اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
چهارشنبه  ۲۹ خرداد ۱٣۹٨ –  ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹

۳۰ تن از اساتید و مدرسین دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران با انتشار نامه ای سرگشاده خطاب به وزیر علوم، تحقیقات و فناوری خواستار شفافیت در فرآیند رسیدگی به پرونده و آزادی مرضیه امیری شدند. مرضیه امیری، دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، خبرنگار روزنامه شرق و از بازداشت شدگان روز جهانی کارگر، ۵۰ روز گذشته را در بازداشت به سر برده است.
به گزارش شورای صنفی دانشجویان کشور، در نامه ی اساتید دانشگاه چنین آمده است:

جناب آقای دکتر غلامی
وزیر محترم علوم، تحقیقات و فناوری
با سلام
خانم مرضیه امیری، دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد رشته برنامه ریزی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، از بازداشت شدگان تجمع قانونی روز جهانی کارگر در مقابل مجلس شورای اسلامی است. در زمان نگارش این نامه بیش از ۴۶ روز از بازداشت ایشان می گذرد. ما جمعی از اساتید دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، با توجه به فرارسیدن امتحانات پایان ترم، خواستار شفافیت در فرآیند رسیدگی به پرونده قضایی ایشان و همچنین فراهم کردن زمینه آزادی این دانشجو برای تحویل پروپوزال در موعد مقرر و پیگیری مسائل آموزشی هستیم.

اساتید امضا کننده نامه:
۱-مهدی اعتمادی فر – ۲-سارا شریعتی مزینانی – ۳-یوسف اباذری – ۴-سید ضیاء هاشمی – ۵-محمدرضا جوادی یگانه – ۶-سهیلا صادقی – ۷-جلال الدین رفیع فر – ۸-تقی آزاد ارمکی – ۹-زهرا فرضی زاده – ۱۰-جبار رحمانی – ۱۱-روح الله نصرتی – ۱۲-عبدالله بچرانلو – ۱۳-امیلیا نرسیسیانس – ۱۴-محمد میرزایی – ۱۵-مهدی منتظرقائم – ۱۶-حسین میرزایی – ۱۷-زهره انواری – ۱۸-مهدی عربستانی – ۱۹-سیدحسن حسینی – ۲۰-مریم‌ نهاوندی – ۲۱-مجید کوششی – ۲۲-حسین ایمانی جاجرمی – ۲۳-احمد فیروز آبادی – ۲۴-علی اصغر سعیدی – ۲۵-رسول صادقی – ۲۶-عاطفه آقایی – ۲۷-محمد توکل – ۲۸-رضا امیدی – ۲۹-فاطمه ترابی -۳۰-حمیدرضا جلایی پور.

لازم به یادآوری است روز چهارشنبه ۱۱ اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۸، همزمان با روز جهانی کارگر، مرضیه امیری به همراه ده‌ها تن از شرکت کنندگان در تجمع اعتراضی در مقابل ساختمان مجلس در پی ورود نیروهای امنیتی و به خشونت کشیده شدن این تجمع بازداشت شد.
علیرغم آزادی تعدادی از بازداشت شدگان، تعدادی دیگر از جمله مرضیه امیری، عاطفه رنگریز و ندا ناجی کماکان تحت بازداشت هستند. شب سه شنبه ۲۸ خردادماه نیز نیروهای امنیتی آنیشا اسداللهی، از بازداشت شدگان روز جهانی کارگر که به تازگی با تودیع قرار از زندان آزاد شده بود را مجددا بازداشت کردند. 

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
چهارشنبه  ۲۹ خرداد ۱٣۹٨ –  ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹

در یکی دو هفته اخیر نوساناتی در وضعیت جنگ و مذاکره در روابط ایران و کشورهای آمریکا، انگلیس و متحدانشان به وجود آمده است. ابتدا با اعلام آماده شدن زمینه مذاکره، وزیر امور خارجه آلمان و نخست وزیر ژاپن به ایران سفر کردند تا به گفته خبرگزاری‌ها، باب مذاکره میان ایران و آمریکا که دو طرف اصلی این درگیری هستند، باز شود. 

نگاه‌ها همه به تهران دوخته شد و با اعلام رئیس جمهوری امریکا که خواهان سرنگونی حکومت ایران نیست و ایران می‌تواند با وجود رهبران فعلی هم به کشوری پیشرفته تبدیل شود، به نظر می‌رسید در حقیقت پیامی برای آغاز برخوردهای آشتی‌جویانه طرح شده است. به این ترتیب، در بسیاری از محافل تب جنگ فروکش کرد و روزنه امیدی برای مخالفان جنگ و صلح طلبان ایجاد شد و اثرات آن، حتی در زندگی اقتصادی کارگران و زحمتکشان و مردم تحت ستم، هر چند به صورت اندک، مشاهده شد. دلار، این نماد قدرت ‌سرمایه‌داری جهانی، از تب و تاب گرانی به پائین آمد و سیر نزولی را آغاز کرد و از فشار گسترده گرانی و سیر صعودی لحظه‌‌ای قیمت‌ها کمی کاسته شد و در برخی موارد سیر صعودی متوقف شد. امید‌ها به مذاکراتی دوخته شد که به نظر مثبت می‌آمد. اما ناگهان اعلام شد که مذاکرات با شکست مواجه شده است. این که مذاکرات چه بوده و خواست طرفین چگونه مطرح شده است، چندان روشن نیست. 

در هیچ مذاکره‌‌ای نمی‌توان به این سرعت، به شکست آن اعتراف کرد. اعلام شکست این چنین مذاکراتی، آن هم در دور اول، نشان دهنده آن است که محتوای خود مذاکرات مطرح نیست؛ زیرا که این چنین مذاکراتی می‌تواند ماه‌ها و گاه سال‌ها به طول بیانجامد و حتی به نتیجه‌‌ای هم نرسد، اما از تب و تاب بحران و خطر جنگ بکاهد. نمونه آن را در بسیاری از مداکرات صلح داشته ایم: مذاکرات اعراب و اسرائیل سال‌ها به طول انجامیده و به نتیجه‌‌ای نرسیده است؛ خود مذاکرات برجام بیش از دو سال به طول کشید؛ ومذاگرات کره شمالی با آمریکا همچنان ادامه دارد …اما خود باب مذاکرات، همواره زمینه‌‌ای برای کاهش تنش و تا حدودی بازگشت به شرائط عادی بوده است. 

طبیعی آن بود که با آغاز مذاکرات، طرفین بایستی خویشتنداری بیشتر می‌کردند تا از شرایط به وجود آمده برای کاهش تنش بیشترین استفاده را برد. اما به نظر می‌رسد، اعلام شکست مذاکرات نشان از آن دارد که طرفین یا یکی از آنها در کاهش تنش جدی نبوده‌اند. چنین برخوردی با مذاکرات نشان دهنده امر دیگری است. چنین برخوردی، نشانگر آن است که محافل قدرتمندی وجود دارند که با هر گونه مذاکره و کاهش تنش مخالفند و با تمام توان می‌خواهند بحران ادامه یابد؛ چرا که در حقیقت، بحران کسب و کار آنان است. 

آنان که خواهان جنگند و از چنین بحران‌هایی و تداوم آنها منتفع می‌شوند؛ آنان که جنگ ایران و عراق را آنقدر ادامه دادند تا دیگر رمقی نماند و تسلیم شدند، آنانی که می‌دانند در فردای کاهش بحران، باید پاسخ‌گوی بسیاری از مسائل باشند و … 
و از این دست محافل، در هر دو طرف قضیه وجود دارند. شناخت این عوامل کار دشواری نیست: 

این محافل از معاملات عظیم تسلیحاتی سود‌های کلان می‌برند؛ آنان کسانی هستند که تنها در جنگ و یا بحران، زندگی و معاملات پر رونقی دارند؛ آنان کسانی هستند که از بازار احتکار و گرانی ارز و طلا و مایحتاج ارتزاق مردم، انبار‌هاشان را انباشته می‌کنند و هر روز به نوعی بر حقوق اساسی مردم و آزادی‌های فردی و اجتماعی دست اندازی می‌کنند؛ آنان همان‌هائی هستند که با حمایت از یک طرف دعوا و جنگ، خود را در جبهه مقابل قرار می‌دهند تا در فردای پیروزی به آلاف و الوف برسند، شریک قدرت شوند و در این آتش بحران، سودهای افسانه‌‌ای خود را ببرند و به برکت بحران، به کسی پاسخ گو نباشند و … 
اینان همواره با بزرگ کردن دشمنی فرضی، توده‌ها را در التهاب نگه می‌دارند. 

در این میان کارگران و زحمتکشان و مردم تحت ستم از هیچ کدام از طرفین جنگ حمایت نمی‌کنند زیرا که این جنگ‌ها و بحران‌ها را که برای سهم بردن بیشتر از نیروی کار آنان برنامه‌ریزی شده است، جنگ خود نمی‌دانند. این جنگ‌ها و بحران‌ها ارتباطی به زندگی مردم ما و حتی مردم امریکا ندارد. این حکومت‌ها هستند که می‌خواهند بر سر سهم بیشتر از نیروی کار زحمتکشان و تهی‌دستان با یکدیگر نزاع کنند. 

بر تمامی دلسوزان و آزادی‌خواهان است تا هر چه بیشتر تشکل‌های مستقل و مردمی را گسترش دهند و تا آن‌جا که می‌توانند امور زندگی خودشان را به دست گیرند تا هر چه بیشتر قدرت‌ها و حکومت‌ها را مجبور به پاسخگویی در برابر حقوق از دست رفته مردم کنند و زمینه ایجاد چنین بحران‌های ساختگی را برای همیشه از میان بر دارند. 

کانون مدافعان حقوق کارگر 
٣۰ خرداد ۱٣۹٨

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
چهارشنبه  ۲۹ خرداد ۱٣۹٨ –  ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹

فرزانه زیلابی وکیل مدافع اسماعیل بخشی و علی نجاتی از کارگران بازداشتی شرکت نیشکر هفت تپه، روز جاری در پی مراجعه به شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران، با ممانعت قاضی مقیسه از مطالعه پرونده موکلین خود منع شده است. وی طی یادداشتی از کارشکنی های دادگاه مبنی بر حق دسترسی وکیل به پرونده و نحوه برخورد قاضی در خصوص این پرونده خبر داده و موارد را به معاونت قضایی و ریاست دادگاه های انقلاب نیز گزارش داده است. وی با اعلام این که قاضی مقیسه به بهانه نداشتن قرارداد مالی جداگانه، از مطالعه پرونده و همچنین دریافت لایحه وی خودداری کرده است، از رویه دادگاه به شدت انتقاد کرده است.

به گزارش سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، روز ۲۹ خردادماه ۱۳۹۸، فرزانه زیلابی وکیل مدافع اسماعیل بخشی و علی نجاتی، در پی مراجعه به دادگاه، از دسترسی به پرونده موکلشان توسط قاضی مقیسه منع شد.

این وکیل دادگستری طی یادداشتی با اعلام این که، عدم دسترسی وی به پرونده موکلانش توسط قاضی مقیسه، وجه قانونی ندارد، این رویه را به معاونت قضایی و ریاست دادگاه های انقلاب گزارش داده است.
متن این یادداشت عینا در ادامه می آید:

“امروز چهارشنبه بیست و نهم خردادماه، به شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه مراجعه و درخواست مطالعه پرونده جهت تدارک دفاع از موکلینم را داشتم، که با وجود برخورد محترمانه کارکنان دفتر شعبه و دفتر معاونت قضایی، قاضی مقیسه به بهانه پیوست ننمودن قرارداد مالی جداگانه با موکلینم، بدون پذیرش لایحه و خودداری از درج علت استنکاف به صورت کتبی، بامطالعه پرونده مخالفت نمودند از این رو ضمن درخواستی، این برخورد غیرقانونی، به معاونت قضایی و ریاست محترم دادگاه های انقلاب منعکس شد. بدین شرح که:

۱- بر اساس بند ۶ ماده ۱۶ قانون نظارت بررفتار قضات، قضات ملزم به پذیرش لایحه و مستندات وکیل می باشند.

۲- صدر فرم های وکالتی که توسط کانون وکلای دادگستری در اختیار وکلا قرار گرفته است، عنوان “وکالت نامه و قرارداد” قید شده و در یکی از بندهای قرارداد، ردیف “حق الوکاله و شیوه پرداخت آن” پیش بینی گردیده است. بنابراین الزام وکیل به تنظیم قرارداد مالی جداگانه، به طور مسلم، محمل قانونی ندارد و فاقد وجاهت قانونی می باشد.

۳- در حالی که وکالت و مشاوره تعداد زیادی از کارگران شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه را بیش از یک سال، تاکنون به رایگان به عهده گرفته ولی ناگزیر برابر تعرفه حق الوکاله، همواره، تمبر مالیاتی را نیز باطل نموده و قرارداد مالی جداگانه بین ما وجود ندارد، مطالبه چیزی که وجود ندارد، معقول و منطقی به نظر نمی رسد و جز مانع تراشی و سنگ اندازی چه می تواند باشد؟! وبدون شک، سلب حق موکل از به همراه داشتن وکیل خود می باشد.

۴- آقایان تاکنون، در تضییع حق موکلم، سنگ تمام گذاشته اند، از نپرداختن حقوق حداقلی یک کارگر، از بی قانونی های مکرر از برگ اول پرونده و ضرب و شتم شدید وی در زمان دستگیری و بازداشت، مختومه نمودن پرونده شکنجه بدون حتی یک بار ارجاع به پزشکی قانونی یا شنیدن شهادت شاهدان و بدون توجه به گواهی های پزشکان معالج وی و عکس رادیولوژی دنده ها ی شکسته و پرده آسیب دیده گوشش ، تداوم بازداشت وی بدون موجب قانونی، گاه گاهی ملاقات های کابینی و غیرحضوری با خانواده و فرزند خردسالش که عین شکنجه روانی است، سلب حق استفاده از وکیل تاکنون و دیگر موارد…

۵- در حالی که بر اساس بند ۳ ماده واحده احترام به آزادی های مشروع و حفظ حقوق شهروندی، فراهم آوردن فرصت استفاده از وکیل، برای افراد، یک ضرورت قانونی است و سلب حق به همراه داشتن وکیل طبق مواد ۷ و ۱۹۰ قانون آیین دادرسی کیفری و ماده ۵۷۰ قانون مجازات اسلامی جرم انگاری شده است، قاضی همچنان به رویه غلط و غیر قانونی خود در غالب پرونده های این شعبه اصرار می ورزد …”.

لازم به ذکر است، کیفرخواست پرونده اسماعیل بخشی، امیر امیرقلی، ساناز اله یاری و امیرحسین محمدی فر، از متهمان دربند پرونده اعتراضات هفت تپه روز ۲۲ خردادماه به صورت جداگانه و با حضور در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به آنان ابلاغ شد. عناوین اتهامی مطروحه “عضویت در یکی از گروه‌های مخالف نظام”، “اجتماع و تبانی”، “تبلیغ علیه نظام” و “نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی” بوده است. پرونده این متهمین به همراه ۳ متهم دیگر پرونده به نام‌های سپیده قلیان، عسل محمدی و علی نجاتی پس از جلسه آخرین دفاع، اواخر ماه گذشته به دادگاه انقلاب تهران ارسال شده است.

اسماعیل بخشی، فعال کارگری، که هم اکنون در زندان اوین نگهداری می شود در تاریخ ۳۰ دی ماه ۹۷، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از مدتی به زندان شیبان اهواز منتقل شده بود. بازداشت اسماعیل بخشی در حالی صورت گرفته بود که تلویزیون ایران شب ۲۹ دی ماه در فیلمی با عنوان “طراحی سوخته” اعترافاتی از اسماعیل بخشی، سپیده قلیان و علی نجاتی، عضو هیئت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه که در جریان بازداشت و بازجویی پیشین آنها ضبط شده بود را نمایش داد که در آن گفته بودند با “گروه‌های مارکسیستی و برانداز در خارج از ایران” ارتباط دارند.

علی نجاتی نیز در تاریخ ۸ آذرماه ۹۷، در ارتباط با تجمعات اعتراضی کارگران مجتمع نیشکر هفت تپه توسط نیروهای امنیتی بازداشت و نهایتا در تاریخ ۸ بهمن‌ماه سال گذشته پس از حدود دو ماه بازداشت با تودیع قرار به دلیل وضعیت پزشکی موقتا آزاد شد.

فرزانه زیلابی وکیل تعدادی از کارگران بازداشتی شرکت نیشکر هفت‌تپه، در واکنش به پخش این فیلم، اغوای افکار عمومی را خیانت به مردم و مخاطبین صدا و سیما دانست و گفته بود: “این صحنه‌سازی و بازی نابهنجار بی‌پاسخ نخواهد ماند و موکلم علیه صداوسیما و وزیر اطلاعات شکایت می‌کند”. 

علیرضا زرین اقبال 
اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
چهارشنبه  ۲۹ خرداد ۱٣۹٨ –  ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹

دیوارها می‌گویند نه اجازه‌ای برای اعتراض به شکنجه‌شدن در زندان هست و نه راهی برای خاتمه به شکنجه‌های روحیِ روزمره چاردیواری‌هایمان.
معنا به آتش کشیده می‌شود وقتی کارگری خودش را برای یک‌میلیون‌و‌دویست‌هزار تومان آتش زد. دوربین‌ها و رسانه‌های مستقل از منافع سرمایه‌داری به خیابان‌های خوزستان می‌آیند تا صدای کارگران را به همگان برسانند. و آنها نیز به زندان‌های فراموشی انداخته می‌شوند. در خفا استخوان می‌شکنند و می‌خواهند مبارز را مجبور کنند تا از درون دیواری علیه روحِ آزادی‌خواهِ خود علم کند. 
عده زیادی که سنگِ امثال اسماعیل بخشی‌ها را به سینه می‌زدند و از او به «شکلی که بلد بودند» به عنوانِ قهرمان و الگوی خود یاد می‌کردند، دچار بیماریِ شایعِ فراموشی روزمره شدند و حتی تعدادی حال دیگر با کین‌توزی مثال‌زدنی علیه او و حامیانش لجن‌پراکنی می‌کنند.
باید علیه این فراموشی و عادی‌سازی و طبیعی‌سازیِ سرکوب ایستادگی کرد. باید تا پای جان از تمامی آنهایی که در پی احقاق حقوق طبقه کارگر در همین نزدیکی ما بینِ دیوار‌های تاریک شکنجه می‌شوند بدون هیچ قیدی حمایت کرد.
برهم‌نماییِ آن تصویر که اسماعیل بخشی بغض می‌کند و از کارگرانی می‌گوید که خودسوزی می‌کنند و بر زندگی‌ای که با جبرِ تمام بر کارگران حاکم شده لعنت می‌فرستد با برشی از تصویرِ او در اتاقی تاریک، شکنجه شده با تن و جانی زخمی و کبود.
او تنها پشتِ دیوارهاست، پشتِ دیوارهای فراموشی، ما خود آن دیوارهاییم که باید از بیرون بار دیگر به خود تلنگری بزنیم و قطعاً، باید منزوی و سرخورده نشویم و بدانیم که با یک ضربه ترک هم نمی‌خورند، چه برسد به ریزِش.
اسماعیل بخشی‌ها یک فرد نیستند آن‌ها نماینده‌ی یک حرکتِ اجتماعی هستند. جلوگیری از عادی‌سازیِ سرکوب و مکیدنِ خون و جانِ آن‌ها یعنی جلوگیری از سرکوبِ مطالبات طبقه‌کارگر و نیروهای ترقی‌خواه. و کارگران نه در مقامِ موجودی ضعیف و سرگردان, بلکه بی‌باک و استوار در میادین و اجتماع با راهکارهای به‌جا و دندان شکن که می‌توانند طبقه خود را از چنگِ سرمایه‌داران و ارتجاع برهانند. آنها می‌گفتند ما دیگر برای خودمان تعیین تکلیف می‌کنیم، برای سرنوشتِ خودمان, دیگر بَس است دورانی که بالادستی‌ها توی سرِ ما می‌زدند، ما از پایین تصمیم خواهیم‌ گرفت، ما شوراها را تمرین میکنیم.
فردطلبان و ناسیونالیست‌ها، نژادپرستان و مرتجعین خود را به ما نچسبانند. آلترناتیو ما شوراهای کارگری است. یعنی جمعی تصمیم می‌گیریم برای سرنوشت خودمان” 
بخشی‌ها همواره از طبقه‌ی کارگر صحبت می‌کنند نه فقط از صنف و دسته‌ی هفت تپه‌ای‌ها. آنها چشم‌های کارگران را در هنگامِ عمل و خیزش بیدار می‌کنند و کارگران را آگاه می‌سازند، آگاهی از خود و طبقه‌شان.
کارگرانی که از توانایی‌های خود بیگانه شده‌اند به سوی به آگاهی می‌روند، بر سرکوفت‌هایی که خورده‌اند چیره می‌شوند، فریادِ اتحاد سرمی‌دهند، اعتماد به خود را می‌یابند و این مسئله را می‌فهمند که حقیقتاً تمامِ این مدت آنها بوده‌اند که کارخانه را اداره می‌کردند و حال می‌توانند و می‌خواهند خودشان کارخانه را خودگردان کنند و حال دیگر نیازی به سرمایه‌دار ندارند. ‏
این‌ها بخشی از راهکار کارگرانِ هفت تپه و اسماعیل بخشی بوده‌اند و هستند و باید اینچنین باشند و بشوند. کارگرانی که در مسیرِ آگاهی قرار می‌گیرند و می‌دانند به کجا می‌خواهند بروند.
شعله‌های نابسامانیِ اقتصادی و کارگرانی سوخته، سوختگانی برای روشنیِ تاریخی، خوزستان گُر گرفت و مشعلی از بدیل‌های طبقه‌ی‌کارگر بر فرازِ ایران پدید آمد. صدای کارگران و اسماعیل_بخشی به کمک دوربین‌ها و رسانه‌های مستقل به گوشِ اجتماع رسید. پختگیِ مساله اینجاست که این فقط رسانه‌های دانشجویی نبودند که صدای کارگران را به گوشِ اجتماع رساندند بلکه کارگران حتی به درجه‌ای رسیده بودند که این مساله ی رسانه را به خوبی درک کرده بودند و خودِشان به واسطه شبکه های مجازی به طورِ مستقیم ویدیو‌ها و نوشته هایشان را منتشر کردند.
اینچنین شد که با تلاش های فراوانِ کارگران، لحظه‌ای نادر در تاریخِ مبارزات کارگری رقم خورد، اینچنین شد که حتی دانشگاه‌های ایران به لرزه درآمدند و به حمایتِ بی قید از هفت تپه و اسماعیل بخشی پرداختند. این چنین شد که کارگران فهمیدند تنها نیستند و اینچنین شد که جامعه قدرتِ کارگر را فهمید. و این گونه می‌شود که جامعه به این پی برد که راهی برای رهایی از چنگالِ سرمایه‌داری جز جنبش و مبارزاتِ کارگری ندارد.
انسان موجودِ فراموش‌کاریست و فراموشی برایش افیونِ خوبیست. این شکل از فراموشی دقیقا همان چیزیست که باید با آن بجنگیم. اسماعیل بخشی از نمونه ترین چهره های تاریخِ ایران درجنبش کارگری است. برای اثباتِ این موضوع کافی است تاریخ را کمی ورق بزنیم و به ویدیوها وصحبت های موجود از اسماعیل بخشی رجوع کنیم. اسماعیل بخشی و بخشی هایی راکه پشتِ دیوارهای زندان به دور از زندگیِ روزمره مان از دیدگان ما مخفی می‌کنند تا فراموششان کنیم. دیوار‌های فراموشخانه‌ی زندان که خواستش جز فراموشی و ندیدن و “آسودگی خیالِ” روزمره ی مان نیست. دیوارهای زندانی که حتی از خودِ اسماعیل بخشی می‌خواهد اسماعیل بخشی را فراموش کند که کیست و که بوده ‌است. این دیوار‌های فراموشی با یادآوری و مرور باید خراب شوند, آری با تداوم و تکرار زیرا که با یک بار نخواهند ریخت. اسماعیل بخشی را خوب بخاطر بسپارید، تصاویر و صدا و حرف‌هایش را خوب مرور کنید.

نه به عادی‌سازیِ سرکوب 
نه به عادی‌سازی سرکوب که رویا و خواست آزادی را در بالینش به خوابِ فراموشی می‌کشانند. نه به عادی سازی و محو‌سازی تا هیچ کارگر و انسانِ آزادیخواهی پیشِ خودش نگوید “نکند ما را هم محو کنند”. نه به فراموشی و نه به فراموشیِ شکوه و آری‌گویی به ریزش دیوارهای فراموشی و امکانِ شورا ها چرا که آلترناتیوِ ما هنوز هم شوراهاست.