پرویز قلیچ‌خانی، فوتبالیست، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی سرشناس ایرانی، در ۲۳ مه ۲۰۲۶ در حومه پاریس درگذشت. او بیش از هفت دهه از زندگی‌اش را در مسیر دفاع از برابری و ستمدیدگان سپری کرد.

زادروز او آذر ۱۳۲۴، در محلهٔ کارگرنشین صابون‌پزخانه، نزدیک میدان شوش تهران، بود. پدرش در کوره‌پزخانه رنج می‌برد و خانواده از ریشه‌های آذربایجانی خود به پایتخت کوچ کرده بودند. همان محرومیتِ کودکی، قلیچ‌خانی را از همان سال‌های نخست با زخم فقر آشنا ساخت. نوجوانی که به کشتی روی آورد، نه برای جام و عنوان، که به خاطر شیفتگی به منش غلامرضا تختی؛ پهلوانی که در برابرشاه سر خم نکرد و قربانی بی‌عدالتی شد.

دههٔ چهل، دوران شکل‌گیری اندیشهٔ سیاسی قلیچ‌خانی بود. زندان‌های ساواک و شکنجه‌های پیاپی نتوانست او را از راه به در کند. پس از سقوط نظام پادشاهی، بازداشت‌های مکرر، او را به این نتیجه رساند که دیگر جایی برای ماندن نیست. تبعید را پذیرفت. اما دل در ایران داشت و کارش، بی‌وقفه، ادامه داشت.

«آرش» مهم‌ترین میراث ماندگارش است. نشریه‌ای که در تبعید منتشر می‌کرد و آن را پل ارتباطی میان تمام جریان‌های سوسیالیستی و آزادی‌خواه ساخته بود. همین نشریه بود که پیام برابری را از بیرون مرزها به درون دیوارهای خفقان می‌رساند.

در سال‌های پایانی، بیماری و انزوا به سراغش آمد.

امروز نام پرویز قلیچ‌خانی در کنار تختی و آرش کمانگیر می‌درخشد. مردی که هیچ‌گاه خواهان عنوان نبود و لقب «کاپیتان» را بی‌ادعا پذیرفت. شوت‌هایش از پشت هجده‌قدم، دروازه‌های ظلم را به لرزه درمی‌آورد. رفاقت، آزادگی و شأن انسان، تنها سرمایه‌های او بودند.

در حومهٔ پاریس از دنیا رفت، اما یادش، تا همیشه، رزقِ روحِ آزادگان جهان خواهد ماند. بیرق سوسیالیسم و انسانیتش همچنان برافراشته باد.

📅

👤 آماریلیس فاکس کندی (Amaryllis Fox Kennedy)، از دو جایگاه اطلاعاتی خود کناره‌گیری کرد. کندی، مأمور پیشینِ زیرپوششی (مخفی) سازمان سیا (CIA) در شرق آسیا و عروس رابرت اف. کندی جونیور (RFK jr.)، وزیر بهداشت، هم پیمان نزدیک تالسی گابارد (Tulsi Gabbard)، مدیر اطلاعات ملی (DNI) است. او پیش از این نیز مخالف دخالت آمریکا در جنگ اوکراین و هر گونه جنگ علیه ایران بود.

⚠️ به گزارش واشنگتن پست، او به دلیل مخالفت با جنگ ترامپ علیه ایران استعفا داده است. کندی، مأمور پیشین سیا در شرق آسیا، از سمت جانشینی گابارد در دفتر مدیر اطلاعات ملی (ODNI) و دستیاری در دفتر مدیریت و بودجه کناره‌گیری کرده است. کناره‌گیری او پس از جو کنت (Joe Kent) رخ می‌دهد که در مارس به دلیل مخالفت با جنگ ایران استعفا داد. کنت گفته جنگ به نفع اسرائیل است و ایران تهدیدی برای آمریکا نیست

❌ پس از پیروزی ترامپ در انتخابات، کندی تلاش کرد تا به عنوان مدیرعامل (معاون) سیا (CIA) برگزیده شود. با این حال، نامزدی او توسط سناتورهای جمهوری‌خواهی که نگران بودند او «دگرگونی‌های برهم‌زننده را در آژانس اطلاعاتی وارد کند»، رد شد.

📜 منابعی که با واشنگتن پست گفت‌وگو کرده‌اند، گفتند که کندی بر رازبرداری (افشای طبقه‌بندی) از اسناد تاریخی دربارهٔ ترورهای عمو و پدر همسرش – جان اف. کندی (رئیس‌جمهور) و سناتور رابرت اف. کندی – و همچنین مارتین لوتر کینگ جونیور، فشار می‌آورد.

☮️ پیش از اینکه کندی زیر دست گابارد کار کند، او مخالفت خود را با دخالت آمریکا در بیرون از مرزها (خارج از کشور) ابراز داشته بود، از جمله مخالفت با درگیری آمریکا در جنگ اوکراین و روسیه و هر گونه جنگ علیه ایران.

📌

روشنفکران غرب‌گرا چنان شادی می‌کنند که گویی با امضای یک تاجر، همه تحریم‌ها یک‌باره ناپدید می‌شوند. این صحنه بی‌اختیار یادآور روزهای پایانی اتحاد شوروی است: گورباچف با غرب دست می‌دهد و آخرین جشن را بر لبهٔ پرتگاه برگزار می‌کند. دسامبر ۱۹۸۹، او در مالت تقریباً به همه خواسته‌های آمریکا تن می‌دهد. بوش پدر آن شب در دفترچه‌اش می‌نویسد: «ما پیروز شدیم. آنها همه چیز را به ما تقدیم می‌کنند – حتی نیازی به بلند کردن یک انگشت نداریم.»

🎭 آغازی بر یک فراموشی عمدی

گورباچف به جای تکیه بر طبقه کارگر، به این نتیجه رسید: «اگر ایدئولوژی را کنار بگذاریم، آمریکا ما را می‌پذیرد.» تاوان این لبخندها چه بود؟ نابودی موشک‌های میان‌برد، واگذاری بلوک شرق و حذف رهبری حزب کمونیست.

نتیجه چه شد؟ تسلیم کامل. در قاموس امپریالیسم، «رحم» وجود ندارد.

🐅 ترامپ: دیو سرمایه انحصاری

ترامپ هیولایی است که بورژوازی آمریکا برای مدیریت بحران خود به میدان فرستاده است. «آمریکا اول» چیزی جز عریان‌ترین و بی‌پرواترین شکل امپریالیسم نیست. چشمانش پشت میز مذاکره نه به دنبال تفاهم، که به دنبال ورود سرمایهٔ وال‌استریت به چین است. آیا خرید چند فروند بوئینگ می‌تواند سد این طعم باشد؟

🐎 اسب‌های تروا چینی

باز هم می‌بینیم که اسب‌های تروای چینی از هر سو سر برمی‌آورند و فریاد می‌زنند: «ببینید، رئیس‌جمهور آمریکا خودش آمده! پس چاره‌ای جز ادغام در غرب نداریم.» اما «ادغام» در زبان آن‌ها چیزی جز تسلیم بی‌قیدوشرط نیست. بهانهٔ «بهبود روابط» را دستاویز می‌کنند تا زهر نئولیبرالیسم را در رگ‌های جامعه بپاشند: خصوصی‌سازی، تاراج سرمایه‌های ملی، تضعیف حقوق کارگران و آزادی وحشیانهٔ سرمایه.

🛡️ مذاکره، اما بدون زمین گذاشتن اسلحه

«آیا نباید با آمریکا مذاکره کرد؟» این همان ترفند همیشگی «چپ‌نماها»ست: یا مذاکره‌ی سرسپرده، یا ستیزِ بی‌امان. راه سوم. مذاکره ‌کن، اما هرگز اسلحه بر زمین ن‌گذار.