به دنبال کشته شدن نادر مختاری از معترضان آبان ماه در زندان، مقامات حکومتی در ادامه ی دروغ گویی های خود مدعی شدند که وی به دلیل سرقت و کیف‌قاپی در سال ۹۴ زندانی شده و هیچ وقت هم به مرخصی نرفته است که بخواهد در اعتراضات آبان ۹۸ شرکت کند.

سایت کلمه که نخستین بار خبر مرگ نادر مختاری را فاش کرد، در گفتگویی با یکی از نزدیکان وی جزئیات تازه ای از کشته شدن این معترض آبان ماه ۹۸ را منتشر کرده است.

بنابر این گزارش آبان ماه ۱۳۹۸ زمان بازداشت نادر مختاری است. وقتی خانواده وی برای شناساسی جسد به سردخانه کهریزک مراجعه کردند، فقط چشم‌های او را نشان دادند و اجازه ندادند خانواده جسد را کامل ببیند چون نادر را شکنجه کرده بودند و آثار شکنجه در بدن نادر مانده بود، نادر مختاری را بدون مدرک و شناسنامه به خاک سپردند و تمام مدارک او را نیز از بین بردند.

این گزارش می افزاید نادر‌ مختاری به دلیل شکنجه و اصابت ضربات باتوم و شکستگی های متعدد، دچار تراکوستومی و آسیب گسترده مغزی شده بود و پس از آن در زندان کشته شده ‌است

در گزارش نخست کلمه گفته شده بود نادر مختاری ۳۵ ساله و از معترضان آبان ۱۳۹۸ در مهرشهر کرج بوده ‌است که پس از اعتراضات آبان به مدت یک ماه مفقود شده بود؛ خانواده وی پس از یک ماه وی را در حالی که در کما بوده است در بیمارستان شهدای هفت تیر شهرری شناسایی می‌کنند. در حالیکه سر و صورت و دست های وی دچار شکستگی های متعدد شده بود.

نادر مختاری پس از حضور در اعتراضات آبان ۹۸ به‌علت اصابت ضربات متعدد باتوم و وخامت اوضاع جسمی دچار آسیب گسترده مغزی و تراکوستومی شده تا حدی که از طریق لوله Ng به او غذا داده می شد و مدت طولانی در کما بوده است. اما ماموران امنیتی بلافاصله چندی قبل از نوروز ۱۳۹۹ و پس از به هوش آمدن و برخلاف نظر پزشکان متخصص و خانواده، او را به زندان منتقل کرده‌اند.

همین امر موجب می‌شود وضعیت جسمانی نادر مختاری وخیم شده و در زندان کشته شود. خانواده او تنها در آذر ۹۸ توانسته‌اند فرزندشان را در بیمارستان شهدای هفت تیر شهرری ملاقات کنند و در تمامی دوران زندان، خانواده وی اجازه ملاقات نداشته‌اند.

در حالیکه همچنان خانواده مختاری برای اطلاع رسانی و دادرسی برای فرزند درگذشته شان به شدت تهدید می‌شوند و از هرگونه مصاحبه منع شده اند، کلمه با یکی از نزدیکان نادر مختاری گفتگو کرده تا جزییات دقیق‌تر و واضح‌تری از این واقعه تلخ و اسفناک و سرنوشت این جوان بدست آید:

چه زمانی متوجه شدید نادر مختاری بازداشت شده یا در بیمارستان است؟

از ۲۴ آبان خانواده خبری از نادر نداشتند، خانواده بعد از روزها به دنبال فرزندشون گشتند ‌و حدود ۲۰ روز بعد، فرزند نیمه‌جانشان را در حالت کما در بیمارستان شهدای هفت تیر شهر ری پیدا کردند. ماموران امنیتی تمام هزینه‌ها را از خانواده دریافت کرده و اجازه ملاقات به آنها ندادند.

خانواده کی متوجه شدند که نادر به زندان منتقل شده‌ است؟

چون خانواده‌اش اجازه ملاقات نداشتند در همان روزها با بیمارستان تماس می‌گیرند تا از وضعیت فرزندشان مطلع ‌شوند که از طرف بیمارستان اعلام می‌شود نادر بدون اطلاع به زندان برده شده‌ است و وقتی می‌گویند کدام زندان، اطلاعاتی به آنها نمی‌دهند می‌گویند آمدند او را بردند!

آیا خانواده از وضعیت نادر مختاری در زندان اطلاع داشتند؟

در تمام دورانی که نادر در زندان بود خانواده اجازه ملاقات با او را نداشتند و نادر گاهی با خانواده تماس تلفنی برقرار می‌کرد و از محل نگهداری خود اطلاعی نداشت، او بخاطر ضربات باتوم و شکنجه دچار معلولیت جدی شده بود، توان راه رفتن نداشت، توان تکلم کامل نداشت و با لکنت زبان صحبت می‌کرد.

پیش از این یک منبع به ما گفته بود که نادر مختاری پس از بیمارستان به بازداشتگاه کهریزک منتقل شده بود، اکنون ما متوجه شدیم که در زندان تهران بزرگ بوده است در این خصوص توضیح می‌دهید؟

روزی که با خانواده تماس می‌گیرند و می‌گویند بیایید کهریزک و جنازه فرزندتان را بگیرید خانواده فکر می‌کنند او را به بازداشتگاه کهریزک برده‌اند و آنجا زندانی است، در صورتی که آنگونه که ما اطلاع داریم او در بهداری زندان تهران بزرگ نگهداری می‌شده و زندانی بود. نادر ۲۹ شهریور بخاطر آسیب‌های ناشی از ضربات باتوم و شکنجه کشته شده است.

مرکز رسانه قوه قضاییه بیانیه‌ای صادر کرده و عنوان کرده است که نادر مختاری از ۱۳۹۴ در زندان بوده و سال ۹۸ مرخصی نداشته و همچنین در ادامه به وی اتهام سرقت و کیف‌قاپی را نسبت داده‌اند، این موارد درست است؟

برای اینها کاری ندارد پرونده‌سازی کنند، مگر نوید افکاری نبود؟ به دروغ به او گفتند کسی را کشته و بعد اعدامش کردند. چرا به دروغ تهمت کیف‌قاپی و سرقت به فرزند عزیز این خانواده می‌زنید؟ نادر هیچ‌گاه از سال ۹۴ تا امروز زندان نبوده و تمام این دروغ‌های بی‌شرمانه برای فرار از شکنجه و کشتن نادر مختاری است. آبان ماه ۱۳۹۸ زمان بازداشت نادر است و او از سرکار به خانه باز می‌گشته!

مرکز رسانه قوه قضاییه در ادامه گفته که ضربه باتومی در کار نبوده و نادر مختاری از بیماری قبلی جان باخته است! این ادعاها صحت دارند؟

چرا وقیحانه دروغ می‌گویند که باتوم به سرش نخورده است؟ با زمین خوردن این اتفاق برای نادر افتاده است؟ نادر به بدترین شکل شکنجه شده ‌بود، نادر پوست و استخوان شده‌ بود، سرش ورم کرده بود،‌ تمام دندان‌هایش را شکسته بودند، دستش را شکسته بودند و آن را گچ نگرفته بودند و دستش به‌صورت کج جوش خورده بود! چرا دروغ می‌گویید؟ چرا مسئولان به دروغ می‌گویند ضربه باتوم نبوده، وقتی می‌گویید ضربه باتوم کذب محض است مشخص کنید چرا نادر در آن تاریخ در بیمارستان و در بخش مراقبت‌های ویژه بخاطر ضربه به سر و شکستی‌های متعدد در بیمارستان بستری بوده‌است؟ نادر آسم معمولی داشت، آیا بیماری آسم منجر به شکستگی سر و دست و به کما رفتن و مرگ یک انسان می‌شود؟

نادر وکیل نداشته است؟

وکلای نادر هیچ‌وقت اجازه پیدا نکردند در خصوص پرونده او پیگیری کنند، به هر جا مراجعه می‌شد می‌گفتند هنوز پرونده‌ای برای او تشکیل نشده است، حتی اجازه ملاقات و دادرسی عادلانه نیز نداشت.

نادر کی به خاک سپرده شد؟

نادر مختاری ۱ مهر ۹۹ در بهشت سکینه کرج به خاک سپرده شد. وقتی خانواده برای شناساسی جسد به سردخانه کهریزک مراجعه کردند، فقط چشم‌های او را نشان دادند و اجازه ندادند خانواده جسد را کامل ببیند چون نادر را شکنجه کرده بودند و آثار شکنجه در بدن نادر مانده بود، چرا جنازه را از خانواده مخفی کردند؟ نادر را بدون مدرک و شناسنامه به خاک سپردند و تمام مدارک نادر رو از بین بردند. این کارها برای چه بوده‌است؟

چرا تا امروز خانواده نادر مختاری سکوت کرده‌اند؟

خانواده نادر بشدت تحت فشار هستند، از همان ابتدا که خانواده در بیمارستان او را در کما پیدا کردند، نیروهای امنیتی این خانواده را وادار به سکوت کرده‌اند، پدر نادر را تهدید کرده‌اند چرا معترضی و شکایت می‌کنی؟!
برو وگرنه تو را می‌برند زندان و همان بلایی را سرت می‌آورند که سر پسرت آورند، مدام خانواده را تهدید به بازداشت و برخورد می‌کنند با این وضعیت طبیعی است که آنها در این شرایط سخت نخواهند یا نتوانند حرف بزنند.

مادران پارک لاله، با انتشار بیانیه ای نسبت به خطراتی که جان زندانیان سیاسی را تهدید می کند هشدار دادند و خواهان اقدامات موثر برای جلوگیری از جنایات حکومت در زندان ها شدند.
متن این بیانیه را در زیر می خوانید:

شاید بتوان گفت که این روزها، سرنوشت ساز ترین روزهای مبارزات تاریخی مردم ایران علیه حکومت فاسد و جابر و جنایت کار اسلامی ایران است. از سویی حکومت راه نفس را بر تمام شریان های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی جامعه بسته است و کمر مردم را زیر باز فقر، تبعیض و نابرابری‌های اجتماعی، بیماری اپیدمیک و نبود امکانات حمایتی دولتی خم کرده و با گسترش فساد، اعتیاد و تبعیض در جامعه، مردم را به سمت خودکشی و زن کشی سوق داده است، از سویی دیگر سرکوب و قساوت را به حد نهایت رسانده تا شاید بتواند جلوی اعتراض ها، اعتصاب ها، ایجاد تشکل های مستقل و مردمی و اتحاد و مبارزه برای رهایی از بیدادگری حاکم را سد کند.

با این وجود، زنان و مردان شجاعی هستند که بدون ترس از عواقب مبارزات شان در برابر این حکومت جنایت کار و فاسد ایستاده‌اند و صدای اعتراض شان را هر روز بلند و بلندتر می‌کنند و می‌رود که چون سیلی جوشان و خروشان به راه افتند و تمامی بنیان‌های این حکومت ستم کار را زیر و رو کنند. زنان و مردان مقاوم و شجاعی که در مبارزه با تبعیض و بی‌عدالتی و جنایت های این حکومت آرام و قرار ندارند و از جان مایه می‌گذارند تا حقوق انسانی خود و دیگران را طلب کنند. حکومت نیز آن‌ها را به بند می‌کشد و به شرم آورترین شکل ممکن زیر ضرب قرار می‌دهد و انواع شکنجه های وحشیانه را بر روی آن ها و خانواده‌های شان اعمال می کند تا مقاومت آن‌ها را در هم شکند یا تسلیم خواسته های پلید نهادهای امنیتی و اطلاعاتی و بازجو و قاضی شوند و در حقیقت علیه خود و آرمان های خود گواهی دروغ  دهند.

حکومت سال هاست که با انواع و اقسام وسایل سرکوب و شکنجه سعی کرده است که مردم آگاه و مبارز را یا در خفا سر به نیست کند یا به سکوت بکشاند، یا با تطمیع برخی فعالان را علیه خود و دیگری به میدان بیاورد یا اگر موفق نشد برای ایجاد رعب و وحشت در جامعه، آشکارا “گردنی را برای طناب دارشان بیابد”. همان کاری که در تازه ترین نمونه از جنایت های بی شمارشان مرتکب شدند و جوانی برومند و شجاع به نام نوید افکاری را با توجیه اعترافات اجباری که زیر شکنجه های وحشیانه جسمی و روحی از او گرفتند، با عجله و بدون شفاف سازی و پاسخ‌گویی به خانواده و مردم به دار آویختند و در خفا به خاک سپردند. با این خیال که این جنایت را نیز چون جنایت های دهه ی شصت می‌توانند تا ابد انکار کنند و زیر پرده ی ابهام و بدون پاسخ‌گویی بر آن سرپوش بگذارند و جامعه را به سکوت بکشانند. جنایت کاران غافل اند که همین خانواده‌های زخم خورده و دادخواه، روزی نه چندان دور با هم متحد خواهند شد و با همراهی مردم مبارز و آزادی خواه، دادخواهی را به سرانجام خواهند رساند.   

در همین روزها سایت کلمه وابسته به اصلاح طلبان خبر داد که جوانی از معترضان آبان ۹۸ به نام «نادر مختاری» که به علت ضربات باتوم چند ماه در کما بوده، در «بازداشت گاه سروش ۱۱۱» در زندان کهریزک در جنوب تهران کشته شده است، زندانی که قرار بود پس از جنایت های سال ۸۸ تعطیل شود. از سوی دیگر قوه قضاییه ایران که رئیس آن ابراهیم رییسی، جزو جنایت کاران بزرگ است با تأیید مرگ نادر مختاری در زندان، ارتباط او را با اعتراضات آبان رد کرده است. در این میان ما مردم هنوز نمی‌دانیم که چه بلایی بر سر نادر مختاری و دیگر معترضانی که در طی این سال‌ها بازداشت شده‌اند و در زندان های رسمی و غیر رسمی سراسر کشور زیر انواع و اقسام شکنجه های وحشیانه هستند، یا آن‌هایی که با وثیقه های سنگین به ظاهر آزادند، ولی گردن شان زیر تیغ گیوتین حکومت درگیر است، در چه شرایط اسف باری بسر می برند.

در این شرایط وحشتناک، حکومت از سویی با سرکوب شدید اعتراضات و اعتصاب های مداوم مردم جان به لب رسیده و صدور احکام اعدام و صدور احکام سنگین زندان و شکنجه های وحشیانه در زندان ها، می‌خواهد جلوی حرکت پیش رونده ی مردم را بگیرد و هم‌اکنون حیدر قربانی و چهار زندانی عرب اهوازی و تعدادی دیگر در خطر اجرای احکام اعدام هستند، از سوی دیگر زندانیان را آن‌چنان زیر فشار طاقت فرسا قرار می‌دهند که گاه ناچار می‌شوند برای بدیهی ترین حق و خواسته، زندگی‌شان را به داو بگذارند و وارد اعتصاب غذا شوند. در طی این سال‌ها نمونه‌های بسیاری از زندانیان سیاسی بوده‌اند که با اعتصاب غذا، جان یا سلامتی شان را از دست داده‌ اند.

هم‌اکنون نیز تعدادی از زندانیان سیاسی در اعتصاب غذا هستند و خبری از وضعیت آن‌ها نداریم و به شدت نگران سلامتی شان هستیم. نسرین ستوده حقوق دادن، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر یکی از آن هاست. او در مجموع به ۳۸ سال زندان با ۱۴۸ ضربه شلاق برای ۲ پرونده باز محکوم شده است. وی از آخرین بازداشت در ۲۳ خرداد ۱۳۹۷ در منزل شخصی‌اش در تهران، تاکنون زندانی بوده و از تاریخ ۲۱ مرداد ۱۳۹۹، در اعتراض به برخوردهای فراقانونی و بی‌اعتنایی متولیان امر به حق آزادی مشروط زندانیان، اعتصاب غذا کرده است. این سومین اعتصاب غذای طولانی مدت اوست.

این زن مبارز و خستگی ناپذیر نیز هم‌اکنون با وضعیتی نگران کننده و وخیم در بخش سی سی یو بیمارستان طالقانی تهران بستری است و هیچ اطلاعی از او داده نمی‌شود. او  نیز چون بسیاری دیگر از زندانیان سیاسی در اعتراض به بی عدالتی و تبعیض بارها بازداشت شده، ولی قاطعانه و شجاعانه بر راهی که به درستی آن ایمان دارد، ایستاده است. رضا خندان همسر نسرین ستوده گفته است: «او در بدترین شرایط ممکن در سی‌سی‌یو بستری است. شدیدترین و غیرانسانی‌ترین شرایط را برای او به کار بسته‌اند تا کسی نتواند با او تماس بگیرد و تحت فشارهای روحی تسلیم خواسته‌های شان شود. یکی از بدترین افرادشان را مسئول تیم امنیتی کرده‌اند و به ما به عنوان خانواده‌ی بیمار اجازه ورود و نظارت به پروسه درمان داده نمی‌شود. از مشاهده نتایج آزمایشات جلوگیری می‌کنند. تهدید به بازداشت و توهین توسط سرپرست تیم عملیات می‌شویم.».

این شرایط طاقت فرسا و تحمیلی از طرف حکومت و ایستادگی ها و مقاومت‌ زندانیان سیاسی مخصوص امروز و دیروز نیست، ولی از سویی خوشحال ایم که در این سال‌ها با وجود ابزارهای مختلف رسانه ای، صدای زندانیانی چون نسرین ستوده لحظه به لحظه در ایران و جهان پخش و شنیده می‌شود و به اشکال مختلف از مبارزات او قدردانی می‌کنند، ولی از سویی دیگر به شدت نگرانیم که مقاومت های  کم نظیر و جانانه ی دیگر زندانیان سیاسی که سال هاست بر آرمان‌های خود برای آزادی و عدالت و برابری ایستاده اند، نادیده گرفته شده یا کم‌رنگ می شود. زندانیان گمنامی که در بدترین شرایط در زندان ها در حبس و زیر شکنجه های وحشیانه حکومت ایستاده‌اند ولی کسی را ندارند که صدای آن ها را به این سوی دیوار زندان ها برساند. در همین روزها صبا کرد افشاری با محکومیت ۲۴ سال حبس دچار بیماری شده و او را به بیمارستان طالقانی بردند و دوباره به زندان باز گرداندند و به شدت نگران سلامتی او هستیم. باز صدای امثال صبا شنیده می شود، ولی صدها یا شاید هزاران زندانی سیاسی دیگر داریم که از حال و روزشان بی خبریم. بخصوص زندانیان سیاسی که در شهرستان‌ها محبوس اند. زندانیانی چون زینب جلالیان، زندانی سیاسی کرد که از آذر سال ۱۳۸۶ با بالاترین محکومیت زندان، یعنی «حبس ابد» بدون مرخصی در زندان است و زیر انواع و اقسام شکنجه های جسمی و روحی قرار دارد تا مقاومت او را بشکنند و به شدت نگران سلامتی‌ او و دیگر زندانیان هستیم.  

در این میانه کمترین وظیفه ما پی جویی و پیگیری وضع این زندانیان و پشتیبانی از آن‌ها با انعکاس و انتشار خواسته‌ها و وضعیت شان است. تا به این وسیله هم به زندانیان و فعالان سیاسی  روحیه دهیم که ما نیز در کنارشان ایستاده‌ایم و هم به مردمی که به خاطر شقاوت و جنایت های هر روزه حکومت خسته شده و اعتماد به نفس خود را از دست داده‌اند و فکر می کنند که این حکومت تا به ابد پابرجاست، نوید دهیم که به قدرت خود ایمان بیاوریم. آری برماست که مدام یادآوری کنیم که فعالان بسیاری هستند که به خاطر اعتقادشان به برقراری آزادی، برابری و عدالت اجتماعی محکم ایستاده اند و با وجود تمام دشواری ها حاضر به سکوت نیستند. امید که با پایداری و همبستگی بیشتر با زندانیان سیاسی و تمامی مردم شریف و آزاده ایران که در برابر جهل و جنایت این حکومت ایستاده اند، این قفس را بشکنیم و هم چنان ققنوس که می سوزد تا از خاکسترش ققنوسی دیگر برآید، آتشی بر این بساط بی عدالتی و تبعیض بزنیم تا از خاکستر آن ایرانی آزاد بر پایه عدالت اجتماعی بسازیم و اجازه ندهیم که به نام حقوق بشر اسلامی یا دیگر انواع حقوق بشر که دیکتاتوری و تبعیض و کشتن آزادی سر لوحه ی آن است، بر ما فرمانروایی کنند.

ما مادران پارک لاله ایران به عنوان صدایی از جنبش دادخواهی مردم ایران، این چرخه ی آزادی کشی، سرکوب، قساوت،‌بازداشت، شکنجه، شلاق، اعترافات اجباری، تبعیض، بی‌عدالتی و اعدام را به دشت محکوم می‌کنیم و خواهان: ۱) لغو مجازات شکنجه و اعدام از جمله؛ اعدام، ترور، کشتار خیابانی، شکنجه، سنگسار و قصاص، ۲) آزادی بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، ۳) محاکمه و مجازات آمران و عاملان تمامی جنات‌های صورت گرفته توسط مسئولان جمهوری اسلامی ایران از ابتدا تا به امروز در دادگاه هایی علنی و عادلانه هستیم. ما هم چنین اعتقاد عمیق داریم که این خواسته ها با اتحاد و همبستگی و مبارزات پیگیر ما دادخواهان به دست خواهد آمد و تردیدی نیست که برای رسیدن به این خواسته ها باید برای؛ ۴) آزادی بیان و اندیشه، ۵) حق داشتن تجمع و اعتصاب و تشکل و احزاب مستقل، ۶) رفع هرگونه تبعیض و ۷) جدایی دین ازحکومت نیز تلاش کنیم، زیرا علت اصلی این بی عدالتی ها را در ساختار حکومت و قوانین آزادی ستیز و تبعیض آمیز حکومت جنایت کار اسلامی ایران می دانیم.

ما به شدت نگران جان زندانیان محکوم به اعدام هم چون حیدر قربانی و ۴ زندانی عرب اهوازی و هم چنین نگران سلامتی نسرین ستوده و دیگر زندانیان سیاسی مقاوم در حال اعتصاب غذا یا زندانیان بیمار در زندان های سراسر ایران هستیم و تاکید می کنیم که مسئولیت جان و سلامتی آن ها با حکومت است و باید هر چه زودتر تمام احکام اعدام زندانیان سیاسی و عادی لغو و زندانیان سیاسی بدون قید و شرط آزاد شوند.  

مادرانپارکلالهایران

۲مهر

رضا خندان همسر نسرین ستوده خبر داد وی عصر روز چهارشنبه پس از ۵ روز حبس در بیمارستان امنیتی طالقانی، در بدترین شرایط جسمی، بدون هرگونه اقدام درمانی به زندان برگردانده شده است. به گفته ی رضا خندان، این اقدام چیزی جز قرار دادن خانم ستوده در معرض خطر جانی هیچ معنای دیگری ندارد.

نسرین ستوده امروز وارد چهل و پنجمین روز اعتصاب غذای خود شده است.

خانم ستوده از ۲۰ مرداد گذشته با انتشار نامه‌ای، ضمن درخواست آزادی زندانیان سیاسی، در اعتراض به شرایط زندانیان سیاسی اعتصاب غذا کرده است. او شرایط این زندانیان را «ناعادلانه» توصیف کرده و تاکید داشته که وضعیت زندان به‌دنبال شیوع ویروس کرونا «بدتر» نیز شده است

اعتصاب غذای خانم ستوده به اقدامات گسترده ی جهانی برای نجات جان او و آزادی اش از زندان منجر شده است.

در روزهای اخیر چندین نهاد بین‌المللی از جمله جشنواره بین‌المللی فیلم برلین و آکادمی فیلم اروپا، همراه با جمعی از هنرمندان و نویسندگان مشهور از جمهوری اسلامی خواستند که خانم ستوده را فورا آزاد کند. انجمن قضات آلمان نیز در روز ۱۳ شهریور جایزه حقوق بشر خود را به خانم ستوده اعطا کرد.

نسرین ستوده در چهل و سومین روز اعتصاب غذای خود همچنان در بیمارستان بستری است و بنا بر گواهی همسر او رضا خندان، با او رفتار غیرانسانی ی از سوی تیم محافظت صورت می گیرد. رضا خندان در یادداشتی که روز سه شنبه در مورد آخرین وضعیت نسرین ستوده منتشر کرده چنین نوشته است:

وارد چهل و سومین روز اعتصاب غذای نسرین شدیم.

او در بدترین شرایط ممکن در سی‌سی‌یو بستری است. شدیدترین و غیرانسانی‌ترین شرایط را برای او به کار بسته‌اند تا کسی نتواند با او تماس بگیرد و تحت فشارهای روحی تسلیم خواسته‌هایشان شود.

یکی از بدترین افرادشان را مسئول تیم امنیتی کرده‌اند.

به ما به عنوان خانواده‌ی بیمار اجازه ورود و نظارت به پروسه درمان داده نمی‌شود. از مشاهده نتایج آزمایشات جلوگیری می‌کنند. تهدید به بازداشت و توهین توسط سرپرست تیم عملیات می‌شویم.

بیمارستان تمام پروتکل‌های حاکم بر روابط پزشک و محیط‌های درمانی با بیمار را زیر پا گذاشته و مرعوب تیم امنیتی است.

رئیس بیمارستان پس از دو بار مراجعه، وقت ملاقات به من نداد و حاضر نشد حتی به اتاق‌اش راه دهد.

بیماری که به گفته خودشان، مشکلات جدی قلبی دارد تحت شدیدترین استرس‌ها از ناحیه مسئول امنیتی قرار دارد.

همین شخص، عصر دوشنبه (دیروز) برای این که نسرین هنگام جابجایی در راهرو با ما صحبت نکند از شدت عصبانیت ویلچیر او را عمدا هول داد و به در اتاق کوبید و او را داخل اتاق انداخت. پس از آن از پشت در بسته می‌توانستیم فریادهای نسرین را که لحظاتی قبل نای حرف زدن نداشت در اتاق بشنویم.

همین سرپرست تیم عملیات که به هیچ وجه حق نزدیک شدن به او را ندارد در موارد زیادی خودش با ویلچیر او را جابجا می‌کند در حالی که صرفا مسئول مراقبت از اوست با حفظ فاصله.

نسرین با پایین‌ترین مقدار ایمنی و گلبول‌های سفید دو روز در سالن عمومی سی‌سی‌یو با ده بیمار و دهها تن از کارکنان و همراهان بیماران که در رفت و آمد بودند نگهداری شد و احتمال ابتلا به کرونا در چنین فضایی بسیار بالاست.

نادر مختاری از معترضان آبان ۱۳۹۸ در کرج روز شنبه ۲۹ شهریور در بازداشتگاه کهریزک درگذشت.

به گزارش کلمه، نادر مختاری ۳۵ ساله و از معترضان آبان ۱۳۹۸ در شهر کرج بوده ‌است که پس از اعتراضات آبان به مدت یک ماه مفقود شده بود، خانواده او پس از یک ماه وی را در حالی که در کما بوده است در بیمارستان شهدای شهر ری شناسایی و پیدا می‌کنند.

این زندانی سیاسی به‌علت ضربات باتوم در اعتراضات و وخامت اوضاع جسمی چند ماه در کما بوده است. وی قبل از نوروز ۱۳۹۹ و پس از بهوش آمدن، برخلاف نظر پزشکان متخصص و خانواده توسط ماموران امنیتی به بازداشتگاه کهریزک (سروش ۱۱۱ کنونی) منتقل شده و در بهداری این زندان، با وضعیتی وخیم بستری و زندانی می‌شود.

بر اساس گزارش دریافتی کلمه، ماموران امنیتی باوجود وخامت حال این زندانی اصرار بر نگهداری وی در بازداشتگاه کهریزک (سروش ۱۱۱ کنونی) کرده‌اند که این امر منجر به وخیم‌تر شدن حال وی شده و در نهایت روز شنبه ۲۹ شهریور وی درگذشته است.

بر اساس این گزارش که تاکنون جسد وی به خانواده تحویل داده نشده‌ است و همچنین خانواده این زندانی سیاسی و معترض جان‌باخته بشدت تحت فشاره بود و تهدید شده‌اند.

بنابر گزارش ها، حیدر قربانی فعال سیاسی کرد در خطر اعدام قریب الوقوع قرار دارد به نقل از همسر وی گفته شده است حیدر قربانی در کریدور مرگ قرار گرفته و هر لحظه امکان اعدام او وجود دارد.

حیدر قربانی در سال ۱۳۹۵ در سنندج دستگیر شده و وزارت اطلاعات برای او پرونده سازی کرده است.

جمعیت کردهای مقیم فرانسه در اطلاعیه ی ای خود که روز ۲۰ سپتامبر منتشر شده، به نقل از همسر وی اعلام کرده که خطر اعدام حیدر قربانی قریب الوقوع است.

این جمعیت مدافعان حقوق بشر، دبیرکل سازمان ملل متحد، شورای حقوق بشر و کمیسر عالی حقوق بشراین سازمان و همه مراجع بین المللی و کلیه انسان های آزادی خواه را به اقدام عاجل برای  جلوگیری از اعدام حیدرقربانی و آزادی زندانیان سیاسی در ایران فرا خوانده است.

این جمعیت از همه محافل حقوق بشر ایران درخواست کرده است کمپینی برای جلوگیری ازاعدام حیدر قربانی و پاسخگویی به درخواست یاری همسرش به راه اندازند.

بنابر گزارش ها، حکم اعدام حیدر قربانی به تایید دیوان عالی کشور رسیده است.

این حکم روز چهارشنبه ۱۵ مرداد ۹۹ ذر شعبه ۲۷ دیوان عالی کشور در قم از بابت اتهام “بغی”، تایید شده و پرونده وی جهت اجرا به دادسرای عمومی و انقلاب کامیاران ارسال شده است.

۹ مهر سال ۹۵ چند تن از اعضای سپاه پاسداران در روستای تخت زنگی شهرستان کامیاران توسط افراد مسلحی به قتل رسیدند که در روز ۲۵ مهر ۹۵ حیدر قربانی به همراه دو تن دیگر در این رابطه بازداشت شدند. اسفند همین سال شبکه پرس تی وی رژیم اقدام به پخش فیلم اعترافات وی کرد.
به گفته خانواده زندانی سیاسی حیدر قربانی، اعترافات وی تحت شکنجه های شدید صورت گرفته است.!

حیدر قربانی در شعبه اول دادگاه انقلاب سنندج به اتهام “بغی” محاکمه شد و حکم اعدام وی روز ۸ بهمن ۹۸ به این زندانی سیاسی در زندان سنندج ابلاغ شد.