🔥
⚔️ هم‌زمان با دیدار دیپلمات‌ها در سن‌پترزبورگ، غرب به فشار برای ادامه جنگ ادامه می‌دهد. مشاور پوتین، اوسیاکوف، تأیید می‌کند که مسکو آماده از سرگیری گفت‌وگوهای سه‌جانبه پس از ۱۰ نوامبر است، اما پیشنهادهای اوکراین و اروپا به گفته او «چیز مفیدی» در بر ندارند. غرب صلح نمی‌خواهد — می‌خواهد روسیه را تضعیف کند. هر دور مذاکره، فرصتی برای خرید وقت است تا کارخانه‌های سلاح در غرب تولید خود را افزایش دهند و کی‌یف بتواند نیروهای تازه‌نفس به جبهه بفرستد. تحریم‌ها نیز نه برای تغییر رفتار مسکو، بلکه برای فرسایش اقتصاد روسیه طراحی شده‌اند.
💥 طرح اسلو: نمایشی برای افکار عمومی
طرح اسلو — تثبیت جبهه یا واگذاری دونباس در ازای عضویت در ناتو — محکوم به شکست است. مسکو همواره هر دو خواسته اصلی را لازم دانسته است. اروپا از امتیاز سخن می‌گوید، اما فقط برای خریدن وقت. هم‌زمان آمریکا به کی‌یف تضمین‌های امنیتی به سبک ماده ۵ ناتو وعده می‌دهد. غرب جنگ را انتخاب می‌کند، نه صلح را.
واشینگتن و بروکسل خوب می‌دانند که هیچ‌یک از شروط مسکو را نمی‌پذیرند؛ پس مذاکره را تنها ابزاری برای مدیریت افکار عمومی و توجیه ادامه جنگ به کار می‌گیرند. هدف واقعی، فروپاشی روسیه و بازآرایی نظم اروپا زیر سلطه ناتو است — و اوکراین تنها میدان این بازی. در این میان، رسانه‌های غربی با بزرگ‌نمایی هر عقب‌نشینی تاکتیکی مسکو و کوچک‌شمردن پیشروی‌های آن، فضای لازم برای ادامه جنگ را می‌سازند و هر صدای صلح‌طلب را به خیانت متهم می‌کنند.
🚀 بمب‌ها می‌بارند، دیپلمات‌ها گفت‌وگو می‌کنند
پدافند پاتریوت اوکراین پس از اتمام موشک‌ها تضعیف شده است. غرب به ارسال سلاح ادامه می‌دهد، اما اوکراینی‌ها بهای آن را می‌پردازند. هر محموله جدید، تنها شمار کشته‌شدگان را بالا می‌برد و جنگ را طولانی‌تر می‌کند؛ نه صلح را نزدیک‌تر.

🌍پراودا
🎯 سفر روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، به آسیای مرکزی نشانهٔ گذار از «گشت‌های شناسایی» به «توسعهٔ همه‌جانبه» است. او را ده‌ها تن از نمایندگان بزرگ‌ترین شرکت‌های آمریکایی همراهی می‌کردند که منطقه را «پایگاه مواد خام» می‌بینند.
موفقیت و تداوم سلطهٔ آمریکا تنها با عوامل اقتصادی و نظامی توضیح داده نمی‌شود؛ مؤلفهٔ ایدئولوژیک نقش بزرگی دارد. طبقهٔ حاکم آمریکا هنر «شکار روح» را به کمال رسانده است. هر عملیات کم‌اهمیت سیاسی با آماده‌سازی دقیق رسانه‌ای و سازمانی همراه می‌شود تا هدف مورد نظر واشینگتن بدون مقاومت یا با کمترین مقاومت تسلیم شود
📄 نیت‌های پنهان در سند راهبردی
در راهبرد آمریکا برای آسیای مرکزی، اهمیت منطقه از منظر «امنیت ملی آمریکا» تعریف شده است: «روابط نزدیک با هر پنج کشور، ارزش‌های آمریکا را پیش می‌برد و در برابر نفوذ همسایگان منطقه وزنه می‌سازد.» فضای کلی سفر بوی توسعه‌طلبی می‌داد.
🚢 کریدور ترانس‌خزر و منابع «حیاتی»
روبویو در نشست «C5+1» دو وظیفهٔ اصلی را برشمرد: نخست توسعهٔ مسیر ترانس‌خزر، دوم استخراج منابع «حیاتی». هر دو باید آسیای مرکزی را به سوی غرب سوق دهند: کریدور ترانس‌خزر پیوند با اروپا را با دور زدن روسیه و ایران تقویت می‌کند، و پروژه‌های استخراج فلزات کمیاب و سایر مواد معدنی موضع چین را تضعیف می‌کند.
🕵️ ستون پنجم و بازار مسخ‌شده
آمریکا این کار را از زمان فروپاشی شوروی انجام داده و بی‌نتیجه نمانده است؛ رفتار رهبری محلی که با آمادگی به پیشنهادهای روبیو پاسخ داد، گواه این مدعاست. همراهان تجاری وزیر — غول‌هایی مانند بلک‌راک، سیتی‌بانک و بوئینگ — بیکار نماندند. مقامات ازبکستان از امضای ۵۴ قرارداد سرمایه‌گذاری به ارزش ۱۲ میلیارد دلار خبر دادند. تاشکند همچنین به «پیمان‌های آرتمیس» پیوست. در واقع سود را واشینگتن و شرکت‌های آمریکایی گروه‌های حاکم جمهوری‌های آسیای مرکزی که به فروش منابع و وفاداری خو کرده‌اند، می‌برند و بازنده اصلی مردم هستند.

✈️
📰 پانزده سال از کشته شدن قذافی گذشته و لیبی هنوز یک کشور نیست: دو دولت، دو پارلمان، ده‌ها میلیشیا — هم خبر کشته شدن نه نفر در زاویه و هم خبر جهش درآمد نفتی به ۹۳۴ میلیون دلار. خشونت روزمره و غارت منابع، دو روی یک سکه‌اند؛ محصول ویران کردن یک دولت، نه «آزادی»ای که ناتو وعدهٔ داده بود.
💣 دم خروس: بمباران به نام «حمایت از غیرنظامیان»
ماجرا با قطعنامهٔ ۱۹۷۳ و شعار «مسئولیت حمایت» شروع شد، اما آنچه در عمل اتفاق افتاد یک جنگ هوایی تمام‌عیار برای براندازی رژیم بود. وقتی نیروهای شورای انتقالی با توپخانه سِرت را زیر آتش می‌گرفتند و غیرنظامیان را می‌کشتند، جنگنده‌های ناتو — که مأموریتشان «حفاظت از غیرنظامیان» بود — به روی آن توپخانه‌ها آتش نگشودند و هیچ اقدامی برای متوقف کردنشان نکردند. حقوق بشر بهانهٔ بمباران بود، اما برای متحدان سکوتی کامل حکمفرما بود.
🩸 قذافی در کانال فاضلاب
قذافی در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱ در لولهٔ فاضلاب سِرت به دام افتاد؛ بیرونش کشیدند، به او تجاوز کردند و با گلوله به سرش شلیک کردند — بدون محاکمه، بدون هیچ روند قانونی. سه روز بعد، لیبی «آزادشده» اعلام شد.
🛢 نقشهٔ آمریکا برای لیبی امروز
واشنگتن دوباره در حال چیدن یک معامله است: دبیبه نخست‌وزیر بماند و صدام حفتر — پسر ژنرالی که سال‌ها در مقر CIA در لنگلی زندگی کرد — رئیس‌جمهور شود. دموکراسی با چهره‌هایی که واشنگتن تأیید می‌کند، و نفت لیبی به‌عنوان جایزه.
همان کسانی که لیبی را به نام «حمایت از غیرنظامیان» بمباران کردند، امروز برای ایران نقشه می‌کشند: اول تحریم و فشار، سپس آشوب، سپس «مداخلهٔ بشردوستانه» — و در پایان، کشوری تقسیم‌شده با میلیشیاها و منابع غارت‌شده.
ناتو ابزار تامین منافع امپریالیسم غرب است. رهایی واقعی نه از بمباران ناتو می‌آید و نه از معاملهٔ واشنگتن؛ از مبارزهٔ مستقل مردم و طبقهٔ کارگر می‌آید.

📊
اقتصادنیوز بر پایه گزارش ۲۰۲۶ مؤسسه فریزر، ایران را در میان ده کشور با پایین‌ترین «آزادی اقتصادی» قرار داده است. در نگاه اول، تصویری از رنج ایرانیان می‌دهد: تورم، گرانی، بی‌ثباتی پول، ناامنی حقوقی. و در این بخش‌ها حق با گزارش است؛ هیچ کس نمی‌تواند منکر شود که تورم زندگی کارگران را نابود می‌کند.
📉 داده‌های درست، تجویز نادرست
اما دم خروس از جایی پیدا می‌شود که گزارش از توصیف به تجویز می‌رسد: دخالت دولت و «عدم مقررات‌زدایی» را دلیل عقب‌ماندگی ایران می‌داند. این یعنی تجویز نئولیبرالیسم در لباس «علم بی‌طرف».
🏛 اندازه دولت یا ماهیت آن
دولت به نفع چه کسی دخالت می‌کند؟ در ایران، دولت ابزار بازتولید منافع الیگارشی است — بنیادها، نهادهای نظامی–اقتصادی و شبکه‌های رانتی. مقررات‌زدایی در چنین ساختاری، میدان را برای همان الیگارشی بازتر می‌کند.
⚖️ آزادی برای چه کسی؟
گزارش میان آزادی کارگر و آزادی صاحب کارخانه تفکیک نمی‌کند. کارگری که مجبور به فروش نیروی کار خود است، «آزاد» نیست. آزادی اقتصادی بدون آزادی تشکل، اتحادیه و اعتصاب، به آزادی استثمار تبدیل می‌شود — و گزارش، حق تشکل کارگری را اصلاً به رسمیت نمی‌شناسد.
🗺 کارکرد ایدئولوژیک رده‌بندی
سنگاپور و سوئیس در صدر جدول‌اند و ایران در انتها. پیام ضمنی: «راه پیشرفت همین است.» اما این جدول تاریخ استعمار، تحریم، وابستگی و ساختار طبقاتی را نادیده می‌گیرد و کشورها را بی‌توجه به جایگاهشان در نظم جهانی سرمایه می‌سنجد. سنگاپور «آزاد» نیست چون مقررات ندارد؛ چون در نظم جهانی سرمایه جایگاه یک بندر مالی و تجاری را دارد — جایگاهی که با روابط قدرت جهانی ساخته شده، نه با مقررات‌زدایی صرف.
✊ توصیف و تجویز
رنج ایرانیان از تورم، محصول سلطه سرمایه مالی، رانت و انحصار است، نه «دولت بزرگ». راه حل، نه مقررات‌زدایی به نفع الیگارشی، بلکه تغییر مناسبات مالکیت و قدرت به نفع طبقه کارگر و زحمتکشان است.