میدان اصلی ایروان) که ساختمان دولت در آن قرار دارد، تجمع کردند.
ماموران پلیس از زور در مورد معترضان استفاده نکرده و سعی کردند آنها را آرام کنند.
این اعتراض ها در ایروان در حالی شکل گرفته است که نیکول پاشینیان نخست وزیر ارمنستان اعلام کرد: من بیانیه ای را با روسای جمهور روسیه و آذربایجان برای پایان دادن به جنگ قره باغ امضا کردم. من این تصمیم را در نتیجه تجزیه و تحلیل عمیق گرفتم که تصمیمی بسیار بسیار دشوار بود.
در این میان خبرگزاری آرمن پرس گزارش داد که نخست وزیر ارمنستان از نهادهای قانونی خواست معترضانی را که با خشونت وارد ساختمان های دولتی شدند و همچنین به رئیس پارلمان نیز حمله کردند، دستگیر کنند.
این خبرگزاری همچنین شایعات را مبنی بر اینکه پاشینیان به دنبال اعتراض‌ها در ایروان پس از امضای توافق نامه آتش بس با جمهوری آذربایجان، خاک ارمنستان را ترک کرده، رد کرد.
پاشینیان نیز ضمن رد این شایعات گفت: البته که من در ارمنستان هستم. به طور کامل متعهد به ادامه انجام وظایفم به عنوان نخست وزیر این کشور هستم.
خبرگزاری اسپوتنیک نیز گزارش داد که وزارت دفاع ارمنستان و ستاد مشترک ارتش این کشور بیانیه مشترکی را منتشر کرده و در آن از مردم این کشور خواستند تا از انجام هر گونه اقدامی که موجب تضعیف ثبات این کشور شود، امتناع کنند.
همچنین گزارش شده است که مخالفان دولت ایروان در حال جمع آوری امضا با هدف درخواست از پارلمان ارمنستان در خروج از توافق نامه جدید اتش بس با جمهوری آذربایجان هستند.
سالگرد جنبش عدالت خواهی مردم ایران در آبان ۹۸ و سرکوب خونین حکومت!
اخبار روز
مقدمه از متن:
ما مادران پارک لاله ایران، از بیانیه دادخواهانه تعدادی از خانواده‌های جان باختگان آبان ۹۸ حمایت می‌کنیم و در دادخواهی همراه شان هستیم. آنها گفته اند: «ما کارگریم، ما معلمیم، ما بازنشستگانیم، ما جوانان به جان آمده از بی آیندگی و بیکاری هستیم. ما زنیم، ما مردیم، ما معیشت و کرامت انسانی می خواهیم. چقدر دزدی؟ چقدر اختلاس؟ چقدر زندان؟ چقدر اعدام؟ چقدر فقر؟ چقدر گرسنگی؟ در اعتراض به همه این ها در آبان ٩٨ به خیابان آمدیم؛ فرزندان ما، عزیزان ما، در دفاع از معیشت و کرامت انسانی و در اعتراض به این وضعیت جان شان را از دست دادند. ما خانواده ها، ما امضاء کنندگان این نامه در سالگرد از دست دادن جان باختگان مان، با صدای بلند اعلام می کنیم که گلوله و زندان و اعدام نمی تواند صدای حق خواهی ما مردم را ببرد. ما دادخواهیم. در آخر از همه مردم می خواهیم که همراه ما در این دادخواهی باشند. حق ماست که جمع شویم و یاد عزیزان مان را گرامی بداریم.»
در ۲۴ آبان ۹۸ قیمت بنزین به یک‌باره سه برابر شد، و مردم جان به لب رسیده از چهل سال تبعیض و بی‌عدالتی با خودروهای خود یا با پای پیاده به خیابان‌ها آمدند و دست به اعتراض زدند تا خشم عمیق خود را از این همه بیدادگری به حکومت نشان دهند. حکومتی که دیگر توان اداره کشور را ندارد و با آوار کردن بحران های مختلف بر سر مردم می‌خواهد چند صباحی بیشتر دوام بیاورد. این اعتراض ها در ۲۵ آبان به سرعت در خیابان‌های مختلف صدها شهر و روستای کشور گسترش یافت. حکومت که به شدت از این اعتراض ها ترسیده بود، اینترنت را در سراسر ایران قطع کرد و سرکوب را با وحشی گری بسیار و با تمامی نیروهای سرکوب گرش آغاز کردند تا جلوی موج عظیم اعتراض های مردمی که برخی آن را به قیام مردم ایران تشبیه کرده‌اند را بگیرند.
بنا بر برخی آمار غیر رسمی گفته شده که نزدیک به ۱۵۰۰ نفر از مردم معترض را در عرض چند روز به وحشیانه ترین شکل ممکن در آبان ۹۸ در خیابان‌ها کشتند و چند هزار نفر را بازداشت کردند و زیر شکنجه های وحشیانه قرار دادند و تعدادی از آنها را به احکام سنگین و شلاق و حتی اعدام محکوم کردند. تا کنون نیز نه تنها هیچ پاسخی به جامعه نداده‌اند که چرا و چگونه و چه تعداد از معترضان را کشته و بازداشت کرده اند، بلکه خانواده‌های آنها را نیز مورد اذیت و آزار و حتی بازداشت قرار می‌دهند تا جامعه را برای اعتراض های مجدد و هم چنین برای دادخواهی به سکوت بکشانند. هم‌اکنون حداقل ۵ نفر از معترضان آبان ۹۸ با محکومیت اعدام، جان شان در معرض خطر جدی است: امیرحسین مرادی، محمد رجبی، سعید تمجیدی، حسین ریحانی و محمد کشوری.
سه سال پیش نیز در دی ماه سال ۹۶، مردمی که زیر بار ظلم، تبعیض و نابرابرهای شدید اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و نبود حمایت های دولتی برای گذران حداقل های زندگی و با آموزش و درمان پولی، کمرشان خم شده بود، به خیابان‌ها آمدند و علیه این حکومت بیدادگر شوریدند. مردمی که با مرگ و میرهای ناشی از فقر، بیکاری، بیماری، خودکشی و دیگر کشی درگیر هستند و چیزی برای از دست دادن ندارند. حکومت نیز از ترس خیزش های مشابه سرکوب ها را روز به روز شدیدتر می‌کند تا بتواند جلوی اعتراض های مردم را بگیرد. حداقل ۵ نفر از معترضان دی ماه نیز با محکومیت اعدام جان شان در معرض خطر جدی است: محمد بسطامی، مهدی صالحی قلعه شاهرخی، عباس محمدی، مجید نظری کندری و هادی کیانی.
ما مادران پارک لاله ایران، از بیانیه دادخواهانه تعدادی از خانواده‌های جان باختگان آبان ۹۸ حمایت می‌کنیم و در دادخواهی همراه شان هستیم. آنها گفته اند: «ما کارگریم، ما معلمیم، ما بازنشستگانیم، ما جوانان به جان آمده از بی آیندگی و بیکاری هستیم. ما زنیم، ما مردیم، ما معیشت و کرامت انسانی می خواهیم. چقدر دزدی؟ چقدر اختلاس؟ چقدر زندان؟ چقدر اعدام؟ چقدر فقر؟ چقدر گرسنگی؟ در اعتراض به همه این ها در آبان ٩٨ به خیابان آمدیم؛ فرزندان ما، عزیزان ما، در دفاع از معیشت و کرامت انسانی و در اعتراض به این وضعیت جان شان را از دست دادند. ما خانواده ها، ما امضاء کنندگان این نامه در سالگرد از دست دادن جان باختگان مان، با صدای بلند اعلام می کنیم که گلوله و زندان و اعدام نمی تواند صدای حق خواهی ما مردم را ببرد. ما دادخواهیم. در آخر از همه مردم می خواهیم که همراه ما در این دادخواهی باشند. حق ماست که جمع شویم و یاد عزیزان مان را گرامی بداریم.».
علیرغم سرکوب های گسترده حکومت، روزی نیز نیست که شاهد تجمع و اعتراض و اعتصاب جنبش های مستقل و عدالت خواهانه در سراسر ایران نباشیم. به تازگی ۴ نفر از کارگران هفت تپه به خاطر پیگیری مطالبات حق طلبانه شان بازداشت به طور موقت و با وثیقه آزاد شدند. ما مادران پارک لاله ایران این بازداشت ها و بازداشت تمامی فعالان سیاسی و مدنی را به شدت محکوم می‌کنیم و خواهان آزادی بدون قید و شرط آنها هستیم.
در این شرایط فاجعه بار نیز آن قدر به مردم زخم می‌زنند و گرد مرگ بر سر مردم می پاشند که گاه می‌مانیم از کدام بگوییم. ما مادران پارک لاله ایران، با تمام وجود، زخم و درد مردم را زخم و درد خود می‌دانیم و همین درد مشترک و اراده ی محکم برای تغییر و ساختن دنیایی عادلانه به دست خودمان، ما را به هم پیوند داده است. ما در دادخواهی همراه و همدرد تمامی خانواده‌هایی هستیم که عزیزشان را به اشکال مختلف؛ در اثر بیماری، فقر، خودکشی، دیگرکشی و قتل و جنایت های دولتی و فاجعه ی کرونا از دست داده‌اند و از صمیم قلب به آنها تسلیت می‌گوییم و برای‌شان پایداری آرزو می کنیم.متأسفانه در طی دو هفته گذشته شاهد درگذشت چندین نفر از خانواده‌های زخم خورده و دادخواه نیز بوده‌ایم. با اندوه فراوان و ابراز تأسف بسیار، به خانواده‌های این عزیزان هم تسلیت می‌گوییم.
– خانم حشمت سجادیان، در ۲۷ مهرماه ۹۹ از میان ما رفتند. فرزند و دادماد ایشان رضا زرشگه و فریدون اعظمی در سال‌های ۶۰ و ۶۱ اعدام شدند.
– خانم هما کنشلو، در ۲۹ مهر ۹۹ از میان ما رفتند. فرزند ایشان اصغر قباخلو در قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ کشته شد.
– آقای بهمن فرج زاده طارانی، در ۱۶ آبان ۹۹ از میان ما رفتند. فرزند ایشان شهرام فرج‌زاده طارانی در دی ماه سال ۸۸ در خیابان کشته شد.
– خانم عذرا بازرگان، در ۱۷ آبان ۹۹ با درگیر شدن با بیماری کرونا از میان ما رفتند. نرگس محمدی دختر ایشان پس از ۶ سال حبس و شکنجه های روانی بسیار که بر سر خودش و فرزندان و مادرش آوردند، در روز ۱۶ مهر از زندان زنجان آزاد شد. این مادر و دختر کمتر از یک ماه توانستند آزادی را در کنار همدیگر نفس بکشند.
ما مادران پارک لاله ایران به عنوان صدایی از جنبش دادخواهی مردم ایران، این چرخه ی آزادی کشی، سرکوب، قساوت، بازداشت، شکنجه، شلاق، اعترافات اجباری، تبعیض، بی‌عدالتی و اعدام را به شدت محکوم می‌کنیم و خواهان: ۱) لغو مجازات شکنجه و اعدام از جمله؛ اعدام، ترور، کشتار خیابانی، شکنجه، سنگسار و قصاص، ۲) آزادی بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، ۳) محاکمه و مجازات آمران و عاملان تمامی جنایت‌های صورت گرفته توسط مسئولان جمهوری اسلامی ایران از ابتدا تا به امروز در دادگاه هایی علنی و عادلانه هستیم. ما هم چنین اعتقاد عمیق داریم که این خواسته ها با اتحاد و همبستگی و مبارزات پیگیر ما دادخواهان به دست خواهد آمد و تردیدی نیست که برای رسیدن به این خواسته ها باید برای؛ ۴) آزادی بیان و اندیشه، ۵) حق داشتن تجمع و اعتصاب و تشکل و احزاب مستقل، ۶) رفع هرگونه تبعیض و ۷) جدایی دین ازحکومت نیز تلاش کنیم، زیرا علت اصلی این بی عدالتی ها را در ساختار حکومت و قوانین آزادی ستیز و تبعیض آمیز حکومت جنایت کار اسلامی ایران می دانیم. ما می‌گوییم حکومتی که پایه‌های آن بر سرکوب، خشونت، بازداشت، شکنجه و ریختن خون بهترین و عاشق ترین فعالان سیاسی و دگراندیشان و فقر و فساد روز افزون بنا شده است، نمی تواند در برابر جنبش های مستقل و مردمی دوام بیاورد.
امید داریم که ما مردم به نیرو و توان و پایداری خودمان در صحنه ی مبارزه ایمان بیاوریم و منتظر ناجی در داخل و خارج از کشور نباشیم. بی تردید تنها با ادامه ی مبارزات و اعتراض ها و اعتصاب ها و اتحاد و همبستگی و پیوند جنبش های مستقل در ایران و همراهی ایرانیان مستقل و مردمی در خارج از کشور، ما می‌توانیم بر بیدادگران در ایران پیروز شویم و رهایی یابیم.
مادران پارک لاله ایران
۱۸ آبان
هفت تپه، پانزده کارگر اخراج شدند، حضور نظامی ها، اعتراض کارگران
همزمان با آزادی موقت نمایندگان کارگران هفت تپه که با وثیقه ی ۲۰۰ میلیونی صورت گرفته است، پانزده تن از کارگران نیشکر هفت تپه اخراج شده و گارد ویژه در کارخانه مستقر شده است.
بر اساس گزارش منابع کارگری در شوش، از جمعه شب یک اتوبوس از نیرو های یگان ویژه وارد شرکت هفت تپه شده و در آن جا مستقر شدند.
صبح روز شنبه درب ورودی شرکت به محاصره ی کامل نظامیان در آمد و از ورود ۱۵ نفر از کارگران به محوطه ی شرکت جلوگیری شد. در بین کارگران گفته شده است، که این عده به دستور مقامات شرکت از کار اخراج شده اند.
سندیکای کارگران شرکت واحد اعلام کرده است ابراهیم عباسی منجزی. حمید ممبینی، یوسف بهمنی، مسعود حیوری – که به تازگی از زندان با قید وثیقه آزاد شده اند، و نیز عادل سرخه، حسن کهنکی، حسین حمدانی، محمد حمدانی، محمد امیدوار از جمله ی این پانزده کارگر اخراجی هستند.
بعد از حضور نیروهای های یگان ویژه در برابر درب ورودی شرکت و جلوی گیری از ورود ۱۵ نفر از کارگران نیشکر هفته تپه، تمامی کارگران بخش‌های صنعتی در حمایت از همکاران خود محل کار خود را ترک کرده و به طرف درب شرکت راهپیمایی کرده و ضمن حمایت از کارگران اخراجی حضور نیروهای انتظامی در کارخانه را محکوم کردند.
ابراهیم عباسی یکی از نمایندگان اخراج شده ی کارگران، در بیرون از کارخانه برای کارگران معترض سخنرانی کرد. گفته می شود امروز پانزده کارگر اخراجی به شورای تامین شهرستان رفته اند تا با مسئولین این شورا ملاقات کنند.
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه با توجه به اتفاقات روزهای اخیر در این شرکت در اطلاعیه ای نوشت:
کارگران هفت تپه چندین سال است که برای کسب حقوق اولیه خود که توسط صاحبان زر و زور پایمال شده است دست به مبارزه زده اند. در طی این چندین سال، مسئولین به جای جوابگویی به خواست های به حق کارگران، تلاش داشته که با ایجاد فضای رعب و وحشت از زیر بار مسئولیت فرار کنند. جواب مسئولین ریز و درشت مملکتی برای کارگران فقط اختلاس, اخراج ، باتوم، زندان و شکنجه، اعتراف گیری های اجباری تلویزیونی، و خودکشی کارگران بوده است و بس.
به این شرایط ضد کارگری باید پایان داده شود. بر قرار کردن حکومت نظامی آن هم در محل کار کارگران نشان از زبونی کسانی است که توان جوابگویی به خواست کارگران را ندارند.
در این اطلاعیه همچنین آمده است: مبارزه طبقه کارگر علیه طبقه سرمایه دار همچنان تا رسیدن به یک زندگی شایسته ادامه خواهد داشت.
افزایش نگرانی ها از وضعیت مجید صادقی یک ماه پس از بازداشت
مجید صادقی، از زندانیان سیاسی سابق دهه شصت، حدود یک ماه پیش توسط نیروهای امنیتی در منزل خود در مشهد بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. خانواده آقای صادقی از زمان بازداشت از وضعیت وی بی‌خبر هستند و این امر در کنار عدم پاسخدهی نهادهای امنیتی و قضایی باعث افزایش نگرانی آنها شده است.
به گزارش خبرگزاری هرانا، آقای صادقی حدود ۱ ماه قبل توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در مشهد بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد.
خانواده آقای صادقی هیچ زمینه فعالیتی را که منجر به بازداشت آقای صادقی شده باشد متصور نیستند. این شهروند از زمان بازداشت هیچگونه تماسی با خانواده خود نداشته و این امر در کنار عدم پاسخدهی مسئولین در خصوص دلایل بازداشت و وضعیت او باعث افزایش نگرانی خانواده او شده است.
تا زمان تنظیم این گزارش کماکان از دلایل بازداشت، اتهامات مطروحه و نهاد بازداشت کننده آقای صادقی اطلاعی در دست نیست.
مجید صادفی که زندانی سیاسی سابق محسوب می شود از سال ۶۰ تا ۶۸ در زندان وکیل آباد مشهد تحمل حبس کرده است.
محکومیت سه نفر به مجموعا ۵۶ سال حبس تعزیری در مشهد
علی سپنتامهر، مجید رحیم زاده و محسن میرآفتاب توسط دادگاه انقلاب مشهد به مجموعا ۵۶ سال حبس تعزیری محکوم شدند. در صورت تایید این حکم، با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد در خصوص محسن میرآفتاب ۵ سال حبس تعزیری، مجید رحیم زاده ۱۰ سال حبس و علی سپنتامهر ۱۰ سال حبس تعزیری قابل اجرا خواهد بود. این افراد در تاریخ ۷ آبان‌ماه ۹۵ در جریان تجمع مراسم روز کوروش در جاده شیراز-مرودشت توسط نیروهای امنیتی بازداشت و مدتی بعد با تودیع قرار وثیقه آزاد شدند.
به گزارش خبرگزاری هرانا، بر اساس حکمی که توسط شعبه ۶ دادگاه انقلاب مشهد، به ریاست قاضی حسین بهمن آبادی صادر و در تاریخ ۷ آبان‌ماه ۱۳۹۹ به این شهروندان ابلاغ شده است، محسن میرآفتاب از بابت اتهامات عضویت دریکی از گروه های مخالف نظام، توهین به رهبری، توهین به مقدسات و مشارکت در تشکیل گروه سپنتامهر از طریق تاسیس کانال تلگرامی یاران سپنتا به قصد بر هم زدن امنیت کشور مجموعا ۱۷ سال حبس تعزیری، مجید رحیم زاده نسخی به اتهامات مشارکت در تشکیل گروه سپنتامهر از طریق تاسیس گروه تلگرامی یاران سپنتامهر به قصد بر هم زدن امنیت کشور، عضویت در یکی از گروه های مخالف نظام، فعالیت تبلیغی علیه نظام و توهین به رهبری مجموعا به ۲۱ سال حبس تعزیری و علی سپنتامهر از بابت اتهامات مشارکت در تشکیل گروه سپنتامهر از طریق تاسیس و مدیریت کانال تلگرامی سپنتامهر به قصد بر هم زدن امنیت کشور، عضویت در یکی از گروه های مخالف نظام، فعالیت تبلیغی علیه نظام و توهین به آیت الله خمینی در مجموع به ۱۸ سال حبس تعزیری محکوم شده‌اند.
دادگاه برای صدور این احکام به مقایسه آیت الله خامنه‌ای و خمینی با گروه داعش به عنوان مصداق توهین به آنان و انتشار مطلب در خصوص دین زرتشتی به عنوان توهین به مقدسات استناد کرده است.
در صورت تایید این حکم در مرحله تجدیدنظر، با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد در خصوص محسن میرآفتاب ۵ سال حبس تعزیری، مجید رحیم زاده ۱۰ سال حبس و علی سپنتامهر ۱۰ سال حبس تعزیری قابل اجرا خواهد بود.
دادگاه رسیدگی به اتهامات این شهروندان در تاریخ ۲۷ مهرماه امسال در این شعبه برگزار شد.
این افراد پیشتر در تاریخ ۷ آبان‌ماه ۹۵ در جریان تجمع مراسم روز کوروش در جاده شیراز – مرودشت توسط نیروهای امنیت بازداشت و نخست به بازداشتگاه اداره اطلاعات این شهرستان و سپس به زندان دولت آباد مرودشت منتقل شدند. این افراد نهایتا پس از حدود یک ماه با تودیع قرار وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی از زندان آزاد شدند.
بیانیه حزب کمونیست ارمنستان د رباره مناقشه قره باغ
-برگردان: آرسن نظریان-اخبار روز
حزب کمونیست ارمنستان خواهان صلح و آتش بس بدون قید و شرط است
ایروان – یکم نوامبر ٢۰٢۰
ما از همه کمونیستها و احزاب کمونیست برادر در سراسر جهان دعوت می کنیم تا برای پایان بخشیدن به جنگ و خونریزی در قفقاز جنوبی و حل اختلافهای جاری میان جمهوری آذربایجان و جمهوری ارمنستان از طریق مذاکره و براساس منشور سازمان ملل متحد، به ما بپیوندند.
جنگ کنونی از صبح روز ٢٧ سپتامبر سال جاری با حمله گسترده نیروهای نظامی آذربایجان به هدفهای غیرنظامی در قره باغ (آرتساخ) آغاز و اکنون پس از چهار هفته تداوم عواقب فاجعه باری را به وجود آورده است. صدها غیرنظامی کشته و زخمی شده اند، شهرهای و بناهای باستانی با میراثهای گرانبها به عمد هدف بمبارانهای ویرانگر واقع شده اند. شهر استپاناکرت، پایتخت قره باغ براثر بمباران مداوم توسط آذربایجان با کاربرد مهمات خوشه ای به ویرانه تبدیل شده است و بیشتر ساکنان آن شهر را ترک کرده اند. گزارشهای موثق حاکی از استفاده آذربایجان از سلاح شیمیایی فسفر سفید در حملات است.
در ٢٨ اکتبر گذشته، نیروهای آذربایجان تمام روز زیرساختها و مناطق مسکونی شهرهای استپاناکرت و شوشی، ازجمله یک زایشگاه و مهد کودک را زیر بمباران گرفتند.
اخیرا، ما به بیانیه پرلغزش و گمراه کننده ای به نام “حزب کمونیست آذربایجان”، مورخ ١۶ اکتبر ٢۰٢۰ برخورد کردیم که در میان پاره ای از احزاب برادر پخش شده است. لازم به یادآوری است که ما هیچ نسخه ای از این بیانیه از حزب کمونیست آذربایجان دریافت نکرده ایم. حزب کمونیست ارمنستان، حزبی با دهه های متمادی ارتباط برادرانه با همه احزاب اتحاد شوری سابق می باشد. حداقل انتظار ما این بود که تحلیلی از جانب این رفقا از اوضاع و احوال موجود و پیشنهادهایی برای برون رفت از بحران دریافت کنیم. موضع و نظر ما اینست که به عنوان کمونیست ما طبعا انترناسیونالیست هستیم.
حزب کمونیست ارمنستان بیانیه ای را که ظاهرا از سوی حزب کمونیست آذربایجان در ارتباط با اوضاع خطرناک موجود در منطقه صادر شده، اوضاعی که آینده هردو ملت همسایه و صلح در منطقه را تهدید می کند، بسیار یاس آور و دلسرد کننده ارزیابی می کند. بررسی دقیق بیانیه نشان می دهد که متن سند در واقع بازنویسی متن اطلاعیه رسمی صادره از جانب دادستانی کل جمهوری آذربایجان در تاریخ ١۵ اکتبر ٢۰٢۰ است.
بیانیه حزب کمونیست آذربایجان نه تنها حاوی هیچ گونه نقد و انتقادی از رژیم حاکم در باکو نیست، بلکه حتی از اطلاق آن به عنوان یک نظام دیکتاتوری و دنباله رو سرمایه داری نئولیبرالی و به ویژه از بحث سرسپردگی کامل آن به ترکیه، یک عضو ناتو، به کلی پرهیز کرده است. بیانیه هیچ گونه تحلیلی را از موضوع جنگ میان آذربایجان و مردم تحت محاصره قره باغ به دست نمی دهد، بلکه به جای آن، خط توجیهی رسمی دولت آذربایجان برای مداخله نظامی در قره باغ را دنبال می کند، دولتی با پیشینه اسف بار در زمینه حقوق بشر که بسیاری از کنشگران سیاسی و مدنی، اعضای اپوزیسیون، دانشجویان، فعالین حقوق زیان و هم چنین فعالین صلح را زندانی کرده است.
رفقا، ما به عنوان کمونیست و انترناسیونالیست، وظیفه داریم به جنگ از منظر ناسیونالیسم عاطفی نگاه نکنیم. واقعیت اینست که در زمان فروپاشی اتحاد شوروی مردم آرتساخ، یعنی جمهوری خودمختار قره باغ کوهستانی، براساس همان اصولی که آذربایجان و بسیاری از جمهوری های سابق شوروی اعلام استقلال کردند، حق تعیین سرنوشت خود را اعمال نمودند. مردم قره باغ، که اکثریتشان را ارمنیان تشکیل می دادند، از زمان تشکیل جمهوری فدراتیو سیوسالیستی ماوراء قفقاز اراده خود را توسط رهبرانشان اعلام نموده اند.
اما، صرف نظر از موضوع حق تعیین سرنوشت، مردم قره باغ دلایل محکمی برای مخالفت با قرار گرفتن زیر حاکمیت آذربایجان دارند. درواقع، در روزهای فروپاشی اتحاد شوروی و همراه آن فروپاشی سیاست “دوستی ناگسستنی ملتها”، که تا آن موقع در قفقاز حاکم بود، ارمنیان آذربایجان هدف کشتارها و خشونت سهمگینی از جانب عوام لگام گسیخته آذربایجانی قرار گرفتند، در حالی که نیروهای ناسیونالیست آذری آنها را تشویق می کردند. از آن زمان هم رژیم باکو سیاست سرکوب اقلیتهای قومی غیرترک و به ویژه تشویق حداکثر دشمنی و نفرت ورزی نسبت به ارمنیان را فعالانه دنبال کرده است.
بعلاوه، اگر این گزاره را می پذیریم که “جنگ ادامه سیاست” است، بر ما کمونیستهاست که بررسی کنیم و بینیم که چه سیاستی باعث این جنگ شد؟ آیا غیراز اینست که سیاست پاکسازی قومی که اکنون از جانب ترکیه و اسراییل نیز تقویت می شود، این جنگ را به وجود آورده است؟ جای بسیار شک و تردید است که هدف ترکیه بهبود وضع مردم قره باغ یا هریک از ملل منطقه باشد. ما به شدت نگران نقشه های توسعه طلبانه ترکیه هستیم و استقرار وی در آذربایجان را جزیی از این نقشه های شوم می دانیم. متاسفانه، آذربایجان مدتهاست به عنوان مرکز دوم ایدئولوژی پان ترکیسم شناخته شده است، شهرتی نامطلوب که البته انطباق کامل با عملکرد این دولت دارد.
مقاصد شوم دولت ترکیه در این مناقشه نه تنها با پشتیبانی نظامی و لجستیکی مداوم از آذربایجان، بلکه با انتقال کاملا مستند مزدوران جهادی از ادلیب سوریه به منطقه ما، آشکار می گردد. در منطقه ای به این بی ثباتی، خطر اشتعال گسترده جنگ براثر حضور این مزدوران بیش از حد واقعی است.
رفقای عزیز،
حزب کمونیست ارمنستان یک حزب پرافتخار ضداستعماری و ضد امپریالیستی است که برای صلح و خلع سلاح در قفقاز و در تمامی منطقه مبارزه می کند.
ما مخالف کاربرد خشونت برای حل اختلافهاهستیم و به عنوان کمونیست و انترناسیونالیست وظیفه هر کمونیستی می دانیم که علیه جنگ طلبی، نظامی گری و خشونت فعالانه به مخالفت برخیزد.
ما کمونیستها معتقد به حق تعیین سرنوشت ملل هستیم، مردم آرتساخ سابقه طولانی در مبارزه برای حقوق انسانی خود دارند و شایسته حکومتی دموکراتیک هستند. آنها نباید محکوم به زندگی تحت دیکتاتوری رژیم باکو و، به یک معنا، ترکیه شوند.
ما براین باوریم که تنها یک راه برای برون رفت از این اوضاع خطرناک حاضر و حل اختلاف میان آذربایجان و ارمنستان وجود دارد و آن راه صلح و مذاکره بر طبق اصول و موازین حقوق بین الملل و منشور سازمان ملل متحد است.
ما همه احزاب کمونیست و کارگری در سراسر جهان را فرا می خوانیم تا در مبارزه برای آتش بس فوری، صلح و برادری پایدار و، بار دیگر، با روح “دوستی و برادری ملتها” به ما بپیوندند.
