«۹۷ درصد داروئی که الان در بازار هست، آرم ساخت ایران داریم. سه درصد آن وارد میشود. ساخت کشورهای خارجی است. این ۹۷ درصد حدود ۸۰۰ میلیون دلار هزینه ارزیاش است. آن سه درصد حدود ۲ میلیادر دلار هزینهاش است. (مصاحبه پانوراما با محمد مهدی واعظ مهدوی)
آقای دکتر راغفر در دوره اوج بیماری کرونا در ایران در مصاحبهای با خانم نسرین نیکنام از تلاش شرکتهای صادرات وارداتی برای ورشکست کردن شرکتهای داخلی تولید دارو صحبت میکند. او در مصاحبه دیگری میگوید: «سؤال اینجاست که چرا دارو در اوج کرونا و گرفتاریهای مردم در ناصر خسرو با ۵۰ تا ۶۰ برابر قیمت عرضه میشود. داروی ۵۰۰ هزار تومانی را فروختند به ۲۵ میلیون تومان. از رنج و مصیبت مردم یک عدهای پول به دست میآورند و پول میسازند.» در حال حاضر اکثر تولید کنندگان داخلی ورشکست شدهاند. در نتیجه مردم ایران بجای پرداخت ۸۰۰ میلیون دلار هزینه دارو در سال، باید حدود ۶۷ میلیارد دلار بپردازند. ولی این زمانی است که دارو با همین قیمت بسیار گران عرضه شود. ولی دستان داخلی برای همین داروها بازار سیاه درست میکند و آن را به چندین برابر گرانتر میفروشد.
اکنون در دوران جنگ داروهای حیاتی «کمیاب» شده است.آنتیبیوتیکها، داروهای ضد سرطان و شیمیدرمانی، داروهای ضد بیماریهای قلبی و برخی انسولینها برای اقشار زحمتکش و فقیر غیر قابل دسترسی گشته است.
کنسرنهای صادرات – واردات و مافیای داخلی دارو از رنج و عذاب و بیماری مردم کالا میسازد؛ هر چه بیماری گستردهتر شود، سود بیشتر میبرند. و اکنون در زمان جنگ آمریکا–اسرائیل با ایران قیمت دارو تا ۳۰۰ درصد افزای یافته است.
شرکتهای وارد کننده دارو که در دولت نفوذ بالائی دارند و صاحبان آنها اکثراً از مسؤولین سپاه و سیاستمداران ارشد رژیم ایران هستند سهمیه ارز مؤسسات دارو سازی داخلی را بسیار کم تعیین میکنند و در پرداخت آن نیز آگاهانه تأخیر مینمایند. این مؤسسات برای تولید مجبور میشوند از ارز معمولی استفاده کنند، به بانکها مقروض و پس از مدتی ورشکست میشوند. «در سال ۱۴۰۳ حدود ۳٫۵ میلیارد یورو برای دارو، مواد اولیه دارویی، تجهیزات و ملزومات پزشکی و شیرخشک پیشبینی شد، اما به درستی پرداخت نشد که نتیجه آن افزایش بیرویه قیمت دارو و کمبودهای گسترده در کشور بود و این موضوع به روشنی نشان میدهد که ارز به موقع تأمین و تخصیص داده نشده و افزایش نرخ ارز نیز مزید بر علت شده است.» (سلمان اسحاقی سخنگوی کمیسیون بهداشت و درمان مجلس)
شرکتهای دارو سازی نیز که از ارز ترجیهی برای خرید مواد اولیه داروئی از خارج کشور استفاده میکنند دارای مشکلات عدیدهای هستند. «در لایحه بودجه ۱۴۰۵، ارز ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومانی برای دارو و مواد اولیه دیده شده و از سوی دیگر با عنوان جبران مابهالتفاوت نرخ ارز، رقمی حدود ۵۷۲ هزار میلیارد تومان برای فاصله بین ارز ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومانی تا ۷۵ هزار تومانی پیشبینی شده است، اما در عمل با افزایش نرخ ارز پایه، نظام سلامت با چالشهای جدیتری مواجه خواهد شد.» (همانجا)
بودجه واردات دارو با ارز ترجیهی برای سال ۱۴۰۴ حدود ۱۱ میلیارد دلار تعیین شده بود. اساساً کنسرنهای صادرات – وارداتی فوقالذکر توانستهاند از این ارز ترجیهی برای واردات دارو استفاده کنند.
در نتیجه کمبود دارو در ایران فقط ناشی از وجود یک مافیای کوچک و یکی دو شرکت صادرات – وارداتی معمولی نیست، بلکه سیاست عمومی دولت در برخورد به معضلات عدیده مردم در زمینه داروست. صاحبان کنسرنهای صادرات – واردات قشر بورژوازی تجاری مدرن ایران را میسازند، در دولت نه تنها نفوذ بالا دارد بلکه حاکمیت کامل دارد. مافیای دارو در داخل کشور نیز یک مافیای کوچک نیست بلکه مافیای خصوصی – دولتیست. مافیائی است که به صورت دستان دراز شده بورژوازی مدرن تجاری ایران ایفای نقش میکند.
در واقع دولت سرمایهداری ایران از بیماری شهروندان به صورت کالا استفاده میکند و سالانه صدها میلیارد دلار سود به انبان عزیز دردانههای خود میافزاید.
علاوه بر این همین مافیا که در وزارت بهداشت نیز دست بالا دارد، برای چپاول همان بودجه ناچیز تأمین سلامت مردم، از تعداد تختهای بیمارستان و کارکنان بیمارستانها و حتی از تعداد بیمارستانها میکاهد.
در نتیجه در ایران هم دارو و هم تخت بیمارستان برای بیماران فقیر و زحمتکش در دسترس نیست. دولت سرمایهداری آنها را به مرگ محکوم کرده است.
نظم کمونیستی : کمون شماره ۵۹