🩸

🏦 مهراد عباد، عضو هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی تهران، در گفت‌وگو با اقتصادنیوز پرده از یک واقعیت تلخ برمی‌دارد: در ایران، تسهیلات بانکی و کمک‌های دولتی عمدتاً به شرکت‌های بزرگ می‌رسد و بنگاه‌های کوچک و نوپا از آن بی‌بهره می‌مانند. او می‌گوید: «روند اعطای تسهیلات در ایران به‌گونه‌ای است که دریافت آن معمولاً یا نیازمند ارتباطات خاص با رؤسای شعب است یا شرکت‌های بزرگ از طریق لابی‌گری و دستورات تکلیفی، وام‌های کلان دریافت می‌کنند و اکثر تسهیلات به دست شرکت‌های کوچک نمی‌رسد» .
🔍 عباد حتی به طرح اخیر وزارت اقتصاد نیز اشاره می‌کند: «به شرکت‌های زیر ۵۰ نفر پرسنل که تعدیل نیرو نداشته باشند، مبلغی اعطا می‌شود. اما زمانی که شرکت‌های کوچک مراجعه کردند، مشاهده شد که همانند گذشته وثایق و ضمانت‌نامه‌های ملکی برای دریافت وام طلب می‌شود؛ در حالی که اگر این بنگاه‌ها از تضامین ملکی برخوردار بودند، اصولاً نیازی به دریافت چنین مبالغی برای تأمین سرمایه در گردش نداشتند» .
💸 اما مشکل فقط توزیع ناعادلانه نیست. عباد می‌گوید بسیاری از این تسهیلات کلان «به شبکه بانکی بازپرداخت نمی‌شود و معوقات سنگینی ایجاد می‌کند؛ در حالی که افزایش سرمایه این شرکت‌های بزرگ به دلیل وجود ظرفیت‌های خالی متعدد در صنایع، لزوماً منجر به رشد تولید در کشور نمی‌شود» . به بیان دیگر، پول به شرکت‌هایی می‌رود که نه تنها آن را برنمی‌گردانند، بلکه ظرفیت خالی دارند و تولید را هم افزایش نمی‌دهند.
📉 نتیجهٔ این سیاست برای تولید و اشتغال ویرانگر بوده است. عباد تأکید می‌کند: «بخش اعظم اشتغال‌زایی پایدار و سهم عمده‌ای از تولید ناخالص داخلی کشور متعلق به بنگاه‌های کوچک و متوسط است» . اما همین بنگاه‌ها هستند که در صف آخر تسهیلات ایستاده‌اند.
🩸 این اقتصاددان هم بیماری را تشخیص داده است، ولی نمی داند که داروی آن قطع اقتصاد نئولیبرالیستی- رانتی و برپایی یک اقتصاد ملی و تولیدی است.

🕊
⚖️ واشنگتن و تهران هر دو به توافقی برای جلوگیری از جنگی دوباره نیاز دارند، اما راه رسیدن به آن پر از سنگلاخ است.
اختلاف اصلی بر سر اولویت‌هاست: واشنگتن خواستار کاهش ملموس ظرفیت غنی‌سازی اورانیوم است. در مقابل، تهران می‌خواهد بازگشایی تنگهٔ هرمز و رفع محدودیت‌های اقتصادی و امنیتی در اولویت قرار گیرد.
⏳ علی بیگدلی، کارشناس مسائل بین‌الملل، می‌گوید ایران بهتر است پیش از انتخابات آمریکا پاسخ پیشنهاد واشنگتن را بدهد، زیرا اگر ترامپ در انتخابات شکست بخورد، ممکن است دست به سیاست انتقام‌جویانه بزند.
جنگ لفظی هنوز ادامه دارد. عراقچی نتانیاهو را متهم کرده که برای فرار از زندان، آمریکا را به جنگی جدید با تهران می‌کشاند .پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، ایران را به «نابودی» در صورت دست نکشیدن از «جاه‌طلبی‌های هسته‌ای» تهدید کرده است.
میانجی‌گری قطر و پاکستان و نقش احتمالی روسیه می‌تواند بر روند مذاکرات تأثیر بگذارد. عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، ممکن است این هفته به تهران سفر کند. سفر لاوروف به تهران نیز در همین چارچوب ارزیابی می‌شود.
🌍 اما یک مشکل دیگر نیز وجود دارد: آمریکا با طرح خواسته‌های حداکثری و با زورگویی آشکار — از برچیدن بخش بزرگی از برنامهٔ هسته‌ای تا محدود کردن توان موشکی — عملاً به دنبال تسلیم‌ کامل جمهوری اسلامی است. در سوی دیگر، جمهوری اسلامی نیز به دلیل حساسیت افکار عمومی داخلی، نمی‌خواهد علناً پای میز مذاکرهٔ مستقیم با آمریکا بنشیند و ترجیح می‌دهد از راه واسطه‌ها پیش برود. این دو عامل مذاکرات را پیجیده تر می کند.
هیچ شکی نیست که امریکا روی گرایش تسلیم در حاکمیت حساب باز کرده است. جناح دیگر که نه می تواند و نه می خواهد تسلیم شود، با سرکوب مدام چپ ها و طبقه کارگر و آزادی خواهان خود را از حمایت میهن دوستان محروم کرده است و تنها مانده است.

🏠
⚖️ در دوران سوسیالیسم چکسلواکی، مسکن کالای بازاری نبود؛ دولتی بود که آن را توزیع می‌کرد. اجاره‌بها ناچیز بود و سهم مسکن از درآمد خانواده در مقایسه با استانداردهای غربی پایین می‌ماند. دولت برای رفع کمبود، ساخت انبوه ساختمان‌های پیش‌ساخته (پانل‌ها) را آغاز کرد و بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۹۰ بیش از یک میلیون واحد مسکونی در کشور ساخت.
🏙 امروز اما بر اساس پژوهش تازهٔ شرکت دیلویت، پراگ به رتبهٔ دومِ گران‌ترین مسکن در اروپا رسیده است. در میان ده شهر نخست، دو شهر چک دیگر هم دیده می‌شوند: برنو و اوستراوا. برای خرید یک آپارتمان ۷۰ متری در پایتخت، ۱۷ سال حقوق سالانه لازم است.
📉 مشکل مسکن فقط یک عدد اقتصادی نیست. جوانان نمی‌توانند برای تولد و بزرگ کردن فرزند برنامه‌ریزی کنند، افراد میانسال ناچارند هزینه‌هایشان را کم کنند و سالمندان خطر از دست دادن سرپناه را تجربه می‌کنند. سال گذشته جامعه‌شناسان محاسبه کردند که حدود ۱.۶ میلیون نفر در چک — تقریباً هر دهم نفر — در معرض از دست دادن سرپناه‌اند.
🗳 در آستانهٔ انتخابات شهرداری‌ها در ۹ و ۱۰ اکتبر، نظرسنجی نشان داد که دغدغهٔ نخست رأی‌دهندگان بار دیگر دسترسی نداشتن به مسکن است. تا سال ۲۰۱۵، بیکاری بزرگ‌ترین نگرانی چک‌ها بود؛ از آن پس، مسکن جای آن را گرفته است.
🔨 حزب کمونیست چک و موراویا (KSČM) در برنامهٔ انتخاباتی خود راه‌حل‌های مشخصی ارائه کرده است: دولت باید ساخت مسکن شهرداری و تعاونی را تشویق کند. این حزب پیشنهاد می‌کند آپارتمان‌های آماده‌ای که سازندگان به دلایل سوداگرانه از فروش بازمی‌دارند، مشمول مالیات شوند. همچنین سازندگان باید بخشی از آپارتمان‌ها را به شهرداری‌ها واگذار کنند تا به خانواده‌های نیازمند برسد. این حزب در انتخابات شهرداری‌ها ۶۲ کرسی به دست آورده و اکنون می‌تواند برنامهٔ خود را دست‌کم در سطح منطقه‌ای پیش ببرد.

🎯
📢 هیچ دلیلی نمی‌تواند تشویق دشمنان ایران به حمله به میهن را توجیه کند. علی کریمی در شبکهٔ ایکس از نتانیاهو خواسته است به ایران حمله کند.
🚨 این درخواست، در چارچوب نقشهٔ صهیونیسم برای محو ایران از صفحهٔ جغرافیا و تاریخ معنا می‌یابد. نتانیاهو اعتراف کرده است: «من تمام عمرم را برای نابودی ایران گذاشته‌ام… من متعهد به سرنگونی این رژیم هستم.» این سخنان پرده از نیتی برمی‌دارد که فراتر از تغییر یک حکومت است: هدف، زدودن ایران از نقشه و تاریخ است.
💔 این نقشه تازه نیست؛ تاریخی کهن دارد. امپراتوری‌ها همیشه شهزادگان فراری از ایران را بر علیه ایران مسلح می‌کردند و برای برادرکشی به میهن ما می‌فرستادند. القاص میرزا، برادر شاه طهماسب صفوی در عملیات نظامی عثمانی علیه سپاه صفوی مشارکت فعال داشت . مرتضی‌قلی‌خان قاجار، برادر آقامحمدخان، به روسیه پناهنده شد و کاترین دوم او را نامزد نشاندن بر تخت ایران به‌عنوان دست‌نشاندهٔ خود کرد. اینان ابزار دشمن‌اند، نه صدای مردم. دشمنان ایران هیچ‌گاه دلشان به حال این ملت نسوخته است؛ تنها از این مهره‌ها برای رسیدن به خواسته‌های خود بهره می‌گیرند.
🔥 اما این نقشه به ایران محدود نمی‌شود. امپریالیسم و صهیونیسم طرحی گسترده‌تر در سر دارند: دربند کشیدن همهٔ کشورهای جهان و تبدیل آن‌ها به بردهٔ ارادهٔ خود. آن‌ها با تحمیل وابستگی اقتصادی، نظامی و فرهنگی، ملت‌ها را از تصمیم‌گیری مستقل محروم می‌کنند و سرنوشتشان را به دست بیگانه می‌سپارند. ایران نیز در همین چارچوب هدف گرفته شده است — نه به‌خاطر حکومتش، بلکه به‌خاطر تاریخش، فرهنگش و موقعیت جغرافیایی‌اش.
🕊 سرنوشت آیندهٔ ایران باید به دست ایرانیان ساخته شود، نه دشمنان ایران. هر میهن دوستی باید همکاری با دشمن و تشویق حمله به میهن را محکوم کند. ایران برای ایرانیان است؛ نه میدان تاخت‌وتاز دشمنان، نه صحنهٔ آرزوهای کسانی که سرنوشت کشور را به بیگانه گره زده‌اند.

✊
📢 فراخوان:

۲۰ نوامبر، دانش‌آموزان و دانشجویان سراسر اروپا در اعتصابی بین‌المللی با شعار «برای آیندهٔ خود می‌جنگیم، نه برای جنگ‌های آن‌ها» گرد هم می‌آیند. در روزهای پیش و پس از آن، شهرهای سراسر قاره صحنهٔ تظاهرات و اقدامات خواهند بود. با هم برای عدالت اجتماعی بسیج می‌شویم، نه برای جنگ.
🎖 تبلیغات نظامی و افسران در مدرسه ها؛ بیکاران به پادگان‌ها؛ فشار بیشتر بر زنان برای پیوستن به ارتش. به پسران جوان به‌جای آینده، تفنگ تعارف می‌کنند. پناهندگان، فراریان از خدمت و معترضان به جنگ را به بازگشت به جبهه تهدید می‌کنند.
🏥 بیمارستان‌ها و مدارس تعطیل می‌شوند تا تانک خریداری شود. میلیاردها از پول ما صرف نظامی‌سازی مرزها، دانشگاه‌ها و اقتصادمان می‌شود. ما نظامی‌سازی جوامع خود را رد می‌کنیم و از جوانانی که در برابر آن ایستاده‌اند حمایت می‌کنیم.
🔥 چرا بسیج می‌شویم؟ جنگ‌ها بیشتر و شدیدتر می‌شوند. نسل‌کشی عادی شده، زیرساخت‌های غیرنظامی به هدفی روزمره بدل شده‌اند و نهادهای بین‌المللی فلج‌اند. دولت‌های اروپایی از پیمان منع مین عقب می‌کشند. قانون جای خود را به خشونت داده است.
💶 جنگ‌ها بحران هزینهٔ زندگی را تشدید می‌کنند. نزدیک به ۲۰ میلیون کودک در اتحادیه اروپا — هر چهارمین کودک — در معرض فقر یا طرد اجتماعی‌اند. در همین حال، دولت‌ها به هزینه‌های نظامی متعهد شده‌اند که به گفتهٔ کمیسر دفاع اتحادیه اروپا تا ۲۰۳۵ به ۷ تریلیون یورو می‌رسد.
🏠 مسکن، سلامت، دیپلماسی و بازسازی صنعتی برای گذاری عادلانه همه به حاشیه رانده شده‌اند. دولت‌ها هیچ برنامه‌ای برای موج‌های گرما، سیل و آتش‌سوزی ندارند و علاقه‌ای به صلح و عدالت اقلیمی نشان نمی‌دهند. نظامی‌سازی آزادی را محدود می‌کند و منتقدان را بدون محاکمه مجازات می‌کند.
🌍 ما خواستار برنامه‌ای دموکراتیک، بازسازی صنعتی، اقتصاد در خدمت همگانی و حفاظت از طبیعت؛ سیاست خارجی بی‌طرفی، راه دیپلماتیک مناقشه ها و امنیت مشترک با همسایگان، و نه علیه آن‌ها هستیم.

🔥
🇺🇸 واشنگتن با فشار آشکار از ریاض می‌خواهد که «پیمان ابراهیم» را امضا کند و اسرائیل را به رسمیت بشناسد. ترامپ حتی توافق هسته‌ای غیرنظامی با عربستان را به پیوستن این کشور به این پیمان گره زده است . اما عربستان با وجود آنکه در نشست نتانیاهو در امارات حضور یافت — که ریاض آن را تکذیب کرد — شرایط داخلی خود را برای این قدم مناسب نمی‌داند.
⚔️ در همان حال، عربستان به یک متحد در جنگ یمن نیاز دارد. آمریکا حاضر به ورود مستقیم به این جنگ نیست و تنها اطلاعات و سوخت‌رسانی هوایی ارائه می‌دهد . به همین دلیل، ریاض به دست و دامن مصر افتاده است. السیسی با درخواست تشکیل جلسهٔ اضطراری پارلمان، خواستار تفویض اختیار برای «دفاع از عربستان» شده است . فراموش نشود که سیسی به عربستان به خاطر کمک به کودتای او علیه مورسی بدهکار است.
🔗 به بیان دیگر، عربستان میان دو فشار گرفتار شده: از یک سو واشنگتن برای عادی‌سازی با اسرائیل فشار می‌آورد، و از سوی دیگر نیاز فوری به متحدی در جنگ فرسایشی یمن دارد. مصر، با ارتش بزرگ و وابستگی اقتصادی به کمک‌های سعودی، گزینه‌ای است که ریاض می‌تواند روی آن حساب کند — هرچند پارلمان یمن هشدار داده که ورود مصر به این جنگ، امنیت ملی خود این کشور را به خطر می‌اندازد .
🌍پاکستان بر پایهٔ «پیمان دفاعی مکه» حملات هوایی علیه مواضع حوثی‌ها را آغاز کرده، ترکیه اعلام کرده در یمن مداخلهٔ نظامی نخواهد کرد. ولی حکومت دست نشانده ترکیه درسوریه در حال بررسی ارسال نیرو برای کمک به عربستان است . اما نکتهٔ مهم این است که مصر با ارتش بزرگ و تجربهٔ نبرد، گزینه‌ای است که ریاض بیش از همه روی آن حساب باز کرده — و همین وابستگی، برگ برندهٔ قاهره در برابر ریاض است.

🎭
🔍 ترامپ در حمله ای علیه زلنسکی، خواستار برگزاری انتخابات در اوکراین شد. تحلیلگران می گویند که امریکا برای مقابله با چین خواهان برون‌سپاری بیشتر جنگ در اوکراین به اروپایی‌ها، است. دلایل دگر شکست فشار امریکا بر مسکو و اظهارات نامناسب زلنسکی دربارهٔ توافق دیزلی آمریکا و روسیه است. با این حال، امریکا ترامپ دوست دارد که یک راهبرد نوسانی، یکی به نعل زدن و یکی به میخ ، برای نامعلوم نگه داشتن همهٔ طرف‌ها و تقویت موقعیت خود در مذاکرات، داشته باشد.
🎬 این رسوایی، سقوط یک بت دموکراتیک ساخته‌شده است. زلنسکی در ۲۰۱۹ با ۷۳ درصد آرا پیروز شد و وعده داد توافق مینسک را اجرا کند و با روسیه صلح کند. اما سازمان‌های غیردولتی غربی و شبه‌نظامیان راست افراطی مورد حمایت آمریکا آشکارا زندگی‌اش را تهدید کردند. زلنسکی سرانجام تسلیم شد.
📸 یک‌شبه مجلهٔ ووگ و دیگر نشریات، زلنسکی را قهرمان معرفی کردند که از دموکراسی دفاع می‌کند. زلنسکی از ادارهٔ یک گره‌گاه فساد به رهبر جهان آزاد و فانوس دموکراسی تبدیل شد. گروه‌های راست افراطی با نشان‌های فاشیستی، مبارزان آزادی خوانده شدند و سرکوب حقوق زبانی، اپوزیسیون، رسانه‌ها و کلیسای ارتدکس، ضرورت دفاع از دموکراسی اوکراین توجیه شد.
📉 اما به‌تدریج تصویر زلنسکی فروپاشید. اقتدارگرایی، فساد، گروه‌های فاشیست و آمار بالای تلفات، تصویر ساخته‌شدهٔ رهبر دموکراتیک محبوب را از هم پاشید. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد بیشتر اوکراینی‌ها خواهان راه‌حل مذاکره‌شده‌اند؛ اما غرب همچنان به زلنسکی نیاز دارد تا روایت «همراهی با اوکراین» را بفروشد.
🕊 حقیقت به زبان زلنسکی. زلنسکی در ۲۷ مارس ۲۰۲۲، پیش از خرابکاری بریتانیا و آمریکا در توافق صلح استانبول، در مصاحبه با اکونومیست گفت: «در غرب کسانی هستند که با جنگ طولانی مخالفتی ندارند، زیرا به معنای فرسودن روسیه است، حتی اگر این به قیمت سقوط اوکراین و جان اوکراینی ها تمام شود.»

⚠️

📰 روزنامهٔ جمهوری اسلامی در گزارشی هشدار می‌دهد: محاصرهٔ دریایی به محاصرهٔ هوایی هم کشیده شده، آمریکا از محاصرهٔ زمینی سخن می‌گوید و تجمیع نیروها و تجهیزات نظامی در منطقه در حال گسترش است. در شرایط حساسی به سر می‌بریم.
🔥 اما علیرغم تمام این علائم خطر، به نوشتهٔ این روزنامه، فعالان سیاسی داخلی به جای تلاش برای ایجاد وحدت و انسجام، به جان هم افتاده‌اند و علیه یکدیگر خط و نشان می‌کشند. یکی معتقد است باید جنگید، دیگری معتقد است باید صلح کرد؛ یکی فکر می‌کند باید کار آمریکا و اسرائیل را همین حالا یکسره کرد و آن دیگری فکر می‌کند باید شبیه عهدنامهٔ ترکمانچای عمل کرد.
🔍 اما نکتهٔ مهم‌تر اینجاست که برخی در حاکمیت از جنگ نگران‌اند — نه از سر دلسوزی برای مردم، بلکه از آن رو که می‌ترسند این درگیری به حفظ نظام ضربه بزند. روزنامهٔ جمهوری اسلامی خود به این نگرانی اعتراف می‌کند: «آیا حضراتی که این‌طور علنی تمام مطالب را جلوی دوربین‌ها و با روحیه‌ای ستیزه‌جویانه به زبان می‌آورند، به این نکتهٔ بسیار ظریف فکر کرده‌اند که همین تقابل خصمانه بهترین علامت برای آمریکا و رژیم صهیونیستی است ؟»
⚖️ به بیان دیگر، نگرانی اصلی این جناح از «پیروزی» یا «شکست» در جنگ نیست؛ نگرانی از آن است که تفرقه و پرخاش علنی، مشروعیت و بقای نظام را به خطر بیندازد. روزنامه می‌نویسد: «دشمنان ایران برای تأمین اهداف خائنانه‌شان به شکل‌های مختلف مشغول کار هستند… حتی دامن زدن به اختلاف و تفرقه از طریق تشویق طرفین به پرخاش علیه همدیگر در پوشش به‌ظاهر زیبای انقلابی‌گری یا افشاگری.»
💥 آنچه در این میان روشن است، این که نگرانی، بیش از آنکه نگرانی برای جان و زندگی مردم باشد، نگرانی برای نظام و موقعیت طبقاتی خودشان است. و در این میان، میلیون‌ها ایرانی همچنان هزینه‌پرداز این شکاف و این نگرانی‌اند.