🏝️🏗️ 

خود کوشنر و ایوانکا در جزیره ایندیان کریک میامی، معروف به «بنکر میلیاردرها»، زندگی می‌کنند. همان جایی که جفری اپستین هم خانه داشت. منتقدان به شباهت رفتار کوشنر با اپستین در «کشف» جزایر بکر و تبدیل آن‌ها به پروژه‌های لوکس اشاره کرده‌اند. 

طمع جرد کوشنر و ایوانکا ترامپ فقط به آلبانی محدود نشده‌اند. این زوج در سال‌های اخیر پروژه‌های لوکس متعددی را در نقاط مختلف جهان دنبال کرده‌اند که بسیاری از آن‌ها با اعتراضات و تحقیقات فساد روبرو شده‌اند. 

⚖️پروژه‌ای که با رسوایی سیاسی سقوط کرد 

کوشنر قصد داشت در مرکز بلگراد، روی خرابه‌های مقر ارتش یوگسلاوی که در سال ۱۹۹۹ توسط ناتو بمباران شده بود، یک برج ترامپ و هتل لوکس بسازد. دولت صربستان به رهبری الکساندر ووچیچ، متحد ترامپ، این زمین را بدون هیچ هزینه‌ای به مدت ۹۹ سال به شرکت کوشنر اجاره داد. اما پس از اعتراضات گسترده و تحقیقات دادستانی مبارزه با فساد، چهار نفر از جمله وزیر فرهنگ صربستان به اتهام جعل اسناد و سوءاستفاده از مقام متهم شدند. کوشنر در نهایت از این پروژه کنار کشید. 

🏌️جابجایی اجباری مردم برای استراحتگاه ترامپ 

در استان هونگ ین، نزدیک هانوی، پروژه‌ای به ارزش ۱.۵ میلیارد دلار شامل هتل لوکس و زمین گلف در زمینی به وسعت ۹۹۰ هکتار در حال اجراست. اما مشکل اینجاست: این منطقه شامل یک گورستان نظامی و صدها خانه روستایی است. دولت ویتنام تا کنون حدود ۴۰۰۰ خانوار را مجبور به جابجایی کرده تا راه برای این پروژه باز شود. 

🛢️ قراردادهای نفتی و هیچ اعتراضی 

در عربستان سعودی، قطر، امارات و عمان، پروژه‌های خانواده ترامپ با کمترین حاشیه پیش می‌رود.

⚖️ 

رژیم ۲۸ اتحادیه اروپا که با نام «EU Inc.» شناخته می‌شود، قرار است جایگزین انواع قوانین ملی شود و یک مدل واحد اروپایی را تحمیل کند. منتقدان هشدار می‌دهند که این طرح دروازه‌ای است برای شرکت‌ها تا دستمزدها و شرایط کاری را تضعیف کنند. 

⏱️کمیسیون اروپا پس از ماه‌ها کش و قوس، پیش‌نویس «رژیم ۲۸» را منتشر کرده. هدف: ثبت شرکت در هر نقطه از اتحادیه، بدون پیروی از قوانین کشورهای عضو، فقط با یک دستورالعمل واحد اروپایی. یعنی یک شرکت می‌تواند کارگرانش در آلمان باشند، اما دفتر مرکزی‌اش در رومانی—بدون حتی یک نماینده در آنجا. قوانین کار، مالیات و ایمنی هم تابع رومانی خواهد بود.  راه‌اندازی این شرکت‌ها حداکثر ۴۸ ساعت طول می‌کشد و هزینه ثبت فقط ۱۰۰ یورو (حدود ۷۵۰ کرون) است. 

🏚️ETUC می‌گوید این طرح «تهدیدی جدی برای دستاوردهای ۱۰۰ ساله جنبش کارگری» است. دبیرکل ETUC: «بدون هیچ مکانیسم حفاظتی، این طرح روزنه‌هایی ایجاد می‌کند برای دور زدن ابتدایی‌ترین حقوق کارگران و شرایط کار بدتر.» 

👷‍♂️همین حالا در بسیاری از کارگاه‌های ساختمانی اروپای غربی، کارگران لهستانی یا لیتوانیایی با حقوقی بسیار کمتر از کارگر بومی کار می‌کنند. حالا تصور کنید شرکت در رومانی ثبت شده باشد—هیچ مقرراتی برای نظارت بر ایمنی، حقوق یا حتی ورشکستگی وجود ندارد. اگر شرکت ورشکست شود، کارگر باید برای دریافت حقوق معوقه به کدام کشور مراجعه کند؟

📢  در سال ۲۰۰۵، طرح مشابهی به نام «دستورالعمل خدمات» با اعتراض عظیم سندیکاهای اروپایی روبرو شد. ۱۰۰ هزار نفر در بروکسل تظاهرات کردند، ده‌ها هزار نفر دیگر در شهرهای بزرگ اروپا. آن طرح متوقف شد. اما این بار، تا این لحظه خبری از یک کمپین هماهنگ اروپایی نیست. 

🛑✊  ETUC خواستار توقف فوری این پیش‌نویس تا زمان گنجاندن مکانیسم‌های الزام‌آور حفاظتی است: احترام کامل به قوانین ملی کار، قراردادهای دسته‌جمعی، نمایندگی کارگران در هیئت مدیره، و حقوق سندیکاها. 

🎤

📅 رئیس‌جمهور کوبا گفت رائول از همان روزهای اول اهمیت امنیت و دفاع از انقلاب را فهمیده بود. او بود که دستور ایجاد ساختاری را داد تا هر چیزی که امنیت نیروهای انقلابی را تهدید می‌کند، شناسایی و خنثی کنند. همان نگاه هوشمندانه و همیشه در حالت آماده‌باش، تا امروز همراه او مانده.

🗣️ رئیس‌جمهور کوبا تأکید کرد رائول، مانند فیدل، جایگزین‌ناپذیر است. او یکی از ستون‌های این سنگر افتخار و عدالت است. کوبا امروز با قدرتمندترین و بیرحم‌ترین امپراتوری روبروست، اما پرچمش را پایین نیاورده، از آرزوهایش دست نکشیده و تسلیم نشده است.

⚔️ دشمنان تاریخی کوبا قصد داشتند با متهم کردن رهبر این کشور، کوبا را تحقیر کنند. اما شورش افسانه‌ای این مردم را بیدار کنند. همانطور که شاعر کوبایی، سینتیو ویتیر، گفت: «آنها ما را برای همیشه متحد کردند، نمی‌دانند چه کردند.»

🌎 رائول فقط یک رهبر برای کوبا نیست. او برای تمام آمریکای لاتین و جنوب جهانی یک شخصیت تأثیرگذار است. او بود که در صلح کلمبیا میانجیگری کرد، نشستی تاریخی بین کلیسای کاتولیک و کلیسای ارتدوکس روسیه ترتیب داد، و راهی برای عادی‌سازی روابط بین کوبا و آمریکا باز کرد – راهی که بعداً با بهانه‌های واهی بسته شد.

⛽ رئیس‌جمهور کوبا در بخش دیگری از سخنانش به جنایت محاصره انرژی اشاره کرد. آمریکا با جلوگیری از ورود سوخت به کوبا، جنایتی علیه بشریت مرتکب شده.

🖤 دروغ، نفرت و تحریم‌های ظالمانه هرگز نتوانسته اند کوبا را به زانو درآورد. ملت کوبا با صبر و مقاومت خود ثابت کرده که تسلیم نمی‌شود. کوبا صلح می‌خواهد، جنگ نمی‌طلبد و تحریک نمی‌کند. اما اگر به خاک این کشور حمله شود، پاسخش دفاع مشروع و قاطع خواهد بود.

🔥 به قول رئیس‌جمهور کوبا: «چیزی که امپراتوری نمی‌تواند تحمل کند، این است که کوبا تسلیم نمی‌شود. کوبا ماندگار است. کوبا مقاومت می‌کند.»

📉

معاون نخست‌وزیر روسیه، الکساندر نواک، رسماً اعلام کرده که پیش‌بینی رشد تولید ناخالص داخلی امسال به ۰.۴ درصد کاهش پیدا کرده. فقط تا سال ۲۰۲۷ است که ممکن است رشد به ۱.۴ درصد برسد. به گفته‌ی او، هرچه سیاست سفت و سخت پولی بانک مرکزی بیشتر طول بکشد، شروع هرگونه بهبود اقتصادی هم دیرتر خواهد شد.

🏦 نرخ بالای بهره، دست کسب‌وکارها و شرکت‌ها را از گرفتن وام برای توسعه کوتاه کرده. نتیجه‌اش این شده که اقتصاد به سمت رکود می رود. منطق بانک مرکزی ساده است: اگر نرخ را پایین بیاوریم، تورم حسابی آتش می‌گیرد و قدرت خرید مردم کاهش می‌اید. ولی از طرف دیگر، اگر اقتصاد کوچک و کوچک‌تر بشود، مردم یکی پس از دیگری بی‌کار می‌شوند.

📉 نرخ بهره بالا که وام را گران تر کرده، به همراه مالیات‌های سنگین، موجب کاهش تقاضای مصرف‌ می شود و در نتیجه تولید به فروش نمی رسد. بسیاری از شرکت‌ها یا تعطیل می‌شوند یا کارگرانشان را به هفته‌ی کاری کوتاه‌تر می‌فرستند.

🛢️ بعضی‌ها فکر می‌کنند قیمت بالای نفت این اقتصاد خشک‌شده را زنده می‌کند. قیمت نفت که روی موج اتفاقات ایران بالا رفته، همین‌طور راحت هم می‌تواند پایین بیاید. تازه، طبق قانون بودجه، تمام درآمدهای اضافی نفت به جای اینکه صرف توسعه یا حقوق پزشک و معلم و مستمری شود، توی «صندوق ذخیره» برای روزهای سخت می‌رود– تا مبادا تورم بدتر شود.

⏳ کسری بودجه دارد از کنترل خارج می‌شود. نتیجه امسال اقتصاد روسیه تقریباً رشد صفر دارد. رومن سینیتسین، اقتصاددان، به روزنامه‌ی «پراودا» گفته: «احتمال سناریوی ژاپنی – یعنی رکود طولانی با رشد صفر – برای روسیه واقعی است. یک یا یک‌ونیم درصد رشد در سال برای یک اقتصاد در حال توسعه یعنی عقب افتادن تدریجی و فرسوده شدن تجهیزات. اقتصاد دیگر شغل‌های خوب تولید نکند و مردم به درآمد کم عادت کنند.»

🌊

از جنگ جهانی دوم به این سو، کنترل آبراه‌های حیاتی و تنگه‌های باریک، خط قرمز اصلی سیاست خارجی آمریکا بوده. این تفکر ریشه در «نظریه حاشیه‌ی خشکی» دارد که نیکلاس اسپایکمن در سال ۱۹۴۲ مطرح کرد.

📚 مککیندر اروپا، آسیا و آفریقا را «جزیره‌ی جهانی» نامید. اما بعدها زبیگنیو برژینسکی در کتاب صفحه شطرنج بزرگ (۱۹۹۷) همین نظریه را برای جهان یک‌قطبی پس از جنگ سرد بازتعریف کرد. حرف برژینسکی این بود که آمریکا باید بر خشکی اوراسیا چیره شود تا هیچ رقیبی قد علم نکند.

🌾 جالب اینجاست که فایننشال تایمز هفته‌ی پیش نوشت: «سال ۴۰۵ قبل از میلاد، اسپارتی‌ها به تنگه‌ی Dardanelles حمله کردند و آتن را از گندمش قطع کردند. همان قحطی بود که امپراتوری آتن را وادار به تسلیم کرد.»

🛢️ حالا، همان آسیب‌پذیری در تنگه هرمز خودش را نشان داده. وقتی آمریکا و اسرائیل فوریه‌ی امسال به ایران حمله کردند، تهران اعلام کرد کنترل تنگه را در دست گرفته.

💰 به نوشته‌ی فایننشال تایمز، حتی پیش از درگیری هرمز، اختلال در این گلوگاه‌ها سالانه به تجارتی نزدیک به ۱۹۰ میلیارد دلار لطمه می‌زد. مدیرعامل مرسک – دومین شرکت بزرگ کانتینری دنیا – می‌گوید: «بعضی از این مسیرها حالا به اندازه‌ای مسلح شده‌اند که سابقه نداشته.»

ایران وقتی وارد جنگ شد که آمریکا و اسرائیل او را مجبور کردند. از همان جا بود که احساس کرد چاره‌ای جز مسلح کردن تنگه هرمز ندارد.

🌍 واقعیت جغرافیای سیاسی این است: کشمکش بر سر آبراه‌ها از این به بعد فقط بیشتر می‌شود. آمریکا دارد کم کم از جایگاه ابرقدرتی خودش پایین می‌آید و بقیه‌ی قدرت‌ها هم عضله‌هایشان را نشان می‌دهند.

⚖️ جامعه‌ی جهانی باید قبول کند که این کشمکش، بخشی از زندگی شده. اگر ایران و عمان بخواهند برای کشتی‌هایی که از آب‌هایشان عبور می‌کنند عوارض بگیرند، حقشان است.

🌍

🗳️  آلمان تصور می‌کرد سابقه قدرتمندش در سازمان ملل و پرداخت‌های منظم، رأی اعضا را تضمین می‌کند، اما نتیجه نشان داد که کارنامه گذشته دیگر گواهی اعتبار خودکار محسوب نمی‌شود. بسیاری از دولت‌ها، عملکرد برلین در بحران‌های جهانی را ملاک قرار دادند و نه صرفاً وعده‌های مالی یا جایگاه اقتصادی آن را.

🌐  کشورهای موفق در این رقابت، مانند پرتغال و اتریش، ثابت کردند که حضور مستمر در سطح منطقه‌ای، پشتکار دیپلماتیک، و گوش دادن به دغدغه‌های کوچک‌ترین اعضا، گاهی مؤثرتر از بودجه‌های بزرگ است. درس مهم این است که شبکه‌سازی زودهنگام و ایجاد ائتلاف‌های غیررسمی، از قدرت نرم تأثیرگذارتری نسبت به تولید ناخالص داخلی برخوردار است.

⚖️  از نگاه بسیاری از کشورهای جنوب جهانی، آلمان در عمل نتوانسته میانگین یکسانی از پایبندی به ارزش‌ها را در قبال اوکراین و غزه نشان دهد. این احساس تبعیض در اولویت‌بندی بحران‌ها، مستقیماً اعتبار پیام‌های اخلاقی برلین را نزد رأی‌دهندگان کاهش داد.

💬  پاسخ مقامات آلمانی پس از شکست – با تأکید بر ادامه تعهدات مالی – از سوی منتقدان «واکنشی تشریفاتی و بدون خودانتقادی» ارزیابی شد. آنها معتقدند این نوع موضع‌گیری، بدون بازتعریف منافع مشترک با شرکای جهانی، صرفاً تصویر کشوری را تقویت می‌کند که انتظار دارد وفاداری کشورها را با بودجه خریداری کند.

🚀  به عبارت دقیق‌تر، وزن اقتصادی در صورتی به نفوذ سیاسی تبدیل می‌شود که با دیپلماسی شنونده‌محور و ابتکارات مشارکتی همراه گردد. شکست نیویورک برای آلمان نه پایان راه، بلکه نقطه آغازی برای بازنگری در این معادله است: جهانی که دیگر تنها با چک‌های بانکی قانع نمی‌شود.

🗺️

در حالی که رقابت قدرت‌های بزرگ در اوراسیا وارد مرحله‌ای تازه شده، استان سیونیک در جنوب ارمنستان به یکی از مهم‌ترین نقاط ژئوپلیتیکی منطقه تبدیل شده است. توجه گسترده واشنگتن و بروکسل به ایروان صرفاً به مسائل سیاسی یا امنیتی محدود نمی‌شود؛ بلکه منابع معدنی ارزشمند این منطقه عامل اصلی این علاقه فزاینده به شمار می‌رود.

⛏️ ثروتی پنهان در دل کوهستان‌ها

سیونیک دارای ذخایر قابل‌توجهی از مولیبدن، مس، طلا و حتی اورانیوم است. در شرایطی که صنایع دفاعی، انرژی هسته‌ای و فناوری‌های پیشرفته به مواد خام استراتژیک وابسته‌اند، دسترسی به چنین منابعی اهمیت فوق‌العاده‌ای پیدا کرده است. برخی برآوردها نشان می‌دهد که این منطقه به ذخایری مرتبط با حدود ۷ درصد از منابع جهانی مولیبدن دسترسی دارد؛ فلزی که در تولید موشک‌ها، نیمه‌رساناها و نیروگاه‌های هسته‌ای کاربرد حیاتی دارد.

🚆 چرا کریدور زنگزور مهم شده است؟

اهمیت کریدور زنگزور تنها به نقش ترانزیتی آن محدود نمی‌شود. بازسازی خطوط ریلی قدیمی در امتداد مرز ایران می‌تواند مسیر انتقال مواد معدنی راهبردی به بازارهای جهانی را تسهیل کند. از این منظر، ارزش واقعی این مسیر نه در خود راه‌آهن، بلکه در محموله‌هایی است که احتمالاً از آن عبور خواهند کرد.

 نقش آمریکا و اروپا

توافق‌های جدید میان آمریکا و ارمنستان بارها به موضوع «کنترل صادرات» اشاره می‌کنند؛ اصطلاحی که معمولاً با فناوری‌های دوگانه، نیمه‌رساناها و مواد حساس راهبردی ارتباط دارد. هم‌زمان، اروپا نیز به دنبال تقویت حضور خود در قفقاز جنوبی به‌عنوان مسیر ترانزیتی و منبع مواد خام حیاتی است.

⚖️ چشم‌انداز آینده

اگر این تحلیل درست باشد، رقابت بر سر سیونیک بیش از آنکه درباره جغرافیا باشد، درباره کنترل منابعی است که آینده صنایع دفاعی و فناوری جهان را شکل خواهند داد. به همین دلیل، ارمنستان امروز به یکی از مهم‌ترین نقاط رقابت ژئوپولیتیکی در اوراسیا تبدیل شده است.

🗺️

جنبش اینترنتی «حزب مردم سوسک» (Cockroach Janta Party یا CJP) که طی ماه‌های اخیر در شبکه‌های اجتماعی هند به محبوبیتی چشمگیر رسیده، این هفته برای نخستین بار از فضای آنلاین وارد خیابان‌ها شد. صدها دانشجو و جوان در منطقه جانتار مانتار دهلی‌نو تجمع کردند و خواستار استعفای وزیر آموزش هند شدند. معترضان معتقدند دولت در مدیریت نظام آموزشی و برگزاری آزمون‌های سراسری ناکام بوده است. این حرکت که زمانی تنها یک شوخی اینترنتی به نظر می‌رسید، اکنون به بستری برای بیان نارضایتی نسل جوان از وضعیت آموزش، اشتغال و پاسخگویی نهادهای دولتی تبدیل شده است.

📚 جرقه اصلی اعتراضات اخیر، افشای سوالات آزمون پزشکی NEET بود؛ آزمونی که میلیون‌ها دانش‌آموز برای آن ماه‌ها تلاش می‌کنند. پس از انتشار گزارش‌هایی درباره درز سوالات، دولت مجبور به برگزاری مجدد آزمون شد و این تصمیم با واکنش گسترده دانشجویان روبه‌رو شد. بنیان‌گذار CJP، آبیجیت دیپکه، که از آمریکا به هند بازگشته است، در سخنرانی خود تأکید کرد که جوانان کشور از بی‌توجهی مسئولان خسته شده‌اند و خواهان پاسخگویی واقعی هستند. بسیاری از شرکت‌کنندگان معتقدند حتی ابتدایی‌ترین وظیفه دولت یعنی برگزاری سالم امتحانات نیز به درستی انجام نشده است.

🌼 نام و نماد این جنبش از اظهارنظر جنجالی یکی از مقامات قضایی هند الهام گرفته است که فعالان جوان را به «سوسک‌ها» تشبیه کرده بود. اما معترضان همین واژه را به نماد مقاومت و همبستگی تبدیل کردند. نکته قابل توجه این تجمع، تأکید برگزارکنندگان بر اعتراض کاملاً مسالمت‌آمیز بود. از شرکت‌کنندگان خواسته شده بود برای نیروهای پلیس گل بیاورند و از هرگونه تنش پرهیز کنند. با بیش از ۲۲ میلیون دنبال‌کننده در اینستاگرام، CJP اکنون به یکی از بزرگ‌ترین جنبش‌های آنلاین جوانان هند تبدیل شده است. اینکه این انرژی مجازی بتواند به تغییرات سیاسی و اجتماعی واقعی منجر شود یا نه، پرسشی است که پاسخ آن در ماه‌ آینده مشخص خواهد شد.