📰
🌍 دکترین پیرامونی و حضور در باب‌المندب
اسرائیل در دسامبر ۲۰۲۵ روابط دیپلماتیک با سومالی‌لند برقرار کرد. این منطقه پس از ۳۰ سال انزوای بین‌المللی، سرانجام یک حامی یافت. اسرائیل سه دلیل دارد: موقعیت سومالی‌لند در تنگه باب‌المندب — دروازه دریای سرخ — روبروی یمن؛ دکترین پیرامونی برای یافتن متحد خارج از جهان عرب؛ و امکان اخراج فلسطینی‌های غزه به این کشور فقیر.
📜 پیشینه مخفیانه
سومالی‌لند در ۱۹۹۵ پیشنهاد روابط داد، اما اسرائیل تنها در ۲۰۱۰ پاسخ داد. موساد سال‌ها زیرزمینی ارتباط ساخت. رابین پس از اسلو طرح «مهاجرت داوطلبانه» غزه‌ای‌ها را آغاز کرده بود، اما از ترس شباهت به طرح نازی‌ها برای تبعید یهودیان، مخفی نگه داشته شد. پیش از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، کشورهای آفریقایی و آسیایی به‌عنوان مقصد بررسی شدند. تنها اندونزی موافقت کرد؛ اوگاندا، سنگال، کنیا، سومالی و کنگو رد کردند. یک کشور مردد ماند: سومالی‌لند.
💰 پول در برابر آبرو
سومالی‌لند چهارمین پایین‌ترین تولید ناخالص سرانه جهان را دارد و بیکاری جوانان بالای ۶۰ درصد است. دولت به حوالجات دیاسپورا وابسته است. اسرائیل با کیف پول پر و منابع فراوان، مزیت چانه‌زنی قوی دارد. توافق‌ها شامل تجارت، انرژی، تسلیحات و آموزش نظامی است. ۵۰ سرباز سومالی‌لندی در تل‌آویو آموزش دیدند. و این یعنی فروش حاکمیت به بهای ناچیز.
⚠️ خیانت یا رهایی؟
هزاران نفر در هرجیسا جشن گرفتند، اما در جای دیگر تظاهرات با پرچم فلسطین سرکوب شد. یک معلم گفت: «فلسطینی‌ها را با آغوش باز می‌پذیریم، اما کوچ اجباری را نه. این پاکسازی قومی است.»
📌 🔗 استعمار نوین در لباس دیپلماسی
این معامله نمونه‌ای از استعمار نوین است: قدرت‌های بزرگ با ابزار اقتصادی و امنیتی، کشورهای فقیر را به پذیرش نقش‌های خطرناک وادار می‌کنند. سومالی‌لند برای به رسمیت شناخته شدن، ممکن است بهای سنگینی بپردازد: بی‌ثباتی داخلی، خشم مسلمانان و تبدیل شدن به میدان نبرد نیابتی.

📉

📌 گزارش اقتصادنیوز نشان میدهد که تورم افسارگسیخته، سفره کارگران و بازنشستگان را به حدی کوچک کرده که تأمین نیازهای پایه مثل خوراک، مسکن، درمان و آموزش هم به خطر افتاده است.
📊 شکاف طبقاتی
آمارهای رسمی نشان میدهد تورم نقطه به نقطه کلی ۸۹ درصد و برای گروه خوراکیها ۱۲۷.۵ درصد ثبت شده است. نکته فاجعه بار اینکه نرخ تورم سالانه دهک دوم درآمدی ۷۸.۳ درصد است، در حالی که برای دهک دهم ۶۷.۶ درصد گزارش میشود. یعنی گرانی، بیشترین فشار را روی فقرا و کم درآمدها وارد میکند. بار اصلی این گرانی ها بر دوش طبقه کارگر افتاده است.
💸 شکاف عمیق دستمزد
حداقل دریافتی ماهانه کارگران با تمام مزایا به ۲۵ میلیون تومان هم نمیرسد، در حالی که محاسبات مستقل، هزینه ماهانه یک خانواده کارگری را حدود ۹۰ میلیون تومان و خط فقر را بالای ۷۰ میلیون تومان برآورد میکنند. این یعنی یک کارگر با چند شغل هم نمیتواند از پس زندگی برآید.
🗣️ کارگر صدقه نمیخواهد، حق زندگی میخواهد
علیرضا خرمی، فعال کارگری، با انتقاد از سیاستهای ناکارآمد میگوید: «صحبت از یارانه و کالابرگ میشود. آیا قرار است با اعتبار برای خرید چند قلم کالای محدود و مبلغ ناچیز یارانه، شکاف عمیق میان دستمزد و هزینه های زندگی جبران شود؟» او تأکید میکند: «آقای رییس جمهور، کارگر صدقه نمیخواهد! کارگر دستمزدی میخواهد که با هزینه واقعی زندگی تناسب داشته باشد و بتواند یک زندگی شرافتمندانه داشته باشد.»
🔗 اقتصاد ضدکارگری
این وضعیت نتیجه سالها سیاستهای نئولیبرالیستی-رانتی است که در آن درآمدهای نفتی و رانتی به جای توزیع عادلانه، به جیب طبقات بالا و نهادهای قدرت سرازیر میشود. کارگر نه تنها از سفره کوچکش محروم است، بلکه باید هزینه های سنگین بنزین، مسکن و درمان را هم تحمل کند. مسئولان در برابر این سونامی تورم سکوت کرده اند و پاسخگوی سفره کوچکترشده کارگران نیستند.

🌎

در میان روایت رسمی بریتانیا، فالکلند همیشه به‌عنوان «جزایری خالی از سکنه» معرفی شده که انگلیسی‌ها آن را کشف و آباد کردند. اما تاریخ چیز دیگری می‌گوید.

📜 داروین، در ۱۸۳۴ به این جزایر رسید و در دفتر خاطرات خود نوشت که با گله‌داران و شکارچیان آرژانتینی روبرو شده که مدت‌ها پیش از او در آنجا ساکن شده بودند. او از واژه‌های اسپانیایی برای نام‌گذاری مکان‌ها و جانوران استفاده می‌کرد.

⚔️ در سال ۱۸۲۰ آرژانتین ادعای خود بر مالویناس را با اعزام کشتی مطرح کرد. سه سال بعد، پدرو آره‌گواتی به فرمانداری جزایر منصوب شد و نیروهای آرژانتینی در آنجا مستقر شدند. در ۱۸۲۵ لندن استقلال آرژانتین را به‌رسمیت شناخت.

🔥 لوئیس ورنه، تاجر آلمانی‌تبار، در ۱۸۲۹ فرماندار مالویناس شد. اما او در نظر آمریکایی‌ها به «دزدی دریایی» روی آورد . آمریکا، خودسرانه مالویناس را از هر دولتی مستقل اعلام کرد.

🚢 در دسامبر ۱۸۳۲ ناوچهٔ انگلیسی «اچ‌ام‌اس کلیو» به بندر لوئیس حمله کرد و به گاریسون ۲۵ نفره سه روز مهلت داد تا جزایر را ترک کنند. پرچم بریتانیا برافراشته شد. اما به‌محض خروج کشتی، مردم غیرنظامی — شکارچیان، گاوچوها و سرخ‌پوستان پاتاگونیا — قیام کردند و افسر انگلیسی مسئول پرچم را کشتند.

💼 در سال ۱۸۴۸ سر ویلیام مولزورث در مجلس عوام گفت: «این جزایر بدبخت مالویناس، برای کشت گندم بی‌فایده‌اند. درخت نمی‌روید چون بادهای تقریباً بی‌وقفه آن را خم می‌کند. از ۱۸۴۱ تا کنون ۴۵ هزار پوند برای ما هزینه داشته است. من مصمم هستم که این دارایی بی‌ارزش باید به دولت بوئنوس آیرس بازگردانده شود که به‌حق ادعای آن را دارد.»

🧵 اما سه سال بعد، پرورش گوسفند به شرکت خصوصی «فالکلند آیلندز کامپنی» واگذار شد و منافع صنعت نساجی انگلستان در آمریکای جنوبی شکل گرفت. مورخان آمریکای جنوبی معتقدند همین منافع انگلیسی بود که زمینهٔ جنگ آرژانتین با پاراگوئه (۱۸۶۴–۱۸۷۰) را فراهم کرد .

🟤

در میان بورژوازی انگلی در حاکمیت، شکاف عمیقی درباره ادامه جنگ شکل گرفته است. جناح بورژوازی بوروکراتیک، به قیمت تسلیم، خواهان توافق با آمریکاست و حتی با توافقی شبیه به ونزوئلا هیچ مشکلی ندارد.

⚡️ عبدالکریم حسین‌زاده، معاون رئیس‌جمهور، گفته است: «تجویز تشدید درگیری و نفی مذاکره، همراه با بالا بردن انتظارات اقتصادی جامعه در شرایط جنگی، یک تناقض بنیادین است.»

🌪 او می‌پرسد: «در کجای تاریخ، کشوری که در خاک و مرزهای خود می‌جنگیده، همزمان به پویایی اقتصادی رسیده؟» اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم، صنایع خود را به شرق منتقل کرد و تولید نظامی را افزایش داد. او تمام ناکارآمدی اقتصادی دولت و ضعف مدیریتی را تقصیر جنگ می‌داند.

🔥 او در دفاع از تفاهم‌نامهٔ اسلام‌آباد می‌پرسد: «اگر این تفاهم در مسیر منافع ملی ایران نبود، چرا بخش اعظمی از سیاست‌ورزان آمریکا با آن مخالفت می‌کنند؟» این یک استدلال معیوب است. مخالفت آمریکایی‌ها با یک توافق، لزوماً به این معنا نیست که آن توافق به نفع ایران است.
حسین‌زاده به ایراد عدم تقارن تعهدات پاسخ نمی‌دهد. در تفاهم‌نامهٔ اسلام‌آباد، ایران متعهد به اقدامات فوری می‌شد (مانند بازگشایی تنگه، توقف برخی فعالیت‌ها)، در حالی که تعهدات اصلی آمریکا به مرحلهٔ «توافق نهایی» موکول می‌شد.

🎭 حسین‌زاده می‌گوید: «بعضی وقت‌ها یک سری موضع‌گیری‌ها … برای خودم هم سوال است… کسانی که ضدایرانی‌ترین آدم‌ها در آمریکا… هم‌سویی ایجاد می‌شود با نظراتشان.» این جمله، یک برچسب‌زنی ضمنی است: منتقدان مذاکره، آگاهانه یا ناآگاهانه، در زمین دشمن بازی می‌کنند.
او از «وفاق» دفاع می‌کند. اما می‌گوید که کسانی که با تفاهم‌نامه مخالفند، در دایرهٔ وفاق قرار نمی‌گیرند.

🌱 او با انحصارگرایی و فیلترینگ مخالفت می‌کند: «وقتی فیلترینگ می‌کنی، علناً دست خودت را از اطلاع‌رسانی درست و رقابت رسانه‌ای به عقب می‌اندازی.» اما او این نقد را در چارچوب منافع راهبردی نظام مطرح می‌کند، نه در چارچوب حقوق شهروندی.