📰 پراودا
🏛 پنجمین پلنوم کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست چین (دورهٔ بیستم) در پکن آغاز به کار کرد؛ محورهای اصلی آن افزایش کارآمدی حکمرانی و مبارزه با نقض انضباط و فساد است.
🗣 تفاوت بنیادین حزب کمونیست چین با بسیاری از احزاب سیاسی دیگر در ماهیت کمونیستی آن نهفته است: تکیه بر توده‌های زحمتکش و هدفِ دگرگونی جامعه بر پایهٔ عدالت اجتماعی.
🎭 احزاب بورژوایی در عمل «شعبه‌ها» یا «شرکت‌های تابعهٔ» شرکت‌های بزرگ و گروه‌های نفوذند و با پوپولیسم و دماگوژی می‌کوشند ماهیت واقعی اقدامات خود را پنهان کنند.
🔪 خودانقلابی یعنی پاکسازی از پدیده‌های منفی و خنثی‌سازی گرایش‌های خطرناک در نطفه؛ قدرت حزب کمونیست چین در پیوند دیالکتیکیِ درست میان تداوم و نوسازی، و کارآمدی و ثبات است.
📜 نکات کلیدی «تصمیم کمیتهٔ مرکزی دربارهٔ پیشبرد قاطعانهٔ حکمرانی همه‌جانبه و سخت‌گیرانه بر حزب»:
▫️ نهادینه‌سازی نظارت حزبی و تقویت سازوکارهای خودپاکسازی
▫️ ادامهٔ بی‌امان مبارزه با فساد و ریشه‌کنی فرمالیسم، بوروکراسی و تنبلی معنوی
▫️ حفظ وحدت سیاسی حول کمیتهٔ مرکزی
💬 تجربهٔ خودانقلابی حزب کمونیست چین برای احزاب دیگر کشورها — از جمله روسیه — ارزشمند است؛ اصل بنیادین آن این است: «عظمت حزب نه در آن است که اشتباه نمی‌کند، بلکه در آن است که هرگز از اعتراف به کاستی‌هایش نمی‌هراسد، شجاعانه با مشکلات روبه‌رو می‌شود و مردانه آنها را اصلاح می‌کند.»
🛡 فروپاشی حزب کمونیست اتحاد شوروی (با ۱۹ میلیون عضو) نشان می‌دهد که مسئلهٔ اصلی مدت زمان حضور حزب در قدرت نیست، بلکه توانایی آن در نوسازی مستمر و برخورداری از «ایمنی» در برابر گرایش‌های منفی است.
✅ حکمرانی پاک ممکن است؛ سیاست می‌تواند و باید پاک، مسئولانه و نتیجه‌بخش باشد — و تجربهٔ حزب کمونیست چین این را اثبات می‌کند.

🔥
⚔️ رئیس مجلس، محمدباقر قالیباف، اعلام کرده است که «هر کسی هر چقدر گاز صرفه‌جویی کند، درآمد ناشی از این صرفه‌جویی، مستقیماً برای او واریز می‌شود» و این را هم صرفه‌جویی در بیت‌المال و هم کمک به معیشت خانوار خوانده است (اکوایران ۰۴ آبان). اما پرسش اینجاست: کشوری با فرهنگ پنج‌هزارساله و نزدیک به صد میلیون جمعیت را با وعده‌های «چنرقازی» می‌توان اداره کرد؟
مشکل اصلی این وعده آن است که به‌جای اصلاح ساختاری یارانه‌ها و قیمت‌گذاری انرژی، به مردم پاداش نقدی وعده می‌دهد. این همان منطق نئولیبرالیستی است که مسئولیت را از دوش دولت برمی‌دارد.
💸 وعده‌ای که پولش از کجا می‌آید؟
قالیباف هیچ توضیحی نمی‌دهد که این «درآمد» چگونه محاسبه و از کدام محل تأمین می‌شود. تجربهٔ سال‌های گذشته نشان داده چنین طرح‌هایی یا به یارانه‌های ناچیز و تورمی ختم می‌شوند یا به بهانهٔ «صرفه‌جویی»، زمینه را برای افزایش قیمت حامل‌های انرژی فراهم می‌کنند.
او خود از هزینهٔ ۲.۵ میلیارد دلاری واردات بنزین تا مردادماه و احتمال رسیدن آن به ۶ میلیارد دلار تا پایان سال سخن گفته است. این ارقام گواهی است بر ناکارآمدی سیاست‌های انرژی که سال‌ها در چارچوب اقتصاد رانتی و خصوصی‌سازی‌های دوستانه پیش رفته است.
📌 پاسخ‌گویی
وعدهٔ «واریز درآمد صرفه‌جویی گاز به حساب مردم» بیش از آنکه سیاست اقتصادی باشد، شعاری انتخاباتی‌وار است. الگویی آشنا که در آن وعده‌های پوپولیستی جای شفافیت را می‌گیرد.
مردمی که سال‌ها با تورم و ناکارآمدی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، حق دارند پاسخ‌گویی مسئولان را ببینند. حق دارند بدانند که کارخانه ها و معادن به چه کسی، برای چی و به چه قیمتی فروخته می شوند. حق دارند بدانند که وام های کلان کم بهره به چه کسی و برای چی داده می شوند. حق دارند بدانند که زمین های مرغوب شهرهای بزرگ به چه کسی، برای چی و به چه قیمتی فروخته می شوند.

🌹
🔥 لولا ، رئیس‌جمهور برزیل، در یک بازگشت چشمگیر، رقیب راست افراطی خود، بولسونارو، را شکست داد. با شمارش ، لولای ۸۰ ساله ۵۱.۷۵ درصد و رقیب ۴۵ ساله‌اش ۴۸.۲۵ درصد آرا را به دست آوردند.
🌹 پیروزی بر نامزد هوادار آمریکا و امپریالیسم
این پیروزی، شکستی سنگین برای ترامپ و امپریالیسم آمریکاست. ترامپ، مهم‌ترین هم‌پیمان بیرونی خاندان بولسونارو، امید داشت بولسونارو نیز به صف رهبران هوادار خود در آمریکای لاتین بپیوندد. اما مردم برزیل با گزینش لولا، این خواست را برهم زدند. این پیروزی برای زحمتکشان برزیل و برای همه زحمتکشان آمریکای لاتین، در برابر موج راست، یک پیروزی بزرگ است.
⚖️ نزدیکی دو نامزد
با این همه، نزدیکی رای دو نامزد واقعیت مهمی را آشکار می‌کند: دولت لولا از انجام دگرگونی‌های بسیار ریشه‌ای به سود مردم زحمتکش خودداری کرد. اگر لولا در دوره پیشین خود، سیاست‌هایی ژرف‌تر در زمینه دستمزد، خدمات همگانی، مسکن و کاهش نابرابری پیش برده بود، امروز پایگاه اجتماعی‌اش گسترده‌تر و شکاف با راست افراطی ژرف‌تر می‌شد.
🌍 اهمیت برای بریکس
با این حال، این پیروزی برای ادامه کار بریکس بسیار مهم است. برزیل یکی از پایه‌های اصلی این تشکل است و ماندن لولا در قدرت، به پیشبرد همکاری‌های جنوب–جنوب، دادوستد با کشورهای در حال گسترش، و ایستادگی در برابر فشارهای امپریالیستی یاری می‌رساند. پیروزی لولا، هم برای زحمتکشان برزیل ، هم برای کوبا و هم برای نیروهای ضد امپریالیسم در جهان، دستاوردی بزرگ است — به شرط آنکه دولت از خطر راست درس بگیرد و به وعده‌های ریشه‌ای خود وفادار بماند.
✊ زحمتکشان پیروز میدان
این پیروزی، میوه پیکار خیابانی، اعتراض‌های دانشجویی و همبستگی زحمتکشان است. اکنون وظیفه، نگه‌داری این پیروزی و کشاندن آن به سمت دگرگونی‌های واقعی به سود مردم است.

⚠️
🚧 اقتصادنیوز می نویسد که مسئله نیروی انسانی مازاد در دو خودروساز بزرگ حاد شده است. در سال ۱۴۰۰ مجموع کارکنان در مجموعه اصلی و شرکت‌های تابعه ایران‌خودرو و سایپا ۹۹ هزار و ۵۰۰ نفر بود. در سال ۱۴۰۵ تعداد کارکنان سایپا به کمتر از ۴۵ هزار نفر رسید. در ایران‌خودرو نیز تعداد کارکنان گروه از ۶۶ هزار نفر به ۶۱ هزار و ۵۰۰ نفر در ۱۴۰۴ رسید.
⚖️گزارش اقتصادنیوز، مسئله را در قالب «نیروی انسانی مازاد» و «بهره‌وری پایین» می‌بیند و راه‌حل را در کوچک‌کردن ساختار سازمانی جست‌وجو می‌کند. اما مسئله اصلی، نه مازاد بودن کارگر، بلکه اقتصاد نئولیبرالیستی-رانتی حاکم بر کشور است که تولید را به حاشیه رانده و کارگر را به هزینه‌ای برای حذف دگرگون کرده است.
🏭 به‌جای تولید، کارگر را کنار می‌گذارند
نکته کلیدی این است که در اقتصاد نئولیبرالیستی-رانتی، تولید—حتی در سطح مونتاژ—به حاشیه رانده می‌شود و در عوض، سود از مسیر رانت، سپرده بانکی، زمین و دارایی غیرمنقول ساخته می‌شود. در چنین اقتصادی، کارگر نه سرمایه اصلی، بلکه هزینه‌ای برای حذف است. به‌جای آنکه خودروساز با افزایش تولید، بهبود کیفیت و گسترش زنجیره تأمین، ظرفیت اشتغال را بالا ببرد و بهره‌وری را از مسیر تولید واقعی افزایش دهد، مسیر آسان‌تر را برمی‌گزیند: کنار گذاشتن کارگر.
✊ راه نجات، تولید است، نه حذف کارگر
اقتصاد ایران تنها در صورتی نجات می‌یابد که بر پایه تولید بنا شود، نه رانت. بدون چنین شرایطی، هر برنامه‌ای برای «اصلاح ساختار» تنها به گسترش فقر و ناامنی می‌انجامد. کارگرانی که سال‌ها در خط تولید و در بخش‌های خدماتی جان کندند، امروز نه امنیت شغلی دارند، نه چشم‌انداز روشنی برای بازنشستگی. راه نجات خودروسازی ایران، نه کوچک‌کردن ساختار به بهای حذف کارگر، بلکه بازگرداندن تولید به مرکز اقتصاد، بهبود شرایط کار، و دادن نقش واقعی به کارگر در اداره بنگاه است.

⚠️
🎯 نشریهٔ «آتلانتیک» به نقش کنونی سیا در جنگ اوکراین پرداخته است. این گزارش نشان می‌دهد که در پشت نمایش سیاسی ترامپ، این سیا و دستگاه اطلاعاتی آمریکاست که کارگردان واقعی میدان است — و اوکراین، بازیگری که بهای این بازی را با جان مردمش می‌پردازد.
بر پایهٔ این گزارش، سیا پس از برکناری دولت برگزیدهٔ اوکراین در سال ۲۰۱۴ ، بیش از یک دوجین پایگاه در اوکراین برپا کرد تا علیه روسیه جاسوسی کند. سیا نسلی نو از جاسوسان اوکراینی را آموزش داد که نام‌آورترینشان ژنرال کیریل بودانوف، رئیس کنونی دفتر ریاست‌جمهوری است.
🎯 نقش فزایندهٔ سیا
در حالی که ترامپ با زلنسکی کشمکش دارد، دستگاه اطلاعاتی آمریکا در جنگ برای دفاع از اوکراین هیچ کوتاهی نکرده است. اوکراین با استفاده از داده‌های آمریکا به عمق روسیه حمله می‌کند و ماهواره‌های جاسوسی آمریکا دربارهٔ موشک‌ها و پهپادهای در راه، هشدار زودهنگام می‌دهند. یک افسر بازنشستهٔ بلندپایه می‌گوید در بالتیک، عملیات سیا اکنون «بسیار پرخاشگرانه‌تر» از دورهٔ بایدن است.
📡 استارلینک و یورش به پالایشگاه‌های روسیه
هفتهٔ پیش اوکراین زیرساخت نفت روسیه را هدف گرفت. یک روز بعد، اوکراین ناگهان در هدایت پهپادها و موشک‌هایش از طریق پیوندهای ماهواره‌ای استارلینک/استارشیلد به دشواری افتاد. نه ترامپ، نه پنتاگون و نه استارلینک هیچ کار ویژه‌ای برای گسستن پیوند نکردند، اما پیامی فرستادند. از آن پس، یورش‌ها به پالایشگاه‌های نفت روسیه بازایستاده است.
📊 تلفات جنگ
دربارهٔ تلفات دو طرف بحثی دیرینه است. در فوریهٔ ۲۰۲۶ دانشگاه دفاع ملی فنلاند مجموعه‌ای از پژوهش‌ها را منتشر کرد. الکساندر گرابل نتیجه می‌گیرد که کشته‌شدگان و ناپدیدشدگان روسی به‌احتمال زیاد کمتر از برآوردهای پیشین‌اند و تلفات اوکراین بیشتر از برآوردهای پیشین. هم‌چنین گواه‌ها نشان می‌دهد تلفات اوکراین هم به‌طور نسبی و هم به‌طور مطلق از تلفات روسیه بیشتر است.

🔥
✊با وجود ممنوعیت ها و ارعاب امنیتی، بر اساس آمار (CGT) بیش از ۸۰۰ هزار نفر روز شنبه ۲۴ اکتبر در سراسر کشور به خیابان آمدند. این اعتراضات پس از روز ۱۷ اکتبر، شکست دیگری را به دولت تحمیل کرد و نشان داد که سیاست اقتدارگرایانه برای متوقف کردن جنبش کافی نیست.
🚶 راهپیمایی های میلیونی:
به گفته CGT نزدیک به ۱۱۰ هزار نفر در پایتخت راهپیمایی کردند؛ رقمی همتراز با ۱۷ اکتبر. دولت مسیر اولیه باستیل-ناسیون را ممنوع کرده و در آخرین لحظه مسیر جدیدی بین پورت ایتالی و پورت ونسن تحمیل کرد، اما این تغییر هم نتوانست مانع شکل گیری راهپیمایی گسترده شود.
در تولوز CGT شمار معترضان را ۸۰ هزار نفر اعلام کرد. در مارسی پلیس ۱۷ هزار نفر را گزارش داد. در لیون با وجود ممنوعیت، بیش از ۱۰ هزار نفر شرکت کردند و معترضان چند بار با گاز اشکآور پراکنده شدند. در بوردو ۶۰ هزار نفر، در نانت بیش از ۱۰ هزار نفر به خیابان آمدند. در اورلئان نیز بیش از ۲۶ هزار نفر علیه کنگره حزب راست افراطی (RN) تجمع کردند.
🎓 حضور جوانان و مطالبه حقوق دموکراتیک:
دانش آموزان، دانشجویان و فارغ التحصیلان جوان نیز در اعتراضات حضور پررنگی داشتند و کمبود امکانات آموزش عمومی، بدتر شدن شرایط تحصیل و نابرابری در دسترسی به آموزش عالی را محکوم کردند. اما فراتر از مطالبات اجتماعی؛ معترضان در پاریس بازداشتها و خشونت پلیس علیه جوانان را محکوم کردند و تأکید کردند حق اعتراض، مسئله ای دموکراتیک است.
🛡️پیروزی خیابان بر دولت:
ممنوعیت اعتراضات، منع آمدوشد، استقرار بیش از ۷۰ هزار پلیس با پشتیبانی نیروهای ویژه و حتی ارتش، بازداشتهای گسترده و تهدید به انحلال احزاب چپ، هیچکدام نتوانست معترضان را از بازگشت به خیابان بازدارد.
🎯 اکنون مسئله ادامه سازماندهی جنبش از پایین و پیوند میان جوانان، دانشجویان و کارگران است.

🕵️مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، در شبکه ایکس از کوباییهای ناراضی گفت که «زمان تغییر فرا رسیده» و با CIA همکاری کنند؛ دعوتی آشکار به دخالت و براندازی.
⚓تهدید نظامی علنی:
ترامپ در گردهمایی فلوریدا گفت پس از پایان جنگ با ایران به کوبا میپردازد و یکی از کشتیهای نیروی دریایی را «۴۵ متری سواحل کوبا» پهلو میدهد تا «تسلیم شوند» و سپس روبیو «توافق را نهایی کند». این زبان، زبان مذاکره نیست؛ زبان زور است.
🛢️محاصره نفتی و رنج مردم:
کوبا زیر محاصره شدید نفتی آمریکاست؛ کمبود سوخت، قطعی برق گسترده و زیرساخت فرسوده زندگی روزمره را فلج کرده است. کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل این محاصره را نقض حقوق بین الملل خوانده اند و گروه های حقوق بشری تهدیدهای واشینگتن را «امپریالیستی» نامیده اند.
🔥 مقاومت کوبا:
هیئت کوبا در مجمع عمومی سازمان ملل در اعتراض به سخنان ترامپ سالن را ترک کرد؛ کشوری کوچک که زیر پنج دهه تحریم ایستاده و حاکمیت خود را با مقاومت روزمره، همبستگی منطقه ای و تکیه بر سرمایه انسانی حفظ کرده است.
🧩 چرا مقاومت جواب میدهد:
کوبا با پزشکانی که به جهان اعزام میکند، آموزش رایگان و شبکه های محله، مشروعیت داخلی ساخته و با دیپلماسی چندجانبه، محاصره را در مجامع بین المللی رسوا کرده است؛ قدرت نرمی که تهدید نظامی را پرهزینه میکند.
🎯 الگوی تکرارشونده روشن است:
فشار اقتصادی، تهدید نظامی، دعوت به جاسوسی و وعده «آزادی»؛ همان نسخه ای که در جاهای دیگر هم آزموده شد. اما کوبا نشان داده که مقاومت، هزینه محاصره را برای محاصره کننده هم بالا میبرد؛ و در جهان چندقطبی، کارت «تغییر رژیم» دیگر آن کارت برنده ای نیست که واشینگتن میپنداشت.

📉
🧩 اقتصادنیوز مینویسد
چسبندگی دستمزد اسمی: قیمتها هفتگی بالا میروند، اما حقوق ها هنگام تمدید قرارداد بازبینی میشوند. یعنی قدرت خرید کارمند ماه ها آب میرود، بدون آنکه دستمزدش هماهنگ شود.
🔄 تغییر شغل به جای انتظار
وقتی کارفرمای فعلی بودجه افزایش حقوق ندارد، کارمند برای درآمد بالاتر به جای دیگری میرود. نتیجه؟ افزایش جابه جایی نیروی کار و هزینه های استخدام و آموزش برای بنگاه ها.
📊 آمار گمراه کننده
افزایش فرصتهای شغلی لزوماً نشانه رونق نیست؛ بخشی از آن نتیجه جست وجوی کارکنان برای جبران (منحنی بوریج)تورم است. رشد دستمزد اسمی هم نشانه رفاه نیست.
🏭 چرایی که اقتصادنیوز نمینویسد!
در اقتصاد غیرتولیدی ایران وابستگی به واردات و نوسان ارز بالاست، تورم فقط گرانی کالا و خدمات نیست؛ رفتار کارکنان و بنگاه ها را هم تغییر میدهد.
قیمت کالای وارداتی در همان هفته جهش ارز تغییر میکند، در حالی که دستمزد ماهها یا یک سال ثابت میماند. کارکنان با مهارت کمیاب مهاجرت شغلی میکنند و بقیه زیر فشار میمانند. نابرابری درآمدی بیشتر میشود.
🏛 و رانتی بودن اقتصاد
در اقتصاد رانتی، رانت نفتی و ارزی به جای بهره وری، سودآوری میسازد و نئولیبرالیسم با کوچک سازی دولت و مقررات زدایی، همین ساختار را تثبیت میکند؛ بازار کار منعطف میشود، امنیت شغلی میریزد و تورم به جای مهار، ابزار انتقال فشار به طبقه کارگر و متوسط است.
🔗 نئولیبرالیسم
وقتی رانت جای تولید را میگیرد و نئولیبرالیسم دستمزد را به نیروی بازار میسپارد، تورم به موتور بازتوزیع ثروت به زیان حقوق بگیران تبدیل میشود؛ اصلاح واقعی بدون مهار رانت و تقویت تولید ممکن نیست. و چهار دهه تجربه نشان میدهد که جمهوری اسلامی نه توان و نه خواست انجام این کار ریشه ای را دارد.